Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði tímabundið í eitt ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði tímabundið í 24 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tímabundið í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði í tólf mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði tímabundið í 24 mánuði.
Kærður var úrskurður Héraðsdóms Austurlands þar sem máli A, B, C og D gegn E var vísað frá dómi á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað í röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Landsréttur rakti að meginreglan væri sú að miða skyldi varnarþing við lögheimili nema sýnt væri fram á að fastur dvalarstaður væri í annarri þinghá. E ætti lögheimili innan umdæmis Héraðsdóms Norðurlands eystra en fyrir lægi hins vegar að hann hefði frá miðjum ágúst 2024 dvalið á hjúkrunarheimili sem væri innan umdæmis Héraðsdóms Austurlands. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sóknaraðilar hefðu ekki lagt fram nein gögn því til stuðnings að E myndi dvelja áfram á hjúkrunarheimilinu. Að því virtu og í ljósi mótmæla E voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglu 9. gr. lögræðislaga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tólf mánuði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um að B yrði svipt lögræði var hafnað. Í úrskurði Landsréttar var staðfest sú niðurstaða hins kærða úrskurðar að B væri ekki fær um að ráða persónulegum högum sínum og fé, sem byggði á niðurstöðu tveggja matsgerða dómkvaddra matsmanna. Þá kom einnig fram að óvissa væri uppi um það hvort fjármunum B hefði verið ráðstafað með hagsmuni hennar í huga. Í ljósi þess var talið að brýn þörf stæði til þess að B yrði svipt lögræði. Að þessu og öðru gættu og með hliðsjón af 1. mgr. 12. gr. lögræðislaga var B svipt lögræði í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í fjögur ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði í fimm ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tvö ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í fjögur ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði tímabundið í fjögur ár samkvæmt a- og b- liðum 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í fimm ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í þrjú ár. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt ráða mætti af gögnum málsins að von um framfarir hjá A væru litlar þætti ekki sýnt fram á að þær væru útilokaðar. Þá yrði ráðið af gögnum málsins að hugsanlegar framfarir hjá A, ef einhverjar yrðu, myndu koma fram á næstu mánuðum. Að þessu gættu og með hliðsjón af 1. mgr. 12. gr. lögræðislaga var A sviptur lögræði í sex mánuði frá uppkvaðningu hins kærða úrskurðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði í tíu ár. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ráðið yrði af gögnum málsins að A glímdi við langvarandi, fjölþætta og alvarlega geðræna erfiðleika. Í fyrirliggjandi læknisvottorði kæmi þó fram að í kjölfar aukinnar áherslu á atferlismótandi meðferð og stuðning við A, ásamt breytingum á lyfjameðferð, hefði gengið betur hjá henni. Að þessu og öðru gættu og með hliðsjón af 1. mgr. 12. gr. lögræðislaga var A svipt lögræði í fimm ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tíu ár. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði skýrlega ráðið af gögnum málsins hvers vegna krafist væri jafn langrar sviptingar og gert var. Þótt ráða mætti af matsgerð dómkvadds matsmanns og vætti hans fyrir dómi að vonir um framfarir hjá A væru litar þótti ekki sýnt fram á að framfarir væru útilokaðar. Var A því sviptur lögræði í fimm ár.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í 12 mánuði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tólf mánuði.
Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var hafnað kröfu B um að A skyldi sviptur lögræði þar sem B var ekki bær til að bera fram kröfuna, sbr. d. lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru A var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
A var sviptur sjálfræði í 18 mánuði vegna geðsjúkdóms.