Dómstólaleit

Tveir ákærðu sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot og peningaþvætti. Annar þeirra einnig sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna. Einn ákærða sýknaður af hlutdeild í broti þeirra og ákærðu varðandi hlutdeild annarra fimm vísað frá dómi.

Mál þetta snerist um þær dómkröfur stefnanda að felldar yrðu úr gildi tvær ákvarðanir kærunefndar útlendingamála samkvæmt úrskurði frá 20. nóvember 2024 þar sem stefnanda sem er sænskur ríkisborari var vísað brott frá Íslandi og gert að sæta endurkomubanni í 10 ár. Ekki var fallist á að með ákvörðun um brottvísunina hefði verið brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga, hvorki að því er varðar form- né efnisreglur. Jafnframt var vísað til þess að ákvæði um brottvísun EES- eða EFTA-borgara væri heimil samkvæmt lögum um útlend­inga nr. 80/2016 og byggði á málefnalegum sjónarmiðum sem stjórnvöldum væri falið að meta út frá allsherjarreglu og almannaöryggi. Slíkt fyrirkomulag væri hvorki brot á 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrár né 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Varakröfu stefnanda um að endurkomubanni yrði markaður skemmri tími var vísað frá dómi án kröfu.

Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna meðferðar stefnanda hjá lækni sem keypt hafði hjá stefnda annars vegar sjúklingatryggingu og hins vegar starfsábyrgðartryggingu. Fallist var á kröfuna að því er varðar bótaskyldu vegna sjúklingatryggingar á grundvelli þágildandi laga nr. 111/2000, en viðurkenningarkröfu stefnanda á grundvelli starfsábyrgðartryggingar læknisins var vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.

Við endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda var honum færður til skattskyldra tekna í skattframtali 2018 söluhagnaður vegna lóðarréttinda, að viðbættu 25% álagi. Stefnandi krafðist þess í málinu að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra þar að lútandi og úrskurður yfirskattanefndar, sem staðfest hafði þann úrskurð. Vísað var frá dómi þeirri kröfu stefnanda sem sneri að úrskurði ríkisskattstjóra en stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda að öðru leyti.

Íslenska ríkið sýknað af kröfu lyfsala um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna ákvörðunar Lyfjastofnunar frá 24. febrúar 2023 um smásöluálagningu ávísunarskyldra lyfja árið 2023. Kröfum á hendur Lyfjastofnun vísað frá dómi.

Stefnendur, Háskóli Íslands og Félagsstofnun Stúdenta, kröfðust í málinu bóta vegna tjóns er þeir urðu fyrir þegar stofnlögn neysluvatns brast í svokölluðum Háskólabrunni og vatn flæddi um fasteignir og lóðir á háskólasvæðinu. Veitufyrirtæki, sem stóð að framkvæmdum við lagnir á svæðinu, og verkfræðistofa, sem hafði umsjón og eftirlit með þeim framkvæmdum samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið, voru dæmd skaðabótaskyld gagnvart stefnendum, sem og tryggingafélög þeirra á grundvelli ábyrgðartrygginga. Verktaki sem annaðist framkvæmdirnar samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið og tryggingafélag hans voru hins vegar sýknuð af bótakröfum stefnenda þar sem ekki þótti sýnt að verktakinn hefði sýnt af sér saknæma háttsemi í aðdraganda tjónsins. Málskostnaðarkröfu stefnenda var vísað frá dómi vegna réttarfarsannmarka en þeim stefndu sem voru sýknaðir var dæmdur málskostnaður úr hendi stefnenda.

Ákærðu dæmdir í skilorðsbundið fangelsi vegna þjófnaðarbrota.

Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás og ógnun gagnvart sendimanni erlends ríkis auk annarra líkamsárásar og var hann dæmdur í 60 daga skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta.

Stefnandi höfðaði mál á hendur stefndu til innheimtu greiðslu fyrir tiltekið verk sem sneri að viðhaldi á fasteign. Annar stefndu var eigandi fasteignarinnar og hinn fyrirsvarsmaður félags sem samið hafði verið um að skyldi hafa milligöngu um greiðslur vegna verksins. Bú þess félags var síðar tekið til gjaldþrotaskipta án þess að stefnanda tækist að innheimta kröfuna úr hendi þess, þrátt fyrir að greiðsluskylda félagsins gagnvart stefnanda hefði verið staðfest með dómi. Kröfum stefnanda á hendur fyrirsvarsmanni félagsins var vísað frá dómi þar sem stefnandi þótti ekki hafa reifað nægilega á hvaða grundvelli fyrirsvarsmaðurinn ætti að bera persónulega ábyrgð á greiðslu kröfunnar. Fallist var á kröfu stefnanda á hendur eiganda fasteignarinnar, m.a. á þeim grundvelli að sýnt þótti að verkið hefði verið unnið í þágu hans þótt samið hefði verið um milligöngu áðurnefnds félags um greiðslur.

Dómkröfum stefnenda um að felldir yrðu úr gildi úrskurðir kærunefndar útlendingamála vegna umsókna þeirra um alþjóðlega vernd hér á landi var hafnað. Vísað var frá dómi kröfum þeirra um að ákvarðanir Útlendingastofnunar sama efnis yrðu felldar úr gildi.

Íslenska ríkið sýknað af þeirri kröfu að fella skyldi úr gildi úrskurð kærunefndar útlendingamála

Ákærði var fundinn sekur um eignaspjöll og honum gert að sæta fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórinni, ölvunar- og sviptingarakstur og líkamsmeiðingar af gáleysi og dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi, til greiðslu sektar og ökuréttarsviptingar.

Aðal- og varakröfu stefnanda vísað frá dómi. Stefndu, fyrirsvarsmenn gjaldþrota félags sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda.

Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar í máli nr. 11/2020 kveðinn upp 13. júlí 2023, þar sem staðfest var ákvörðun Hugverkastofunnar um að synja beiðni stefnanda um endurveitingu réttinda til einkaleyfis. Stefnandi sem hafði ekki greitt árgjald í tæka tíð óskað eftir endurveitingu réttinda með vísan til 72. gr. laga nr. 17/1991. Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því hvort stefnandi eða umboðsmaður hans hafi gert allt það sem með sanngirni mætti krefjast af honum til að virða þau tímamörk sem vörðuðu missi réttinda. Talið var að greiðslukerfi umboðsaðila stefnanda hefði verið vel útfært kerfi sem hefði starfað með skilvirkum hætti í mörg ár og byggði á tvöföldu eftirlitskerfi með útsendingu greiðslubeiðna og móttöku greiðslukvittana sem var ekki á hendi sömu starfsmanna. Um væri að ræða einangrað tilvik vegna mistaka starfsmanna sem aldrei hafði komið upp áður í áratugasögu félagsins. Fallist var á að sú ákvörðun um að synja um endurupptöku færi í bága við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og væri í andstöðu við þau sjónarmið sem lægu til grundvallar ákvæði 72. gr. laga nr. 17/1991.

Sóknaraðili bar undir dóm þá ákvörðun sýslumanns að hafna að eigin frumkvæði kröfu hans um að lagt yrði lögbann við því að varnaraðili, erlendur lögaðili, starfrækti tilgreint, íslenskt landshöfuðlén sem gerði aðgengilegt höfundaréttarvarið efni. Í málinu reyndi á Fallist var á kröfu sóknaraðila um að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi en kröfu hans um að að lagt yrði fyrir sýslumann að taka lögbannsbeiðnina til efnismeðferðar var vísað frá dómi, án kröfu.

Ákærði sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi og dæmdur í 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Stefnandi hafði uppi skaðabótakröfu m.a. gegn íslenska ríkinu vegna tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna haldlagningar bifreiðar í tengslum við rannsókn sakamáls sem síðar var fellt niður. Bótakrafa stefnanda greindist í tvo kröfuliði og varðaði annar kostnað vegna öflunar annarra bifreiða meðan á haldlagningunni stóð en hinn laut að lögmannskostnaði vegna aðstoðar við að fá haldinu aflétt. Fyrri kröfulið stefnanda var hafnað þar sem hann hafði ekki sannað tjón sitt en fallist var á síðari kröfuliðinn að hluta og stefnanda dæmdar bætur að álitum á grundvelli hlutlægrar bótareglu 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. ákvæðisins. Kröfum stefnanda á hendur Skattinum var vísað frá dómi án kröfu auk þess sem dráttarvaxtakröfu hans var jafnframt vísað frá dómi þar sem hún uppfyllti ekki kröfur d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Ákærði var fundinn sekur um fjárdrátt og honum gert að sæta fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Vísað var frá dómi ákærulið er varðaði peningaþvætti.

Stefnandi höfðaði mál á hendur stefndu H og A til viðurkenningar á að landamerki milli jarða þeirra lægju með ákveðnum hætti, eins og stefnandi taldi þau hafi breyst eftir makaskipti árið 1987. Stefndi H var sýknaður af þeim kröfum stefnanda sem ekki var vísað frá dómi, þar sem stefnandi þótti ekki hafa sýnt fram á að landamerki milli jarðanna sem hann krafðist viðurkenningar á hafi orðið til við makaskiptin, en vafi lék á um hvort uppdráttur sá er stefnandi byggði dómkröfur sínar sýndi í reynd hvernig landi hefði verið skipt við framangreind makaskipti.. Öllum kröfum stefnanda á hendur stefndu A var vísað frá dómi sökum vanreifunar sem og skorti á lögvörðum hagsmunum. Var stefnandi dæmdur til að greiða stefndu báðum málskostnað.

Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás, þjófnaði og eignaspjöll og dæmdur í þriggja mánaða fangelsi og til greiðslu miskabóta vegna líkamsárásar.

Ákærðu voru fundinn sek um fíkniefnalagabrot og þjófnaði auk þess sem ákærða var jafnframt fundin sek um akstur svipt ökurétti. Var ákærðu báðum gert að sæta fangelsi í 60 daga, auk þess sem ákærðu var gerð sekt. Einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi vegna formannmarka.

Sýknudómur í nauðgunarmáli.

Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, umferðarlög, vopnalög, og almenn hegningarlög og dæmdur í 8 mánaða fangelsi og ævilöng svipting ökuréttar áréttuð.

Stefndi, sem er leigutaki íbúðar í fjölbýlishúsi hjá stefnenda, sem heldur utan um rekstur á félagslegu húsnæði á vegum Reykjavíkurborgar, hafði ekki greitt umsamda húsaleigu til stefnenda samkvæmt leigusamningi þar sem að stefndi taldi verulega ágalla vera á hinu leigða, auk þess sem honum væri gert að greiða umfram skyldu í hússjóð. Ekki var fallist á varnir stefnda í málinu utan þess að vísa þurfti frá dómi kröfulið í dómkröfum stefnenda þar sem sá laut í reynd að eldri leigusamningi sem ekki var byggt hér á.

Stefnda var dæmd til greiðslu hluta fjárhæðar dómkrafna stefnanda vegna sameiginlegs rekstrarkostnaðar fasteignar sem þau áttu til helminga og stefnandi hafði greitt. Sýknað var af hluta kröfuliðarins um rekstrarkostnað fasteignarinnar sem stefnda taldist ekki hafa fallið frá mótbárum um að gögn skorti fyrir þeim hluta. Sýknað var af kröfu um greiðslu 10% söluandvirðis vegna meints láns föður stefnanda til kaupa fasteignarinnar og kröfum stefnanda um greiðsluþátttöku í útlögðum og áföllnum kostnaði af rekstri dómsmáls stefnanda gegn banka þeim sem veð átti skv. veðskuldabréfi í fasteigninni, var vísað frá dómi án kröfu.

Stefnda dæmt til að gefa út afsal til stefnanda gegn greiðslu kaupverðs.

Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlaga- og hegningarlagabrot og brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi, gert að sæta upptöku fíkniefna og sviptingu ökuréttar.

Sakfellt fyrir ofbeldi í nánu sambandi, tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, tilraun til hylmingar, fíkniefnabrot, þjófnað, húsbrot, eignaspjöll, nytjastuld, brot gegn lögreglulögum, brot gegn sóttvarnarlögum o.fl. Sýknað af hluta af ákæru eða háttsemi felld undir vægari refsiákvæði eða tilraun. Refsing var ákveðin 18 mánaða fangelsi og var um að ræða hegningarauka við eldri dóm.

Ákærði var sakfelldur fyrir heimilisofbeldi gagnvart fyrrum eiginkonu sinni og tveimur börnum á árunum 2017-2019 og dæmdur í tveggja ára fangelsi, auk þess sem honum var gert að greiða þolendum ofbeldisins miskabætur. Eldri sakargiftum á hendur ákærða vegna ofbeldis gagnvart eiginkonunni á árunum 2012-2013 var vísað frá dómi.

Ákærði sakfelldur fyrir vopna-, fíkniefna- og hegningarlagabrot og gert að sæta fangelsi í 6 mánuði, skilorðsbundið til 2 ára. Fíkniefni og vopn gerð upptæk. Þá var ákærða gert að greiða hluta af þeim einkaréttarkröfum sem voru gerðar í málinu en einni kröfu var vísað frá dómi.

Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlaga, fíkniefnalaga- og hegningarlagabrot, þ. á m. ítrekaðan þjófnað, og gert að sæta fangelsi í 21 mánuði. Gæsluvarðhald sem ákærði hafði sætt var látið dragast frá refsingunni. Þá var ákærða gert að greiða aðra af þeim einkaréttarkröfum sem voru gerðar í málinu en hinni var vísað frá dómi. Þá voru gerð upptæk fíkniefni til ríkissjóðs. Áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting ákærða.

Ákærði sakfelldur fyrir fíkniefna- og hegningarlagabrot, þ. á m. ítrekaðan þjófnað, og gert að sæta fangelsi í 6 mánuði. Gæsluvarðhald sem ákærði hafði sætt var látið dragast frá refsingunni. Þá var ákærða gert að greiða hluta af þeim einkaréttarkröfum sem voru gerðar í málinu og hluta af kröfunum var vísað frá dómi. Þá voru gerð upptæk fíkniefni til ríkissjóðs.

Fallist var á kröfu húsfélags um að verktaki greiddi skaðabætur vegna verks sem unnið var fyrir húsfélagið. Þá var jafnframt fallist á kröfu húsfélagsins um að arkitektastofa greiddi kröfu vegna afsláttar vegna galla á verki. Byggingarstjóri við verkið var hins vegar sýknaður á grundvelli fyrningar og öðrum kröfum húsfélagsins var vísað frá dómi.

Skráning stefndu í hlutaskrá hins meðstefnda einkahlutafélags og staðfesting aðalfundar félagsins, þess efnis að stefnda væri eigandi allra hluta í félaginu, var ógilt og stefndu gert að skrá stefnanda sem eiganda að 30% hlut í félaginu. Dagsektakröfu stefnanda var vísað frá dómi ex officio vegna vanreifunar.

Ákærði sakfelldur fyrir þjófnaðarbrot og gert að sæta fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið til 2 ára. Einkaréttarkröfu vísað frá.

Ákærði sakfelldur fyrir ofbeldisbrot og dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Hann játaði brot sitt skýlaust. Litið var til refsimildandi sjónarmiða en auk þess varð verulegur dráttur á málsmeðferð hjá lögreglu.

Fallist var á kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður mannanafnanefndar þar sem beiðni um eiginnafnið Lúsífer var hafnað með vísan til 3. mgr. 5. gr. laga nr. 45/1996. Kröfu um viðurkenningu á að stefnandi mætta bera eiginnafnið var vísað frá dómi án kröfu, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.