Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 2 ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 2 ár.
Fallist var á kröfu VR um sjálfræðissviptingu A, tímabundið til níu mánaða.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var svipt sjálfræði í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 12 mánuði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var sviptur fjárræði tímabundið í tólf mánuði en kröfu A um að B yrði sviptur sjálfræði í jafn langan tíma var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að það væri mat læknis sem hefði annast B til margra ára að hann væri ófær um að ráða persónulegum högum sínum vegna andlegs vanþroska. Bjó B á þjónustukjara en með hliðsjón af gögnum málsins, einkum vætti fyrrgreinds læknis, var ekki talið að B fengi nægilegan stuðning á núverandi dvalarstað meðan hann nyti sjálfræðis. Voru talin efni til að láta á það reyna, í ljósi aðstæðna B, hvort annað fyrirkomulag á ákvarðanatöku um persónulega hagi hans dygði til að koma betra skipulagi á líferni hans og bæta með því lífskjör hans. Í ljósi þess væru skilyrði a-liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 uppfyllt í málinu. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um sjálfræðissviptingu B því fellt úr gildi og B sviptur sjálfræði í tólf mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í tólf mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í fjögur ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um niðurfellingu sjálfræðissviptingar hans var hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 12 mánuði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að B yrði svipt sjálfræði tímabundið í 12 mánuði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að mat lækna sem annast hefðu B í veikindum hennar væri að hún væri ófær um að ráða persónulegum högum sínum þar sem hún hefði ekki nægjanlegt innsæi í sjúkdóm sinn. Gögn málsins bentu sterklega til þess að B ætti við geðsjúkdóm að stríða og að lyfjagjöf hefði komið henni að góðu gagni. Þá lá einnig fyrir að á árunum 2019 til 2022 höfðu önnur og vægari úrræði en lyfjagjöf verið reynd til að bæta geðheilsu B en án árangurs. Í ljósi þess væru skilyrði a-liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 uppfyllt í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og B svipt sjálfræði í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í eitt ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Þann 23. janúar 2024 krafðist H upphaflega að A yrði sviptur sjálfræði í þrjú ár en með úrskurði héraðsdóms 7. febrúar 2024 var fallist á kröfu H með þeim hætti að A var sviptur sjálfræði í tvö ár. Með úrskurði Landsréttar 22. febrúar 2024 í máli nr. 113/2024 var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi þar sem af læknisvottorði og framburði læknis fyrir dómi yrði ekki afdráttarlaust ráðið að gögn sem lægju sjálfræðissviptingunni til grundvallar væru skýr um að fullnægt væri þeim lögbundnu skilyrðum sem um sviptinguna giltu. Í hinum kærða úrskurði sem staðfestur var með úrskurði Landsréttar kom nú fram að A væri greindur með geðklofa og þá hefði andlegri sem líkamlegri heilsu A hefði farið mjög versnandi á síðustu mánuðum. Í ljósi þess var talið nauðsynlegt að A yrði sviptur sjálfræði í því skyni að auka líkur á bata hans og stefna ekki heilsu hans í tvísýnu.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í þrjú ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í þrjú ár að kröfu R. Í úrskurði Landsréttar kom fram að meðferð málsins hefði verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að bæta úr þessum annmörkum á meðferð málsins. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í átján mánuði frá uppkvaðningu úrskurðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að staðfest væri sú niðurstaða héraðsdóms að uppfyllt væru skilyrði a-liðar 1. mgr. 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 til að A yrði svipt tímabundið sjálfræði. Hins vegar væri í úrskurði héraðsdóms rakið efni vottorðs B geðlæknis vegna A, en B og C sérnámslæknir hefðu gefið skýrslu fyrir dóminum. Teldu B og C að A þyrfti á langtímameðferð að halda og sjálfræðissvipting nauðsynleg í því sambandi. B teldi meðferð A þurfa að vara í minnst tólf mánuði til að bera árangur. Með hliðsjón af því var sjálfræðissvipting A ákveðin tólf mánuðir.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í 24 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 6 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár að kröfu H, sem var sett fram vegna tilmæla sérfræðilæknis, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Hafði A glímt við langvarandi andleg veikindi og fíkniefnavanda og í þrígang verið sviptur sjálfræði til að tryggja forðalyfjameðferð. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði ótvírætt ráðið af læknisvottorði og vitnisburði sérfræðilæknisins B að A væri í dag vegna geðsjúkdóms síns ófær um að ráða persónulegum högum sínum samkvæmt áskilnaði a-liðar 4. gr. lögræðislaga. Þótt meðferðarsaga A fyrir þann tíma er hann var síðast sviptur sjálfræði gæfi til kynna að hann kynni að hætta lyfjameðferð væri hann ekki sviptur sjálfræði áfram gat slík ákvörðun ekki eingöngu byggst á getgátum um hvort svo yrði. Gera yrði ríkar kröfur til þess að gögn sem liggja sjálfræðissviptingu til grundvallar væru skýr og afdráttarlaus um að fullnægt sé þeim lögbundnu skilyrðum sem um hana gilda. Af fyrirliggjandi læknisvottorði og framburði læknisins fyrir dómi yrði ekki afdráttarlaust ráðið að svo væri. Var sjálfræðissvipting A samkvæmt hinum kærða úrskurði því felld úr gildi.
Kærður var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í sex mánuði. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A væri með lögheimili í sveitarfélaginu R en heimilisfang væri ótilgreint. A sæti nú í gæsluvarðhaldi og hefði af því tilefni verið vistaður í fangelsinu L í sveitarfélaginu Á samfellt frá 20. mars 2023 eða í um níu mánuði. Ekkert lægi fyrir um að A hefði fastan dvalarstað í R í skilningi 2. mgr. 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 eða ætti þar í einhver hús að venda. Af því leiddi að málið hefði átt að höfða fyrir Héraðsdómi Suðurlands og að félagsþjónusta Á eða samsvarandi fulltrúi sveitarstjórnar, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga, hefði átt að eiga aðild að málinu. Var málinu því vísað frá héraðsdómi. Þá var áréttað að samkvæmt 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga skuli dómari, í því skyni að leggja sjálfstætt mat á hæfi þess sem sjálfræðissvipting lýtur að, kalla hann fyrir dóm, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé ekki mögulegt. A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm heldur hefðu héraðsdómari og verjandi hitt hann á L til að kynna sér ástand hans. Hins vegar hefði ekki legið fyrir að ástand A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki hefði verið mögulegt að kveðja hann fyrir dóm, sbr. áskilnað 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 24 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í 12 mánuði.
Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að uppfyllt væru skilyrði a-liðar 1. mgr. 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 og var A sviptur sjálfræði tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár að kröfu B. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki mætt fyrir dóm þegar málið var tekið fyrir í héraði en bókað hefði verið eftir skipuðum verjanda hennar að hann hefði reynt að ná tali af umbjóðanda sínum en án árangurs. Þá hefði verið bókað að dómari hefði af sömu ástæðu ekki getað kynnt sér ástand varnaraðila af eigin raun. Einnig lægi fyrir í málinu vottorð tveggja geðlækna en af því yrði ekki ótvírætt ráðið að ástandi sóknaraðila væri svo háttað að þýðingarlaust væri að kalla varnaraðila fyrir dóm til að kynna henni kröfuna og gefa henni kost á að tjá sig um hana, sbr. 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Þá yrði ekki ráðið af vottorðinu að ástand varnaraðila hefði verið metið nýlega af lækni. Loks hefði A í greinargerð sinni til Landsréttar lýst því að hún teldi að á réttindum sínum hefði verið brotið þar sem hún hefði ekki haft tækifæri til að halda uppi vörnum í málinu. Þótti málið ekki hafa verið nægjanlega upplýst áður en dómari kvað upp úrskurð í því, sbr. 1. mgr. 11. gr. lögræðislaga og var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við 11. gr. lögræðislaga að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í 12 mánuði.