Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Veðbókarvottorð
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um bætur, en stefnandi hélt því fram að í þeirri háttsemi þinglýsingarstjóra að færa ekki tvö veðskuldabréf inn í tölvufærða þinglýsingabókfyrr en árið 2017 hefðu falist mistök sem leitt hefðu til tjóns stefnanda, enda hefði hann byggt á veðbókarvottorði þar sem bréfanna hefði ekki verið getið. Dómurinn taldi ekki uppfyllt það frumskilyrði bótaréttar skv. a-lið 49. gr. þinglýsingalaga að veðbókarvottorð hefði verið gefið út og að stefnandi hafi mátt treysta því. Þá stafaði tjón stefnanda ekki af háttsemi þinglýsingarstjóra og væri ekki sennileg afleiðing hennar heldur stafaði það beinlínis af háttsemi grandsamra viðsemjenda við þá er hann leiddi rétt sinn frá. Skilyrði nefnds lagaákvæðis og sakarreglunnar um sennilega afleiðingu væri því ekki heldur uppfyllt. Loks voru fyrningarreglur taldar styðja við niðurstöðu dómsins við sýknu.
Ágreiningur um forkaupsrétt.
Íslenska ríkinu var gert að greiða stefnanda skaðabætur þar sem láðst hafði að tilkynna honum um fyrirhugaða nauðungarsölu fasteignar sem hann átti veð í. Stefnandi var látinn bera helming tjónsins sjálfur.
Skuldamál.
Auður Einarsdóttir, Elísabet Einarsdóttir, Ágúst Einarsson, Svava Einarsdóttir, Ólöf Einarsdóttir, Helga Einarsdóttir, Sólveig Einarsdóttir, Elín Einarsdóttir, dánarbú Guðríðar Einarsdóttur og dánarbú Sigurðar Einarssonar (
Vilhjálmur Hans Vilhjálmsson hrl)
gegn
St. Jósefssystrum klausturreglu (
Garðar Briem hrl) og
Samtökum um kvennaathvarf (
Jón Steinar Gunnlaugsson hrl)
Með kaupsamningi 8. nóvember 2000 keypti SK tiltekna fasteign af SJ, en ekki var við kaupin gætt forkaupsréttar A og systkina hennar, sem kveðið hafði verið á um í afsali þeirra til SJ 15. janúar 1981. Við gerð fyrrgreinds kaupsamnings lá frammi veðbókarvottorð, dagsett 1. nóvember 2000, þar sem forkaupsréttarins var ekki getið en vísað til þinglýsingarnúmers fyrrnefnds afsals. Í ljós var leitt að við þinglýsingu afsalsins var athugasemd um forkaupsréttinn ekki færð í þinglýsingabók. Af hálfu systkinana var þess krafist að viðurkenndur yrði forkaupsréttur þeirra og að SJ yrði gert skylt að selja og afsala fasteigninni til þeirra gegn greiðslu með sömu kjörum og skilmálum og greindi í kaupsamningi SJ við SK. Við úrlausn málsins var til þess litið að SJ var við söluna til SK grandsamur um þinglýstan forkaupsrétt systkinanna og að þau höfðu ekki átt þess kost að neyta þess réttar síns þar sem eignin var ekki auglýst. Tekið var fram að það heyrði til vandaðra hátta við fasteignakaup og væri almennt nauðsynlegt, að auk veðbókarvottorðs lægju fyrir þýðingarmikil skjöl um viðkomandi eign, þ.á m. eignarheimild seljanda. Þá hefði SK haft nokkurt svigrúm til að leita annarra úrræða eftir að þeim barst tilkynning forkaupsréttarhafa um að þau vildu neyta þess réttar. Með hliðsjón af þessu var ekki talið rétt að víkja hinum eldri þinglýsta rétti til hliðar á grundvelli 18. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 vegna kaupsamnings SJ og SK. Var því fallist á kröfur A og systkina hennar.