Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 4. desember 2003. Bótauppgjör fór fram 13. apríl 2005 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir og aðilar öfluðu sameiginlega. Tók A við bótum úr hendi T hf. með fyrirvara varðandi varanlegan miska og varanlega örorku. A aflaði á árinu 2011 einhliða annarrar matsgerðar. Á grundvelli hennar krafði hann T hf. um bætur umfram það sem hann hafði þegar fengið greitt og byggði á því að með matsgerðinni væri sýnt fram að heilsufar hans hafi versnað frá fyrra mati. T hf. og B töldu fyrri matsgerð ekki hafa verið hnekkt með þeirri síðari og að kröfur A væru fyrndar sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hæstiréttur taldi síðari matsgerðina ekki hnekkja þeirri fyrri sem málsaðilar hefðu aflað sameiginlega og samið um að leggja til grundvallar bótauppgjörinu. Hafi A því ekki sýnt fram á að hann hafi öðlast viðbótarkröfu á hendur T hf. og B vegna þess að heilsufar hans hafi versnað frá því fyrra matið fór fram. Af því leiddi og að A hefði heldur ekki sýnt fram á að ófyrirséðar breytingar hafi orðið á heilsufari hans frá fyrra mati í skilningi 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá taldi Hæstiréttur kröfu A um miskabætur samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. laganna fyrnda. Í árslok 2005 hafi legið fyrir allar upplýsingar um heilsufar A sem gerðu honum kleift að leita fullnustu kröfu sinnar sbr. 99. gr. laga nr. 50/1987 en málið hafi verið höfðað 23. júní 2011. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu T hf. og B.

X var ákærður fyrir innflutning á fíkniefnum ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi og var hann sakfelldur í héraði. Í Hæstarétti var ekki talin fram komin lögfull sönnun fyrir sekt X og var hann því sýknaður. Hæstiréttur taldi að meðferð málsins í héraði hefði farið úr skorðum. Hefði m.a. verið brotið gegn ákvæðum laga um meðferð sakamála um trúnað sakbornings og verjanda og um bann við framlagningu gagna sem hafa að geyma upplýsingar um það þeim hefur farið á milli.

G hf. krafðist gjaldþrotaskipta á búi S fyrir 13. maí 1992 en úrskurður þar að lútandi var kveðinn upp 14. sama mánaðar. S krafði G hf. um skaðabætur á grundvelli þess að skilyrði til gjaldþrotaskipta hefðu ekki verið fyrir hendi þegar úrskurðurinn var kveðinn upp. Hæstiréttur taldi að upphafstíma fyrningar slíkrar skaðabótakröfu yrði að miða við þann dag, sem krafa um gjaldþrotaskipti barst dómstóli, en ekki þann dag, sem hún var tekin til greina með úrskurði. Krafa S hefði því verið fyrnd þegar málið var höfðað með birtingu stefnu 14. maí 2002. Var héraðsdómur því staðfestur um sýknu G hf. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að dómur héraðsdóms hefði ekki verið kveðinn upp fyrr en átta árum eftir að málið var höfðað. Þóttu atriði sem tilfærð voru í hinum áfrýjaða dómi til skýringar á þessum fádæma drætti á engan hátt réttlæta hvernig staðið var að meðferð málsins, sem þótti stórlega vítaverð. G hf. krafðist gjaldþrotaskipta á búi S fyrir 13. maí 1992 en úrskurður þar að lútandi var kveðinn upp 14. maí sama ár. S krafði G hf. um skaðabætur á grundvelli þess að skilyrði til gjaldþrotaskipta hefðu ekki verið fyrir hendi þegar úrskurðurinn var kveðinn upp. Hæstiréttur taldi að krafa S hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað með birtingu stefnu 14. maí 2002. Var héraðsdómur því staðfestur um sýknu G hf. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að dómur héraðsdóms hefði ekki verið kveðinn upp fyrr en átta árum eftir að málið var höfðað og að tafir þessar væru stórlega vítaverðar, sbr. meginreglu laga nr. 91/1991 um málshraða.