Ákærðu sakfelldir fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald. Ákærði S dæmdur í 18 mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár, gert að greiða sekt í ríkissjóð og jafnframt gert að sæta atvinnurekstrarbanni í tvö ár. Ákærði Ó dæmdur í fimm mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár og gert að greiða sekt í ríkissjóð en greiðslu helmings sektarinnar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni A um dómkvaðningu matsmanns. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A leitaðist eftir því með fyrstu til fjórðu spurningu í matsbeiðni að meta sömu atriði og áður hefðu verið metin í framlagðri matsgerð. Ekki yrði séð af gögnum málsins hvort og þá að hvaða marki A teldi nauðsyn á að þessi atriði yrðu metin að nýju. Þá væri í matsbeiðni A ekki heldur gerð frekari grein fyrir hvað ætti að sanna með matinu að þessu leyti. Var því talið að matsbeiðni A væri að þessu leyti bersýnilega tilgangslaus til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi matsspurningar nr. fimm til átta tók Landsréttur fram að A hefði fyrst óskað mats um þessi atriði meira en 13 mánuðum eftir að málið var þingfest og eftir að héraðsdómari hafði ákveðið tímasetningu aðalmeðferðar. Þar sem ekkert væri fram komið í málinu sem gæti réttlætt þennan drátt var kröfu A um dómkvaðningu matsmanna hafnað að því varðaði þessar spurningar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns. Aðila greindi einkum á um hljóðvist og hljóðeinangrun milli G sem var í eigu F hf. og H 8-10 þar sem IP ehf. rak hótel. Í málinu lágu fyrir bæði undir- og yfirmatsgerð þar sem meðal annars var lagt mat á hljómburð og hljóðeinangrun í tilteknum herbergjum hótelsins við H 8-10 vegna hljóða sem borist gætu frá G og hvort hljóðeinangrun fullnægði kröfum sem gerðar hefðu verið á þeim tíma sem starfsemi í húsinu var breytt í hótel. Þá höfðu aðilar lagt fram ýmsar sérfræðiskýrslur sem vörðuðu sakarefni málsins. Ágreiningur aðila laut að því hvort heimila ætti F hf. að afla nýs undirmats, meðal annars í þeim tilgangi að meta hversu mikið vægi hægt væri að veita yfirmatsgerð í málinu. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á með F hf. að tilefni til að óska svara við þeim spurningum sem getið var í matsbeiðni hefði fyrst gefist eftir að yfirmatsgerð lá fyrir. Þá var litið til þess að þegar yfirmatsgerð var lögð fram í desember 2024 voru sjö ár liðin frá því að málið var þingfest í héraði og hafði F hf. ekki nýtt þann langa tíma sem gefist hafði til að afla mats um þau atriði sem greindi í matsbeiðninni. Var talið að öflun nýrrar matsgerðar myndi hafa í för með sér fyrirsjáanlegar tafir á meðferð málsins sem væru úr hófi, að teknu tilliti til meginreglunnar um hraða málsmeðferð og rétt annarra málsaðila samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns hafnað.
Umsækjandi um byggingarleyfi til niðurrifs á húsi taldi sig eiga bótarétt gagnvart sveitarfélagi á grundvelli óeðlilegs dráttar á meðferð málsins og þar sem skort hafi á leiðbeiningar honum til handa. Sýkna.
Mál þetta snýst um ákvörðun um hæfilega fjárhæð miskabóta sem stefnda íslenska ríkinu ber að greiða stefnanda fyrir miska sem stefnandi hlaut vegna mistaka lögreglu við rannsókn sakamáls sem snerist um kæru stefnanda vegna kynferðisbrota. Mistökin leiddu til þess að sakarefnið fyrndist meðan málið var til rannsóknar hjá lögreglu án þess að það yrði borið undir kærða. Íslenska ríkið hafði viðurkennt bótaskyldu í málinu en aðila greindi á um hæfilega bótafjárhæð og það hvort í mistökunum hafi falist brot gegn mannréttindaákvæðum. Talið var að brotið hefði verið gegn réttindum stefnanda samkvæmt 6. og 8. gr. mannréttindasáttmálans og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og var stefnda gert að greiða stefnanda 1.400.000 krónur.
S slf. keypti lóð sem staðsett var í SÁ. Eftir útgáfu byggingarleyfis hófst S slf. handa við byggingu einbýlishúss á lóðinni og óskaði eftir útsetningu fyrir sökkli í júní 2017, sem aðilar á vegum SÁ gerðu. Í nóvember sama ár lét S slf. athuga hæð mannvirkisins og kom þá í ljós að gólfkóti þess mældist of hár. Í framhaldinu áttu aðilar í viðræðum um mögulegar lausnir varðandi hæð hússins. Að lokum færði S slf. það sem búið var að steypa og lækkaði malarpúðann undir húsinu. S slf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta úr hendi SÁ vegna þeirrar framkvæmdar. Taldi hann að mistök hefðu verið gerð við hæðarútsetningu við byggingu fasteignar hans sem rekja mætti til saknæmrar háttsemi aðila á vegum SÁ. Landsréttur féllst ekki á að SÁ bæri skaðabótaábyrgð á ætluðu tjóni S slf. af þeirri ástæðu. S slf. byggði einnig á því að „stjórnsýsla“ SÁ hefði verið ólögmæt eftir að í ljós kom að húsgrunnurinn stóð of hátt. Féllst Landsréttur ekki á að SÁ hefði brotið gegn meðalhófsreglu, jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði 7. gr. sömu laga um leiðbeiningarskyldu eða 9. gr. um málshraða, í tengslum við afgreiðslu á umsókn S slf. um byggingarframkvæmdir að Hraunhellu 19. Þá hefði S slf. ekki fært fram neinar aðrar haldbærar málsástæður fyrir því að SÁ hefði bakað honum bótaskylt tjón. Var SÁ sýknaður af kröfum S slf.
Ágreiningur málsins varðaði það álitaefni hvort heimilt hafi verið að fella útibú stefnanda, XTX Markets Limited, útibú á Íslandi, af grunnskrá virðisaukaskatts. Var það niðurstaða dómsins samkvæmt skýru orðalagi ákvæðis 7. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1988 að ríkisskattstjóra hafi verið heimilt að úrskurða útibú stefnanda af virðisaukaskattsskrá um leið og ljóst var að skilyrði sem lögin mæla fyrir um voru ekki uppfyllt.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Jóni Ásgeiri Jóhannessyni og Tryggva Jónssyni (
Gestur Jónsson lögmaður)
Með dómi Hæstaréttar 7. febrúar 2013 í máli nr. 74/2012 voru J og T sakfelldir fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum, sem þeir frömdu í eigin nafni og sem stjórnendur B hf. Endurupptökudómur féllst á beiðni J og T um endurupptöku málsins. Vísað var til þess að Mannréttindadómstóll Evrópu hefði 18. maí 2017 komist að þeirri niðurstöðu að með framangreindum dómi Hæstaréttar hefði verið brotið gegn rétti J og T samkvæmt 4. gr. 7. viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Ákærðu og ákæruvaldið kröfðust þess að vísað yrði frá dómi sakargiftum samkvæmt I. og II. kafla ákæru, en ágreiningur aðila laut að ákvörðun refsingar vegna 1. og 2. tölul. III. kafla ákæru. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í ljósi málsatvika og með hliðsjón af dómum Hæstaréttar væri málinu vísað frá héraðsdómi er varðaði sakargiftir samkvæmt I. og II. kafla ákæru. Þá kom fram að með hliðsjón af brotum J samkvæmt III. kafla ákæru og að teknu tilliti til dómaframkvæmdar væru brot hans talin meiri háttar og heimfærð til 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987. T var talinn hafa brotið gegn 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987. Að teknu tilliti til þess verulega dráttar sem orðið hafði á rannsókn málsins og meðferð þess fyrir dómi á fyrri stigum og með hliðsjón af þeim sektargreiðslum sem J og T höfðu þegar innt af hendi var þeim ekki gerð sérstök refsing í málinu.
Ákæruvaldið (
Gyða Ragnheiður Stefánsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Oliver Kristjánssyni (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Sakfellt fyrir vörslur fíkniefna og eignaspjöll. Rof á skilyrðum reynslulausnar vegna eldri dóma og eftirstöðvar refsingar dæmdar upp.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Ágreiningur málsins á rætur að rekja til ákvörðunar Útlendingastofnunar um að taka umsókn A ekki til efnismeðferðar og skyldi vísa henni frá landinu. A kærði ákvörðun Útlendingastofnunar til kærunefndar útlendingamála sem staðfesti hana. Óskaði A eftir endurupptöku á máli sínu til efnismeðferðar með vísan til 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga. Kvað kærunefndin upp úrskurð þar sem því var hafnað að taka mál hennar til efnismeðferðar á þeim forsendum að tafir á meðferð málsins væru á ábyrgð A sökum þess að hún hefði leynt tilteknum upplýsingum, sagst vera barn að aldri og einnig óskað eftir fjölskyldusameiningu á máli sínu. Með hinum áfrýjaða dómi var lýstur ógiltur síðastnefndur úrskurður kærunefndar útlendingamála. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu A en öðrum dómkröfum hennar vísað frá dómi án kröfu. Hvorki niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabótakröfu A né frávísun á hluta af kröfum hennar var til endurskoðunar fyrir Landsrétti. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt fallast mætti á að A hefði valdið töfum á meðferð og afgreiðslu málsins hjá Útlendingastofnun yrði ekki fram hjá því litið að mál A hefði að mestu verið upplýst í lok janúar 2019 þegar Útlendingastofnun hafnaði beiðni A um sameiningu mála og það þrátt fyrir að greinargerð með andmælum A hefði ekki borist fyrr en 14 dögum síðar. Óútskýrt væri hvað hefði valdið því að ákvörðun Útlendingastofnunar, þar sem efnismeðferð A var synjað, hefði ekki verið tekin fyrr en 23. apríl 2019, eða tveimur og hálfum mánuði síðar, en stofnuninni hafði verið vel kunnugt um þær tafir sem orðið höfðu á málinu og þau tímamörk sem kveðið er á um í síðari málslið 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016. Var því ekki fallist á að þær tafir sem urðu á afgreiðslu málsins og leiddu til þess að 12 mánaða fresturinn rann út hefðu verið á ábyrgð A í skilningi ákvæðisins. Af því leiddi að taka bæri mál hennar til efnismeðferðar á grundvelli ákvæðisins. Var því fallist á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála.
Ákært og sakfellt fyrir meiriháttar skattalagabrot og peningaþvætti. Skattalagabrot ekki talið tæma sök gagnvart peningaþvættisbroti.
Sakfellt fyrir tollalagabrot og hlutdeild í tollalagabroti. Sýknað af einum ákærulið vegna sakarfyrningar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni SÍ hf. um dómkvaðningu tveggja sérfróðra og óvilhallra matsmanna. Landsréttur taldi málsmeðferðartíma ekki vera úr slíku hófi að efni væru til að synja SÍ hf. um öflun matsgerðarinnar og vísaði til þess að SÍ hf. hefði þegar í greinargerð sinni gert áskilnað um öflun yfirmats eða nýs mats vegna atriða sem áhrif gætu haft á niðurstöðu málsins. Þá hefði SÝ hf. ekki mótmælt því að SÍ hf. væru veittir frestir til gagnaöflunar eða könnunar á atriðum tengdum framangreindum áskilnaði fyrr skömmu áður en matsbeiðnin var lögð fram. Loks væru efni og framsetning matsbeiðninnar ekki með þeim hætti að þarflausar tafir yrðu á málsmeðferðinni þótt fallist yrði á hana. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Kristínu Valgerði Gallagher (
Steingrímur Þormóðsson lögmaður)
K var sakfelld fyrir brot gegn 139. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í opinberu starfi sínu sem landamæravörður ítrekað flett upp tveimur tilgreindum einstaklingum í LÖKE-lögreglukerfinu og skoðað þar upplýsingar um þau og lögreglumál þeim tengd án þess að uppflettingarnar hefðu tengst starfi hennar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að K hefði misnotað sér stöðu sína sem opinber starfsmaður og hallað réttindum þeirra sem upplýsingaöflunin hefði beinst að. Ásetningur hennar hefði staðið til þess að afla sér upplýsinga um tilgreinda einstaklinga og þannig misnota sér aðstöðu sína og skipti þá að öðru leyti engu hvort hún hefði um leið búið yfir ásetningi til þess að brjóta með þeirri háttsemi gagngert gegn réttindum einstakra manna samkvæmt 139. gr. almennra hegningarlaga. Var K gert að greiða 100.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins en sæta ella átta daga fangelsi í stað sektarinnar.
Stefnandi sótt um notendastýrða persónulega aðstoð vegna fötlunar sinnar til stefnda þann 4. október 2018. Umsóknin var afgreidd 5 nóvember 2019 en tekið fram að samningur um slíka aðstoð tæki ekki gildi fyrr en m.a. ríkið hefði samþykkt fjármögnun á hluta samningsins. Fallist var á að afgreiðsla umsóknarinnar hefði dregist óhæfilega auk þess sem ákvörðun stefnda að binda hana skilyrði fyrir hlutdeild ríkisins í fjármögnun ætti sér ekki lagastoð. Með vísan til þessa var fallist á miskabótakröfu stefnanda og viðurkenningarkröfu á skaðabótaábyrgð.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Guðmundur Þórir Steinþórsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Hörpu Hrund Aðalsteinsdóttur (
Snorri Sturluson lögmaður)
Ákærða dæmd í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára, fyrir fjársvik og peningaþvætti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um frestun máls A gegn B, C og D til frekari gagnaöflunar af hálfu A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sönnunargagn það er gagnaöflun A laut að varðaði ekki málsástæður sem hún byggði á í málinu. Var því lagt til grundvallar að tilgangslaust væri að afla þess, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni Í hf. og O um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Héraðsdómur hafnaði beiðninni á þeim grundvelli að Í hf. og O hefðu ekki krafist dómkvaðningar yfirmatsmanna svo skjótt sem tilefni gafst til og horfði meðal annars við matið til þess að tvö ár væru liðin frá því að undirmatsgerð hefði verið lögð fram í eldra dómsmáli sem S ehf. rak gegn L ehf., en Í hf. og O hefðu verið aðilar að því máli sem réttargæslustefndu. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á að aðild Í hf. og O sem réttargæslustefndu í dómsmáli S ehf. gegn L ehf. hefði gefið þeim tilefni til þess að krefjast yfirmats í málinu enda hefði engum kröfum verið beint að þeim í því máli. Þegar litið væri til reksturs þess dómsmáls sem nú væri rekið milli málsaðila var ekki heldur fallist á að matsbeiðnin væri of seint fram komin. Þá kom fram að markmið yfirmats samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri að endurskoða forsendur og niðurstöður undirmats og því væri ekki unnt að fallast á það sjónarmið L ehf. að dómara væri rétt að hafna yfirmatsbeiðninni á þeim grundvelli að yfirmat væri bersýnilega þýðingarlaust þar sem undirmat lægi fyrir. Var því fallist á beiðni Í hf. og O um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Á hinn bóginn var talið að nánar tilgreindar spurningar í yfirmatsbeiðninni lytu að atriðum sem ekki hefði verið spurt að í undirmatsbeiðni og að með einni spurningu væri leitast við að fá svör frá matsmönnum um atriði sem krefðust lagaþekkingar og almennrar þekkingar sem dómari leysir úr samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991. Því hafnaði Landsréttur því að þær spurningar yrðu lagðar fyrir yfirmatsmenn.
G krafðist úrlausnar héraðsdóms um fjárnámsgerð og undir rekstri málsins lagði M fram yfirmatsbeiðni til þess að meta nauðungarsöluvirði þeirrar fasteignar sem var andlag fjárnámsins. G krafðist þess að yfirmatsbeiðni M yrði synjað en með úrskurði héraðsdóms var þeirri kröfu G hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málum sem rekin væru eftir 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför skyldu vitnaleiðslur og mats- og skoðunargerðir að jafnaði ekki fara fram, sbr. 94. gr. og 1. mgr. 90. gr. laganna. Hins vegar lægi fyrir í málinu að vikið hefði verið frá framangreindri meginreglu með því að dómkvaddir voru tveir matsmenn að beiðni G. Í ljósi þess væri aðilum málsins mismunað ef M yrði synjað um heimild til þess að afla yfirmats, en G var ekki talin hafa leitt að því líkur að slíkar tafir myndu leiða af yfirmati að það bryti gegn meginreglu einkamálaréttarfars um hraða málsmeðferð. Var því fallist á beiðni M um dómkvaðningu yfirmatsmanna.
M var sakfelldur fyrir skilasvik samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í aðdraganda þess að bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta yfirdregið reikning sinn hjá A sparisjóði um 8.500.000 krónur og skrifað undir tryggingarbréf að fjárhæð 10.000.000 króna. Þannig hafi hann rýrt efnahag sinn til muna og skert rétt annarra lánardrottna en A til að öðlast fullnægju af eignum sínum. M var aftur á móti sýknaður af ákæru um skilasvik með því að hafa framselt B inneign sína að fjárhæð 6.130.000 krónur hjá C ehf. fyrir óhóflega lágt gjald, eða samtals 2.500.000 krónur. Landsréttur vísaði til þess að ekkert verðmat lægi fyrir um raunvirði inneignarinnar og því væri ósannað að M hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var ákvörðun refsingar M frestað skilorðsbundið í tvö ár meðal annars vegna þess óhæfilega dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins. Þá var litið til þess að með dómsátt í máli sem þrotabú M höfðaði gegn A sparisjóði til riftunar á fyrrgreindu tryggingarbréfi skuldbatt A sparisjóður sig til að aflýsa tryggingarbréfinu og greiða þrotabúinu 5.300.000 krónur.
Héraðssaksóknari (
Björn Þorvaldsson saksóknari)
gegn
X (
Gunnar Sturluson lögmaður)
X krafðist þess að rannsókn H á hendur honum yrði úrskurðuð ólögmæt og henni hætt. Tildrög rannsóknarinnar voru þau að í mars 2014 beindi Samkeppniseftirlitið kæru til þáverandi embættis sérstaks saksóknara vegna ætlaðra brota X og fleiri einstaklinga gegn 10. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 en H tók rannsóknina síðar yfir. X byggði kröfu sína á því að aðgerðarleysi H og aðkoma Samkeppniseftirlitsins að rannsókninni færi í bága við lög og bryti gegn réttindum hans til þess að málið væri rannsakað af lögreglu innan hæfilegs tíma, auk þess sem rannsóknin beindist að atriði sem ekki hefði verið kært til H og félli því utan heimilda hans til rannsóknar. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að meginreglan væri sú að afstaða til atriða er varða rannsókn máls væri tekin við dómsúrlausn málsins, kæmi til þess að ákæra væri gefin út, eða eftir atvikum í bótamáli, kæmi ekki til útgáfu ákæru. Var ekki talið að X hefði sýnt fram á að fyrrnefnd atriði gætu leitt til þess að fallist yrði á kröfur hans. Á þau gæti X látið frekar reyna á síðari stigum. Var kröfunum því hafnað.
X var sakfelldur fyrir brot samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa ítrekað káfað og klipið í rass A á skemmtistað og í eitt skipti káfað á beru baki hennar og fært hendurnar inn á maga hennar innanklæða. A var 17 ára þegar brotin voru framin. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að X var í yfirburðastöðu gagnvart A sem yfirmaður hennar og þess mikla aldursmunar sem var á þeim en einnig til þess að meðferð málsins hefði dregist úr hömlu af ástæðum sem X yrði ekki kennt um. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 200.000 krónur í miskabætur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni K ehf. um yfirmat á fimm spurningum í máli sem K ehf. hafði höfðað á hendur MS og MI. Landsréttur féllst ekki á það með MS og MI að yfirmat myndi valda töfum á málarekstrinum sem ekki yrði réttlættur úr því sem komið væri. Tók rétturinn fram að tafir sem orðið hefðu á meðferð málsins stöfuðu að talsverðu leyti af framgöngu MS og MI sjálfra. Þá hefðu hvorki K ehf. né MS og MI lýst gagnaöflun lokið. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar um yfirmat á fjórum spurningum. Um fimmtu spurninguna sagði Landsréttur að ekki yrði betur séð að matsmaður væri þegar búinn að svara spurningunni á fullnægjandi hátt að mati K ehf. Væri yfirmat um þetta atriði því bersýnilega tilgangslaust. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur að öðru leyti en því að síðastnefnda spurningin var ekki lögð fyrir dómkvadda yfirmatsmenn.
Á, E, G og S voru sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í sameiningu dregið E ehf. alls 20 vinnuvélar og ökutæki frá S ehf. án þess að nokkurt endurgjald hefði komið fyrir. Landsréttur taldi sannað að Á hefði átti frumkvæðið að viðskiptum S ehf. og E ehf. og að það hafi verið að undirlagi hans að E, G og S hefðu undirritað tilkynningar um eigendaskipti að umræddum vinnuvélum og ökutækjum. Við ákvörðun refsingar var litið til tafa sem höfðu orðið á meðferð málsins og var refsing Á ákveðin átta mánuðir skilorðsbundnir í eitt ár, refsing S sex mánuðir skilorðsbundnir í eitt ár en ákvörðun refsingar E og G frestað skilorðsbundið í eitt ár.
A og B, eigendur jarðarinnar D, kröfðust þess að C yrði borinn út af jörðinni sem hann leigði til lífstíðarábúðar samkvæmt byggingarbréfi. Í dómi Landsréttar kom fram að C hefði ekki greitt umsamin jarðarafgjöld í tvö ár. Hefði hann ekki fært sönnur fyrir því að hann hefði samið við fyrri eiganda jarðarinnar um aðra tilhögun greiðslu fyrir jarðarafnotin en fram kom í byggingarbréfinu. Hefði hann vanefnt verulega skyldur sínar samkvæmt byggingarbréfinu í skilningi 1. mgr. 37. gr. ábúðarlaga nr. 80/2004 og áfrýjendum því verið heimilt að segja upp samningi um lífstíðarábúð á jörðinni. Þá þótti uppsögn samningsins vera í samræmi við ákvæði ábúðarlaga. Var því fallist á kröfur A og B um að C viki af jörðinni.
Með úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar var virðisaukaskattur af þjónustu sem A hf. hafði keypt erlendis frá á árunum 2008-2011 endurákvarðaður. A hf. var sameinað V hf. á árinu 2014 og í lok árs 2017 var V hf. sameinað K hf. Í málinu krafðist K hf. þess aðallega að framangreindir úrskurðir yrðu felldir úr gildi, en til vara að dráttarvextir af kröfu Í yrðu felldir niður. Í niðurstöðu Hæstaréttar var rakið að ógildingarkrafa K hf. væri reist á því að málsmeðferðarreglur hefðu verið brotnar, bæði varðandi málshraða og leiðbeiningarskyldu. Þannig hefðu liðið rúm fjögur ár frá því ríkisskattstjóri sendi fyrsta fyrirspurnarbréf sitt og þar til úrskurður hans féll í málinu. Þá hefði ekki verið brugðist við tiltekinni fyrirspurn frá A hf. auk þess sem orðalag í fyrirspurnarbréfi ríkisskattstjóra hefði verið misvísandi. Hæstiréttur vísaði til þess að úrskurður ríkisskattstjóra hefði fallið innan þeirra tímamarka sem sett væru fyrir endurákvörðun virðisaukaskatts í 5. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Á hinn bóginn hefði orðið slíkur dráttur á afgreiðslu málsins að í bága hefði farið við 1. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þótt slíkur dráttur væri ámælisverður gæti hann ekki einn og sér leitt til ógildingar úrskurðar ríkisskattstjóra. Þá var ekki fallist á með K ehf. að vanræksla á leiðbeiningarskyldu gæti leitt til þess að úrskurðirnir yrðu felldir úr gildi, enda hefði A hf. borið ótilkvöddu að gera ríkisskattstjóra grein fyrir kaupunum. Að því er varðaði kröfu K ehf. um að dráttarvextir yrðu felldir niður vísaði Hæstiréttur til þess að krafa Í um dráttarvexti væri reist á skýrum og ótvíræðum lagaákvæðum. Af þeim sökum og þar sem málskot eða deila um skattskyldu frestaði hvorki gjalddaga skattsins né leysti undan viðurlögum við vangreiðslu hans var kröfu K ehf. hafnað. Þá var ekki heldur fallist á með K ehf. að fella ætti niður hluta dráttarvaxta vegna fyrningar, enda hefði skattkrafan ekki stofnast fyrr en við uppkvaðningu úrskurðar ríkisskattstjóra og reiknaðist fyrningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda frá því tímamarki. Var Í því sýknað af kröfu K ehf.
Allianz Global Corporate & Specialty AG, Alterra Corporate Capital 2 Ltd, Alterra Corporate Capital 3 Ltd, Brian John Tutin, Bridget Anne Carey-Morgan, Brit Insurance Ltd, Carol Jean Harris, David John De Marle Coulthard, Eileen Elsie Hunter, Gary Frederick Sullivan, Ian Richard Posgate, John Leon Gilbart, Joseph Elmaleh, Julian Michael West, Kelvin Underwriting Ltd, Liberty Mutual Insurance Europe Ltd, Nameco Ltd, Nameco Ltd, Norman Thomas Rea, Novae Corporate Underwriting Ltd, QBE Corporate Ltd, QBE International Insurance Ltd, Richard Michael Hodgson Read, SCOR Underwriting Ltd og Sorbietrees Underwriting Ltd (
Viðar Lúðvíksson lögmaður)
gegn
LBI ehf,
Andra Sveinssyni,
Halldóri J. Kristjánssyni,
Jóni Þorsteini Oddleifssyni,
Kjartani Gunnarssyni (
Pétur Örn Sverrisson lögmaður),
Sigurjóni Þorvaldi Árnasyni (
Reimar Snæfells Pétursson lögmaður),
Svöfu Grönfeldt (
Ólafur Haraldsson lögmaður) og
Þorgeiri Baldurssyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A o.fl. um dómkvaðningu matsmanna. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom meðal annars fram að samkvæmt beiðni A o.fl. væri tilgangur þeirra að óska eftir yfirmati að meginstefnu sá að yfirmatsmenn myndu svara til hlítar spurningum sem matsmenn hefðu ekki talið sér fært að svara á grundvelli fyrirliggjandi gagna. Var talið að þessi hluti beiðni A o.fl. fæli í reynd í sér að yfirmatsmenn héldu áfram matsstörfum undirmatsmanna þar sem þeim sleppti og væri hún því í andstöðu við ákvæði 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi hinn hluta beiðninnar þar sem óskað var eftir endurskoðun á tilteknum niðurstöðum matsmanna kom fram að þær fyrirsjáanlegu tafir sem yrðu á meðferð málsins vegna framkvæmdar yfirmats um þau atriði væru úr hófi að teknu tilliti til meginreglunnar um hraða málsmeðferð og rétt annarra aðila samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar.
X var ákærður fyrir kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og endaþarmsmök við A sem ekki gat spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga auk þess að hafa beitt hana ofbeldi. Í héraði komst meiri hluti dómenda að þeirri niðurstöðu á grundvelli framburðar fyrir dómi með tilliti til annarra gagna að sök X væri ekki sönnuð. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gæti Hæstiréttur ekki endurmetið niðurstöðu héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar nema hlutaðeigandi vitni eða ákærði gæfu skýrslu þar fyrir dómi. Kom því aðalkrafa ákæruvaldsins um sakfellingu X ekki frekar til athugunar heldur einungis hvort önnur gögn málsins gætu leitt til ómerkingar héraðsdómsins, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008. Með hliðsjón af því að ekki nýtu við haldbærra sýnilegra sönnunargagna í málinu og að virtum öðrum gögnum var talið að ákæruvaldið hefði ekki fært líkur fyrir því að niðurstaða héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi kynni að vera röng svo að einhverju skipti um málsúrslit né að frekari sönnunarfærsla þar fyrir dómi fengi breytt þeirri niðurstöðu. Var X því sýknaður.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felldur var úr gildi úrskurður félagsmálanefndar sveitarfélagsins A um að dóttir B skyldi vistuð utan heimilis hennar í tvo mánuði og jafnframt hafnað kröfu sveitarfélagsins um að vistun barnsins yrði framlengd í tólf mánuði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar hefði verið liðinn sá tveggja mánaða tími sem kveðið hafði verið á um í úrskurði félagsmálanefndarinnar. Af þeim sökum hefði B ekki lengur haft lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinn felldan úr gildi og var þeirri kröfu hennar því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi. Með hliðsjón af gögnum málsins var talið ljóst að dóttir B ætti við að etja verulega örðugleika sem meðal annars tengdust máltöku og félagsþroska hennar. Yrði stúlkunni ekki veitt viðeigandi hjálp gætu áhrif þess reynst margvísleg og langvarandi á þroska og uppvöxt hennar. Hún þarfnaðist mikillar örvunar, sem B hefði ekki reynst fær um að veita henni, væri tekið mið af þeim áætlunum, sem gerðar hefðu verið en ekki borið tilætlaðan árangur, ekki síst vegna afstöðu og aðgerðarleysis B. Teldist því fullreynt að hún gæti ekki sinnt skyldum sínum gagnvart dóttur sinni og mætt þörfum hennar sem skyldi. Þá lægi fyrir að föðurmóðir stúlkunnar hefði lýst sig reiðubúna til að hún yrði vistuð hjá sér, en það sem fram hefði komið í málinu benti til að dvöl hennar hjá ömmu sinni fyrr á árinu hefði reynst henni mjög vel. Var því fallist á þá kröfu sveitarfélagsins að heimilt væri með vísan til b. liðar 1. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga að vista stúlkuna utan heimilis B lengur en tvo mánuði. Að teknu tilliti til sjónarmiða um meðalhóf skyldi vistunin þó aðeins vara í allt að átta mánuði. Loks var talið að sá dráttur sem hefði verið á meðferð málsins í héraði hefði verið aðfinnsluverður.
Ákæruvaldið (
Daði Kristjánsson saksóknari)
gegn
Þórði Bjarka Guðmundssyni (
Haukur Örn Birgisson hrl)
Þ var sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa sett upp ræktunaraðstöðu fyrir og ræktað 204 kannabisplöntur að mestu í sölu- og dreifingarskyni. Var refsing hans ákveðin sex mánaða fangelsi en að virtum drætti á meðferð málsins var fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Hafnarfirði, sem tekin var í tengslum við rannsókn á ætluðu lögbroti X, um kyrrsetningu tiltekinna eigna hans. Var ekki talið að ákæruvaldið hefði veitt viðhlítandi skýringu á því af hverju rannsókn málsins hefði tekið á fimmta ár en það væri óhæfilega langur tími að virtu umfangi málsins. Þá færi dráttur á rannsókn málsins í bága við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
R var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, sem þá var á aldrinum 8 til 13 ára, og var háttsemin talin varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 2. mgr. sömu greinar og síðastgreint ákvæði, sbr. 20. gr. laganna. R var einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn systur A, B, sem þá var á aldrinum 12 til 14 ára, og var háttsemin talin varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga og 2. mgr. sömu greinar. Um ákvörðun refsingar var skírskotað til þess að R væri sakfelldur fyrir alvarleg margendurtekin kynferðisbrot gegn tveimur börnum sem staðið hefðu yfir í langan tíma er hann dvaldi á heimili þeirra. Var R talinn hafa nýtt sér aðstöðumun sinn og trúnaðartraust brotaþolanna og hann ekki talinn eiga sér málsbætur. Við ákvörðun refsingar var af þeim sökum litið til 1., 4. og 6. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og refsing hans ákveðin með vísan til 77. gr. sömu laga, svo og að teknu tilliti til þess að brot R voru öll framin eftir gildistöku laga nr. 61/2007, sem breyttu refsimörkum hlutaðeigandi refsiheimilda. Var refsing R ákveðin fangelsi í sex ár og honum gert að greiða skaðabætur að fjárhæð 3.500.000 krónur til hvors brotaþola um sig.
S var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa í sjö skipti frá febrúar eða mars 2009 til sumars 2010 tælt A, sem þá var 15 til 17 ára, til að hafa við sig kynferðismök, með gjöfum, fjárstuðningi, loforðum um peninga og með því að láta hann hafa áfengi og fíkniefni Þótti S hafa notfært sér þá yfirburðarstöðu sem hann hafði gagnvart A. Var háttsemi S talin varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 18. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til þess að S hefði brotið gróflega gegn A. Hefðu brot hans verið ítrekuð, brotavilji hans einbeittur og hefði honum mátt vera ljóst hversu alvarlegar afleiðingar það hefði fyrir A. Þá hefði S með háttsemi sinni gerst sekur um ítrekað brot í skilningi 205. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing S ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en í ljósi atvika breytti það ekki niðurstöðunni að óhæfilegur dráttur hafði orðið á málinu hjá ákæruvaldinu. Þá var S gert að greiða A 1.200.000 krónur í miskabætur.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Pétri Jóhanni Sævarssyni (
Kristján Stefánsson hrl)
P var í ákæru gefið að sök að hafa ekið bifhjóli á ofsahraða undir áhrifum fíkniefna án þess að sinna stöðvunarmerkjum lögreglu. Var háttsemin talin varða við ákvæði umferðarlaga nr. 50/1987, auk 168. gr. og 4. mgr. 220 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms taldi Hæstiréttur sannað að atvik hafi verið með þeim hætti er í ákæru greindi. Þá var staðfest sú niðurstaða að P hafi með aksturslagi sínu raskað öryggi bifreiða og umferðaröryggi á alfaraleið og með því brotið gegn 168. gr. laga nr. 19/1940. Á hinn bóginn hefði ákæruvaldið ekki sýnt fram á að hættan af akstri ákærða hafi verið slík að hann hafi stofnað lífi eða heilsu annarra í augljósan háska svo sem áskilið væri í 4. mgr. 220. gr. áðurnefndra laga. Þá taldi Hæstiréttur að P yrði ekki refsað fyrir brot á 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/1987 þar sem það ákvæði væri svo almennt orðað að það gæti ekki, að teknu tilliti til fyrirmæla 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar, talist viðhlítandi refsiheimild. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu P og lengd ökuréttarsviptingar.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Hauki Þór Haraldssyni (
Gestur Jónsson hrl)
H var ákærður fyrir að hafa dregið sér fé með því að hafa 8. október 2008, í starfi sínu hjá L hf. látið millifæra tiltekna fjárhæð af reikningi í eigu N Ltd., félags á vegum bankans sem H í tengslum við starf sitt var stjórnarmaður og hafði prókúru fyrir, yfir á eigin bankareikning, en daginn eftir lét H millifæra sömu fjárhæð yfir á annan bankareikning í sinni eigu. H krafðist sýknu og bar því við að hann hefði ekki ætlað að slá eign sinni á féð heldur koma því í öruggt skjól vegna óvissu um ábyrgð á innstæðum eftir fall L hf. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að H hefði, sem stjórnarmaður og prókúruhafi í N ltd. haft formlegan rétt til að ráðstafa fé í eigu félagsins. Umboðið hefði hins vegar ekki veitt honum heimild til að láta yfirfæra fé af reikningi félagsins 8. október 2008 á eigin reikning. Hefði L hf. haft raunverulegan ráðstöfunarrétt yfir fénu eins og sakir stóðu og hefði ákærða hlotið að vera það ljóst. Hefði umrædd færsla því í senn verið heimildarlaus og ólögmæt. Með yfirfærslu fjárins á eigin reikninga hefði H látið líta svo út að um hans eigið fé væri að ræða og hefði hann þannig leynt raunverulegu eignarhaldi þess og þannig brotið gegn trúnaðarskyldu sinni gagnvart L hf. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um að H hefði með háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga um fjárdrátt. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en við ákvörðun refsingar var m.a. litið til þess að óhæfilegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins.
V var ákærður aðallega fyrir umboðssvik en til vara tilraun til fjársvika í starfi sínu sem framkvæmdastjóri V hf. Laut ákæran að því að V hefði stefnt fjárhagslegum hagsmunum V hf. í verulega hættu er hann misnotaði aðstöðu sína í tveimur tilvikum. Í fyrsta lagi með því að útbúa og undirrita tilhæfulaust skjal í nafni V hf. með heitinu tryggingavörslusjóðir, til grundvallar útboðslýsingu bandaríska fyrirtækisins A, sem var að hluta í eigu V, láta viðgangast athugasemdalaust að í útboðslýsingunni, sem skráð var í kauphöll Ermasundseyja, kæmi fram að útboðið væri tryggt með 700 milljón bandaríkjadala tryggingavörsluábyrgð á milli A og V hf. og viðhafa nánar tiltekna háttsemi þessu tengdu. Með háttsemi sinni var V aðallega talinn hafa skuldbundið V hf. til að ábyrgjast útboðið þannig að veruleg hætta væri á að kaupendur skuldabréfa N í útboðinu krefðust greiðslna hjá V hf. greiddi A ekki af seldum skuldabréfum, en til vara álitinn hafa reynt að blekkja kaupendur skuldabréfa A. Í öðru lagi með því að útbúa og undirrita ásamt samstarfsmanni tvö nánar tiltekin skjöl í nafni V hf. undir heitinu innlánsskírteini, sem tilhæfulaust staðfestu að A hefði 200 milljónir bandaríkjadala á innlánsreikningi hjá V hf. sem mætti greiða greiðsluþega eða löglegum framsalshöfum við framlagningu skírteinisins. Fyrra skírteinið kvað á um lokaðan innlánsreikning í þágu fyrirtækjanna B og C og sendi V afrit þess ásamt fyrirmælum meðal annars til skoska bankans BS auk þess að senda staðfestingu um sama efni með svonefndu SWIFT-skeyti, fyrir milligöngu I hf., til BS. Síðara skírteinið kvað á um lokaðan innlánsreikning í þágu fyrirtækjanna E og F og sendi V SWIFT-skeyti, fyrir milligöngu I hf., til CT í því skyni að selja skírteinið. Með háttsemi sinni var V aðallega talinn hafa skuldbundið V hf. þannig að V hf. hefði við framlagningu löglegs handhafa skírteinanna verið skylt að greiða handhafa þeirra fyrrgreinda fjárhæð, en til vara álitinn hafa reynt að blekkja B og C til að kaupa innlánsskírteinin. Í héraði var V sýknaður af ákæru um umboðssvik og kom sú niðurstaða ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Þá var V í Hæstarétti sýknaður af ákæru um tilraun til fjársvika í tilviki fyrra innlánsskírteinisins, þar sem ekki var talið að færðar hefðu verið sönnur á sekt V í samræmi við þá hegðun sem honum var gefin að sök í ákæru, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Á hinn bóginn staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að sakfella V fyrir tilraun til fjársvika vegna háttsemi hans er tengdist annars vegar skjalinu tryggingavörslusjóðir og hins vegar síðara innlánsskírteininu. Við ákvörðun refsingar V var meðal annars litið til einbeitts brotavilja hans, að um stórfelld auðgunarbrot var að ræða og hver áform hans með brotunum voru. Á hinn bóginn hafði óhæfilegur dráttur á rannsókn málsins og meðferð þess fyrir dómi áhrif á ákvörðun refsingarinnar til hagsbóta fyrir V. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.
Sakamál var höfðað á hendur þremur einstaklingum, J, T og K, vegna ætlaðra meiri háttar brota gegn skattalögum, sem þau áttu að hafa framið í eigin nafni og sem stjórnendur B hf. og F ehf. Hafnað var kröfum um að tilteknum ákæruliðum yrði vísað frá héraðsdómi, þar sem skýrleikakröfum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til ákæru var talið fullnægt og engin hætta talin á að vörnum ákærðu yrði áfátt vegna þess. J og T kröfðust frávísunar eða sýknu af tilteknum ákæruliðum á þeim grundvelli að með höfðun sakamáls á hendur þeim tveimur, en ekki þriðja manni sem jafnframt þeim sat í framkvæmdastjórn B hf. er ætluð brot gerðust, hefði verið brotið gegn jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Þeim kröfum var einnig hafnað með vísan til þess að ákvörðun ákæranda um höfðun sakamáls væri hluti meðferðar hans á lögbundnum valdheimildum sem gæti ekki sætt endurskoðun dómstóla. J var sakfelldur fyrir fimm brot vegna eigin skattskila með því að hafa vantalið fjármagnstekjur, tekjur af nýtingu kaupréttar, tekjur í formi launauppbótar, söluhagnað af hlutabréfum og tekjur af hlutareign, auk þess að standa ekki skil á sköttum í sömu tilvikum. J var einnig sakfelldur fyrir fjögur brot í starfsemi B hf. með því að hafa skilað rangri skilagrein og vantalið launagreiðslur auk þess að láta hjá líða að halda eftir og skila staðgreiðslu í sömu tilvikum. T var sakfelldur fyrir þrjú brot vegna eigin skattskila með því að hafa vantalið launatekjur sínar, tekjur af nýtingu kaupréttar á hlutabréfum og tekjur í formi launauppbótar, auk þess að standa ekki skil á sköttum í sömu tilvikum. T var einnig sakfelldur fyrir eitt brot í starfsemi B hf. með því að hafa skilað rangri skilagrein og vantalið launagreiðslu auk þess að láta hjá líða að halda eftir og skila staðgreiðslu í því tilviki. K var sakfelld fyrir tvö brot í starfsemi F ehf. með því að hafa skilað röngum skattframtölum fyrir félagið, annars vegar þar sem vantaldar voru skattskyldar tekjur þess og hins vegar þar sem oftaldar voru til gjalda niðurfærslur tiltekinnar hlutabréfaeignar félagsins og tap þess oftalið. Þeim J og T var með hliðsjón af eldri dómi dæmdur hegningarauki. Var refsing J ákveðin fangelsi í 12 mánuði, T fangelsi í 18 mánuði og K í þrjá mánuði, en fullnustu refsinganna frestað um tvö ár að því tilskildu að þau héldu almennt skilorð. Þá voru J og T dæmdir til sektargreiðslu, J að fjárhæð 62.000.000 krónur, en sæta ella fangelsi í 12 mánuði, og T að fjárhæð 32.000.000 krónur, en sæta ella fangelsi í 12 mánuði. K var ekki gerð sekt þar sem ákæruvaldinu var ekki talið hafa tekist sönnun um skattalegan ávinning F ehf. af brotum hennar. Verulegur dráttur var talinn hafa orðið á rannsókn málsins, sem ákærðu varð ekki sérstaklega um kennt, en upphaf þess varð rakið til húsleitar sem gerð var hjá B hf. 28. ágúst 2002 og ákæra var ekki gefin út í því fyrr en 18. desember 2008. Litið var til þessa við ákvörðun refsinga. Einnig var talið að verulegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins í héraði, þar sem héraðsdómur var kveðinn upp um þremur árum eftir að það var höfðað. Átalin var meðferð málsins í héraði, þar sem aðilum hafði meðal annars verið gefinn kostur á að skila fjórum greinargerðum, og hún talin hafa brotið í bága við fyrirmæli laga nr. 88/2008.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Gunnari Viðari Bjarnasyni og Stefáni Braga Bjarnasyni (
Erlendur Gíslason hrl)
G, framkvæmdastjóri A hf., og S stjórnarformaður þess, voru ákærðir fyrir skilasvik, framin í rekstri félagsins skömmu áður en það var úrskurðað gjaldþrota, með því að hafa selt C ehf., sem G var stjórnarformaður fyrir og eigandi að, hluta af vörubirgðum A hf. fyrir óhæfilega lágt verð en þær voru veðsettar F banka hf. Með þessu voru G og S taldir hafa skert rétt bankans og annarra lánardrottna til að öðlast fullnægju af eignum þrotabúsins og dregið taum C hf. lánardrottnum til tjóns. Hæstiréttur taldi að G og S hafi ekki getað dulist að með sölunni skapaðist veruleg hætta á því að F banki hf. yrði fyrir fjártjóni. Voru þeir taldir hafa brotið gegn veðréttindum bankans í auðgunarskyni ekki síst í ljósi þess að þeim hafði skömmu áður verið birt greiðsluáskorun frá honum. Voru G og S sakfelldir fyrir brot gegn 2. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákvörðun refsingar var á hinn bóginn frestað skilorðsbundið í tvö ár vegna þess óhæfilega dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins.
Ákæruvaldið (
Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari)
gegn
Herði Þráinssyni (
Kristján Stefánsson hrl)
A varð fyrir líkamstjóni er hann stökk yfir steinvegg við Fylkisheimilið og niður á steinsteypta stétt. Í viðurkenndi bótaskyldu og hafði greitt A skaðabætur sem námu ¾ hlutum af tjóni hans en taldi að A ætti sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Ljóst þótti að A hefði umrætt sinn verið undir áhrifum áfengis. Taldi Hæstiréttur að A hefði sýnt af sér verulegt gáleysi er hann tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður væru handan veggjarins. Þótti rétt að hann yrði látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki voru talin efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var Í því sýknað af kröfu A.
Sérstakur (
Hólmsteinn Gauti Sigurðsson saksóknari)
gegn
X ehf (
Jón Þór Ólason hdl)
Kærður var úrskurður þar sem fallist var á kröfu X ehf. um að fellt yrði úr gildi hald á inneign á tilteknum bankareikningi. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi, með vísan til þess að rannsókn málsins væri lokið, ágreiningslaust væri að bankainnstæðan væri til komin vegna þeirra atvika sem til rannsóknar voru og að ákæra hefði verið gefin út í málinu þar sem gerð væri krafa um upptöku hinna haldlögðu fjármuna.
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felld yrði úr gildi kyrrsetning sýslumanns á tilteknum eigum X, sem fram fór í tengslum við rannsókn á ætluðu lögbroti X. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hefði ekki gert það líklegt að ekki hefði mátt ljúka úrvinnslu gagna við rannsóknina á mun skemmri tíma en S hefði haft til þess, en tvö ár og rúmir tveir mánuðir voru þá liðnir frá því að Fjármálaeftirlitið kærði X til efnahagsbrotadeildar R. Hæstiréttur rakti efni 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Því næst sagði í dómi réttarins að með vísan til þess sem að framan væri rakið yrði að telja að dráttur á rannsókn ætlaðra brota X væri með þeim hætti að færi í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrár og laga. Var ákvörðun sýslumanns því felld úr gildi.
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felldar yrðu úr gildi ákvarðanir sýslumannsins í Reykjavík og sýslumannsins í Hafnarfirði um kyrrsetningu tiltekinna eigna X, sem teknar voru í tengslum við rannsókn á ætluðu lögbroti X. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hefði ekki gert það líklegt að ekki hefði mátt ljúka úrvinnslu gagna við rannsóknina á mun skemmri tíma en S hefði haft til þess, en tvö ár og rúmir tveir mánuðir voru þá liðnir frá því að Fjármálaeftirlitið kærði X til efnahagsbrotadeildar R. Hæstiréttur rakti efni 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Því næst sagði í dómi réttarins að með vísan til þess sem að framan væri rakið yrði að telja að dráttur á rannsókn ætlaðra brota X væri með þeim hætti að færi í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrár og laga. Voru ákvarðanir sýslumannsembættanna tveggja því felldar úr gildi.
Sérstakur (
Arnþrúður Þórarinsdóttir saksóknari)
gegn
X (
Karl Axelsson hrl)
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felld yrði úr gildi kyrrsetning sýslumanns á tilteknum eigum X, sem fram fór í tengslum við rannsókn á ætluðu lögbroti X. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hefði ekki gert það líklegt að ekki hefði mátt ljúka úrvinnslu gagna við rannsóknina á mun skemmri tíma en S hefði haft til þess, en tvö ár og rúmir tveir mánuðir voru þá liðnir frá því að Fjármálaeftirlitið kærði X til efnahagsbrotadeildar R. Hæstiréttur rakti efni 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Því næst sagði í dómi réttarins að með vísan til þess sem að framan væri rakið yrði að telja að dráttur á rannsókn ætlaðra brota X væri með þeim hætti að færi í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrár og laga. Var ákvörðun sýslumanns því felld úr gildi.
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felldar yrðu úr gildi kyrrsetning sýslumanns á tilteknum eigum X og endurupptaka þeirrar ákvörðunar, sem fram fóru í tengslum við rannsókn á ætluðu lögbroti X. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hefði ekki gert það líklegt að ekki hefði mátt ljúka úrvinnslu gagna við rannsóknina á mun skemmri tíma en S hefði haft til þess, en tvö ár og rúmir tveir mánuðir voru þá liðnir frá því að Fjármálaeftirlitið kærði X til efnahagsbrotadeildar R. Hæstiréttur rakti efni 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Því næst sagði í dómi réttarins að með vísan til þess sem að framan væri rakið yrði að telja að dráttur á rannsókn ætlaðra brota X væri með þeim hætti að færi í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrár og laga. Voru ákvörðun sýslumanns og endurupptaka þeirrar ákvörðunar því felldar úr gildi.
G hf. krafðist gjaldþrotaskipta á búi S fyrir 13. maí 1992 en úrskurður þar að lútandi var kveðinn upp 14. sama mánaðar. S krafði G hf. um skaðabætur á grundvelli þess að skilyrði til gjaldþrotaskipta hefðu ekki verið fyrir hendi þegar úrskurðurinn var kveðinn upp. Hæstiréttur taldi að upphafstíma fyrningar slíkrar skaðabótakröfu yrði að miða við þann dag, sem krafa um gjaldþrotaskipti barst dómstóli, en ekki þann dag, sem hún var tekin til greina með úrskurði. Krafa S hefði því verið fyrnd þegar málið var höfðað með birtingu stefnu 14. maí 2002. Var héraðsdómur því staðfestur um sýknu G hf. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að dómur héraðsdóms hefði ekki verið kveðinn upp fyrr en átta árum eftir að málið var höfðað. Þóttu atriði sem tilfærð voru í hinum áfrýjaða dómi til skýringar á þessum fádæma drætti á engan hátt réttlæta hvernig staðið var að meðferð málsins, sem þótti stórlega vítaverð. G hf. krafðist gjaldþrotaskipta á búi S fyrir 13. maí 1992 en úrskurður þar að lútandi var kveðinn upp 14. maí sama ár. S krafði G hf. um skaðabætur á grundvelli þess að skilyrði til gjaldþrotaskipta hefðu ekki verið fyrir hendi þegar úrskurðurinn var kveðinn upp. Hæstiréttur taldi að krafa S hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað með birtingu stefnu 14. maí 2002. Var héraðsdómur því staðfestur um sýknu G hf. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að dómur héraðsdóms hefði ekki verið kveðinn upp fyrr en átta árum eftir að málið var höfðað og að tafir þessar væru stórlega vítaverðar, sbr. meginreglu laga nr. 91/1991 um málshraða.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni HF og IK um dómkvaðningu matsmanns í máli sem HS hafði höfðað gegn þeim aðallega til viðurkenningar á riftun kaupsamnings um fasteignina B. Fyrir lá að undir rekstri málsins hafði þegar verið aflað tveggja álitsgerða og þriggja matsgerða. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að í samræmi við 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri aðilum í málum sem þessum játaður víðtækur réttur til að afla matsgerða til að færa sönnur á staðhæfingar sínar en að sá réttur takmarkaðist þó af öðrum meginreglum einkamálaréttarfars. Aðilar einkamáls sem þessa yrðu að tefla fram kröfum og öðrum atriðum sem málatilbúnað þeirra varðaði, þ. á m. þeim sönnunargögnum sem þeir vildu reisa hann á, svo fljótt sem kostur væri. Taldi Hæstiréttur að HF og IK hefðu látið undir höfuð leggjast að nýta þann tíma sem þeim gafst til þess að afla þess mats sem þau beiddust nú, enda þótt þau hefðu haft tilefni til þess eins og ráðið yrði af greinargerð þeirra í héraði. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
V ehf. tók að sér með verksamningi að vinna endurbætur á skipinu S, sem ætlað var til ferjusiglinga milli Grímseyjar og lands. Þegar V ehf. gerði tilboð í endurbætur á skipinu fékk félagið Ú ehf. sem undirverktaka í ýmsa verkþætti. Ú ehf. höfðaði mál gegn V ehf. til heimtu ætlaðrar vangoldinna verklauna, samkvæmt lokareikningi, vegna vinnu félagsins í þágu V ehf. við ýmis aukaverk á verktímanum, en vinna V ehf. við endurbætur á S reyndist umfangsmeiri en verksamningur gerði ráð fyrir. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að upplýst væri að V ehf. hefði óskað eftir að Ú ehf. ynni ýmis verkefni til viðbótar þeirri vinnu sem upphaflega var um samið. V ehf. hefði innt af hendi greiðslur til Ú ehf. á verktímanum, eftir því sem fyrrnefnda félaginu þótti hæfilegt. Með hliðsjón af atvikum máls hefði V ehf. ekki getað dulist að uppgjör hefði átt eftir að fara fram vegna þeirra aukaverka sem Ú ehf. hefði verið falið að vinna. Yrði ekki fallist á að Ú ehf. hefði vegna tómlætis glatað rétti til að leggja fram lokareikning, þótt félagið hefði fyrst gert svo um tveimur mánuðum eftir að V ehf. afhenti skipið. Þá hefði V ehf. ekki tekist sönnun um að grundvöllur kröfu Ú ehf. væri rangur eða ósanngjarn. Var krafa Ú ehf. því tekin til greina.
Aðilar deildu um uppgjör skaðabóta vegna líkamstjóns sem A varð fyrir í vinnuslysi um borð í togara í eigu G hf. Ekki var fallist á að A hefði sýnt fram á óvenjulegar aðstæður við tekjuöflun hans síðustu þrjú árin fyrir slysið og því talið að leggja bæri viðmiðun 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til grundvallar við útreikning á varanlegri örorku hans en ekki reglu 2. mgr. sömu greinar. Einnig var á það fallist að G hf. hefði verið rétt að halda eftir staðgreiðsluskatti af bótum vegna tímabundins atvinnutjóns A. Þá var talið að við uppgjör bótanna hefði verið rétt á grundvelli 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga að draga eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris, sem A átti rétt á frá lífeyrissjóðum og Tryggingastofnun ríkisins, en fyrir lá að A hafði afsalað sér þeim bótum. Að lokum var því hafnað að dráttarvextir hefðu fallið á kröfuna fyrir uppgjörsdag 10. janúar 2005. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu G hf. var því staðfest.