Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var ákveðið að A skyldi greiða B málskostnað fyrir Landsrétti, sbr. 2. mgr. 130. gr. sömu laga.
Stefndi var sýknaður á grundvelli aðildarskorts af viðurkenningarkröfu stefnanda vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hún varð fyrir í starfi. Leitt taldist í ljós að annað félag en stefndi hefði verið vinnuveitandi stefnanda þegar slysið varð. Eins og atvikum var háttað var stefnda gert að bera hluta málskostnaðar í málinu.
Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar K, J og R gegn V ehf., B ehf., S hf. og J sf. til greiðslu skaðabóta vegna galla á fasteign sem þau höfðu keypt. Aðilar gerðu dómsátt undir rekstri málsins í héraði en lögðu ágreining um málskostnað í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður og sneri ágreiningurinn fyrir Landsrétti að þeirri niðurstöðu. Í úrskurði Landsréttar var litið til þess að greiðsla sem aðilar sömdu um hefði numið rúmlega helmingi af heildarfjárhæð höfuðstól þeirrar kröfu sem K, J og R beindu að V ehf., B ehf., S hf. og J sf. við höfðun málsins, en tæplega tveimur þriðju hlutum af heildarfjárhæð kröfunnar eftir að þau höfðu lækkað hana til samræmis við niðurstöðu yfirmatsgerðar. Þá hefðu K, J og R ekki höfðað málið að þarflausu. Var V ehf., B ehf., S hf. og J sf. því gert að greiða K, J og R málskostnað en við ákvörðun hans var talið að sú tímaskráning sem K, J og R byggðu málskostnaðarreikning sinn á væri úr hófi fram miðað við umfang og eðli málsins í heild og þá staðreynd að málinu lauk með samkomulagi án þess að til aðalmeðferðar kæmi. Var málskostnaður ákvarðaður að mati dómsins.
Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.
A ehf. höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að honum yrði gert að greiða sér 8.123.597 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum vegna óheimilla úttekta H á vörum og þjónustu hjá félaginu. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á nánar tilgreindar kröfur A ehf. sem H hafði viðurkennt. Á hinn bóginn var H sýknaður að fullu eða að hluta af einstaka kröfuliðum. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sýknu H af þessum kröfuliðum eða hluta kröfuliða. Með hinum áfrýjaða dómi var jafnframt fallist á kröfur H til skuldajafnaðar vegna ógreiddra launa í tvo mánuði. Taldi A ehf. að H hefði ekki unnið hjá félaginu þessa tvo mánuði og að sú staðhæfing fengi stoð í bréfi fyrrum framkvæmdastjóra félagsins frá árinu 2023. Í dómi Landsréttar var rakið að umrædd fullyrðing A ehf. færi ekki saman við framburð framkvæmdastjórans í héraði og gögn sem lægju fyrir í málinu og var því ekki talið að bréf framkvæmdastjórans fengi breytt niðurstöðu héraðsdóms um að H ætti rétt á launum í samræmi við kröfu hans um skuldajöfnuð. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest um þær kröfur H.
Með úrskurði héraðsdóms var kröfu A um að dóttir hans og B yrði afhent honum með beinni aðför hafnað og honum gert að greiða B málskostnað. A kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem laust að skyldu hans til greiðslu málskostnaðar og krafðist þess málskostnaðurinn yrði felldur niður en til vara að hann yrði lækkaður verulega. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt upphafsorðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sættu úrskurðir héraðsdómara kæru eftir nánari fyrirmælum í ákvæðinu, þar á meðal úrskurðir um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda væri ekki kveðið á um annað í úrskurðinum, sbr. g-lið þess. Þar sem í hinum kærða úrskurði var kveðið á um fleira en málskostnað brast A heimild til þess að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Ómar R. Valdimarsson (sjálfur) gegn
Hrafntinnu Eir Risten Hermóðsdóttur og Ágústi Leó Björnssyni (
Einar Hugi Bjarnason lögmaður)
Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður að kröfu Ó, og H og Á úrskurðaður málskostnaður úr hans hendi. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar og umfang hans. Ó byggði sérstaklega á því að þar sem héraðsdómari hefði hagað meðferð málsins með þeim hætti að kveða upp úrskurð þar sem hann hafnaði kröfu Ó um að víkja sæti eftir að aðalmeðferð málsins hófst hefði Ó ekki verið unnt að kæra úrskurðinn til Landsréttar. Af því hefði leitt að honum hefði verið nauðugur einn sá kostur að fella málið niður. Við svo sérstakar aðstæður bæri að fella málskostnað niður milli aðila. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómari hefði að réttu lagi átt að kveða upp úrskurð um hæfi sitt áður en aðalmeðferð málsins hófst en þar sem málið hefði í kjölfarið verið fellt niður að kröfu Ó gæti sá annmarki ekki haft áhrif á úrlausn kærumálsins fyrir Landsrétti. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar til H og Á. Við mat á fjárhæð málskostnaðar leit Landsréttur til þess að varnir H og Á hefðu tekið mið af ítarlegri héraðsdómsstefnu Ó, auk þess sem Ó hefði krafist þess að málið yrði fellt niður eftir að aðalmeðferð þess hófst og allri undirbúningsvinnu lögmanns H og Á var lokið. Að því gættu og að virtu umfangi málsins að öðru leyti var málskostnaður til handa H og Á í héraði ákveðinn 2.000.000 króna.
A ehf. krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu-og pökkunarvél af L ehf. í júní 2020. Ætti fjártjónið rætur að rekja til galla í vélinni sem lýsti sér í óeðlilegum titringi við notkun hennar. Hann hvarf þó síðsumars 2022 og L ehf. neitaði því að vélin hefði verið gölluð. Í málinu lágu fyrir drög dómkvadds matsmanns að matsskýrslu sem Hæstiréttur taldi að hafa mætti hliðsjón af. Þar kom fram að umþrætt vél hefði titrað um það bil 40% meira við notkun en vél sem höfð var til samanburðar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það stæði L ehf. nær að bera sönnunarbyrði um tilvist galla í formi óeðlilegs titrings. Þá sönnunarbyrði hefði hann ekki axlað. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að vélin hefði verið gölluð í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og að á honum bæri L ehf. skaðabótaábyrgð. A ehf. krafðist skaðabóta vegna afnotamissis af umræddri vél og lagði til grundvallar kostnað sem hann hafði haft af leigu vélar sem hann hefði nýtt í hennar stað árin 2021 og 2022. Hæstiréttur sýknaði L ehf. af þeirri kröfu á þeirri forsendu að L ehf. hefði boðið A ehf. afnot af sambærilegri vél. Hvað varðaði þá þætti kröfugerðar A ehf. sem lutu að lögfræðikostnaði hans fyrir málshöfðun og kostnaði af störfum dómkvadds manns var fallist á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar samkvæmt e- og g-liðum 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var L ehf. sýknaður af skaðabótakröfu A ehf. en dæmdur til að greiða honum 2.000.000 króna vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.
Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.
Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar B ehf. gegn H ehf. og I A/S til greiðslu skaðabóta vegna gallaðra glugga sem B ehf. keypti af H ehf. og I A/S framleiddi. Aðilar gerðu dómsátt undir rekstri málsins í héraði en lögðu ágreining um málskostnað í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður og sneri ágreiningurinn fyrir Landsrétti einvörðungu að þeirri niðurstöðu. Landsréttur leit meðal annars til þess að með dómsátt málsaðila hefði B ehf. fengið um 77% af upphaflegri höfuðstólskröfu sinni greidd. Þá hefðu H ehf. og I A/S hafnað greiðsluskyldu frá upphafi og B ehf. því verið nauðugur sá kostur að höfða dómsmál til að sækja kröfu sína, en í málinu hefðu H ehf. og I A/S haldið uppi fullum vörnum allt þar til sættir tókust, eftir að B ehf. hafði aflað yfirmatsgerðar. Var H ehf. og I A/S því gert að greiða B ehf. málskostnað en við ákvörðun hans var talið að sú tímaskráning sem B ehf. byggði málskostnaðarreikning sinn á væri úr hófi. Var málskostnaður því ákvarðaður eftir mati dómsins, sbr. 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.
Stefnandi, sem hafði fengið kröfur framseldar frá farþegum í flugi stefnda, krafði stefnda um greiðslu skaðabóta vegna tafa á nánar tilgreindu flugi. Eftir málshöfðun greiddi stefndi höfuðstól bótanna en stefnandi krafði stefnda um dráttarvexti frá þeim tímapunkti sem kröfubréf stefnanda hafði upphaflega verið sent með tölvubréfi. Í dómi héraðsdóms kom fram að stefndi hefði svarað tölvubréfinu með sjálfvirku tölvubréfi þar sem stefnanda var bent á að fylla út sérstakt eyðublað vegna kröfunnar. Stefnda hefði verið heimilt að gera kröfu um að farþegar beindu kröfu sinni að félaginu með tilteknum hætti og hefði stefnandi ekki beint kröfunni í þann farveg. Því yrði ekki slegið föstu að stefndi hafi haldið að sér höndum með greiðslu bóta með því að greiða ekki stefnanda í kjölfar þess að hann sendi nefnt tölvubréf. Þá var ekki fallist á það með stefnanda að stefnda bæri að greiða málskostnað hans á þeim forsendum að málshöfðun hefði verið nauðsynleg og til þess vísað að krafa stefnanda hefði verið óumdeild en hann ekki orðið við tilmælum stefnda um hvernig henni var beint að félaginu. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Með hinum kærða úrskurði hafði mál A á hendur B verið fellt niður, en málskostnaður látinn niður falla. Fyrir Landsrétti krafðist B þess að honum yrði úrskurðaður málskostnaður vegna meðferðar málsins í héraði. Landsréttur leit meðal annars til þess að með rekstri málsins hefði A í engu fengið framgengt dómkröfum sínum og því þættu ekki efni til að víkja frá fyrirmælum 2. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991 um að stefnanda skyldi gert að greiða stefnda málskostnað ef mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var A því gert að greiða B málskostnað fyrir héraðsdómi og kærumálskostnað.
Áfrýjað var dómi Landsréttar þar sem ógilt var ákvörðun Á um að synja umsókn D um að taka í sölu áfenga drykkjartegund sem innihélt koffein og áfrýjanda gert að greiða D málskostnað. Á greiddi dæmdan málskostnað að morgni næsta dags eftir uppkvaðningu dómsins án fyrirvara. Hæstiréttur vísaði til þess að samkvæmt 5. mgr. 151. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, geti aðilar máls afsalað sér rétti til að áfrýja dómi hvort heldur berum orðum eða þegjandi. Í dómaframkvæmd hafi verið litið svo á að þegar aðili hefur greitt gagnaðila sínum fjárhæð í samræmi við dómsniðurstöðu án fyrirvara sé áfrýjun dómsins því ekki samrýmanleg og leiði það til frávísunar frá æðri dómi. Sama gildi þegar aðili greiðir málskostnað án fyrirvara að gengnum dómi þar sem eina athafnaskylda hans samkvæmt dómsorði er greiðsla slíks kostnaðar. Var áfrýjun málsins ekki samrýmanleg þeirri greiðslu og málinu vísað frá Hæstarétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi og sóknaraðila gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Í málinu deildu aðilar um hvort skiptastjóra sóknaraðila hefði verið heimilt að endurupptaka skipti á þrotabúinu á grundvelli 164. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. í því skyni að veita lögmanni sóknaraðila heimild til að reka málið í nafni búsins. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að lög hefðu ekki staðið til þeirrar ákvörðunar. Var því talið að sóknaraðila brysti aðildarhæfi í málinu, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu héraðsdóms en í ljósi þess að sóknaraðili gat ekki átt réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. var ekki talið koma til álita að honum yrði gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Var málskostnaður því felldur niður bæði í héraði og fyrir Landsrétti.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá réttinum en H hafði kært til réttarins þann hluta úrskurðar héraðsdóms um frávísun sem laut að málskostnaði. Í forsendum úrskurðar Landsréttar kom fram að ekki væri heimild til að kæra ákvæði um málskostnað eftir að aðalmeðferð máls væri hafin. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar og taldi heimild bresta til þess að kæra ákvæði úrskurðar héraðsdóms um málskostnað eitt og sér til Landsréttar.
Að kröfu V og A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda miskabætur vegna kynferðisbrots.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimiluð meðalganga í máli sem I ehf. höfðaði á hendur H ehf., málinu var vísað frá héraðsdómi og málskostnaður felldur niður. H ehf. kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem kvað á um að málskostnaður milli aðila skyldi falla niður og krafðist þess að I ehf. og B yrðu gert að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalmeðferð málsins í héraði hefði nú þegar farið fram. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri með tæmandi hætti í stafliðum a. til f. mælt fyrir um það hvenær unnt sé að kæra úrskurð til Landsréttar eftir að aðalmeðferð máls sé hafin. Þar væri ekki að finna heimild til að kæra ákvæði um málskostnað og var málinu því vísað frá Landsrétti.
Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.
I og A deildu um málskostnað en með hinum kærða úrskurði var mál sem I höfðaði á hendur A fellt niður að beiðni I og A úrskurðaður málskostnaður. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I hefði annars vegar gert fjárkröfu á hendur A og hins vegar kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu. I hafi fengið annarri dómkröfu sinni framgengt en krafist niðurfellingar málsins eftir að viðurkenningarkrafa I stóð eftir. Þótti rétt með hliðsjón af 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti félli niður.
Í aðalsök serist ágreiningur í málinu einkum um dráttarvexti. Deildu málsaðilar um hvenær kaupsamningsgreiðslur hefðu komið á gjalddaga og heimilt hefði verið að innheimta af þeim dráttarvexti. Þá deildu þeir um hvort krafa um dráttarvexti hefði komið fram nægilega snemma af hálfu aðalstefnanda eða hvort hann hefði sýnt af sér tómlæti. Í gagnsök var að meginstefnu deilt um hvort gagnstefnandi ætti gagnkröfur á hendur gagnstefnda vegna ófullnægjandi afhendingar á hinu selda, þ.m.t. vegna galla og úrbóta sem ráðast hafi þurft í. Fallist var á það með gagnstefnanda að krafa aðalstefnanda um dráttaarvexti hefði fallið niður fyrir tómlæti. Þá var ekki fallist á meginhluta krafna gagnstefnanda í gangsök.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af fjárkröfu stefnenda er laut að endurskoðun málskostnaðarákvörðunar í úrskurði óbyggðanefndar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ágreiningsmál vegna starfa B sem skiptastjóri dánarbús var fellt niður og A gert að greiða málskostnað.
Máli A á hendur V hf. lauk með samkomulagi milli þeirra um annað en málskostnað. Fyrir lá að ágreiningur aðila fyrir héraðsdómi laut að því hver varanleg örorka A vegna slyss teldist vera. A byggði á því að varanleg örorka hennar væri 18% en V hf. hafði fyrir höfðun málsins gert upp tjón hennar miðað við 10% varanlega örorku. Í héraði var V hf. sýknað, þar sem A var ekki talin hafa fært fullnægjandi sönnur fyrir réttmæti dómkröfu sinnar, og málskostnaður felldur niður. Fyrir Landsrétti aflaði hún matsgerðar sem var grundvöllur bótagreiðslu samkvæmt samkomulagi aðila þar sem miðað var við 15% varanlega örorku. Með vísan til þessa og atvika málsins að öðru leyti var niðurstaða héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað A staðfest en V hf. gert að greiða A málskostnað fyrir Landsrétti, sem rynni í ríkissjóð.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Fallist var á launakröfu stefnanda að hluta, með vísan til þess að þrátt fyrir ákvæði kjarasamninga og ráðningarsamninga um fasta yfirvinnu stefnanda, þá hafi þó sannanlega um nokkurn tíma komist á það fyrirkomulag, með vilja og vitund næsta yfirmanns stefnanda, sem hélt utan um vinnu stefnanda af hálfu stefndu, að stefnandi gat nýtt sér skráða umframtíma til frítöku með samþykki yfirmannsins og taldist stefnandi því hafa haft réttmætar væntingar til þess að fá þá uppsöfnuðu umframvinnu þannig greidda. Var þó fallist á röksemdir stefndu varðandi það hvernig reikna bæri út launakröfuna, m.t.t. þess að umræddir umframtímar stefnanda voru þá jafnan einungis notaðir þannig í frítöku á móti dagvinnutímum og féllu auk þess til á mismunandi tímabilum m.t.t. launataflna.
Stenda, vátryggingarfélag, var sýknað af bótakröfum stefnanda, vegna líkamstjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna tveggja umferðarslysa, en stefnandi aflaði og lagði fram í málinu einhliða matsgerð án aðkomu stefnda, til að reyna sýna fram á tjón sitt og tengsl þess við umrædd slys. Féllst dómurinn, m.a. með vísan til dómafordæma, ekki á að fyrirliggjandi gögn og þar á meðal umrædd matsgerð, teldust vera til þess fallin að sanna nægilega umrædd orsakatengsl, sem leiddi þá til sýknu.
Fallist var á kröfu stefnanda um ómerkingu þriggja ummæla sem birtust í fjölmiðli stefndu og greiðslu miskabóta úr hendi ábyrgðarmanns fjölmiðilsins. Talið var að ummælin, sem lutu að frétt um alvarlega líkamsárás sem stefnandi var sagður grunaður um að hafa framið, fælu í sér aðdróttun í hans garð. Óumdeilt var að mistök urðu við gerð fréttarinnar og stefnanda ruglað saman við annan mann með sömu eiginnöfn. Við ákvörðun um fjárhæð miskabóta var litið til ýmissa sjónarmiða, s.s. alvarleika ummælanna, útbreiðslu þeirra og viðbragða stefndu eftir að í mistökin komu í ljós.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af skaðabótakröfu stefnanda, fyrrum ríkisstarfsmanns, vegna meints fjártjóns vegna uppsagnar, en bótakrafan byggði á ætluðum launamun. Þótti ekki sýnt fram á tjón, þar sem gögn málsins gáfu til kynna að ekki hafi verið um slíkt tjón að ræða, er leiddi til sýknu.
Að beiðni I ohf. og D AG var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var ákveðið að hvor aðili fyrir sig bæri sinn kostnað af rekstri málsins í héraði og fyrir Landsrétti, sbr. 3. mgr. 130. gr. sömu laga.
A höfðaði mál á hendur R, B og C og krafðist þess að dómsátt um afsal forsjár dóttur hennar yrði felld úr gildi og henni falin forsjá barnsins. Undir rekstri málsins í héraði var aflað skriflegra svara matsmanns um hvort aðstæður A væru breyttar og hvort sterkar líkur væru á að hún væri fær um að fara með forsjá barnsins. Að fengnum svörum matsmanns óskaði A eftir því að málið yrði fellt niður án kostnaðar og henni ákvarðaður gjafsóknarkostnaður. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu A um niðurfellingu málsins, sbr. c-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, og kveðið á um málskostnað að fjárhæð 1.000.000 króna til handa R og 800.000 krónur til handa B og C. Þá var jafnframt kveðið á um gjafsóknarkostnað til handa A að fjárhæð 800.000 krónur. A kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að R, B og C yrði gert að greiða henni málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti. Landsréttur byggði á því að engin efni væru til að víkja frá fyrirmælum 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 við ákvörðun málskostnaðar en taldi hæfilegt að A yrði gert að greiða R 400.000 krónur í málskostnað í héraði og B og C 200.000 krónur hvoru um sig. Gjafsóknarkostnaður A í héraði var jafnframt ákvarðaður 1.200.000 krónur. Loks var kærumálskostnaður felldur niður.
Samlagsfélag í eigu fasteignasala höfðaði mál á hendur stefnda til þess að fá greiddan kostnað vegna gagnaöflunar í tengslum við fyrirhugaða sölu á íbúðum stefnda. Talið var að fasteignasalinn hefði gert söluumboð við stefnda í nafni fasteignasölunnar þar sem hann starfaði. Fasteignasalan var því talin eiga kröfu á hendur stefnda en ekki fasteignasalinn sjálfur. Stefndi var því sýkn af kröfu stefnanda. Vegna fyrirmæla 3. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991 var stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda málskostnað.
A krafði B um ýmsan kostnað í kjölfar hjúskaparslita þeirra, þar á meðal vegna framfærslu barna. Fallist var á kröfur A að hluta. Að teknu tilliti til gagnkröfu B sem kom til frádráttar, var B gert að greiða A 269.665 krónur.
E höfðaði mál á hendur S ehf., S og Í ehf. og krafðist þess að sameiginleg skaðabótaskylda þeirra yrði viðurkennd vegna svalaglugga í íbúð hans. Í þinghaldi undir rekstri málsins í héraði felldi E niður málið og krafðist Í ehf. ásamt S ehf. og S málskostnaðar. Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður og málskostnaður milli aðila einnig felldur niður. Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms til Landsréttar og krafðist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri það meginregla að stefnanda máls í héraði yrði gert að greiða stefnda málskostnað þegar mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var ekki talið að aðstæður hefðu breyst í málinu frá því að E höfðaði það og þar til að hann felldi það niður. Eins og málið lá fyrir þóttu því ekki standa rök til að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. og var E gert að greiða Í ehf. málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu á reikningi vegna vinnu stefnanda við þjálfun á hesti í eigu stefnda.
LANDSRÉTTUR og Úrskurður miðvikudaginn 25. júní 2025. og Mál nr. 298/2025: og Hús & Lóðir ehf. og Snorri Hjaltason (
Halldór Brynjar Halldórsson lögmaður) og
TM tryggingar hf. og Stefán Magnús Ólafsson (
Hildur Ýr Viðarsdóttir lögmaður)
gegn
Borgarbraut 57-59, húsfélagi, Þórunni Elíasdóttur, Ágústi M. Haraldssyni, Maríu Guðmundsdóttur, Lilju Jóhannsdóttur, Guðmundi Þorgilssyni, Jóhannesi Magnúsi Þórðarsyni, Guðjóni Gíslasyni, Ingibjörgu Haraldsdóttur, Steinunni Guðrúnu Guðjónsdóttur, Páli Lind Egilssyni, Ingva Árnasyni, Snjólaugu Guðmundsdóttur, Guðbrandi Brynjúlfssyni, Sigurði Þorsteinssyni, Steinunni Pálsdóttur, Guðmundi Eyþórssyni, Ingibjörgu Vigfúsdóttur, Guðlaugu Örlaugsdóttur, Hönnu Sigríði Kjartansdóttur, Anders Larsen, Ólöfu Brynjúlfsdóttur, Halldóri Bjarnasyni, Birnu Jakobsdóttur, Vigdísi Kristjánsdóttur, Sigurði Friðgeiri Friðrikssyni, Karitas Þórnýju Hreinsdóttur, Hans Pétri Diðrikssyni, Guðbjarti A. Björgvinssyni, Ernu Einarsdóttur, Sigurbirni Jóhanni Garðarssyni, Katrínu Ragnheiði Björnsdóttur, Önnubellu Albertsdóttur, Sigurgeiri O. Erlendssyni og Sigríði Ingibjörgu Karlsdóttur (
Eldjárn Árnason lögmaður)
Varnaraðilar höfðuðu mál á hendur sóknaraðilum í því skyni að fá tjón bætt sem þeir töldu sig hafa orðið fyrir vegna ætlaðra galla á fjöleignarhúsi. Málsaðilar auk HS og I, sem sóknaraðilarnir H og S stefndu til réttargæslu í héraði, gerðu með sér sátt um annað en málskostnað. Ágreiningur um málskostnað var lagður í úrskurð héraðsdóms sem gerði sóknaraðilum sameiginlega að greiða varnaraðilum 37.500.000 krónur í málskostnað. Landsréttur rakti að HS og I hefðu undirgengist langstærstan hluta þeirra skyldna sem kveðið væri á um í dómsáttinni en að af 2. mgr. 21. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála leiddi að ekki væri unnt að gera þeim að greiða varnaraðilum málskostnað. Af því leiddi jafnframt að úrlausn um málskostnað gæti ekki endurspeglað dómsátt aðila og voru því ekki talin efni til að ákveða málskostnað með hliðsjón af 1. mgr. 130. gr. laganna. Í ljósi krafna varnaraðila, atvika málsins og lykta þess með dómsáttinni þótti rétt með hliðsjón af 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að sóknaraðilar greiddu varnaraðilum óskipt hluta málskostnaðar þeirra, það er 4.200.000 krónur. Í þeim efnum var tekið tillit til þess að lagaskilyrði stæðu ekki til þess að telja annan útlagðan kostnað en þann sem laut að matsgerð dómkvaddra matsmanna og þingfestingu málsins til málskostnaðar samkvæmt 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991. Þá var jafnframt ekki fallist á með héraðsdómi að varnaraðilar gætu krafist greiðslu úr hendi sóknaraðila vegna þess kostnaðar sem þeir höfðu af málarekstri fyrir kærunefnd húsamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskostnaður var felldur niður í máli sem hafði verið rekið á milli K og T annars vegar og B og BI hins vegar, en málinu hafði að öðru leyti verið lokið með dómsátt. Í hinum kærða úrskurði var lagt til grundvallar að rétt væri með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að hvor aðili bæri sinn kostnað af rekstri málsins. Var úrskurðurinn staðfestur með vísan til forsendna og kærumálskostnaður felldur niður.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Fallist á kröfu kaupenda fasteignar um skaðabætur vegna galla.
A og B deildu um forsjá dóttur sinnar C, lögheimili og umgengni. Með dómi héraðsdóms var ákveðið að A og B færu áfram sameiginlega með forsjá stúlkunnar. Lögheimili C skyldi vera hjá A en kveðið var á um umgengni B við stúlkuna með tilgreindum hætti. Í dómi Landsréttar var talið að eins og málið lægi fyrir réttinum yrði engu slegið föstu um ætlað ofbeldi sem A kvaðst hafa orðið fyrir af hálfu B eða að C stafaði hætta af B. Lagt var til grundvallar að A og B væru bæði hæf til að fara með forsjá stúlkunnar. Þá taldi rétturinn mega ráða af gögnum málsins að þau hefðu leitast við að efla forsjárhæfni sína að gengnum dómi héraðsdóms og bæta samskipti sín í kringum umgengni B við C. Einnig taldi Landsréttur að ekki yrði horft framhjá áhyggjum sem dómkvaddur matsmaður lýsti í skýrslu sinni fyrir réttinum af umgengni B við barnið ef A færi ein með forsjá þess. Að öllu virtu féllst Landsréttur á það með héraðsdómi að það þjónaði hagsmunum C best að A og B færu áfram með sameigin- lega forsjá hennar og að lögheimili hennar héldist óbreytt. Mælt var fyrir um nánari tilhögun þeirrar umgengni sem ákveðin var í hinum áfrýjaða dómi en niðurstaða hans um umgengni var að öðru leyti staðfest með vísan til forsendna.
Að beiðni S var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var S gert að greiða R málskostnað, sbr. 2. mgr. 130. gr. sömu laga.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi aðila við opinber skipti til fjárslita þeirra á milli vegna hjónaskilnaðar. Fyrir Landsrétti krafðist A þess að viðurkennt yrði að haldið yrði utan skipta skráðum eignarhluta hennar í fasteign í C en til vara að tekið skyldi tillit til skráðrar skuldar A á fasteigninni. Þá krafðist A þess að tekið skyldi tillit til málskostnaðar A vegna dómsmáls sem B höfðaði á hendur henni fyrir dómstól í D. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar væri staðfest sú niðurstaða að A hefði ekki rennt viðhlítandi stoðum undir það að umræddum eignarhlut skyldi haldið utan skipta á grundvelli 1. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga. Þá var fallist á niðurstöðu héraðsdóms um að hafna framangreindri varakröfu A . Um síðastgreinda kröfu A kom fram að aðilar hefðu gert með sér samkomulag um að A greiddi B umræddan málskostnað og um hefði verið að ræða skuldbindingu af hálfu A sem hún gekkst undir eftir viðmiðunardag skipta. Var kröfunni því hafnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
A og B sóttu ekki þing við aðalmeðferð málsins. Sótt var þing af hálfu Ú og Í og málskostnaðar krafist úr hendi A og B. Með vísan til 2. mgr. 157. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málið fellt niður. A og B var gert að greiða Í og Ú málskostnað fyrir Landsrétti.
J höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að henni yrði gert skylt að gefa út afsal til hans fyrir 10% eignarhlut sínum í tiltekinni fasteign en til vara að viðurkenndur yrði óskiptur eignarréttur hans að allri fasteigninni. Undir rekstri málsins var eignin seld og gaf H þá eftir tilkall til hlutdeildar í söluandvirði eignarinnar. Málið var í kjölfar þessa fellt niður og aðilar látnir bera hvor sinn málskostnað. Landsréttur rakti að í hinum kærða úrskurði væri gerð grein fyrir því hvernig staðið hefði verið að kaupum á fasteigninni á sínum tíma, þar á meðal aðkomu H að þeim sem móðir þáverandi unnustu J, tildrögum málshöfðunar J og atvikum sem leiddu til þess að málið var fellt niður. Vegna lána sem tekin hefðu verið við kaup á fasteigninni, sem aðilar báru óskipta ábyrgð á, hefði H haft augljósa hagsmuni af málsúrslitum. Við niðurfellingu málsins hefði hún verið leyst undan þeirri ábyrgð. Að öllum þessum atvikum virtum þóttu ekki efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um málskostnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur og kærumálskostnaður felldur niður.
Líkamsárás.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli milli T og Þ var vísað frá dómi og T og K gert að greiða Þ óskipt málskostnað. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu þar sem málskostnaðartrygging hafði ekki verið innt af hendi innan frests. Þá var hafnað kröfu Þ um frávísun málsins frá Landsrétti. Loks var staðfest sú niðurstaða að úrskurða T til greiðslu málskostnaðar í héraði. Á hinn bóginn þóttu hvorki næg efni til að líta svo að málshöfðunin hefði verið þarflaus eða án nokkurs tilefnis í skilningi a-liðar 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 né að í málinu hefðu verið hafðar upp kröfur, staðhæfingar eða mótbárur sem T og K hefðu vitað eða mátt vita að væru rangar eða haldlausar í skilningi c-liðar sömu lagagreinar. Yrði því ekki séð að tilefni væri til þess að gera K meðábyrga fyrir málskostnaði í héraði.
Málið var fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991 að kröfu A slf. B lést undir rekstri málsins og tók dánarbú hans við aðild í samræmi við 2. mgr. 22. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Upplýst var að dánarbúið myndi ekki láta málið til sín taka fyrir Landsrétti og féll þingsókn af hálfu dánarbúsins niður. Í samræmi við meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 157. gr. og 166. gr. sömu laga, var A slf. og dánarbúi B gert að greiða C málskostnað fyrir Landsrétti.
Stefnandi og stefndi sammæltust um að kaupa saman 44 bifreiðar. Stefnandi millifærði inn á stefnda staðfestingargjald fyrir 22 bifreiðar sem greiddi þær til erlenda söluaðilans, en stefndi sá alfarið um samskiptin við erlenda söluaðilann. Stefndi hafði frumkvæði að því að falla frá kaupunum og reis upp ágreiningur um hvort honum bæri að endugreiða staðfestingagjaldið til stefnanda. Engin gögn lágu fyrir um þetta í málinu en litið var svo á að það hefði staðið stefnda nær að tryggja sér sönnun um það. Skýringar stefnda að fallið hefði verið frá kaupunum vegna verðlækkunar bifreiðanna voru ekki í samræmi við gögn málsins. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða fjárhæðina.
Málsaðila greindi á um það hvort tekist hefði samningur um að stefnandi skyldi vinna sem verktaki í þágu stefnda. Stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að svo hefði verið.
Aðila greindi á um sjálfskuldarábyrgð S vegna nánar tiltekinnar skuldar við M. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti tilkynntu aðilar réttinum að M hefði fallið frá ábyrgðarkröfunni sem þrætt væri um í málinu með vísan til 4. gr. laga nr. 89/2024 um breytingu á lögum nr. 60/2020 um Menntasjóð námsmanna. Aðilar hefðu því fallið frá kröfum sínum í málinu um önnur atriði en málskostnað. Með dómi Landsréttar var málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti felldur niður.