Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 en hafnað var kröfum hennar sem reistar voru á grundvelli 4. mgr. sömu greinar og á sakargrundvelli. Í málinu reyndi meðal annars á það hvort bótaréttur skv. 4. mgr. 246. gr. hefði stofnast þegar áfrýjun leiddi til þess að sakamáli var vísað frá héraðsdómi með dómi Landsréttar í kjölfar sakfellingardóms í héraði.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 en hafnað var kröfum hans sem reistar voru á grundvelli 4. mgr. sömu greinar og á sakargrundvelli. Í málinu reyndi meðal annars á það hvort bótaréttur skv. 4. mgr. 246. gr. hefði stofnast þegar áfrýjun leiddi til þess að sakamáli var vísað frá héraðsdómi með dómi Landsréttar í kjölfar sakfellingardóms í héraði.
Ágreiningur málsaðila átti rót sína að rekja til fasteignakaupa A, en óumdeilt var að til kaupanna hafði hún nýtt söluandvirði fasteignar sem A og B höfðu átt í sameiningu, og kvaðst B eiga kröfu á hendur A af þeim sökum. Við skýrslugjöf í héraði breytti B þeim málatilbúnaði sem hann byggði á í stefnu og féll frá málsástæðu sem hann byggði á í héraði, en fyrir Landsrétti byggði hann á málsástæðu sem taldist of seint fram komin og raska grundvelli málsins. Að svo búnu varð að sýkna A af kröfu B og synja um staðfestingu kyrrsetningargerðar sýslumanns.
Fallist á kröfu tryggingarfélags um að ökumanni bifreiðar beri að endurgreiða skaðabætur, sem honum voru greiddar vegna umferðarslyss, þar sem hann hafi ekki átt rétt til þeirra sökum þess að hann hafi verið undir áhrifum ávana- og fíkniefna við akstur bifreiðarinnar í greint sinn og með því valdið því að vátryggingaratburður varð, sem og þar sem hann hafi gefið rangar eða ófullnægjandi upplýsingar í kjölfar slyssins, varðandi ástand sitt á þeim tíma er slysið varð. Í málinu var einnig staðfest kyrrsetningargerð sem gerð var af þessu tilefni.
Stefndi dæmdur til greiðslu samningsbundinna dagsekta vegna afhendingardráttar seldrar fasteignar. Ekki var fallist á að krafan væri ekki orðin gjaldkræf né að með samningsákvæðum um dagsektir hafi verið brotið gegn 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936. Þá var ekki fallist á að með veitingu veðleyfis í fasteigninni hafi falist ígildi afhendingar fasteignarinnar. Að auki var fallist á kyrrsetningu í tilgreindum eignum stefnda fyrir hinum áföllnu dagsektum enda töldust skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 uppfyllt og ekki var fallist á að í kaupsamningi aðila fælist næg trygging fyrir stefnanda fyrir greiðslu dagsektanna.
H og SE keyptu fasteign af G og SÁ sem þau fengu afhenta 1. ágúst 2022. Með bréfi 5. september sama ár lýstu þau yfir riftun kaupsamningsins og vísuðu til ýmissa ágalla sem á eigninni væru og til skýrslna Náttúrufræðistofnunar Íslands og Veðurstofu Íslands um ofanflóð á því svæði sem eignin var staðsett. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að fasteignin hefði verið haldin galla í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup þótt hún stæði á hættusvæði mögulegra ofanflóða samkvæmt fyrrgreindum skýrslum eða að G og SÁ hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 26. gr. sömu laga enda hefðu H og SE ekki fært sönnur á að G og SÁ hefði verið kunnugt um að eignin stæði á hættusvæði. Taldi Landsréttur að ekki væri fullnægt skilyrðum riftunar samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laganna. Jafnframt var hafnað kröfu H og SE um að kaupsamningur um eignina yrði ógiltur á grundvelli reglna samningaréttar um brostnar forsendur, 30., 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um rétt H og SE til skaðabóta af kaupverði eignarinnar vegna galla í þaki og músagangs í þakrými. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu G og SÁ af kröfu um skaðabætur vegna raka og leka í þvottahúsi og viðbyggingu, bætur fyrir afnotamissi og skaðabætur „vegna fjárhagstjóns vegna viðskiptanna“. Enn fremur var staðfest nánar tilgreind kyrrsetningargerð 6. október 2022.
Kröfu stefnanda um staðfestingu kyrrsetningargerðar vísað frá dómi þar sem stefna barst dóminum of seint.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi að hluta ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að kyrrsetja tilteknar eignir sóknaraðila.
Þrotabú D ehf. höfðaði mál á hendur fyrrum eigendum sínum, B og C, og A, sambýliskonu C, og krafðist aðallega skaðabóta vegna tjóns sem næmi þeirri fjárhæð sem þrotabúið taldi að A, B og C hefðu dregið sér úr rekstri D ehf. með ólögmætum hætti. Til vara byggði þrotabú D ehf. á því að A, B og C hefðu fengið ólögmæt lán hjá D ehf. sem þeim bæri að endurgreiða þrotabúinu. Með dómi héraðsdóms voru A, B og C sýknuð af aðalkröfu þrotabús D ehf. en varakröfur þrotabúsins voru teknar til greina. Héraðsdómur vísaði til þess að A, B og C hefðu tekið út reiðufé í samræmi við varakröfur þrotabús D ehf. gagnvart hverju þeirra. Taldi dómurinn að A, B og C bæru sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum þeirra að þessar úttektir hefðu verið hagnýttar í þágu D ehf. Yrðu þau að bera ábyrgð á því að hafa hagað rekstri D ehf. með slíkum hætti að þau gætu ekki sýnt fram á eða gert líklegt að um lögmæt útgjöld hefði verið að ræða í þágu félagsins. Var á það fallist með þrotabúi D ehf. að úttektir A, B og C af bankareikningi D ehf. hefðu farið í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var það niðurstaða héraðsdóms að A, B og C hefðu með þessum framgangsmáta valdið þrotabúi D ehf. skaðabótaskyldu tjóni. Voru varakröfur þrotabús D ehf. því teknar til greina, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru að hluta taldir fyrndir. Þá var kyrrsetningargerð sýslumanns staðfest þannig að fallist var á kyrrsetningu í fasteign A fyrir þeirri fjárhæð sem hún var dæmd til að greiða þrotabúi D ehf. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A, B og C hefðu ekki lagt fram fullnægjandi gögn eða vísað í vitnisburði sem staðfestu að það reiðufé sem þau tóku á móti hafi runnið til greiðslu lögmætra krafna á hendur D ehf. Með vísan til þessa staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A, B og C bæru hallann af því að hafa ekki getað sannað að reiðuféð hefði verið notað í þágu rekstrar D ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Fallist var á kröfu stefnanda um skaðabætur úr hendi stefnda, auk þess sem staðfest var kyrrsetningargerð í eigum stefnda.
A og B kröfðust 21.385.309 króna úr hendi C. Kröfu sína reistu þau á því að þau hefðu á um tveggja ára tímabili afhent C umrædda fjármuni til ávöxtunar með millifærslum í banka annars vegar og afhendingu reiðurfjár. C var sýknuð af kröfum A á þeim forsendum að A hefði ekki verið aðili að meintu samkomulagi, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað varðaði kröfu B á hendur C komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að engar sönnur hefðu verið færðar fyrir því að B hefði afhent C rúmar 17 milljónir króna í reiðufé. Dómurinn taldi hins vegar sannað að millifærslur hefðu gengið á milli B og C sem samræmdust þeirri málsástæðu B að hún hefði afhent C fjármuni sem C hefði borið að endurgreiða en ekki gert. Var henni því gert að greiða B 2.759.045 krónur með dráttarvöxtum. Þá var staðfest kyrrsetningargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu fyrir dæmdri fjárhæð.
Ágreiningur um hvort afhending fjármuna hafi verið gjöf en ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að um gjafagerning hefði verið að ræða. Kyrrsetning staðfest.
Skuldamál.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að kyrrsetja tilteknar eignir sóknaraðila.
Stefndi dæmdur til að greiða skuld samkvæmt reikningi sem hafði verið framseldur stefnanda.
Stefndi, A, sem um tíma var stjórnarmaður og prókúruhafi í stefnanda, AP ehf., var dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna útgjalda og kostnaðar sem hann réðst í á kostnað stefnanda, án heimildar og stefnanda til tjóns. Stefnda A var jafnframt gert að greiða stefnanda, óskipt með einkahlutafélagi sínu, AE ehf., bætur vegna millifærslna af reikningum stefnanda á grundvelli tilhæfulausra reikninga gefnum út af hinu stefnda einkahlutafélagi fyrir tilstuðlan og með fullri vitneskju stefnda A, aðaleiganda þess félags. Jafnframt voru staðfestar tvær kyrrsetningargerðir Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu í innstæðum á bankareikningum stefndu.
Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa dregið sér fé úr sjóðum félagsins og jafnframt hafa ráðstafað verðmætu umboði félagsins til síns eigin félags. Höfðaði hann mál í nafni einkahlutafélags þeirra bræða og krafðist skaðabóta og/eða endurgreiðslu fjárins úr hendi hins, sem kvað greiðslurnar hafa verið réttmætar greiðslur fyrir störf sín í þágu félagsins. Var talið ósannað að um óréttmætar greiðslur hefði verið að ræða. Þá var ekki talið sýnt fram á að stefndi hefði sölsað undir sig umboð félagsins og valdið því að það hefði runnið því úr greipum, þó hann hefði gert tilraun til þess. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, en hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.
Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa greitt sér fé úr sjóðum félagsins án heimildar og krafðist endurgreiðslu í nafni félagsins. Bar stefndi fyrir sig að um hafi verið að ræða endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í þágu félagsins, auk þess sem hann hefði millifært fé frá félaginu til annars félags í eigu þeirra bræðra, til greiðslu verklauna stefnda á þágu síðarnefnda félagsins. Þessi millifærsla hefði verið endurgreidd að mestu. Þá bar stefndi fyrir sig fyrningu. Fallist var á að hluti krafna stefnanda væri fyrndur, en stefndi dæmdur til greiðslu um einnar milljónar króna sem var umfram þann hluta sem síðarnefnda félagið hafði endurgreitt. Var hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að kyrrsetja tilteknar eignir sóknaraðila.
Stefndu sem voru í forsvari fyrir fyrirtækið Brotafl ehf. voru dæmd til að endurgreiða þrotabúi félagsins fjárhæðir sem þau hvert um sig höfðu tekið út af bankareikningi félagsins í reiðufé en þau færðu ekki sönnur á að fjármununum hefði verið ráðstafað í þágu fyrirtækisins. Var af þessum sökum litið svo á að um ólögmætar lánveitingar í andstöðu við lög um einkahlutafélög hefði verið að ræða sem þeim bæri að endurgreiða. Kyrrsetningargerð í fasteign gagnvart einu þeirra var staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að kyrrsetning sem fór fram hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu yrði felld úr gildi eða henni breytt þannig að fjárhæð hennar yrði lækkuð verulega.
L ehf. og SAV ehf., sem var í eigu S, gerðu með sér verksamning þar sem L ehf. tók að sér að framleiða og reisa forsteyptar einingar í hótelbyggingu að Hverfisgötu 103 í Reykjavík. Vegna ágreinings aðila krafðist L ehf. kyrrsetningar hjá SAV ehf. til tryggingar kröfu að fjárhæð 94.346.645 krónur. Sýslumaður varð við þeirri beiðni og kyrrsetti réttindi SAV ehf. yfir fasteigninni að Hverfisgötu 103 og að auki hlutabréf í H ehf. að því marki sem kaupsamningsgreiðsla vegna eignarinnar hrykki ekki upp í kröfur L ehf. Með dómi héraðsdóms í máli L ehf. til staðfestingar á gerðinni var fallist á kröfu hans að fjárhæð 56.986.195 krónur að viðbættum dráttarvöxtum og að frádreginni tilgreindri innborgun. Hafði H ehf. þá tekið við skyldum SAV ehf. eftir samruna félaganna. L ehf. fékk ekki greiddar nema 3.082.073 krónur af hinni dæmdu fjárhæð og höfðaði mál á hendur S til heimtu skaðabóta. Byggði L ehf. á því að S hefði með saknæmum og ólögmætum hætti gert ráðstafanir til að tæma SAV ehf. og H ehf. og spilla gildi kyrrsetningargerðarinnar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að S hefði brugðist skyldum sínum sem stjórnarmaður í SAV ehf. við innheimtu söluandvirðis Hverfisgötu 103 eða að honum hefði sem stjórnarmanni í SAV ehf. og H ehf. borið að leita gjaldþrotaskipta á búi félaganna. Þá var L ehf. ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði fengið kröfu sína greidda ef ekki hefði komið til tilgreindrar háttsemi S við innheimtu LB hf. á kröfu þess síðastnefnda eða að samruni SAV ehf. og H ehf. hefði sem slíkur valdið honum tjóni. Á hinn bóginn benti Landsréttur á að uppsetning félaga S hefði leitt til þess að allir stjórnunarþræðir SAV ehf., H ehf. og SAB ehf. hefðu legið hjá S sjálfum og skipti það máli við mat á því hvort saknæm háttsemi hefði falist í sölu fasteignar H ehf., svokallaðs Landsbankareits, til SAB ehf. Rakti Landsréttur þær skyldur sem fylgja kyrrsetningu samkvæmt lögum nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og efni matsgerða dómkvaddra manna. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að Landsbankareiturinn hefði verið seldur á undirverði út úr H ehf. Með því hefði S vikið með saknæmum hætti frá þeim kröfum sem gera hafi mátt til hans og rýrt gildi kyrrsetningarinnar. Eðlileg sala reitsins hefði aukið verulega möguleika H ehf. til að standa við skuldbindingar sínar, þar á meðal gagnvart L ehf., og gögn málsins bæru með sér að L ehf. hefði að minnsta kosti að verulegu leyti notið þeirra viðbótarfjármuna sem runnið hefðu inn í H ehf. við eðlilega sölu. Var S því dæmdur til að greiða L ehf. skaðabætur sem ákveðnar voru að álitum 45.000.000 króna.
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P og Q (
Guðbrandur Jóhannesson lögmaður)
gegn
R og S (
Skúli Sveinsson lögmaður)
Felldar voru úr gildi kyrrsetningar Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, þar sem þær voru ekki réttilega framkvæmdar.
Blikksmiðja Guðmundar ehf (
Leó Daðason lögmaður)
gegn
Hverfisstíg ehf, Gamma Capital Management hf og Friðriki Smára Eiríkssyni (
Einar Brynjarsson lögmaður)
B byggði á því að stefndu A, G og F bæru óskipta skaðabótaábyrgð vegna tjóns sem hann hefði orðið fyrir þar sem þeir virtu ekki kyrrsetningargerð sýslumanns. Stefndi G var sýknaður vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Eins og atvikum var háttað var ekki talið að B hefði sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni í skilningi skaðabótaréttar vegna hinnar meintu saknæmu háttsemi stefndu. Þegar af þeirri ástæðu voru stefndu A og F sýknaðir af kröfu hans.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
HD verk ehf (
Baldvin Hafsteinsson lögmaður)
gegn
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P og Q (
Jón Gunnar Ásbjörnsson lögmaður)
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að synja um framgang kyrrsetningar hjá H ehf. Varnaraðilar töldu sig eiga skaðabótakröfur á hendur H ehf. vegna tjóns sem þau urðu fyrir þegar fjölbýlishúsið að Bræðraborgarstíg 1 í Reykjavík brann og kröfðust kyrrsetningar hjá félaginu til tryggingar þeim. Hæstiréttur féllst á að skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. væri fullnægt. Vísaði rétturinn til þess að meginstarfsemi H ehf. hefði verið rekstur og útleiga fasteigna en félagið hefði á nokkurra mánaða tímabili látið frá sér að verulegu leyti þær fasteignir sem mynduðu tekjur í rekstri þess. Var því talið sennilegt að draga myndi mjög úr líkindum þess að fullnusta krafna varnaraðila fengist eða að hún yrði verulega örðugri ef kyrrsetning færi ekki fram. Í dómi Hæstaréttar kom jafnframt fram að sýslumanni hefði borið að fara ekki í einu lagi með kyrrsetningarbeiðni varnaraðila heldur hefði hann að réttu lagi átt að gera sérstaka gerð fyrir kröfu hvers þeirra um sig. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur og lagt fyrir sýslumann að gera kyrrsetningu hjá H ehf. fyrir kröfu hvers varnaraðila.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X ehf. um að nánar tilgreind kyrrsetningargerð sem framkvæmd var af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu yrði felld úr gildi.
HD verk ehf (
Skúli Sveinsson lögmaður)
gegn
A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P og Q (
Guðbrandur Jóhannesson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að hafna kyrrsetningarbeiðni varnaraðila og lagt fyrir sýslumann að kyrrsetja nánar tilgreindar eignir H ehf. Varnaraðilar töldu sig eiga lögvarðar kröfur á hendur H ehf. vegna tjóns sem þeir hefðu orðið fyrir þegar fasteign í eigu H ehf. brann. Af því tilefni lögðu varnaraðilar fram beiðni um kyrrsetningu á eignum H ehf. Laut sakarefni málsins að því hvort skilyrðum kyrrsetningar samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. væri fullnægt. Með úrskurði Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að fella úr gildi ákvörðun sýslumanns um synjun kyrrsetningar eigna H ehf. Á hinn bóginn voru ekki talin efni til að verða við þeirri kröfu varnaraðila að lagt yrði fyrir sýslumann að framkvæma kyrrsetningu í nánar tilgreindum eignum H ehf. Kæmi í hlut sýslumanns að meta til hvaða eigna H ehf. kyrrsetning gæti náð samkvæmt ákvæðum laga nr. 31/1990.
Stefndu gert að greiða stefnanda 5.504.000 krónur. Staðfest var kyrrsetning á sömu fjárhæð.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna kyrrsetningar, þar sem ekki var talið að tilefni hefði verið til gerðarinnar. Öðru dómsmáli sem stefndi hafði höfðað um bótakröfu á hendur stefnanda og til staðfestingar kyrrsetningargerðinni hafði lyktað með því að öllum kröfum hans var vísað frá dómi. Var talið að þeirri niðurstöðu mætti öldungis jafna við það að synjað hefði verið um staðfestingu kyrrsetningar vegna annmarka á gerðinni sjálfri. Voru því talin uppfyllt skilyrði 4. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 fyrir lögjöfnun til að verða við kröfu stefnanda um miskabætur. Eftir atvikum, og þar sem hluta málsins hafði verið vísað frá dómi, var málskostnaður milli aðila felldur niður.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um felld yrði úr gildi kyrrsetning sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu á eignarhlut hans í tilgreindri fasteign og að aflétt yrði haldi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu á tilgreindum fjármunum í eigu hans.
S og fyrrum eiginmaður hennar, V, tóku með skuldskeytingu árið 2007 yfir greiðsluskyldu á láni samkvæmt veðskuldabréfi sem gefið var út til L hf. árið 2005 og tryggt með veði í fasteign sem S og V festu kaup á árið 2007. Árið 2012 gerðu þau samning um sértæka skuldaaðlögun þar sem vikið var frá skilmálum bréfsins um fjárhæð afborgana fram til 15. desember 2015, en eftir það skyldu greiðslur vera samkvæmt bréfinu. Hinn 4. júní 2015 var veðskuldabréfið áritað af L hf. um að vera að fullu greitt og var því aflýst af fasteigninni fjórum dögum síðar. V lést 16. desember það ár en hann og S höfðu slitið samvistum skömmu eftir að samningurinn um skuldaaðlögun tók gildi. L hf. taldi að áritunin og aflýsingin hefðu átt sér stað fyrir mistök og höfðaði mál til heimtu eftirstöðva bréfsins og staðfestingar á kyrrsetningargerð í 50% eignarhlut S í fasteigninni. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að fyrir lægi að S hefði hvorki fyrr né síðar greitt upp skuldina. Miðað við gögn málsins væri heldur ekki fallist á að S hefði haft ástæðu til að ætla að V hafi verið búinn að greiða skuldina að fullu í júní 2015. Þar sem engum öðrum mögulegum greiðanda væri til að dreifa hefði S mátt gera sér grein fyrir því að áritun á skuldabréfið um greiðslu þess hefði átt sér stað fyrir mistök og væri því ekki skuldbindandi fyrir L hf., sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Af þessum sökum hvíldi enn sú skylda á S að endurgreiða lánið. Var héraðsdómur því staðfestur um skyldu S þess efnis og um staðfestingu kyrrsetningargerðarinnar.
Fallist var á með þrotabúi einkahlutafélagsins E að ráðstöfun fasteignar frá E til S sem framkvæmd var með skiptingu E í tvö félög hefði falið í sér gjafagerning í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var við það miðað að gjöfin hefði verið afhent þegar ráðstöfunin varð skuldbindandi og kom til framkvæmda við staðfestingu hluthafafunda E og S á skiptingaráætluninni og þar með innan riftunarfrests. Þar sem S var ekki talið hafa lánast sönnun um að E hefði verið gjaldfært þegar fasteignin hafði verið færð úr félaginu var riftunarkrafa þrotabús E tekin til greina. Jafnframt var fallist á kröfu þrotabús E um riftun á greiðslu E á skuld við S sem framkvæmd var skömmu fyrir töku E til gjaldþrotaskipta. Samkvæmt því var S gert að greiða þrotabúi E 324.344.922 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Loks staðfesti Hæstiréttur kyrrsetningu í fjórum fasteignum S og SG, sem bent hafði á eignir í sinni eigu. Þar sem SG var talinn þriðji maður í skilningi laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. en ekki gerðarþoli var ekki talið að þrotabúi E hefði verið nauðsynlegt að stefna honum til staðfestingar á kyrrsetningu í fasteignum hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum S ehf., annars vegar um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 13. mars 2020 um að fresta endurupptöku tiltekinna kyrrsetningargerðar og löggeymslugerðar og hins vegar að lagt yrði fyrir sýslumann að endurupptaka og afmá sömu gerðir úr þinglýsingabókum og greiða S ehf. tiltekna fjárhæð. Landsréttur hafði kveðið upp dóm 6. mars 2020 í máli nr. 35/2019 milli sömu aðila. S ehf. sendi sama dag sýslumanni beiðni um að áðurnefndri kyrrsetningu og löggeymslu yrði aflétt af tilgreindum fasteignum S ehf. og fyrirsvarsmanns hans nema að því marki sem þyrfti til að tryggja kröfu þb. E ehf. samkvæmt dómi Landsréttar. Frekari samskipti áttu sér stað með tölvupóstum 6., 7. og 8. mars og 12. og 13. mars. Þessum tölvupóstsamskiptum lauk 13. mars 2020 með því að sýslumaður tilkynnti aðilum að ákveðið hefði verið að ,,hinkra með fyrirtöku málsins“ þar til Hæstiréttur hefði tekið afstöðu til beiðni varnaraðila um leyfi til að áfrýja nefndum dómi Landsréttar. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt tilgreindum ákvæðum laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og laga nr. 90/1989 um aðför skyldi meðferð beiðna um endurupptöku kyrrsetningar- og löggeymslugerða vera formbundin. Þau óformlegu samskipti sem farið hefðu fram milli lögmanna aðila og fulltrúa sýslumanns með tölvupósti yrði ekki jafnað til þess að beiðni S ehf. hefði verið tekin fyrir og um hana fjallað með formlegum hætti. Svarpóstur sýslumanns jafngilti ekki því að sýslumaður hefði synjað beiðni S ehf. um endurupptöku gerðanna. Því hefði S ehf. brostið skilyrði 2. mgr. 34. gr. laga nr. 31/1990 til að skjóta málinu til úrlausnar héraðsdómara. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Deilt um greiðsluskyldu stefnda vegna vangoldinna reikninga sem stefnandi gerði vegna efniskostnaðar og vinnu við byggingaframkvæmdir á húseign stefnda.
Í kjölfar sambúðarslita B og A seldu þau fasteign sem var skráð í jafnri eigu þeirra beggja. Ágreiningur reis um ráðstöfun kaupverðs, en B taldi sig eiga rétt til 91% fjárhæðarinnar sem hann áleit svara til sannanlegs eignarhluta síns í fasteigninni. B krafðist þess að sýslumaður kyrrsetti þann helming kaupsamningsgreiðslunnar sem ella hefði farið til A í samræmi við skráðan eignarhluta hennar. Kyrrsetningargerðin náði fram að ganga og höfðaði B mál til staðfestingar á gerðinni og um kröfu sína. Í dómi Landsréttar var rakið að í lögum nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. kæmi fram að kyrrsetning væri til tryggingar fullnustu kröfu um greiðslu peninga og ef mál hefði ekki áður verið höfðað um kröfu gerðarbeiðanda skyldi í einu lagi höfða mál um hana og til staðfestingar gerðinni. Ljóst væri að B teldi sig eiga fjárkröfu á hendur A. Kröfugerð hans í málinu væri hins vegar ekki í samræmi við framangreint. Þannig væri aðalkrafa B um viðurkenningu á tilteknum hundraðshluta í hinni seldu fasteign, sem þegar hefði verið afsalað til kaupanda eignarinnar. Þá væru varakröfur B um greiðslu skuldar, en þær kröfur væru annars eðlis og byggðar á öðrum tölulegum forsendum en krafa um greiðslu sem svaraði til þess eignarhlutar sem B teldi sig hafa átt í fasteigninni. Var engin krafa B á hendur A talin svara til þeirrar kröfu um greiðslu peninga sem kyrrsetningargerðin laut að og var málinu í heild vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskoti D ehf. á ákvörðun sýslumanns um endurupptöku kyrrsetningar var ómerkt. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að skilyrði 3. mgr. 22. gr. laga nr. 31/1990 fyrir endurupptöku samkvæmt beiðni S ehf. hefði ekki verið til staðar og að sýslumaður hefði átt að hafna endurupptökubeiðni hans. Jafnframt taldi Landsréttur að skilyrði 4. mgr. 22. gr. laga nr. 31/1990 fyrir endurupptöku samkvæmt beiðni sóknaraðilans I væru ekki uppfyllt og var kröfu hans um ómerkingu hins kærða úrskurðar og staðfestingu ákvörðunar sýslumanns um endurupptöku gerðarinnar því hafnað. Fallist var á kröfu D ehf. og ákvörðun sýslumanns um endurupptöku gerðarinnar felld úr gildi.
Mál varðandi ágreining um afgreiðslu sýslumanns á beiðni gerðarþola um endurupptöku kyrrsetningar- og löggeymslugerðar vísað frá dómi.
A höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaðabóta vegna ýmissa aðgerða lögreglu og ákæruvalds sem höfðu átt sér stað á tímabilinu frá 29. janúar 2010 til 18. febrúar 2016 í tengslum við rannsókn á ætluðum brotum á lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum samkvæmt þeim. Þá krafðist A miskabóta vegna ummæla saksóknara á opinberum vettvangi, bæði við upphaf rannsóknar og eftir að henni lauk. Einnig krafðist hann skaðabóta vegna atvinnutjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna rannsóknar og meðferðar málsins. Sakamál hafði verið höfðað gegn A og þremur öðrum mönnum vegna hinna ætluðu brota í mars 2013 en fallið var frá hluta sakargifta undir rekstri málsins þar sem lögáskilið samþykki ráðherra hefði ekki legið fyrir við setningu reglna nr. 1130/2008 um gjaldeyrismál og því talið að reglurnar gætu ekki talist viðhlítandi refsiheimild. Með dómi héraðsdóms í desember 2014 voru fjórmenningarnir svo sýknaðir af þeim sakargiftum sem eftir stóðu. Þeim dómi var áfrýjað til Hæstaréttar en ákæruvaldið féll frá áfrýjuninni í febrúar 2016. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að unnt væri að dæma sökuðum manni miskabætur vegna yfirlýsinga ákæruvalds á þeim grunni að hann hefði við rannsókn og meðferð máls orðið fyrir ólögmætri meingerð sem beinst hefði gegn frelsi, friði, æru eða persónu hans sbr. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var vísað til þess að greinarmunur væri gerður á ummælum þar sem fullyrt væri að sakborningur væri sekur um ákveðinn verknað og ummælum þar sem lýst væri grunsemdum um að hann hefði framið verknaðinn. Ummæli af fyrrnefnda taginu hefðu verið talin fara í bága við meginreglu 2. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu en þau síðari ekki. Taldi rétturinn að umrædd ummæli saksóknara hefðu hvorki falið í sér fullyrðingu um sekt A né að þau væru að öðru leyti því marki brennd að skylda Í til greiðslu miskabóta hefði stofnast vegna þeirra. Varðandi kröfu A um bætur vegna rannsóknaraðgerða kom fram að þótt skilyrði hefðu verið til að grípa til þeirra aðgerða og tryggingarráðstafana bæri Í eigi að síður hlutlæga ábyrgð á þeim samkvæmt 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var talið að innlánsvextir sem lagst hefðu á hið haldlagða og kyrrsetta fé hefði ekki veitt honum fulla bót og nægilega hefði verið leitt í ljós að hann hefði orðið fyrir frekara fjártjóni vegna þeirra aðgerða. Voru bætur ákveðnar að álitum eftir ólögfestum reglum skaðabótaréttar og að virtum ákvæðum 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. að fjárhæð 600.000 krónur. Þá var Í sýknað af kröfu A um bætur vegna atvinnutjóns þegar af þeirri ástæðu að ekki yrði annað ráðið en að lögregla og ákæruvald hefði ekki fengið upplýsingar um skort á samþykki ráðherra fyrir reglum nr. 1130/2008 fyrr en að liðnu því tímabili sem A miðaði kröfu sína við. Var Í því dæmt til að greiða A skaðabætur að fjárhæð 600.000 krónur
Ágreiningur um endurupptöku kyrrsetningar.
Þrotabú E ehf. krafðist riftunar á framsali nánar tilgreindrar fasteignar samkvæmt kaupsamningi 29. desember 2013 milli E ehf. og S ehf. en til vara að rift yrði þeirri ráðstöfun á eigninni til S ehf. sem fólst í skiptingaráætlun milli sömu aðila sem hafði verið samþykkt á hluthafafundum félaganna 9. og 12. september 2014. Var aðalkrafan byggð á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en varakrafan aðallega á 2. mgr. 131. gr. en til vara 141. gr. sömu laga. Til þrautavara krafðist þrotabúið þess að kaupsamningurinn yrði efndur samkvæmt efni sínu. Í dómi Landsréttar var ekki talið sannað að E ehf. hefði verið ógjaldfært þegar fasteigninni var ráðstafað til S ehf. á grundvelli kaupsamningsins og var því ekki fallist á aðalkröfu þrotabúsins. Talið var að skilyrðum fyrir riftun skiptingaráætlunarinnar á grundvelli 2. mgr. 131. gr. væri ekki fullnægt þar sem meint gjöf hefði verið afhent utan tímamarka síðari málsliðar 2 mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 auk þess sem leggja yrði til grundvallar að E ehf. hefði þá verið gjaldfært. Taldi Landsréttur að þrotabúið hefði ekki heldur fært sönnur á að EK1923 ehf. hefði verið ógjaldfært 9. og 12. september 2014 þegar skiptingaráætlunin var samþykkt og var S ehf. því jafnframt sýknað af varakröfu þrotabúsins. Að því er varðar þrautavarakröfu þrotabúsins var talið að skiptingaráætlunin hefði eingöngu falið í sér breytingar á kaupsamningi aðila á því hvernig staðið skyldi að framsali fasteignarinnar til S ehf. en hún hefði ekki hreyft við skuldbindingargildi samningsins. Var talið að leggja yrði til grundvallar að kaupsamningurinn hefði verið efndur af hálfu S ehf. að teknu tilliti til þeirra breytinga sem skiptingaráætlunin fól í sér og var S ehf. því sýknað af þrautavarakröfu þrotabúsins. Fallist var á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslu nánar tilgreindrar skuldar til S ehf. 15. mars 2016 og kröfu um endurgreiðslu hennar. Var talið sannað að E ehf. hefði átt við alvarlega greiðsluerfiðleika að stríða þegar greiðslan var innt af hendi og hefði hún skert greiðslugetu félagsins verulega í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Loks var kyrrsetning tveggja fasteigna í eigu S ehf. staðfest en hafnað að því er varðar tvær fasteignir sem voru í eigu fyrirsvarsmanns S ehf. þar sem beina hefði þurft málssókn vegna þeirra eigna að honum sem gerðarþola en ekki félaginu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli D ehf. á hendur S ehf. var vísað frá dómi. Landsréttur vísaði til þess að í hinum kærða úrskurði hefði einungis verið tekin rökstudd afstaða til kröfu D ehf. um staðfestingu kyrrsetningargerðar en engin afstaða hefði verið tekin til fjárkröfu hans. Vegna þessa annmarka á hinum kærða úrskurði var hann ómerktur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskoti D ehf. á ákvörðun sýslumanns um endurupptöku kyrrsetningar var vísað frá dómi. Landsréttur taldi óhjákvæmilegt að líta svo á að bæði I og S ehf. hefðu verið gagnaðilar D ehf. að gerðinni. Samkvæmt 1. mgr. 87. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. hefði borið að boða bæði I og S ehf. til þinghalds í málinu. Þar sem þess var ekki gætt var hinn kærði úrskurður ómerktur sem og meðferð málsins allt frá þingfestingu þess.
A höfðaði mál gegn Í til heimtu bóta vegna miska sökum aðgerða lögreglu í ársbyrjun 2010 á grundvelli IX. til XIII. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Aðgerðirnar komu til vegna ætlaðra brota A og þriggja annarra manna, sem allir tengdust félaginu Þ AB, á lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum á grundvelli þeirra. Þá boðaði embætti ríkislögreglustjóra til blaðamannafundar í samstarfi við Fjármálaeftirlitið og gjaldeyriseftirlit Seðlabankans þar sem greint var frá aðgerðunum. Sakamál var svo höfðað gegn A og hinum þremur mönnunum vegna hinna ætluðu brota á fyrri hluta ársins 2013, en fallið var frá hluta sakargifta undir rekstri þess máls og fjórmenningarnir sýknaðir af þeim sakargiftum sem eftir stóðu með dómi héraðsdóms í árslok 2014. Þeim dómi var áfrýjað til Hæstaréttar Íslands í byrjun næsta árs en ákæruvaldið féll frá áfrýjun rúmu ári síðar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði fallist á það með Í að tildrög framangreindrar rannsóknar hefðu verið með þeim hætti að A hefði með háttsemi sinni valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem gripið hefði verið til eða að framburður hans hjá lögreglu yrði einn og sér talinn leiða til þess að A teldist hafa valdið eða stuðlað að upphafsaðgerðum lögreglu í skilningi 2. mgr. 246. gr. laga um meðferð sakamála. Því var ekki fallist á að miskabætur á grundvelli 246. gr. laganna yrðu lækkaðar eða felldar niður. Þá var Í jafnframt dæmt til greiðslu miskabóta á grundvelli almennu sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveitandaábyrgð, þar sem meðferð málsins hefði dregist svo úr hömlu að talið var fara gegn 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og 2. mgr. 53. gr. laga um meðferð sakamála og í ljósi málsatvika fælist í því brot gegn friði A og æru. Á hinn bóginn var A ekki talinn eiga rétt til miskabóta vegna ummæla sem féllu á framangreindum blaðamannafundi. Var Í dæmt til að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur.
A höfðaði mál gegn Í til heimtu bóta vegna miska og fjártjóns sökum aðgerða lögreglu í ársbyrjun 2010 á grundvelli IX. til XIII. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Aðgerðirnar komu til vegna ætlaðra brota A og þriggja annarra manna, sem allir tengdust félaginu Þ AB, á lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum á grundvelli þeirra. Þá boðaði embætti ríkislögreglustjóra til blaðamannafundar í samstarfi við Fjármálaeftirlitið og gjaldeyriseftirlit Seðlabankans þar sem greint var frá aðgerðunum. Sakamál var svo höfðað gegn A og hinum þremur mönnunum vegna hinna ætluðu brota á fyrri hluta ársins 2013, en fallið var frá hluta sakargifta undir rekstri þess máls og fjórmenningarnir sýknaðir af þeim sakargiftum sem eftir stóðu með dómi héraðsdóms í árslok 2014. Þeim dómi var áfrýjað til Hæstaréttar Íslands í byrjun næsta árs en ákæruvaldið féll frá áfrýjun rúmu ári síðar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði fallist á það með Í að tildrög framangreindrar rannsóknar hefðu verið með þeim hætti að A hefði með háttsemi sinni valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem gripið hefði verið til eða að framburður hans hjá lögreglu yrði einn og sér talinn leiða til þess að A teldist hafa valdið eða stuðlað að upphafsaðgerðum lögreglu í skilningi 2. mgr. 246. gr. laga um meðferð sakamála. Því var ekki fallist á að miskabætur á grundvelli 246. gr. laganna yrðu lækkaðar eða felldar niður. Þá var Í jafnframt dæmt til greiðslu miskabóta á grundvelli almennu sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveitandaábyrgð, þar sem meðferð málsins hefði dregist svo úr hömlu að talið var fara gegn 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og 2. mgr. 53. gr. laga um meðferð sakamála og í ljósi málsatvika fælist í því brot gegn friði A og æru. Á hinn bóginn var A ekki talinn eiga rétt til miskabóta vegna ummæla sem féllu, þar með talið á framangreindum blaðamannafundi, og ósannað þótti að A hefði orðið fyrir fjártjóni. Var Í dæmt til að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur.
Stefndu gert að greiða stefnanda 21.475.960 krónur ásamt dráttarvöxtum. Staðfest var kyrrsetningargerð sem stefndi hafði gert í 50% eignarhluta í fasteign stefndu.
L hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að aflétta kyrrsetningu á greiðslum samkvæmt kaupsamningi um fasteign sem B ehf. seldi G ehf. í júní 2018. B ehf. hafði fjármagnað byggingu eignarinnar meðal annars með lánum frá L hf. og gaf B ehf. af því tilefni út tryggingarbréf til L hf. með veði í eigninni. Í kaupsamningnum var vísað til skilyrtrar veðbandslausnar L hf. þar sem kveðið væri á um að tryggingarbréfinu yrði aflétt þegar kaupverð eignarinnar yrði að fullu greitt inn á reikning í eigu L hf. og staðfesting þess efnis send á tiltekinn starfsmann L hf. Í janúar 2019 framkvæmdi sýslumaður meðal annars kyrrsetningu í ógreiddum greiðslum samkvæmt kaupsamningnum að beiðni þrotabús H ehf. en verksamningssamband hafði áður verið um byggingu eignarinnar á milli H ehf. og B ehf. Kyrrsetningargerðin var svo endurupptekin í apríl 2019 að beiðni L hf. og G ehf. og kyrrsetningunni í kjölfarið aflétt. Í úrskurði Landsréttar var meðal annars skírskotað til þess að með vísan til 1. mgr. 37. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 5. og 15. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., hefði þrotabú H ehf. á grundvelli kröfu sinnar á hendur B ehf. getað krafist kyrrsetningar í réttindum B ehf. samkvæmt umræddum kaupsamningi með þeim takmörkunum sem leiddu af hinum samningsbundnu réttindum G ehf. og L hf. Með hliðsjón af þeim gagnkvæmu réttindum og skyldum sem kaupandi og seljandi hefðu komið sér saman um hefði B ehf. á hinn bóginn ekki átt þann rétt til greiðslna samkvæmt samningnum að þær gætu orðið andlag kyrrsetningar á grundvelli framangreindra lagaákvæða með þeim hætti sem kyrrsetningargerðin hefði kveðið á um. Þótt B ehf. kynni að eiga einhvern rétt til eftirstöðva þeirra kaupsamningsgreiðslna sem renna ættu til L hf., væri til þess að líta að veruleg tormerki hefðu verið á því að unnt væri að tilgreina slík réttindi nákvæmlega, sbr. 1. mgr. 37. gr. laga nr. 90/1989, og gætu þau réttindi því ekki orðið andlag kyrrsetningar. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og ákvörðun sýslumanns um að aflétta kyrrsetningu staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um ógildingu eða breytingu á kyrrsetningargerð sýslumanns þar sem kyrrsettar voru nánar tilgreindar eignir X á grundvelli 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt til tryggingar greiðslu væntanlegrar skattkröfu.
Í málinu deildu aðilar um hvort heimilt hefði verið að taka í löggeymslu nánar tilgreindar fasteignir SGS, sem áður höfðu verið kyrrsettar með hans samþykki, til tryggingar kröfu á hendur S ehf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hefði dómi héraðsdóms um þá kröfu ekki verið áfrýjað til Landsréttar hefði þrotabúi E ehf. verið unnt að beina aðfarargerð að bæði SGS og S ehf. Af 1. mgr. 36. gr. laga nr. 90/1989, um aðför, leiddi að SGS hefði við þá aðfarargerð verið í stöðu gerðarþola. Samkvæmt 3. mgr. 39. gr. sömu laga ætti gerðarþoli ekki rétt á að varna því að fjárnám yrði gert í eign sem gerðarbeiðandi ætti tryggingarréttindi í fyrir kröfu sinni. Sama gilti þegar krafist væri löggeymslu hjá gerðarþola sem veitt hefði tryggingarréttindi í eign sinni, sbr. 2. mgr. 23. gr. og 15. gr. laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Með tryggingarréttindum samkvæmt 3. mgr. 39. gr. aðfararlaga væri meðal annars átt við rétt samkvæmt kyrrsetningu. Af þeim sökum væri skilyrðum 1. mgr. 23. gr. laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl., til að taka hinar kyrrsettu eignir SGS í löggeymslu fullnægt.
Kröfu um að kyrrsetningargerð sýslumanns vegna meintra skattkrafna og sekta yrði felld úr gildi var hafnað.