Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Brunavarnir
Altjón varð á iðnarhúsnæði í eigu Þ ehf. í bruna í maí 2017. Húsið var tryggt lögboðinni brunatryggingu hjá S hf. og var óumdeilt að Þ ehf. bæri bætur úr tryggingunni. Ágreiningur aðila í máli þessu tók aðallega til þess hver skyldi vera grundvöllur uppgjörs vátryggingarbóta til Þ ehf. og hvort og eftir atvikum að hvaða marki S hf. væri heimilt að skerða bætur til hans á grundvelli 26. og 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga þar sem brunavörnum í húsinu hafi verið ábótavant. Landsréttur féllst á það með Þ ehf. að lög stæðu ekki til þess að hann þyrfti að sæta skerðingu á bótum á þeim grundvelli að hann hafi selt hina brunatryggðu fasteign og að endurbygging verði í höndum kaupandans. Þegar af þeirri ástæðu kom aðalkrafa S hf. um sýknu að svo stöddu ekki til álita. Niðurstaða héraðsdóms um að endurbyggingarkostnaður og þar með bætur til Þ ehf. yrðu reistar á brunabótamati sem kröfugerð hans tæki mið af, svo og að þær sæti lækkun um tiltekna fjárhæð á grundvelli matsgerðar, var jafnframt staðfest. Var ekki talið að S hf. hefði sýnt fram á að bætur yrðu ákvarðaðar á öðrum grunni. Þá voru ekki talin efni til að hrófla við þeirri niðurstöðu héraðsdóms að Þ ehf. ætti tilkall til bóta vegna kostnaðar sem hlaust af hreinsun brunavettvangs og förgun brunaleifa. Loks var fallist á þá ályktun, sem héraðsdómur dró af niðurstöðum matsmanns, að brunavörnum í húsinu hafi verið stórlega áfátt og þá sérstaklega með tilliti til þeirrar starfsemi sem fór fram í því og aðstæðna að öðru leyti. Var því fallist á að Þ ehf. hefði af stórfelldu gáleysi brotið gegn varúðarreglu sem laut að brunavörnum og fram kom í skilmálum fyrir brunatryggingu húseigna sem aðilar voru sammála um að hafi gilt um vátryggingu húsnæðisins. Þar sem Þ ehf. hafði ekki sýnt fram á hið gagnstæða lagði Landsréttur til grundvallar að skilyrði 26. gr. laga nr. 30/2004 um að orsakatengsl hafi verið milli saknæms brots á varúðarreglu og vátryggingaratburðar væri uppfyllt. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um skerðingu bóta til Þ ehf. á grundvelli 26. gr. laga nr. 30/2004 og að hlutfall hennar skyldi vera 25%. Loks var talið að bætur til Þ ehf. skyldu sæta lækkun sem nemur lögbundnum afreikningi vegna virðisaukaskatts.
Stórbruni varð hjá H 22. nóvember 2004. S réðst í sértækar slökkviaðgerðir með heimild í 2. mgr. 21. gr. laga nr. 75/2000 um brunavarnir og fékk verktakafyrirtækið E.T. ehf. til að leggja til mannskap og tækjabúnað. S reisti kröfu sína um skaðabætur á því að H hefði valdið E.T. ehf. tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti og S hefði fengið skaðabótakröfu félagsins á hendur H framselda. Í dómi Hæstaréttar sagði að E.T. ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna slökkvistarfsins. Samkvæmt 21. gr. laga nr. 75/2000 hefði félagið eignast kröfu á hendur S vegna endurgjalds fyrir veitta þjónustu við slökkvistarfið og lagfæringar á eigin athafnasvæði í framhaldi af því. Hefði S greitt þá kröfu. Hins vegar hefði engum stoðum verið rennt undir þá staðhæfingu S að H hefði valdið E.T. ehf. tjóni og að fyrirtækið hefði af þeim sökum eignast skaðabótakröfu á hendur H, sem S hefði fengið framselda. Brast því lagagrundvöll fyrir kröfu S eins og hún var fram sett og varð því að sýkna H af kröfu S.