Stefnda var sýknuð af kröfum stefnanda, þar sem í ljósi gagna, vitnisburðar og framburðar stefndu, þá þótti þrátt fyrir vísbendingar ekki vera nægilega í ljós leitt að millifærslur stefnanda til stefndu hefðu í reynd falið í sér endurkræft lán stefnanda til stefndu vegna fasteignaviðskipta eða annars, fremur en að um væri að ræða greiðslur þeirra í millum í tengslum við uppgjör óhefðbundinna lánsviðskipta sem þau hafi haft aðkomu að. Var það mat dómsins að við svo búið hafi það staðið stefnanda nær að axla sönnunarbyrði fyrir kröfu sinni á hendur stefndu og að sú sönnun hafi þannig ekki náð fram að ganga.
Eigandi ökutækja, sem meðal annars hafði útleigu ökutækja að atvinnu, sýknaður af kröfu rekstraraðila bílastæðahúss um greiðslu ógreiddra stöðugjalda sem leigutakar bifreiðanna höfðu stofnað til
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu afsals þar sem ekki þótti sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði 29., 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.
Máli varðandi kröfu um ógildingu á tveimur erfðafjárskýrslum o.fl. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
Ágreiningur um forkaupsrétt.
Ágreiningur í fjöleignarhúsi um hvort rými væri séreign eða sameign.
Tómas Ísleifsson (Sjálfur ólöglærður) gegn
Sigrúnu Ragnheiði Ragnarsdóttur (
Birgir Már Björnsson lögmaður)
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefndu til greiðslu skuldar vegna peningaláns, útlagðs kostnaðar út af endurbótum á fasteign o.fl., auk dráttarvaxta. Málskostnaður felldur niður.
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefnda til greiðslu efndabóta, auk dráttarvaxta o.fl. vegna ólögmætrar riftunar húsaleigusamnings. Málskostnaður felldur niður.
Skuldamál. Megin ágreiningur í máli laut að því hvort um var að ræða gjafir til styrktar rekstri útvarpsstöðvar eða peningalán.
Fallist var á það með stefnanda að greiðsla hans inn á bankareikning hins stefnda einkahlutafélags hafi falið í sér lán sem bæri að endurgreiða.
Ógiltir voru tilteknir löggerningar stefnanda til eins stefnda og löggerningar eins stefnda, til annarra stefndu, sem gerðir voru á grundvelli þeirra löggerninga. Einnig var staðfest lögbannsgerð Sýslumannsins í Reykjavík
Kröfu um riftun afsalsgernings vegna óskipts bús hafnað.
Árið 1944 var landspilda seld á erfðafestu til ræktunar og beitar með tilteknum samningsskilmálum. Fallist var á, með hliðsjón af mati dómkvaddra matsmanna að spildan skyldi falla á ný til landeiganda, enda hefði skilmálum ekki verið fylgt.
Deila málsaðila átti rætur að rekja til þess að Þ, bróðir J, hafði sem sparisjóðsstjóri hjá S bundið sparisjóðinn við ábyrgðarskuldbindingar án heimildar. Greiddi J fjórar greiðslur vegna slíkra ábyrgða, samtals 53.992.341 krónu, gegn loforði um að S legði ekki fram kæru á hendur bróður J vegna þeirra. Bankaeftirlit Seðlabanka Íslands vísaði málinu til opinberrar rannsóknar og var Þ ákærður og dæmdur fyrir brot í starfi sínu sem sparisjóðsstjóri. Náði sakarefnið meðal annars til veitinga þriggja af þeim fjórum ábyrgðum sem J greiddi. Krafði J sparisjóðinn um endurgreiðslu umræddra fjármuna og vísaði til 36. gr. samningalaga nr. 7/1936 og sjónarmiða um brostnar forsendur. Var talið að greiðslurnar hefðu verið lán J til Þ til að greiða þessar skuldbindingar og að ekki hefði stofnast löggerningur milli J og S, sem unnt væri að ógilda á grundvelli þessa lagaákvæðis. Ekki var fallist á að sjónarmið um forsendubrest gætu átt við í málinu og var S sýknaður af kröfu J.