Stefndi var sýknaður á grundvelli aðildarskorts af viðurkenningarkröfu stefnanda vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hún varð fyrir í starfi. Leitt taldist í ljós að annað félag en stefndi hefði verið vinnuveitandi stefnanda þegar slysið varð. Eins og atvikum var háttað var stefnda gert að bera hluta málskostnaðar í málinu.
Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.
Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Ágreiningur var um hvort samið hafi verið um viðgerð á þaki í fasteign stefndu í tímavinnu eða á grundvelli tilboðs, hvort gróft kostnaðarmat frá stefnanda hafi falið í sér verðáætlun í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 og hvaða áhrif það ætti að hafa á uppgjör aðila, hvort um væri að ræða viðbótarverk eða vinnu sem falli innan upphaflegs kostnaðarmats. Einnig var ágreiningur um sönnunarbyrði, upplýsingaskyldu og aðildarhæfi. Fallist var á að um verðáætlun væri að ræða í skilningi 29. gr. laga að mestu en ekki öllu leyti þar sem stefndi hafði ekki fallist á að útfærslan væri í samræmi við kostnaðarmatið og því mátt gera ráð fyrir að sá hluti verksins sem ekki féll undir kostnaðarmatið yrði unnin í tímavinnu. Annar stefndu var sýknaður vegna aðildarskorts en hinn dæmdur til greiðslu á kostnaði sem kom til vegna breytinga og viðbótarverka, auk þess sem talið var að vikmörk frá kostnaðarætlun næmu 20%.
Stefnendur kröfðust þess að ógiltur yrði með dómi úrskurður kærunefndar útlendingamála um að vísa frá umsóknum vegna fjölskyldusameiningar. Jafnframt var þess krafist að sá hluti ákvörðunar Útlendingastofnunar sem laut að því að brottvísa stefnendum frá Íslandi og ákveða þeim endurkomubann í tvö ár yrði ógiltur. Ekki þótti ástæða til þess að vísa málinu frá þótt kröfum í málinu hefði ekki jafnframt verið bein að Útlendingastofnun. Þá var fallist á að maki eins þeirra sem ákvörðunin beindist að gæti ekki talist aðili að málinu og var stefndi sýknaður af kröfum hans á grundvelli aðildarskorts. Stefndi var sýknaður með vísan til þess að kærunefnd hefði byggt niðurstöðu sína á lögum sem voru sett með stjórnskipulega réttum hætti og brutu ekki í bága við stjórnarskrá. Þá var ekki litið svo á að umræddar ákvarðanir hefðu verið haldnar slíkum annmörkum að efni eða formi að leiða ætti til ógildingar.
Guðrún Rósalind Jóhannsdóttir, Hjördís Margrét Bjarnason, Jóhann Jóhannsson, Sigrún Jónatansdóttir og Sóley Enid Jóhannsdóttir (
Haukur Örn Birgisson lögmaður)
gegn
Málamiðlun ehf. (
Unnar Steinn Bjarndal lögmaður),
Nesvöllum íbúðum ehf. (
Eva Halldórsdóttir lögmaður),
P190 ehf.,
Reykjanesbæ og Ásdísi Kristinsdóttur og Baldri Baldurssyni og Finnboga G. Kjartanssyni og Gígju Friðgeirsdóttur og Guðgeiri Smára Árnasyni og Guðjóni Skúlasyni og Guðlaugu Málfríði Pálsdóttur og Guðmundi Óskarssyni og Guðrúnu Greipsdóttur og Gylfa Pálssyni og Herði Óskarssyni og Hrafnhildi Jónsdóttur og Ingva Jóni Kjartanssyni og Jóhönnu Guðrúnu Finnsdóttur og Júlíusi Baldurssyni og Kjartani Má Kjartanssyni og Magnúsi J. Kjartanssyni og Margréti Óskarsdóttur og Maríu Baldursdóttur og Maríu Ingibjörgu Valdimarsdóttur og Ómari Baldurssyni og Sif Jónsdóttur og Sigrúnu Kjartansdóttur og Sigrúnu Ólafsdóttur og Sigurveigu Unu Jónsdóttur og Skúla Skúlasyni og Stefáni Guðmundssyni og Unni Óskarsdóttur og Unni Pálsdóttur og Viktori Borgari Kjartanssyni og Þórði Óskarssyni og Þóri Valgeiri Baldurssyni og Þresti Árnasyni og dánarbúi Agnesar Sæmundsdóttur og dánarbúi Jóns Ísleifssonar og dánarbúi Kristjönu Sigríðar Pálsdóttur og dánarbúi Oddrúnar Halldórsdóttur og dánarbúi Pálínu Ágústsdóttur og dánarbúi Reynis Gunnþórssonar og dánarbúi Sigríðar Höllu Einarsdóttur og dánarbúi Sigurgeirs Þorvaldssonar og dánarbúi Soffíu Petreu Gunnlaugsdóttur og
Andrési I. Guðmundssyni og Auði Svanborgu Óskarsdóttur og Benedikt Á. Guðmundssyni og Dagbjarti Helga Guðmundssyni og Núma Jónssyni og Skúla Hafþóri Hermannssyni (enginn)
Áfrýjendur kröfðust viðurkenningar á forkaupsrétti sínum að 54.667.745 hlutum í stefnda NÍ ehf. á grundvelli kauptilboðs stefnda P190 ehf. í hlutafé NÍ ehf. Áfrýjendur kváðust leiða rétt sinn frá dánarbúi J, en óumdeilt var að áfrýjendur stóðu til arfs eftir J heitinn. Í dómi Landsréttar var litið til þess að samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. nyti dánarbú hæfis til að eiga og öðlast réttindi og til að bera og baka sér skyldur þar til skiptum á því lyki endanlega. Einkaskiptum á dánarbúi lyki þegar sýslumaður hefði staðfest einkaskiptagerð sem erfingjar skiluðu, og yrðu skiptin ekki tekin upp að nýju nema síðar kæmu fram eignir sem hefðu átt að koma til skipta. Skyldu erfingjar í slíku tilviki tilkynna sýslumanni ef slíkt tilefni væri til að taka skipti upp, en leyfi til einkaskipta skyldi þá gefið út á ný. Lok 2 einkaskipta yrðu til þess að dánarbúið væri úr sögunni sem lögpersóna og nyti þannig ekki lengur tilvistar að lögum. Í málinu lá fyrir að einkaskiptum á dánarbúi J hefði lokið í apríl 2014 og með því var það ekki lengur til sem lögpersóna, ekki fyrr en skiptin voru endurupptekin í júní 2022 og sú lögpersóna endurvakin. Um leið raknaði þá við sjálfskuldarábyrgð áfrýjenda á skuldbindingum dánarbúsins, allt þar til skiptum var lokið á nýjan leik. Í millitíðinni hefðu allar aðgerðir fyrir hönd dánarbúsins verið markleysa að lögum, og því enginn bær til að lýsa yfir forkaupsrétti að þeim hlut er J heitinn var skráður fyrir í hlutaskrá stefnda NÍ ehf. Þegar einkaskiptin hefðu verið endurupptekin í júní 2022 hafði forkaupsréttur hluthafa verið felldur niður og sala á hlutum skráðum á J farið fram. Voru stefndu því sýknuð af kröfum áfrýjenda á grundvelli aðildarskorts til sóknar, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefnandi lýsti yfir riftun á kaupum á gólfþvottavél vegna galla. Deilt var um í málinu hvort að bindandi samningur hafi komist á um kaup stefnanda á gólfþvottavélinni af stefnda á grundvelli stöðuumboðs starfsmann stefnda. Fallist var á með stefnda að starfmaður stefnda hafi farið út fyrir umboð sitt þegar hann seldi stefnanda vélina og var því stefndandi sýknaður á grundvelli aðildarskorts.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Fallist var á að ráðstöfun á eignarhlut í einkahlutafélagi til greiðslu á kröfu stefnda hefði falið í sér greiðslu með óvenjulegum greiðslueyri í skilningi 1. mgr. 134. gr. gjaldþrotalaga nr. 20/1991. Ákvæði samþykkta um forkaupsrétt veitti forkaupsréttarhöfum ekki rétt til þess að sitja auðum höndum og taka þátt í frekari eignayfirfærslum eftir að þeir sannanlega höfðu fengið vitneskju um eigendaskiptin ef þeir á annað borð ætluðu sér að nýta forkaupsréttinn. Stefnda var gert að endurgreiða fjárhæðina auk dráttarvaxta frá þingfestingardegi.
A og B höfðuðu mál gegn C vegna ummæla þess síðastnefnda í tölvubréfi til íbúðareigenda í húsinu G. Þeir kröfðust m.a. ómerkingar ummæla og miskabóta úr hendi stefnda auk refsingar. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ummæli C um B hefðu falið í sér aðdróttanir í skilningi 235. gr. almennra hegningarlaga nr 19/1940 og voru ummælin ómerkt með vísan til 241. gr. sömu laga auk þess sem C var gert að greiða B nánar tilgreindar miskabætur. C var hins vegar sýknaður af kröfum A á grundvelli aðildarskorts, sbr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar sem ekki var talið að hin ólögmætu ummæli hefðu beinst að A.
A og B kröfðust 21.385.309 króna úr hendi C. Kröfu sína reistu þau á því að þau hefðu á um tveggja ára tímabili afhent C umrædda fjármuni til ávöxtunar með millifærslum í banka annars vegar og afhendingu reiðurfjár. C var sýknuð af kröfum A á þeim forsendum að A hefði ekki verið aðili að meintu samkomulagi, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað varðaði kröfu B á hendur C komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að engar sönnur hefðu verið færðar fyrir því að B hefði afhent C rúmar 17 milljónir króna í reiðufé. Dómurinn taldi hins vegar sannað að millifærslur hefðu gengið á milli B og C sem samræmdust þeirri málsástæðu B að hún hefði afhent C fjármuni sem C hefði borið að endurgreiða en ekki gert. Var henni því gert að greiða B 2.759.045 krónur með dráttarvöxtum. Þá var staðfest kyrrsetningargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu fyrir dæmdri fjárhæð.
Staðfest riftun kaupa á veghefli og fallist á kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins.
Máli vegna kostnaðar við framkvæmdir við fjölbýlishús vísað frá dómi vegna vanreifunar um aðild.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda. Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda vegna vaxtaskilmála veðskuldabréfs sem stefnandi gaf út. Dómurinn féllst á það með stefnda að um væri að ræða aðildarskort bæði stefnanda og stefnda.
Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því að hvort stefnandi hefði unnið það verk sem óskað var eftir og við hvern hefði verið samið. Þá var deilt um hvort reikningsfjárhæðin væri of há og um upphafstíma dráttarvaxta. Með hlíðsjón af öllum atvikum og framburði stefnda sjálfs fyrir dómi var ekki fallist á að stefnandi hefði ekki unnið það verk sem hann var beðinn um að inna af hendi. Þá var hvorki talið að reikningsfjárhæðin gæti talist ósanngjörn í skilningi meginreglu 28. gr. laga nr. 42/2000 né að hún ætti að sæta lækkun með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var krafa stefnanda því tekin til greina. .
Kínversk ferðaskrifstofa krafði íslenskt vátryggingafélag um greiðslu bóta vegna umferðarslyss sem varð hér á landi. Kvaðst stefnandi hafa eignast allar kröfur tiltekinna tjónþola á hendur stefnda vegna slyssins á grundvelli kínverskra laga. Við meðferð málsins tókst stefnanda ekki að sýna fram á að hann hefði eignast kröfurnar og var stefndi því sýknaður vegna aðildarskorts stefnanda.
Íslenska ríkið sýknað af kröfum ríkisstarfsmanns um ógildingu áminningar, eyðingu gagna og miskabætur.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu á grundvelli samnings vegna aðildarskorts.
Þ höfðaði mál á hendur Í hf. og krafði það um greiðslu á 5.952.000 krónum. Ágreiningur aðila laut að því hvort Þ ætti rétt á þóknun úr hendi Í hf. vegna milligöngu Þ í tengslum við möguleg kaup Í hf. á aflaheimildum í hestamakríl af namibísku félagi árið 2017. Af hálfu Þ var byggt á því að samningur hefði komist á milli aðila um milligönguna og því ætti hann rétt á þóknun vegna þeirra ráðgjafarstarfa. Í hf. mótmælti því að kröfuréttarsamband hefði stofnast milli aðila þannig að skapast hefði réttur Þ til þóknunar sem hann krafðist. Með dómi héraðsdóms var fallist á að Þ ætti rétt til þóknunar að fjárhæð 2.400.0000 krónur auk virðisaukaskatts. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að stofnast hefði til kröfuréttarsambands milli aðila og að krafa Þ á hendur Í hf. væri ófyrnd. Um fjárhæð kröfu Þ vísaði Landsréttur til þess að óumdeilt væri að Þ hélt ekki tímaskýrslur vegna vinnu sinnar fyrir Í hf. Þá hefði Þ ekki lagt fram nein gögn sem vörpuðu ljósi á það hversu miklum tíma hann varði í raun í verkefnið. Í þessu ljósi og með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns hefði Þ ekki fært fyrir því fullnægjandi rök að hann hefði varið meira en 20% af vinnutíma sínum í verkefnið eða að miða ætti við hærra viðmið en 800.000 krónur á mánuði, en það viðmið miðaði samkvæmt matsgerðinni við eðli verkefnisins. Var því fallist á að Í hf. yrði gert að greiða gagnáfrýjanda 2.400.000 krónur auk virðisaukaskatts en fyrir lá að um virðisaukaskattskylda þjónustu var að ræða. Fékk sú niðurstaða jafnframt samsvörun í þeim hugmyndum sem aðilar nefndu í samskiptum sínum í september 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.
Sýkna vegna aðildarskorts af kröfu um vangreidd laun og laun á uppsagnarfresti.
E ehf. höfðaði mál á hendur K hf. og krafðist þess aðallega að félaginu yrðu afhendir fjármunir sem það hefði lagt inn á reikning K hf. á árinu 2007 auk dráttarvaxta. Til vara krafðist E ehf. að K hf. endurgreiddi félaginu sömu fjármuni auk dráttarvaxta. Mál þetta var rakið til yfirlýsingar sem gefin var út af G, þáverandi meðeiganda og stjórnarformanni E ehf., 21. júlí 2008. Staðfesti G í yfirlýsingunni að tilteknar greiðslur, sem samsvöruðu stefnufjárhæð málsins, til tryggingar viðskiptum félagsins V ehf. við V hf., sem lagðar voru inn til V hf. í nafni G, hefðu átt að vera lagðar inn í nafni E ehf. og væru eign þess félags, sem lánaði V ehf. peningana sem veð fyrir viðskiptum V ehf. til V hf. Félagið V hf. sameinaðist K ehf. 18. nóvember 2017 og tók K hf. þá yfir réttindi og skyldur þess félags. Þáverandi fyrirsvarsmenn E ehf. leituðu á árinu 2018 til K hf. um upplýsingar um afdrif fjármunanna en ítarleg leit K hf. að slíkum upplýsingum bar ekki árangur. Í ljósi grundvallarreglu í réttarfari um að sá sem heldur fram staðhæfingu um atvik máls, gegn mótmælum gagnaðila, beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni var E ehf. látið bera hallann af sönnunarskorti um atvik málsins og fallist á með K hf. að honum bæri ekki skylda til að geyma upplýsingar um uppgerð viðskipti lengur en í sjö ár frá lokum viðkomandi reikningsárs, sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Benti allt til þess að umræddir fjármunir hefðu verið lánaðir til V ehf., af E ehf. eða eftir atvikum af G sjálfum, og að lántakinn hefði sem veðsali veðsett þá veðhafanum V hf. til tryggingar í viðskiptum þeirra. Á því tímamarki sem lánsfé væri afhent teldist lánveitandi ekki lengur eigandi hinna eiginlegu fjármuna, heldur eignaðist hann við lögskiptin samsvarandi kröfu á hendur lántaka. Var því fallist á með K hf. að E ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hann væri rétthafi fjármuna sem K hf. bæri að afhenda honum né hefði hann sýnt fram á að stofnast hefði til kröfuréttarsambands á milli aðila málsins vegna meðferðar umræddra fjármuna. Var K hf. því sýknað sökum aðildarskorts E ehf.
F ehf. og Á ehf., félag í sameiginlegri eigu G ehf. og M ehf., gerðu samning um að F ehf. myndi annast söluþjónustu í tengslum við sölu á lóð Á ehf. að Óseyrarbraut 25 í Hafnarfirði, en samkvæmt samningnum átti F ehf. rétt á 1,5%-2% þóknun sem tæki mið af verðmæti fasteignarinnar. Snemma í viðræðum við kaupanda var ákveðið að selja þess í stað allt hlutafé í Á ehf. Í söluferlinu kom upp ágreiningur milli F ehf. annars vegar og G ehf. og M ehf. hins vegar um þóknun, en F ehf. taldi að aðilar hefðu samið um að til viðbótar við söluþóknun samkvæmt fyrrgreindum samningi hefði komist á samkomulag um að F ehf. fengi í sinn hlut viðbótarþóknun vegna virðisaukaskattsinneignar Á ehf. sem næmi helmingi mögulegrar endurgreiðslu virðisaukaskatts. Var ekki fallist á það af hálfu G ehf. og M ehf. sem höfnuðu frekara vinnuframlagi F ehf. og fólu öðrum aðila að ljúka sölunni með undirritun kaupsamnings við E ehf. um alla hluti í Á ehf. Höfðaði F ehf. því mál á hendur G ehf. og M ehf. og krafðist bæði þóknunar á grundvelli söluþjónustusamningsins og viðbótarþóknunar vegna virðisaukaskattsinneignar. G ehf. og M ehf. kröfðust sýknu á grundvelli aðildarskorts þar sem enginn samningur hefði legið fyrir um söluþjónustu milli F ehf. annars vegar og G ehf. og M ehf. hins vegar, heldur eingöngu við Á ehf og að stjórnarformann Á ehf., sem var jafnframt fyrirsvarsmaður G ehf., hefði skort umboð til að skuldbinda M ehf. Þá höfnuðu G ehf. og M ehf. því að tekist hefði samkomulag um þóknun vegna mögulegrar endurgreiðslu á virðisaukaskatti. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að F ehf. hefði unnið tilboð sem voru undirrituð af fyrirsvarsmönnum G ehf. og M ehf. og annast milligöngu um að koma á kaupsamningi um alla hluti í Á ehf. Jafnframt hefði aldrei verið dregið í efa að stjórnarformaður Á ehf. hefði heimild til að koma fram fyrir hönd bæði G ehf. og M ehf. gagnvart F ehf. Hefðu G ehf. og M ehf. þannig í verki falið F ehf. að annast sölu á öllum hlutum í Á ehf. og skuldbundið sig til að greiða F ehf. þóknun fyrir þá þjónustu hans sem að óbreyttu tæki mið af því sem þegar hefði verið samið um. Á hinn bóginn var það niðurstaða Landsréttar að ekki hefði legið fyrir viðhlítandi sönnun þess að G ehf. og M ehf. hefðu undirgengist skyldu til að greiða F ehf. hina umkröfðu viðbótarþóknun. Var G ehf. og M ehf. því einungis gert að greiða F ehf. þóknun samkvæmt söluþjónustusamningi.
Stefndi er húsfélag sem gerði verksamning við tiltekinn verktaka um endurbætur á þaki og kom fyrirsvarsmaður stefnanda að samningsgerð fyrir hönd þess verktaka. Í málinu krafði stefnandi stefnda um greiðslu meintra eftirstöðva verklauna samkvæmt verksamningi, en tókst þó ekki að sýna fram á aðild sína að samningnum eða þeim kröfum. Var hið stefnda húsfélag því sýknað vegna aðildarskorts stefnanda.
Dánarbú krafðist þess að einn erfingja endurgreiddi fjármuni til búsins vegna láns sem hann hefði fengið í gegnum félag í eigu hins látna á árunum 2004-2006 en hinn látni hefði fengið kröfuna framselda við sölu félagsins. Ekki var talið sýnt fram á að um gjöf hefði verið að ræða en komist að þeirri niðurstöðu að krafan væri fyrnd. Handskrifað úteikningsblað sem hinn látni hafði haldið einhliða yfir meintar lánveitingar var ekki talið fela í sér sönnun um viðurkenningu skulda eða að þær ættu að falla í gjalddaga á dánardegi hins látna. Voru aðrar lánveitingar til sama erfingja taldar annars vegar fyrndar og hins vegar að um lán til einkahlutafélags í eigu erfingjans hefði verið að ræða sem leiddi til sýknu þess hluta dómkrafna á grundvelli aðildarskorts.
Lífeyrissjóðurinn LB höfðaði mál gegn stefndu og krafðist breytinga á samkomulagi LB og aðildarfyrirtækja sjóðsins frá 1997, sem gert var í tengslum við setningu laga um einkavæðingu bankanna LÍ og B. Með samkomulaginu, sem byggt var á nánar tilgreindum tryggingarfræðilegum forsendum, skuldbundu aðildarfyrirtækin sig til að inna af hendi viðbótargreiðslu til LB sem skiptist niður á þau hlutfallslega, auk þess sem kveðið var á um hækkun á iðgjaldahlutfalli launagreiðanda. Aðalkrafa og fyrsta og önnur varakrafa LB byggðu einkum á því að samkomulagið hafi verið ósanngjarnt og forsendur þess brostið. Ættu stefndu því, í tilteknum hlutföllum, að inna af hendi viðbótargreiðslu í samræmi við niðurstöðu matsgerðar frá 2017 og að frá 1. janúar 2015 ættu stefndu að bera ábyrgð á skuldbindingum svokallaðrar Hlutfallsdeildar LB umfram eignir á hverjum tíma. Þriðja varakrafa LB laut að því að viðurkennt yrði að stefndi Í bæri ábyrgð frá 1. janúar 1998 gagnvart LB á lífeyrisskuldbindingum þeirra sjóðfélaga í Hlutfallsdeild sem voru starfsmenn LÍ fyrir þann dag. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu LÍ vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að aðalkrafa og fyrsta og önnur varakrafa LB yrðu ekki teknar til greina á grundvelli 36. gr. samningalaga, og að tilvísanir LB til 65. gr. og 72. gr. stjórnarskrárinnar breyttu engu þar um. Með sömu röksemdum var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um að hafna málsástæðum LB fyrir aðalkröfu og tveimur varakröfum hans sem lutu að óskráðum reglum um brostnar forsendur og óréttmæta auðgun, sem og þriðju varakröfu LB. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóm um sýknu stefndu af kröfum LB.
Stefndu Lindarhvoll ehf. og íslenska ríkið voru í málinu sýknaðir af dómkröfum stefnanda Frigus II ehf. Varðandi aðal- og varakröfu stefnanda, þá komst dómurinn að þeirri niðurstöðu, m.t.t. þess hvernig kröfugerð í málinu væri sett fram og rökstudd af hálfu stefnanda, að sýkna bæri stefndu af þeim dómkröfum stefnanda á grundvelli aðildarskorts, þar sem þær mögulegu kröfur hafi tilheyrt Kviku-banka hf., fram til þess að þær voru ótvírætt framseldar til stefnanda. Hvað varðar þrautavarakröfu stefnanda, sem tók mið af gildu framsali mögulegra kröfuréttinda frá Kviku-banka hf. til stefnanda, þá komst dómurinn að þeirri niðurstöðu að einnig yrði að sýkna stefndu af þeirri dómkröfu stefnanda í málinu, þar sem að ósannað væri að Kviku-banka hf. hefði verið mismunað í umræddu söluferli af hálfu stefndu, auk þess sem ósannað væri að brot hafi átt sér stað í söluferlinu af hálfu stefndu sem hafi orðið þeim aðila til tjóns.
T höfðaði málið meðal annars gegn M ehf. til heimtu skaðabóta að fjárhæð 34.152.011 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, vegna vanefnda á verksamningi sem aðilar gerðu með sér. Byggði T á því að ísetning M ehf. á gluggum í fjöleignarhúsi hefði verið ófullnægjandi á ýmsan hátt og gluggarnir haldnir göllum. Með dómi héraðsdóms var M ehf. gert að greiða T 33.395.212 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Var M ehf. sýknað af hluta kröfunnar vegna aðildarskorts, þar sem sá hluti varðaði séreignarhluta tiltekins íbúa og ekki lá fyrir undirritað framsal kröfunnar til T. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til niðurstaðna dómkvadds matsmanns, sem M ehf. hefði ekki hnekkt, yrði á það fallist með héraðsdómi að T hefði sýnt nægilega fram á að frágangur, ísetning og gerð hinna umdeildu glugga, sem M ehf. setti í húsið, hefði verið óforsvaranlegur og ekki í samræmi við samning aðila og þær kröfur sem gerðar væru til slíkrar framkvæmdar. Með því hefði M ehf. bakað sér skaðabótaskyldu. Jafnframt var fallist á með héraðsdómi að með matsgerðum dómkvadds matsmanns hefði T fært á það sönnur að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þess frágangs sem þar væri lýst. Taldi Landsréttur að krafan hefði ekki verið fyrnd þegar T höfðaði málið gegn M ehf. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta þar sem yfirlýsing um framsal kröfunnar til T, sem dagsett var 4. maí 2020, og lögð fram fyrir Landsrétti þótti of seint fram komin. Varð af þeim sökum ekki á henni byggt í málinu gegn mótmælum M ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð skaðabóta en vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum dráttarvaxtakröfu T þar sem sú krafa hefði hvorki verið mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
A höfðaði mál til viðurkenningar á beinum eignarétti á 50% hlut nánar tilgreindrar fasteignar. B, faðir C, hafði keypt fasteignina í kjölfarið af því að A og C tókst ekki að fjármagna kaupin. Málsaðilar voru sammála um að kaup B á fasteigninni hafi átt að vera til bráðabirgða, eða þar til A og C hefðu fjárhagslegt bolmagn til að kaupa eignina. Úr því varð ekki, en A og C slitu hjúskap á árinu 2018. Í fjárskiptasamningi A og C var fasteignarinnar hvergi getið. Reisti A málatilbúnað sinn á því að kaup B á fasteigninni hefði verið málamyndagerningur og hefðu A og C í reynd orðið eigendur fasteignarinnar við kaupin. Hefðu þau tekið við eigninni og ráðist í ýmiskonar endurbætur á henni, sem þau hefðu staðið straum af. Í dómi Landsréttar kom fram að B hefði verið skuldari lána er á fasteigninni hvíldu og hefði greitt af henni gjöld sem þinglýstur eigandi. Þá væri óumdeilt að A hefði greitt upp tilgreint lán sem faðir A hefði veitt til íbúðarkaupanna. A hefði sönnunarbyrði fyrir því að kaup B hefðu verið málamyndagerningur. Gegn mótmælum B og C hefði hann ekki axlað þá sönnunarbyrði. Var B því sýknaður af kröfu A. Þá var C sýknuð á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefndi var sýknaður vegna aðildarskorts stefnanda, sem krafið hafði stefnda um greiðslu reiknings fyrir verk sem stefndi hafði samið um við annan aðila.
Tveimur stefndu, þ.e. framleiðanda og seljanda, gert að greiða skaðabætur óskipt gagnvart stefnendum vegna sannaðs galla á ál-timbur gluggum, en þriðji stefndi, sem hafði milligöngu um úrlausn málsins, var sýknaður vegna aðildarskorts. Var m.a. ekki fallist á varnir stefndu byggðar á fyrningu og tómlæti.
Stefndi var sýknaður af dómkröfum vegna aðildarskorts stefnanda, sem hafði krafist þess að stefndi endurgreiddi sér fé sem stefndi hafði innheimt hjá vinnuveitanda stefnanda.
Málið var höfðað til innheimtu ógreiddrar húsaleigu samkvæmt leigusamningi sem gerður var á milli SS ehf. og KA ehf. S ehf. varð síðar leigusali samkvæmt samningnum í stað SS ehf. Ágreiningurinn í málinu laut að framsali KA ehf. á sínum réttindum og skyldum samkvæmt samningnum til KP ehf. með yfirlýsingu dagsettri 26. október 2015. S ehf. byggði á því að framsalið sem KA ehf. hafi tilkynnt um hefði aldrei raungerst og KA ehf. bæri að standa skil á leiguskuldinni, en KA ehf. bar fyrir sig aðildarskort. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrirliggjandi samskipti bæru með sér að báðir málsaðilar hefðu litið svo á að yfirlýsingin 26. október 2015 hefði falið í sér framsal til KP ehf. Meðal annars yrði að líta svo á að riftun S ehf. á leigusamningnum hefði beinst að KP ehf. auk þess sem S ehf. hefði knúið fram gjaldþrotaskipti á KP ehf. á þeim grundvelli að félagið skuldaði leigu samkvæmt samningnum. Framsal hefði því átt sér stað og réttindi og skyldur leigutaka eftir það tilheyrt KP ehf. en ekki KA ehf. en S ehf. hefði ekki rökstutt sérstaklega hvernig KP hf. og KA hf. gætu talist óskipt ábyrgir fyrir leiguskuldinni. Var því KA ehf. sýknaður af kröfu S ehf. vegna aðildarskorts.
L ehf. höfðaði mál á hendur F vegna kröfu samkvæmt reikningi vegna vinnu við parhúsið að L fyrir tímabilið 2. október til 15. febrúar 2019. F var upphaflegur eigandi parhússins en seldi það með kaupsamningum 29. júní og 30. júlí 2018 þegar það var enn í byggingu. F leitaði til L ehf. um verkið og reisti L ehf. kröfur sínar á því að með þeim hafi tekist samningur þar um. F byggði á hinn bóginn á því að hann hefði komið fram fyrir hönd T ehf. sem hafi verið viðsemjandi L ehf. um verkið og hann væri því ekki réttur aðili málsins. T ehf. var úrskurðað gjaldþrota 11. desember 2019 en reikningurinn sem L ehf. gaf út og deilt er um í málinu var gefinn út 31. desember 2019. Í dómi Landsréttar var talið að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að stofnast hafi samningssamband á milli F og L ehf. vegna verksins og að gögn málsins hnígi að því að T ehf. hafi verið viðsemjandi L ehf. í umrætt sinn. Var F því sýknaður af kröfum L ehf.
Stefnandi krafðist þess að stefndi afhenti honum eða endurgreiddi honum fjármuni sem lagðir voru inn til Virðingar hf. forvera stefnda á árinu 2007. Óupplýst er hvernig þeim var að endingu ráðstafað og snerist ágreiningur aðila um það hvort stefnda beri að standa stefnanda skil á þessum fjármunum. Stefnandi var hvorki talinn hafa sýnt fram á að hann sé rétthafi umræddra fjármuna sem stefnda beri að afhenda honum né hafi hann sýnt fram á að til kröfuréttarsambands hafi stofnast á milli aðila málsins vegna meðferðar fjármunanna. Var stefndi sýknaður vegna aðildarskorts stefnanda.
Blikksmiðja Guðmundar ehf (
Leó Daðason lögmaður)
gegn
Hverfisstíg ehf, Gamma Capital Management hf og Friðriki Smára Eiríkssyni (
Einar Brynjarsson lögmaður)
B byggði á því að stefndu A, G og F bæru óskipta skaðabótaábyrgð vegna tjóns sem hann hefði orðið fyrir þar sem þeir virtu ekki kyrrsetningargerð sýslumanns. Stefndi G var sýknaður vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Eins og atvikum var háttað var ekki talið að B hefði sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni í skilningi skaðabótaréttar vegna hinnar meintu saknæmu háttsemi stefndu. Þegar af þeirri ástæðu voru stefndu A og F sýknaðir af kröfu hans.
S hf. höfðaði mál gegn SÍ til heimtu skaða- og miskabóta þar sem S hefði, með framgöngu sinni við rannsókn og meðferð máls hans, sem lauk með álagningu stjórnvaldssektar vegna ætlaðra brota S hf. gegn lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum samkvæmt þeim, valdið S hf. fjárhagslegu tjóni og miska með saknæmum og ólögmætum hætti. Í dómi Landsréttar kom fram að S hf. gæti ekki krafið SÍ, sem væri sjálfstæð ríkisstofnun, um bætur á grundvelli sakarreglunnar vegna húsleitar- og haldlagningaraðgerða sem SÍ hefði staðið fyrir á hendur S hf. Bótakröfu vegna slíkra aðgerða yrði einungis beint að íslenska ríkinu á grundvelli hinnar hlutlægu bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var SÍ því sýknaður af þeim þætti bótakröfunnar sökum aðildarskorts. Þá var SÍ af sömu ástæðu jafnframt sýknaður af kröfu S hf. um greiðslu miskabóta á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna framgöngu SÍ við málsmeðferðina, enda tæki ákvæðið samkvæmt orðalagi sínu og grunnrökum ekki til lögaðila. Að því er varðaði bótakröfur S hf. vegna fjárhagslegs tjóns vísaði Landsréttur til þess að dómkröfur S hf. hefðu meðal annars ekki verið nægilega skýrt sundurliðaðar í stefnu til héraðsdóms. Auk þess voru gögn sem hann lagði fram við þingfestingu til stuðnings dómkröfum sínum ekki fullnægjandi. Með hliðsjón af málatilbúnaði S hf., sem hefði gert ráð fyrir að tjón hans mætti rekja til nokkurra atvika í tengslum við háttsemi SÍ á um fjögurra ára tímabili, væri sérstaklega brýnt að framsetning og sundurliðun dómkrafna væri skýr svo unnt væri að taka til varna, meðal annars með hliðsjón af fyrningarreglum og reglum skaðabótaréttarins um orsakatengsl. Viðleitni S hf. til að bæta úr málatilbúnaði sínum undir rekstri málsins í héraði og við meðferð málsins í Landsrétti hefði ekki varpað skýrara ljósi á málið. Þótti grundvöllur málsins lagður í slíku ósamræmi við fyrirmæli e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að ekki yrði hjá því komist að vísa þeim dómkröfum S hf., sem S hafði ekki þegar verið sýknaður af, sjálfkrafa frá héraðsdómi.
S höfðaði mál gegn C ehf. til heimtu skuldar vegna vangoldinna árgjalda samtakanna S og SA vegna aðildar C ehf. að samtökunum. Í dómi Landsréttar var til þess vísað að málið hefði aðeins verið höfðað í nafni S og ættu SA ekki aðild að málinu, en SA ættu í reynd stærstan hluta kröfufjárhæðar málsins. Af gögnum málsins yrði ekki ráðið með vissu að SA hefðu veitt S umboð til að höfða dómsmál í eigin nafni um kröfu SA. Var C því sýknað af þeirri kröfu S á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til framburðar vitna fyrir dómi var ekki fallist á að C, sem væri hluti af alþjóðlegu stórfyrirtæki, gæti borið fyrir sig vanþekkingu um skuldbindingar sem hann tók á sig með aðild að S og SA. Yrði C látinn bera hallann af því, hafi hann látið hjá líða að kynna sér til hlítar þær skuldbindingar sem hann hefði gengist undir með aðild sinni að S en samkvæmt samþykktum S og SA væru þær skýrar um útreikning og greiðslu félagsgjalda. Var C því dæmdur til að greiðslu á þeim hluta stefnukröfunnar sem tilheyrði S.
I var eigandi jarðarinnar Fossatúns í Borgarbyggð en jörðinni fylgdi veiðiréttur í Grímsá. Þá rak hún ferðaþjónustu á jörðinni í nafni F ehf. Ágreiningur reis á milli I og F ehf. annars vegar og V hins vegar um þá ákvörðun V að selja veiðihús félagsins á leigu til almenns gisti- og veitingarekstrar utan skilgreinds veiðitíma samkvæmt lögum nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. I og F ehf. höfðuðu mál á hendur V og kröfðust viðurkenningar á því að V væri óheimilt að selja veiðihús félagsins á leigu til almenns gisti- og veitingahúsarekstrar utan skilgreinds veiðitímabils samkvæmt lögum nr. 61/2006. Rétturinn tók fram að með dómi Hæstaréttar 13. mars 2014 í máli nr. 676/2013 hefði því verið slegið föstu að ákvörðun veiðifélags um ráðstöfun stangveiði á félagssvæði sínu og samhliða henni ákvörðun um gisti- og veitingarekstur í veiðihúsi á skilgreindum veiðitíma samkvæmt lögum nr. 61/2006 félli ótvírætt innan þeirra marka sem lög settu starfsemi veiðifélaga, sbr. c- og d-lið 1. mgr. 37. gr. laganna. Þá taldi rétturinn að ákvörðun V samræmdist hinum nýja e-lið sömu málsgreinar og væri félaginu heimil að lögum. Þá væri þessi starfsemi í nægjanlegum tengslum við þau verkefni sem V væru falin samkvæmt samþykktum þess. Tók Landsréttur því næst til skoðunar málsástæður I um það hvort heimild e- liðar 1. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006 bryti gegn réttindum hennar samkvæmt 2. mgr. 74. gr. og 72. gr. stjórnarskrárinnar. Landsréttur tók fram að í skylduaðild að veiðifélögum samkvæmt 1. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006 fælist takmörkun á rétti veiðiréttarhafa til þess að skipuleggja veiði fyrir landi sínu auk þess sem ráðstöfun eigna veiðifélaga sem tilheyri veiðiréttarhöfum lúti sérstökum reglum. Af því leiddi að hlutverk veiðifélaga takmarkaðist á hverjum tíma af þeim verkefnum sem löggjafinn gagngert fæli þeim en ótvírætt þyrfti að vera að þau væru í nánu samhengi við tilgang laganna og þau markmið sem skylduaðildinni væri ætlað að tryggja. Ekki væri um það deilt að skylduaðild að veiðifélögum væri í þágu hagsmuna veiðiréttarhafa. Fyrir lægi jafnframt að löng hefð væri fyrir því hér á landi að veiðifélög byggðu veiðihús í tengslum við nýtingu fiskistofna en þar væri veiðimönnum boðið upp á gistingu og veitingar á veiðitíma. Í málinu vægjust annars vegar á hagsmunir veiðiréttarhafa af því að eignum veiðifélags væri ráðstafað á hagkvæman og arðbæran hátt og hins vegar hagsmunir I af því að veiðihús félagsins væri ekki nýtt til samkeppnisrekstrar á sviði gisti- og veitingaþjónustu utan veiðitíma. Ljóst væri að útleiga veiðihúss til gisti- og veitingaþjónustu utan veiðitíma fæli í sér hagkvæma og arðbæra nýtingu eigna sem til hafi verið stofnað á þessum grunni í því skyni að félagsmenn megi njóta arðs af veiðiréttindum sínum. Yrði ákvæði e-liðar 1. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006 því talið í samræmi við tilgang laganna og þau markmið sem skylduaðild að veiðifélögum væri ætlað að tryggja. Þegar metið væri hvort með ákvæðinu væri gengið lengra en þörf krefur í því skyni að ná markmiðum laganna yrði litið til þess að ef útleiga veiðihúss í eigu veiðifélaga væri bönnuð utan veiðitíma væru eignarréttindi félagsmanna skert umtalsvert. Þótt slík nýting gæti hugsanlega takmarkað arðsemi af samkeppnisrekstri á vegum I yrði ekki talið að hagsmunir hennar væru fyrir borð bornir með þeim hætti að það bryti gegn meginreglu íslenskrar stjórnskipunar um meðalhóf. Yrði því ekki talið að hin umdeilda útleiga veiðihúss V gengi svo nærri félagafrelsi I samkvæmt 2. mgr. 74. gr. stjórnarskrárinnar og 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu eða bryti gegn eignarrétti I samkvæmt 72. gr. stjórnarskrárinnar og 1. gr. samningsviðauka nr. 1 við mannréttindasáttmála Evrópu að hún væri V óheimil. Var V sýknað af kröfum I og F ehf.
Hönnuður krafðist skaðabóta vegna þess sem hann taldi óheimila notkun húsbyggjenda á teikningum sem hann hafði hannað og ætti höfundarrétt að. Dómurinn taldi vanreifað hvort stefnandi ætti þann höfundarrétt í málinu sem réttlætt gæti kröfugerð hans. Málinu því vísað frá dómi vegna vanreifunar en ekki þóttu efni til að sýkna vegna aðildarskorts.
Stefndu erfingjar sýknuð af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts þar sem ekki þótti vera sýnt fram á að þau hefðu verið viðsemjendur stefnanda við kaup á útfararþjónustu auk þess sem að tilvísuð lagaákvæði af hálfu stefnanda varðandi dánarbú o.fl. þóttu heldur ekki geta falið í sér ábyrgð stefndu á slíkri kröfu.
G ehf. og K ehf. gerðu með sér kaupsamning árið 2017 um rekstur og tilteknar eignir K ehf. fyrir 400 milljónir króna, en K ehf. heitir nú IT ehf. og er stefndi í máli þessu. Í kaupsamningnum var ákvæði þess efnis að I ehf., áfrýjandi í máli þessu, ábyrgðist að kaupandi myndi inna af hendi allar greiðslur og að ef til greiðslufalls kæmi myndi I ehf. greiða það sem upp á vantaði innan sjö daga. Kom meðal annars fram í ábyrgðaryfirlýsingu að hún væri óafturkallanleg af hálfu I ehf. Þegar G ehf. var úrskurðað gjaldþrota árið 2019 námu eftirstöðvar kaupverðs 30.000.000 króna og höfðaði IT ehf. mál á hendur I ehf. til endurheimtar þeirra. Með gagnsakarmáli krafðist I ehf. meðal annars skaðabóta úr hendi IT ehf. á grundvelli þess að þær forsendur sem höfðu verið lagðar til grundvallar ákvörðun kaupverðs hafi verið rangar. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að I ehf. bæri ábyrgð á skuld G ehf. samkvæmt nefndum kaupsamningi og að ekkert hefði komið fram um að sú ábyrgð væri ógild eða með öðrum hætti óskuldbindandi. Var I ehf. því gert að greiða IT ehf. umkrafða fjárhæð með vöxtum. Þá var rakið í dóminum að það væri almenn regla kröfuréttar að aðilar samnings hefðu einir forræði á túlkun hans og gætu einir haft uppi kröfur í tilefni af ætlaðri vanefnd hans. Þar sem I ehf. hefði ekki verið aðili að kaupsamningnum brysti félagið heimild að lögum til að fara með þá hagsmuni sem rætur eigi í honum. Þannig var IT ehf. sýknað af öllum kröfum I ehf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um að B yrði svipt sjálfræði í tólf mánuði þar sem krafan var höfð uppi á röngu varnarþingi.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu launa, sjúkrakostnaðar og skaðabóta þar sem stefndi var ekki talinn eiga aðild að málinu.
H höfðaði mál á hendur A til greiðslu kostnaðar vegna geymslu og uppihalds tveggja graðhesta á nánar tilgreindu tímabili. Ágreiningur aðila laut að því hvort A væri ábyrgur fyrir þeim kostnaði sem umráðamaður eða eigandi hrossanna. Í dómi Landsréttar kom fram að engin sönnunargögn lægju fyrir í málinu um að A hefði verið umráðamaður eða eigandi hrossanna á umræddum tíma. Var H látinn bera hallan af sönnunarskorti um að svo væri. Samkvæmt því var A sýknaður af kröfu H vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málið hafði verið endurupptekið í héraði í kjölfar útivistar A og þótti með hliðsjón af því rétt að fella málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti niður, sbr. 3. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991.
Dánarbú B höfðaði mál gegn S ehf. til heimtu skuldar samkvæmt lánssamningi milli B sem lánveitanda og S ehf. sem lántaka. S ehf. hélt því fram að um málamyndagerning hefði verið að ræða, að andvirði lánsins hefði aldrei runnið til félagsins og ætti það því ekki aðild að málinu. Í dómi Landsréttar kom fram að gögn málsins bæru með sér að lánið hefði hvorki verið greitt til S ehf. né nýtt á nokkurn hátt í þágu félagsins sem væri forsenda þess að lögvarin krafa geti talist hafa stofnast á hendur því. Af þeim sökum var S ehf. sýknað af kröfum dánarbúsins með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda þar sem ekki var talið sýnt fram á að stofnast hefði réttarsamband á milli þeirra, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
D ehf. höfðaði mál á hendur G og B til greiðslu fjögurra reikninga vegna uppsteypu við hús þeirra en um var að ræða uppsteypu parhúss á lóð G og B og aðliggjandi lóð vinafólks þeirra. G og B höfnuðu greiðsluskyldu samkvæmt nefndum reikningum en B hafði áður greitt fjóra reikninga vegna vinnu D ehf. Í málinu var ágreiningslaust að samningur hefði tekist á milli D ehf. og B um verkið á grundvelli kostnaðaráætlunar en deilt var um efni þess samnings. Laut sá ágreiningur að því hvort tilgreind heildarkostnaðartala, að fjárhæð 31.079.150 krónur, tæki til parhússins í heild eða hvorrar fasteignar fyrir sig. G byggði aðallega á því að hún ætti ekki aðild að málinu þar sem ekkert samningssamband hefði verið á milli hennar og D ehf. um verkið. Taldi Landsréttur ósannað að G hefði verið viðsemjandi D ehf. um verkið og var hún því sýknuð af kröfum D ehf. vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um eftirstandandi ágreining B og D ehf. um efni samningsins kom fram í dómi Landsréttar að D ehf. hefði, á grundvelli 1. mgr. 4. gr. og 6. gr. laga nr. 42/2020 um þjónustukaup, borið ríka upplýsingaskyldu gagnvart viðsemjanda sínum, B. Yrði D ehf. að bera hallan af óskýrleika tilboðsins. D ehf. hefði því ekki sýnt fram á að samningur hefði tekist um annað en að kostnaðaráætlunin tæki til uppsteypu parhússins í heild. Var því lagt til grundvallar að B hefði skuldbundið sig til greiðslu um 15.000.000 króna. Af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var undir rekstri málsins í héraði var dregin sú ályktun að D ehf. hefði lokið rétt rúmlega helmingi verksins þegar hann hvarf frá því. Ekki var fallist á að D ehf. ætti rétt á frekari greiðslu fyrir verkið og var B því sýknaður af kröfu D ehf.
Lögmaður og vátryggjandi hans sýknuð af kröfum um viðurkenningu bótaskyldu vegna vanlýsingar kröfu.
Dótturfélag talið hafa yfirtekið réttindi og skyldur samkvæmt leigusamningi, samkvæmt heimild í samningnum sjálfum, og þar með hafi móðurfélagið verið laust undan ábyrgð og því sýknað vegna aðildarskorts.