Stefnendur kröfðu íslenska ríkið um miskabætur vegna andláts náins ættingja sem lést á sjúkrahúsi skömmu eftir afskipti lögreglu. Sýkna.
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
Sigurði G. Guðjónssyni og SGG lögstofu ehf (
Almar Þór Möller lögmaður)
Með dómi Hæstaréttar í janúar 2020 var fallist á með J að hann hefði eignast skaðabótakröfu á hendur hálfsystkinum sínum vegna ráðstöfunar á nánar tilgreindri landspildu. Systkinin voru aftur á móti sýknuð af kröfunni á grundvelli fyrningar. Mál þetta höfðaði J á hendur S og SGG lögstofu ehf. til heimtu skaðabóta fyrir það tjón sem hann varð fyrir vegna fyrningar kröfunnar. J byggði meðal annars á því að S hefði látið hjá líða að gagnstefna í máli sem hálfsystur hans höfðuðu gegn honum í janúar 2010, auk þess sem hann hélt því fram að S hefði fallið frá frávísunarkröfu í málinu án hans vitneskju og samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum um meðferð einkamála bæri að höfða gagnsök innan mánaðar frá þingfestingu aðalsakar. Þar sem S hefði fyrst komið að málinu að liðnum þeim fresti yrði hann þegar af þeirri ástæðu ekki talinn hafa sýnt af sér saknæmt athafnaleysi með því að höfða ekki gagnsök í því fyrir hönd J. Landsréttur taldi jafnframt að J hefði ekki sýnt fram á orsakatengsl milli þess að fallið var frá frávísunarkröfunni og þess tjóns sem hann varð fyrir þegar skaðabótakrafan fyrndist. Þá tók Landsréttur fram að J hefði haft fjögur ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar en á því tímabili hefði S gætt hagsmuna J í rúma fimm mánuði eða allt þar til hann afturkallaði umboðs sitt til S. Frá því tímamarki hefði J enn haft tæp þrjú ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar. Var það niðurstaða Landsréttar að J hefði ekki fært á það sönnur að S hefði á því tímabili sem hann gætti hagsmuna J sýnt af sér saknæma háttsemi sem leitt hefði til þessi að J höfðaði ekki mál um kröfuna fyrr en að liðnum fyrningarfresti hennar þannig að jafnframt mætti telja uppfyllt skilyrði skaðabótaréttar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu S og SGG lögstofu ehf. af kröfum J.
Stefnda gert að greiða stefnendum 1.413.859 krónur í skaðabætur vegna framkvæmda stefnda á lóð stefnenda. Stefndi er sýkn af meirihluta krafna stefnenda um annað beint og óbeint fjártjón.
Samkvæmt beiðni frá aðila sem villti á sér heimildir sótti gámaþjónustufyrirtæki 40 feta gám og flutti af lóð í Reykjavík og á geymslusvæði utan bæjarmarka. Eigandi lóðarinnar og gámsins kom ekki nálægt flutningsbeiðninni en frétti af flutningnum nokkrum dögum síðar og þegar hann kom að gámnum á nýjum geymslustað kvað hann mikil verðmæti hafa verið fjarlægð úr gámum. Stefndi hann flutningsfyrirtækinu og krafðist skaðabóta sem jafngiltu innkaupsverði þess búnaðar sem hann kvað hafa verið í gámnum en væri nú horfinn. Dómurinn taldi flutningsaðilann þurfa að bera ábyrgð með vísan til sakar starfsmanna hans á því tjóni sem eigandi gámsins kynni að hafa orðið fyrir. Eiganda gámsins lánaðist hins vegar ekki að mati dómsins að sanna fjártjón sitt og því varð niðurstaðan sýkna, en ekki þótti tækt að ákvarða bætur að álitum.
Stefnandi höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna leka í fasteign. Byggði stefnandi á matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi orsök lekans vera að hluta eða öllu leyti vegna bilunar í dælubúnaði í fráveitukerfi stefnda. Matsgerðin var haldin svo veigamiklum annmörkum að ekki var talið unnt að leggja hana til grundvallar. Sýknað þar sem ekki var sýnt fram á orsakatengsl milli bilunar í dælubúnaði og lekans.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stenda, vátryggingarfélag, var sýknað af bótakröfum stefnanda, vegna líkamstjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna tveggja umferðarslysa, en stefnandi aflaði og lagði fram í málinu einhliða matsgerð án aðkomu stefnda, til að reyna sýna fram á tjón sitt og tengsl þess við umrædd slys. Féllst dómurinn, m.a. með vísan til dómafordæma, ekki á að fyrirliggjandi gögn og þar á meðal umrædd matsgerð, teldust vera til þess fallin að sanna nægilega umrædd orsakatengsl, sem leiddi þá til sýknu.
A höfðaði mál á hendur R og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu R vegna líkamstjóns sem A varð fyrir er hann var að störfum í B þegar C, skjólstæðingur B, sló A í hálsinn. Kröfu sína byggði A annars vegar á grein 8.5.1 í þágildandi kjarasamningi Eflingar og R en hins vegar á sakarreglunni og reglunni um vinnuveitandaábyrgð. Í dómi Landsréttar kom fram um ábyrgð samkvæmt kjarasamningi að C, sem hafði skömmu áður en hann réðst að A neytt fíkniefna, gæti ekki talist til einstaklings „sem að takmörkuðu eða jafnvel engu leyti [gæti] borið ábyrgð á gerðum sínum“ en slíkt væri nauðsynlegt til að umrætt kjarasamningsákvæði leiddi til ábyrgðar R. Var niðurstaða héraðsdóms um að R bæri ekki skaðabótaábyrgð gagnvart A á grundvelli kjarasamningsákvæðisins því staðfest. Um sakarábyrgð kom meðal annars fram að A hefði ekki talið sér ógnað áður en árásin átti sér stað og að hann hefði ekki sjálfur metið hættu á ferðum eða þörf á að grípa til varúðarráðstafana sem buðust. Yrði því ekki litið svo á að tjón hans mætti rekja til skorts á tilvist frekari úrræða sem grípa mætti til ef hætta skapaðist. Þá væru engin efni til að leggja til grundvallar að vegna skorts á þjálfun, leiðbeiningum eða öðrum athöfnum R hefði mat A á aðstæðum umrætt sinn verið rangt. Tjón hans hafi hlotist af fyrirvaralausri, óvæntri og saknæmri árás C en ósannað væri að tjónið yrði rakið til saknæmrar vanrækslu R eða starfsmanna hans. Var dómur héraðdóms því staðfestur um sýknu R.
Kröfu stefnanda um miskabætur vegna meints aðgerðarleysis barnaverndaryfirvalda í málefnum hennar hafnað.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem að ósannað þótti að meta bæri það starfsmanni stefnda til gáleysis, eins og á stóð, að hann hafði aftengt rakanema til þess að unnt væri að dæla díselolíu á eldsneytisstöð stefnanda. En auk þess þá taldi dómurinn jafnframt að helstu orsakir þess tjóns sem stefnandi varð síðan fyrir eftir að barki rofnaði og olía lak út væri einkum að rekja til þess að engin stöðug þjónusta var tryggð við stöðina af hálfu stefnanda.
Fallist á kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna umferðarslyss.
Stefnandi lenti í stimpingum við andyri í stigagangi á heimili sínu við fyrri barnsmóður sína. Hún kallaði til lögreglu vegna atviksins og svaraði fyrirspurn lögreglu um að hann væri hugsanlega með skotvopn á heimilinu, en hún hafði áður kært hann fyrir að hafa beint því að sér. Lögreglumenn ásamt sérsveitarmönnum fóru á vettvang og var stefnandi handtekinn fyrir utan heimili sitt, settur í handjárn og færður í lögreglubifreið á meðan lögreglumenn leituðu að skotvopni á heimili hans þar sem sambýliskona hans var ásamt tveimur litlum börnum sem voru sofandi. Leitinni var haldið áfram eftir að stefnandi upplýsti að skotvopnið væri geymt annars staðar. Frelsissvipting stefnanda stóð í 47 mínútur. Fallist var á að þrátt fyrir að stefnandi hefði stuðlað að handtökunni hefði meðalhófs ekki verið gætt við handtökuna. Stefnandi lagði fram matsgerð þar sem fram kom að hann byggi við veruleg einkenni áfallastreitu og var varanleg örorka hans metin 15%. Þegar horft var til skammvinnrar frelsissviptingar sem stefnandi stuðlaði að nokkru leyti sjálfur að, væntinga hans sjálfs um handtökuna, undirliggjandi heilsufar og vinnusögu fyrir atvikið, svo og ólíkrar niðurstöðu ýmissa heilsugæsluaðila varðandi áfallastreituröskun, einkum sérhæfðs geðteymis, var ekki fallst á að sýnt væri fram á orsakatengsl þess að ekki var gætt meðalhófs við handtökuna og að varanleg örorka stefnanda væri sennileg afleiðing þess. Hins vegar var talið að stefnandi ætt rétt á miskabótum vegna þess að meðalhófs var ekki gætt auk þess sem ótvírætt samþykki lá ekki fyrir húsleitinni.
Hafnað var miskabótakröfu einstaklings vegna bréfs, sem embætti landlæknis hafði ritað samtökunum B, en þar kom meðal annars fram að einstaklingurinn væri kominn í ótímabundið leyfi frá störfum sem deildarstjóri á Landspítalanum.
A varð fyrir líkamstjóni eftir að hann féll af reiðhjóli þegar hann mætti bifreið sem var ábyrgðartryggð hjá S hf. Deilt var um hvort tjónið hefði hlotist af notkun bifreiðarinnar þannig að það væri bótaskylt úr ábyrgðartryggingu hennar. Ekki var á það fallist að aðstæður hefðu verið með þeim hætti að A hefði verið að afstýra árekstri eða annarri yfirvofandi hættu af völdum bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að hann féll af hjólinu. Taldist fallið því ekki sennileg afleiðing af hættueiginleikum bifreiðarinnar eða notkunar hennar sem ökutækis í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga nr. 30/2019 um ökutækjatryggingar. Á hinn bóginn lagði Hæstiréttur til grundvallar að líkamstjón A hefði komið til þegar hann rann eftir veginum og lenti á bifreiðinni sem var á hreyfingu. Af þessum ástæðum var litið svo á að tjón hans hefði hlotist af hættueiginleikum bifreiðarinnar og þar með notkun ökutækis. Var bótaskylda S hf. gagnvart A því viðurkennd.
A höfðaði mál á hendur V og B og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V vegna líkamstjóns sem hún hlaut í starfi sínu sem grunnskólakennari hjá grunnskólanum C árið 2017. A varð fyrir árás af hálfu nemanda í matsal grunnskólans. Aðdragandi árásarinnar var sá að nemandinn var að elta yngri nemanda í matsalnum og rétti A út höndina til að fá nemandann til að hætta hlaupunum. Viðbrögð nemandans voru að kýla A með krepptum hnefa í vinstri kjálka. A greip þá um miðbúk nemandans aftan frá, hélt honum með bak hans í bringu hennar og kom nemandanum út úr matsalnum. Féll A eftir átök við nemandann og lenti á tröppum. Mun nemandinn þá hafa náð að skalla A í andlitið þannig hún vankaðist. Samkvæmt örorkumati var örorka A metin 10%. A byggði á því að vanræksla stjórnenda grunnskólans og gáleysi starfsmanna hefði leitt til þess að umræddur nemandi hefði verið hömlulaus og ráðist á hana umrætt skipti. Með dómi héraðsdóms voru V og B sýknuð af kröfum A. Kom fram að nemandinn hefði átt það til að vera óútreiknanlegur í hegðun, missa stjórn á sér og jafnvel beita ofbeldi og hefði A verið það kunnugt. Var talið að inngrip A umrætt sinn hefði verið á skjön við 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, sem bannar líkamlegt inngrip í mál nemenda í refsingarskyni. Féllst héraðsdómur á með V og B að frumorsök atviksins og tjóns A hefði verið röng viðbrögð A sjálfrar og það líkamlega inngrip sem hún ákvað að beita. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þess yrði ekki fundið stoð að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1040/2011 og að ekki hefði verið um að ræða líkamlegt inngrip í refsingarskyni heldur hafi ætlunin verið að grípa inn í óásættanlega og mögulega skaðlega hegðun nemandans. Þá var litið til þess að áður en atvikið átti sér stað hefði kennari, sem sérstaklega var ráðinn til að sinna nemandanum, tekið við umsjónarkennslu í bekk nemandans, og yrði ekki séð að annar starfsmaður hefði tekið við sambærilegri umsjón með nemandanum. Auk þess hefði hvorki atvikið sem leiddi til tjóns A né eldri atvik sem vörðuðu nemandann, og kölluðu á líkamlegt inngrip, verið skráð í samræmi við skyldu samkvæmt 2. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011. Að mati Landsréttar virtist sú vanræksla hafa leitt til þess að skólastjórnendur höfðu ekki rétta mynd af stöðu nemandans og þörf á ráðstöfunum til að gæta að öryggi nemenda og kennara innan skólans. Í ljósi þess var talið að saknæm vanræksla skólastjórnenda hefði átt þátt í því að A varð fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum nemandans. Var því viðurkennd skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.
A höfðaði mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá B ses. við vinnu í mygluskemmdu húsi. Deildu aðilar um það hvenær A hóf störf við framkvæmdir í húsinu, hvort mygla hefði verið sjáanleg á staðnum, hvort hlífðargrímur hafi staðið A til boða er verkið hófst og af hvaða ástæðum A lét af störfum. Þá var deilt um orsakatengsl á milli myglu og veikinda A. Í dómi Landsréttar var talið að B ses. yrði, sem vinnuveitandi og eigandi fasteignarinnar, að bera hallann af því að ekki hefði verið gerð betri rannsókn á umfangi myglusýkingar í húsinu. Var því lagt til grundvallar að á þeim tíma sem A vann í húsinu hefði verið til staðar myglusveppur sem hafi getað leitt til líkamstjóns hans. Þá var talið að B ses. hefði brotið gegn ákvæðum 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum þar sem hvorki væri sannað að áhættumat á verkinu hefði legið fyrir þegar A hóf störf í húsinu né að það hefði verið kynnt honum. Einnig var hvort tveggja talið ósannað að A hefðu staðið til boða hlífðargrímur er hann hóf störf í húsinu og að honum hefði verið boðið að nota grímur er keyptar voru síðar. Þá var talið sýnt fram á orsakatengsl á milli myglu í húsinu og heilsutjóns A. Hins vegar var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að hafa látið undir höfuð leggjast að nota viðeigandi hlífðargrímu við framkvæmd verksins þótt honum hefði verið ljóst að það gæti valdið honum tjóni. Var krafa A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu B ses. því tekin til greina að tveimur þriðju hlutum en A var látinn bera einn þriðja tjóns síns sjálfur.
Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem fallist var á með A að sýnt hefði verið fram á orsakatengsl milli áreksturs og líkamstjóns sem hann varð fyrir. Að virtum fyrri störfum og réttindum sem A hafði aflað sér þótti nægilega sýnt fram á að meðallaun þeirrar starfstéttar sem A tilheyrði á slysdegi gæfu raunsanna mynd af líklegum framtíðartekjum hans. Var SA gert greiða A 18.256.746 krónur ásamt tilgreindum vöxtum.
Ekki var talið að skilyrði 1. mgr. 20. gr. laga um menningarminjar væru uppfyllt og þannig ekki fallist á að skyndifriða hafi mátt hluta byggingarreits stefnanda sem lá að friðlýstum hluta hins forna Víkurgarðs. Þá var heldur ekki talið að meðalhófs hefði verið gætt við skyndifriðunina. Hvað sem því liði var ekki talið að stefnandi hafi sýnt fram á að orsakatengsl væru milli skyndifriðunarinnar og tjóns sem hann hafi orðið fyrir né að umfang slíks tjóns lægju fyrir. Ekki var heldur fallist á að bótaábyrgð mætti fella á stefnda á grundvelli hlutlægrar ábyrgðar, hvorki skv. 53. gr. laga um mennignarminjar né á grundvelli ólögfestra reglna. Var stefndi íslenska ríkið alfarið sýknað af kröfum stefnanda.
Deilt var um hvort líkamstjón sem A varð fyrir eftir að hann féll af reiðhjóli hafi hlotist af notkun tilgreindrar bifreiðar þannig að bótaskylt væri úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar, sbr. 4. og 8. gr. laga nr. 30/2019 um ökutækjatryggingar. Í dómi Landsréttar kom fram að ósannað væri að fall A af hjólinu hefði hlotist af notkun bifreiðarinnar. Þá var heldur ekki talið að líkamstjón það sem A varð fyrir í kjölfar fallsins, þegar hann rann eftir veginum og utan í bifreiðina, teldist hafa hlotist af notkun bifreiðarinnar í skilningi 1. mgr. 4. gr. laganna. Þrátt fyrir að bifreiðin hefði ekki verið kyrrstæð yrði ekki talið að ákoma stefnda á hana hafi hlotist af akstri hennar eða hreyfingu né sérstökum búnaði hennar eða eiginleikum sem ökutækis. Væri til þess að líta að hún var á mjög lítilli ferð og var hvorki ekið á A né varð þess valdandi að hann datt af hjóli sínu, heldur hefði A runnið, af orsökum ótengdum bifreiðinni, eftir veginum og lent á hlið hennar. Yrði eins og atvikum væri háttað að telja þátt bifreiðarinnar áþekkan því þegar hjólað væri á kyrrstæða bifreið. Hefði A ekki sýnt fram á að líkamstjón hans hefði hlotist af notkun bifreiðarinnar í skilningi ákvæðisins og var S því sýknað af kröfu hans.
Með dómi Landsréttar 5. apríl 2019 í máli nr. 594/2018 var staðfest niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð BB á tjóni sem hann hafði sem framkvæmdastjóri B ehf. valdið við búrekstur félagsins. Taldi Landsréttur að BB hefði verið ábyrgur fyrir því að rekstur búsins væri í löglegu horfi og að hann hefði vanrækt starfsskyldur sínar. Auk þess hefði sú ráðstöfun að selja allan bústofn í eigu B ehf. fallið utan heimilda framkvæmdastjóra samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. B ehf. höfðaði í kjölfarið mál á hendur BB til heimtu skaðabóta sem félagið taldi að mætti rekja til hinnar saknæmu háttsemi. Í aðdraganda málshöfðunar aflaði B ehf. matsgerðar til að færa sönnur á tjón sitt. Í dómi Landsréttar kom fram að á matsgerðinni væru hinir ýmsir annmarkar sem væru þess eðlis að ekki væri unnt að horfa til hennar til stuðnings aðal- og varakröfu B ehf. Í málinu krafðist B ehf. þess til þrautavara að félaginu yrðu dæmdar lægri bætur að álitum en í dómi héraðsdóms hafði verið fallist á þá kröfu og B ehf. dæmdar bætur að fjárhæð 8.000.000 króna. Að teknu tilliti til þess að B ehf. hefði kosið að haga kröfugerð sinni með þeim hætti að draga skyldi söluandvirði greiðslumarks og nánar tilgreindra varanlegra rekstrarfjármuna frá kröfu um ætlað rekstrartjón var BB jafnframt sýknaður af þessari kröfu á þeim grunni að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að tjónið hefði numið hærri fjárhæð en söluandvirði þessara eigna.
Sakfellt og dæmd skilorðsbundin refsing vegna brots gegn valdstjórninni, nytjastuldar bifreiðar og umferðarlagabrota. Einnig dæmdar skaðabætur vegna tjóns á bifreið.
A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr húseigendatryggingu B ehf. hjá S hf. vegna líkamstjóns er hann varð fyrir í slysi þegar hann féll í tröppum við húsnæði B ehf. og lenti á gangstétt. Í dómi Landsréttar kom fram að tröppurnar hefðu frá því þær voru byggðar aldrei uppfyllt reglur þar um. Þá hefðu þær heldur ekki uppfyllt almennar faglegar kröfur um byggingu stiga og trappa. Þá skipti máli að í húsi B ehf. var rekinn veitingastaður og vínveitingahús er atvik áttu sér stað. Í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið slegið föstu að slíkri starfsemi fylgdu sérstakar skyldur á húseiganda eða rekstraraðila fasteignar til að gæta vel að öllum aðstæðum og öryggi gesta, meðal annars að því er varðar stiga og tröppur. Af þessu leiddi að margvíslegur vanbúnaður hefði verið á umræddum tröppum á slysdegi sem aukið hefði á hættueiginleika þeirra. Var tryggingataki, B ehf., talinn bera ábyrgð á þeim vanbúnaði. Þá var því hafnað að slysið hefði verið óhappatilviljun eða mætti eftir atvikum rekja til aðgæsluleysis A sjálfs. Þótt því yrði ekki slegið föstu hvað nákvæmlega olli því að A hefði fallið var það álit dómsins að langlíklegast væri að slysið yrði rakið til hættueiginleika trappanna í neðra hluta þeirra. Að því gættu mætti slá því föstu að þeir ágallar hefðu verið meginorsök þess að A féll í tröppunum. Krafa A var því tekin til greina.
Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur nr. E-1738/2018 sem staðfestur var í Landsrétti í máli nr. 384/2020 var viðurkennd skylda stefnda til að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð í vátryggingabætur vegna brunatjóns í samræmi við framvindu endurbyggingar fasteignarinnar. Með dómi Hæstaréttar nr. 4/2022 var þessi fjárhæð viðurkenningarkröfunnar hækkuð þar sem ekki var talið að stefnda væri heimilt að halda eftir 24% hlutfalli virðisaukaskatts af vátryggingabótunum. Ágreiningur reis um greiðslu verðbóta eða vaxta að umræddri fjárhæð auk þess sem stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir sökum þess að stefndi synjaði um útgáfu yfirlýsingar um óumdeilda fjárhæð vátryggingabótanna.Með vísan til sjónarmiða um málsforræði og skilyrði viðurkenningarkrafna samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 var talið að ákvæði 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 og önnur ákvæði þeirra laga útilokaði stefnanda ekki frá því að koma slíkri kröfu að á síðari stigum. Þá voru röksemdir stefnda með vísan til 2. mgr. 116. gr. haldlausar enda hafði ekki verið dæmt um aðal- og varakröfu stefnanda áður. Aðalkröfu stefnanda um greiðslu verðbóta var hafnað þar sem ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram gegn neitun stefnda að sú venja gilti í starfsemi stefnda við uppgjör bóta. Hins vegar var fallist á að krafan bæri vexti og dráttarvexti. Stefnandi sleit ekki fyrningu fyrr en með birtingu stefnu vegna vaxtakröfunnar og var því hluti vaxta og dráttarvaxta fallin niður fyrir fyrningu. Viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabætur var hafnað, enda ekki talið að krafa uppfyllti skilyrði sakarreglunnar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu.
A höfðaði mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi S hf. og B vegna líkamstjóns sem hún telur sig hafa orðið fyrir þegar bifreið í eigu B rann aftan á bifreið sem A ók 10. janúar 2017. Ágreiningur aðila laut að því hvort A hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn. Í málinu lágu fyrir álitsgerð örorkunefndar og tvær matsgerðir dómkvaddra manna um mat á afleiðingum árekstursins. Byggði stefnda kröfugerð sína að þessu leyti einkum á matsgerð tveggja dómkvaddra manna 4. febrúar 2019 og álitsgerð örorkunefndar 19. ágúst 2021. Kröfu sína um sýknu af kröfum stefndu byggðu áfrýjendur hins vegar á yfirmatsgerð 6. ágúst 2020 þar sem talið var að minni líkur en meiri væru á því að orsakasamband væri á milli slyssins og einkenna sem A hefði lýst á matsfundi. Í hinum áfrýjaða dómi var meðal annars rakið að þegar ákveðið væri hvaða matsniðurstöðu skyldi leggja til grundvallar gilti reglan um frjálst sönnunarmat dómara, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir voru bornar saman taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að yfirmatsgerðin væri haldin tilteknum annmörkum og að niðurstaða álitsgerðar örorkunefndar, en þó einkum undirmatsgerðar, væru í betra samræmi við sjúkrasögu A og þau læknisfræðilegu gögn sem fyrir lágu. Þá þóttu upplýsingar um breytingar á starfsgetu A eftir áreksturinn styðja það að A hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Var A talin hafa fært nægar líkur fyrir því að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn og tjón hennar sem rekja mætti til hans talið samsvara sjö stiga varanlegum miska og 15% varanlegri örorku. Í dómi Landsréttar var tekið fram að A hefði gengist undir læknisskoðun í tengslum við gerð matsgerðar vegna annars umferðarslyss þann 14. desember 2016 eða tæpum mánuði fyrir áreksturinn sem þetta mál tekur til. Í matsgerðinni var við mat á varanlegum miska miðað við lið VI.A.a í miskatöflu örorkunefndar, en hann tekur til hálshryggjar. Jafnframt var rakið að í yfirmatsgerðinni hefði A verið metin tímabundið óvinnufær í þrjá mánuði og það væri óumdeilt í málinu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var A talin hafa rennt nægilegum stoðum undir það að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni í umferðarslysinu 10. janúar 2017. Þar sem fyrir Landsrétti var ekki sérstaklega deilt um mat á varanlegum miska og varanlegri örorku A, útreikning bóta og fjárhæð kröfu samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, var héraðsdómur staðfestur.
Hið stefnda tryggingarfélag var sýknað að kröfu stefnanda um fullar bætur úr slysatryggingu. Tryggingafélagið hafði takmarkað bótarétt við helming af heildartjóni. Dómurinn taldi stefnanda hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og að orsakasamband hefði verið á milli réttindaleysis stefnanda og slyssins.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfum stefnenda vegna þess sem stefnendur töldu vera sannanlegt afleit tjón sitt til orðið vegna tregðu stefnda við að gefa út afsal í tengslum við fasteignaviðskipti þeirra. Taldi dómurinn að stefnendum hefði eins og hér stóð á hvorki tekist að sýna fram á umfang umrædds ætlaðs tjóns þeirra né heldur að mögulegt tjón teldist vera sennileg afleiðing af þeirri háttsemi stefnda að draga það að gefa út umrætt afsal og leiddi því til sýknu.
A höfðaði mál á hendur S og B og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og B vegna líkamstjóns sem hún hafi orðið fyrir þegar bifreið í eigu B var ekið aftan á bifreið sem A ók. Í málinu lágu fyrir ein álitsgerð og tvær matsgerðir, annars vegar undir- og yfirmatsgerð um mat á orsakatengslum milli slyssins og einkenna A. Aðila greindi á um sönnunargildi matsgerðanna, en A taldi að leggja bæri undirmatsgerð E til grundvallar um orsakasamband, annars vegar vegna vanhæfis yfirmatsmanna og hins vegar þar sem yfirmatsmenn hefðu reist niðurstöður á forsendum sem A hefði hrakið með matsgerð vélaverkfræðings um líklegan hraða bifreiðar B þegar áresktur varð. Í dómi Landsréttar var því hafnað að yfirmatsmenn væru vanhæfir vegna vinnu að ”sameiginlegum utanréttarmötum” fyrir S. Þá var rakið að matsgerð vélaverkfræðingsins hefði verið í samræmi við fyrirliggjandi gögn og þannig undirstrikað það sem áður hefði legið fyrir, að ekki hefði verið um harðan árekstur að ræða. Var því ekki fallist á með A að líta bæri framhjá yfirmatsgerðinni þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að ekki væri unnt að rekja einkenni A til bifreiðaslyssins. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ekki væri fullnægt skilyrðum til að taka til greina kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu S og B þar sem orsakatengsl milli bifreiðaslyssins og tjóns A væru ósönnuð. Því voru S og B sýknuð af kröfum A.
Stefndi Eimskip og vátryggjandi félagsins voru sýknaðir af bótakröfu starfsmanns sem varð fyrir líkamstjóni við ákeyrslu dráttarklárs á gám á athafnasvæði Eimskips. Var Eimskip ekki talið hafa brotið gegn tilkynningarskyldu til Vinnueftirlitsins skv. 79. gr. laga nr. 46/1980 og ekki fallist á að sönnunarbyrði skyldi snúið við af þeim sökum. Var slysið talið hafa orðið vegna ógætilegs aksturslags stefnanda, þ.e. þess aðgæsluleysis hans að aka allt of nálægt gámaröðinni sem hann ók meðfram þannig að breiðasti hluti dráttarklárins sem hann ók kræktist í gáminn í gámaröðinni.
Aðila greindi á um rétt A til bóta vegna árekstrar við bifreið sem tryggð var lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá SA hf. Talið var sýnt fram á orsakatengsl á milli árekstursins og líkamstjóns stefnanda, en SA hf. byggði einkum á því að áreksturinn hefði ekki verið til þess fallinn að valda varanlegu líkamstjóni. Fallist var á aðalkröfu A sem var reist á matsgerð sem hann hafði aflað og tók mið af meðallaunum þeirrar starfstéttar sem A tilheyrði á slysdegi.
Deilt var um túlkun á inntaki skilmála um dánarbætur í frítímaslysatryggingu sem eiginmaður stefnanda hafði hjá hinu stefnda félagi þegar hann lést í kjölfar aðgerðar og meðhöndlunar eftir slys. En skilmálar tryggingarinnar gerðu m.a. að skilyrði að slys væri bein og eina orsök þess að vátryggður léti lífið. Með hliðsjón af túlkun annarra ákvæða í skilmálum stefnda, sem og með vísan til fyrirliggjandi atvika í málinu, var fallist á með stefnanda að umrætt atvik félli undir trygginguna. Var hinu stefnda tryggingafélagi því gert að greiða stefnanda dánarbætur samkvæmt tryggingunni.
Bótakrafa einkahlutafélags á hendur fyrrum framkvæmdastjóra félagsins sem jafnframt var og er eigandi helmings hlutafjár. Bótaábyrgð áður verið viðurkennd með dómi, í málinu því einungis tekist á um fjárhæð bóta.
Aðila greindi á um hvort A hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni vegna umferðarslyss. Stefndu töldu svo ekki vera með vísa til yfirmatsgerðar, en stefnandi studdi kröfu sína meðal annars við matsgerð og álitsgerð örorkunefndar. Dómurinn, sem var skipaður sérfróðum meðdómsmanni, taldi tiltekna annmarka vera á rökstuðningi fyrir niðurstöðu yfirmatsgerðar. Talið var að forsendur og rökstuðningur í álitsgerð örorkunefndar og einkum í matsgerð dómkvaddra matsmanna væri í mun betra samræmi við sjúkrasögu stefnanda og þau læknisfræðilegu gögn sem lágu fyrir. Lagt var til grundvallar að stefnandi hefði fært nægar líkur fyrir kröfu sinni og að hún hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni vegna slyssins sem stefndu bæri að bæta.
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði að skemmdir á íbúðarhúsnæði hans mætti rekja allt aftur til ársins 2008. Talið var að stefnanda hefði ekki tekist að færa sönnur fyrir kröfu sinni að þessu leyti.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna umferðarslyss sem varð í nóvember 2017. Talið var sýnt fram á orsakatengsl á milli slyssins og þeirra einkenna sem krafa stefnanda var byggð á. Þá var fallist á að miða bætur vegna varanlegrar örorku við laun stefnanda á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
B samdi við S um farmflutning á vöru frá Indlandi til Íslands. S samdi við C um að annast flutninginn fyrir sig. T ehf., umboðsmaður C á Íslandi, tók við vörunum og afhenti viðtakanda 30. september 2016 án þess að viðtakandinn framvísaði einu þriggja frumrita farmskírteinisins en óumdeilt var að T ehf. var afhendingin óheimil. Viðtakandinn greiddi ekki fyrir vöruna og krafðist B skaðabóta úr hendi T ehf. vegna tjóns síns. Í dómi Landsréttar kom fram að meta yrði það T ehf. til sakar að hafa afhent viðtakanda vörurnar án þess að fá eitt frumrita farmskírteinis í hendur og væri skilyrðum skaðabótaábyrgðar utan samninga að því leyti fullnægt. Vörurnar hefðu verið seldar með þeim skilmála að þær yrðu afhentar viðtakanda gegn því að hann undirritaði heimild til skuldfærslu af reikningi sínum. Sú undirritun hefði farið fram 24. nóvember 2016 og hefði T ehf. því verið skylt að afhenda viðtakanda vörurnar þann dag. Gjalddagi kröfu B á hendur viðtakanda um greiðslu vörunnar hefði ekki verið fyrr en í febrúar 2017. Því væru ekki orsakatengsl milli fyrrnefndra mistaka T ehf. og tjóns B. Var T því sýknaður af kröfum B.
Stefnandi lenti í árekstri 12. febrúar 2013 þegar ekið var aftan á bifreið hennar þar sem hún var kyrrstæð að bíða eftir grænu ljósi við gatnamót. Ágreiningur reis um það hvort sýnt hefði verið fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns stefnanda og aftanákeyrslunnar eða hvort það ætti rætur að rekja til eldra slyss eða fyrra heilsufars stefnanda. Þá var deilt um sönnunargildi matsgerða. Þegar litið var til þess langa tíma sem leið frá slysinu og þar til stefnandi sannanlega lagði fram kvartanir um meiðsli sín, matsgerðar yfirmatsmanna, fyrri heilsufarssögu stefnanda og þess að ekki var um harðan árekstur að ræða var ekki talið að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún hafi hlotið það varanlega líkamstjón sem hún krafðist viðurkenningar á við slysið 12. febrúar 2013. Að mati dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var ekki fallist á að slíkir gallar væru á yfirmatsgerð að valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur vegna vatnsleka þar sem stefnandi, sem ekki hafði leitað eftir dómkvaðningu matsmanna, hafði hvorki axlað sönnunarbyrði um að tjón hans orsakaðist af leka frá fasteign stefnda sem hann hefði valdið með saknæmri háttsemi né sýnt fram á umfang tjónsins.
Í málinu krafðist A skaðabóta úr hendi G ehf. vegna líkamstjóns sem A kvaðst hafa orðið fyrir árið 2015 er hún steig ofan í grjótsvelg og féll til jarðar fyrir utan geymsluhúsnæði sem G ehf. leigir út. Í dómi Landsréttar var rakið að af dómaframkvæmd Hæstaréttar leiði að sakarmat sé strangt þegar tekin er afstaða til þess hvort skaðabótaábyrgð hafi stofnast vegna líkamstjóns sem orðið hefur í og fyrir utan verslunar- eða þjónustuhúsnæði sem gera má ráð fyrir að almenningur venji komur sínar í eða er hvattur til að mæta í. Með hliðsjón af þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða að meta bæri frágang grjótsvelgsins og athafnaleysi um úrbætur G ehf. til sakar. Við mat á orsakatengslum á milli slyssins og tjóns A kom meðal annars fram í dómi Landsréttar að G ehf. hefði ekki óskað yfirmats eða á annan hátt leitast við að hnekkja matsgerð dómkvaddra matsmanna sem lá fyrir í málinu og krafa A byggði á. Var G ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að slíkir annmarkar væru á matsgerðinni að líta bæri fram hjá henni og leggja til grundvallar, þvert á niðurstöðu dómkvaddra matsmanna, að slysið hefði engar afleiðingar haft fyrir A. Var krafa A því tekin til greina.
Altjón varð á iðnarhúsnæði í eigu Þ ehf. í bruna í maí 2017. Húsið var tryggt lögboðinni brunatryggingu hjá S hf. og var óumdeilt að Þ ehf. bæri bætur úr tryggingunni. Ágreiningur aðila í máli þessu tók aðallega til þess hver skyldi vera grundvöllur uppgjörs vátryggingarbóta til Þ ehf. og hvort og eftir atvikum að hvaða marki S hf. væri heimilt að skerða bætur til hans á grundvelli 26. og 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga þar sem brunavörnum í húsinu hafi verið ábótavant. Landsréttur féllst á það með Þ ehf. að lög stæðu ekki til þess að hann þyrfti að sæta skerðingu á bótum á þeim grundvelli að hann hafi selt hina brunatryggðu fasteign og að endurbygging verði í höndum kaupandans. Þegar af þeirri ástæðu kom aðalkrafa S hf. um sýknu að svo stöddu ekki til álita. Niðurstaða héraðsdóms um að endurbyggingarkostnaður og þar með bætur til Þ ehf. yrðu reistar á brunabótamati sem kröfugerð hans tæki mið af, svo og að þær sæti lækkun um tiltekna fjárhæð á grundvelli matsgerðar, var jafnframt staðfest. Var ekki talið að S hf. hefði sýnt fram á að bætur yrðu ákvarðaðar á öðrum grunni. Þá voru ekki talin efni til að hrófla við þeirri niðurstöðu héraðsdóms að Þ ehf. ætti tilkall til bóta vegna kostnaðar sem hlaust af hreinsun brunavettvangs og förgun brunaleifa. Loks var fallist á þá ályktun, sem héraðsdómur dró af niðurstöðum matsmanns, að brunavörnum í húsinu hafi verið stórlega áfátt og þá sérstaklega með tilliti til þeirrar starfsemi sem fór fram í því og aðstæðna að öðru leyti. Var því fallist á að Þ ehf. hefði af stórfelldu gáleysi brotið gegn varúðarreglu sem laut að brunavörnum og fram kom í skilmálum fyrir brunatryggingu húseigna sem aðilar voru sammála um að hafi gilt um vátryggingu húsnæðisins. Þar sem Þ ehf. hafði ekki sýnt fram á hið gagnstæða lagði Landsréttur til grundvallar að skilyrði 26. gr. laga nr. 30/2004 um að orsakatengsl hafi verið milli saknæms brots á varúðarreglu og vátryggingaratburðar væri uppfyllt. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um skerðingu bóta til Þ ehf. á grundvelli 26. gr. laga nr. 30/2004 og að hlutfall hennar skyldi vera 25%. Loks var talið að bætur til Þ ehf. skyldu sæta lækkun sem nemur lögbundnum afreikningi vegna virðisaukaskatts.
Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns stefnanda í umferðarslysi.
Stefnanda tókst ekki að sýna fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns hans og umferðaróhapps sem stefnandi lenti í þann 11. ágúst 2017. Stefnandi hafði nokkru áður eða í júní 2016 slasast í umferðarslysi og auk þess glímt við ýmis einkenni fyrir bæði slysin. Áreksturinn í ágúst 2017 var mjög vægur og var litið svo á að stefnanda hefði ekki tekist að sýna fram á að orsakatengsl væru á milli þessa væga samstuðs sem hann hlaut í þeim árekstri og líkamstjónsins.
Stefndi var sýknaður af dómkröfum stefnanda þar sem að ósannað þótti að stefndi bæri bótaábyrgð á ætluðu tjóni stefnanda. Byggði sýkna á því að ekki þótti sýnt fram á orsakasamband á mili mistaka sem gerð voru við afhendingu vörunnar og þess að varan fékkst svo ekki greidd af kaupanda hennar.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var talið að tjón stefnanda yrði rakið til meintrar saknæmrar háttsemi stefnda eða starfsmanna hans.
K ehf. keypti fasteign af B ehf. sem skuldbatt sig samkvæmt kaupsamningi til að greiða upp vanskil á lögveðskröfum og veðláni og aflýsa veðskuldabréfi og tryggingarbréfi af eigninni. B ehf. hafði ekki efnt þá skyldu sína þegar gengið var frá afsali og voru vanskilin enn til staðar og bréfunum ekki aflýst þegar bú B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta. K ehf. höfðaði mál á hendur V og krafðist skaðabóta vegna þess tjóns sem félagið varð fyrir í tengslum við fasteignakaupin. Ágreiningur aðila laut annars vegar að stöðu V við sölu eignarinnar og hins vegar hvort hann bæri bótaábyrgð á tjóni K ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að V hefði komið fram sem fasteignasali við sölu eignarinnar og því borið skyldur samkvæmt lögum nr. 70/2015 um sölu fasteigna og skipa. Af gögnum málsins og framburði Í, fyrirsvarsmanns K ehf., fyrir héraðsdómi yrði ráðið að honum hefði verið kunnugt um fjárhagserfiðleika B ehf. og viðvarandi vanefndir félagsins á skyldum þess samkvæmt kaupsamningi í aðdraganda afsalsgerðarinnar. Hefði Í ekki getað dulist sú verulega áhætta sem í því fólst að ganga engu að síður frá afsalinu. Eins og atvikum máls háttaði yrði að leggja til grundvallar að viðvaranir frá V um þá áhættu hefðu engu breytt þótt telja yrði að slík skylda hafi hvílt á honum. Samkvæmt því yrði tjón K ehf. ekki rakið til vanrækslu V á skyldum hans sem fasteignasala. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfum K ehf. um skaðabætur.
Fallist á að tryggingafélagi yrði gert að bæta brunatjón á fasteign og innbúi að fullu. Ekki þannig talið heimilt að skerða bætur um helming vegna vanrækslu eiganda við að sinna ábendingum eftirlitsaðila um úrbætur á raflögnum hússins og orsakatengsl á milli vanbúnaðar eða vanrækslu og eldsvoðans talin ósönnuð.
Í málinu krafðist A þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda íslenska ríkisins á því líkamstjóni sem hann kvaðst hafa orðið fyrir af völdum lögreglu við handtöku árið 2010. Við handtökuna fór A í hjartastopp og hlaut við það dreifðan heilaskaða. Í málinu lágu fyrir fjórar matsgerðir sérfræðinga um orsakir þess að hjarta A hætti að slá. Af þeim var ráðið að ástand A þegar hann var handtekinn hafi verið frumorsök þess að hjarta hans stöðvaðist og að ofsafengin viðbrögð hans við handtökunni hafi átt þátt í eða aukið líkurnar á hjartastoppinu. Matsmenn voru hins vegar ekki sammála um hvort og þá hversu líklegt væri að hjarta A hefði stöðvast enda þótt ekki hefði komið til handtökunnar. Var það mat héraðsdóms og Landsréttar, sem skipaðir höfðu verið sérfróðum meðdómsmönnum, að A hefði ekki lánast sönnun um orsakatengsl á milli handtöku og líkamstjóns og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu. Í málinu reyndi því á hvort efni væru til að víkja frá almennum reglum um sönnun orsakatengsla. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar atvik áttu sér stað hefði ekki í lögum verið mælt fortakslaust fyrir um sérstaka rannsókn þegar maður andaðist eða yrði fyrir stórfelldu líkamstjóni í tengslum við störf lögreglu, óháð því hvort grunur væri um refsivert brot. Allt að einu hefði lögreglu borið að rannsaka slys og aðrar ófarir, sbr. 2. málslið 2. mgr. 52. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Taldi Hæstiréttur að eins og málið hafi legið fyrir hefðu ekki verið efni til að ráðast í frekari rannsókn á aðgerðum lögreglu. Þá þótti nægjanlega upplýst um aðdraganda að handtöku A og hvernig staðið hefði verið að framkvæmd hennar. Með ítarlegum matsgerðum hefði aftur á móti ekki tekist að leiða í ljós læknisfræðilegar ástæður þess að A hefði fengið krampa, hætti að anda og hjarta hans stöðvaðist og hvort handtakan hefði haft þar áhrif. Að þessu gættu þóttu ekki rök til að slaka á kröfum til sönnunar eða láta ríkið bera hallann af því að ekki hefði tekist að leiða í ljós orsakatengsl milli handtökunnar og líkamstjóns A. Var ríkið því sýknað af kröfu A.
Kröfum stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna húsleitar- og haldlagningaraðgerða á hendur seðlabankanum var hafnað þar sem stefnandi var talinn hafa átt að beina bótakröfum vegna slíkra aðgerða að íslenska ríkinu samkvæmt bótareglum laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála. Þá var ekki talið að stefnandi hefði sýnt fram á að sá kostnaður sem hann lýsti sem tjóni sínu yrði rakinn til háttsemi stefnda í málinu. Loks var hafnað málatilbúnaði stefnanda um að birting fréttatilkynningar um húsleit á vefsíðu seðlabankans hefði brotið gegn réttindum hans. Auk þess var stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að starfsmenn stefnda hefðu lekið upplýsingum um fyrirhugaða húsleit til fjölmiðla áður en hún fór fram.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna slyss sem stefnda varð fyrir á lóð stefnda.
Stefnandi varð fyrir axlarmeiðslun og áfallastreituröskun við það að aðstoða slasaðan mann á vettvangi umferðarslyss. Talið var að ekki hefði verið sýnt fram á að meiðsl stefnanda og áfallastreituröskunin væru afleiðing af notkun bifreiðar eða saknæmri háttsemi ökumanns. Þá var talið að stefnandi gæti ekki beint kröfum á öðrum grundvelli á hendur vátryggingafélagi, þar sem hann hefði ekki sýnt fram á að tjónið félli undir gildissvið tryggingarinnar.
Í málinu krafðist A þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í á því líkamstjóni sem hann kvaðst hafa orðið fyrir af völdum lögreglu við handtöku árið 2010 og byggði á því að handtakan hefði verið ólögmæt og harkaleg. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem rökstuddur grunur hefði legið fyrir því að A hefði verið valdur að eignaspjöllum og skapað hættu fyrir íbúa í húsi þar sem hann dvaldi, meðal annars með því að kasta húsbúnaði niður á jörð úr íbúð á fjórðu hæð hússins og ógna íbúa hússins með golfkylfu, hefði verið fullt tilefni til að handtaka hann og tryggja öryggi hans og annarra, enda voru skilyrði handtöku samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008 ótvírætt uppfyllt. Þannig var ekki talið að lögreglu hefði verið óheimilt að fara inn á heimili þar sem A var handtekinn enda hefði húseigandi ekki mótmælt því eða gefið skýrt til kynna að hann væri því mótfallinn. Þá var talið að ekkert hefði komið fram sem bent gæti til þess að valdbeitingu umfram það sem nauðsynlegt var hefði verið beitt við handtökuna. Var talið að A hefði ekki lánast sönnun um orsakatengsl milli aðgerða lögreglu við handtöku hans og þess heilsutjóns sem hann varð fyrir eða gert nægilega líklegt að slík orsakatengsl væru fyrir hendi. Með vísan til framangreinds var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu Í.