Dómstólaleit

Ekki var talið að skilyrði 1. mgr. 20. gr. laga um menningarminjar væru uppfyllt og þannig ekki fallist á að skyndifriða hafi mátt hluta byggingarreits stefnanda sem lá að friðlýstum hluta hins forna Víkurgarðs. Þá var heldur ekki talið að meðalhófs hefði verið gætt við skyndifriðunina. Hvað sem því liði var ekki talið að stefnandi hafi sýnt fram á að orsakatengsl væru milli skyndifriðunarinnar og tjóns sem hann hafi orðið fyrir né að umfang slíks tjóns lægju fyrir. Ekki var heldur fallist á að bótaábyrgð mætti fella á stefnda á grundvelli hlutlægrar ábyrgðar, hvorki skv. 53. gr. laga um mennignarminjar né á grundvelli ólögfestra reglna. Var stefndi íslenska ríkið alfarið sýknað af kröfum stefnanda.