B og A, sem voru í óvígðri sambúð og áttu barn saman, deildu um hvort fara skyldi eftir þinglýstum eignarheimildum við uppgjör vegna sölu þeirra á fasteigninni E í kjölfar sambúðarslita, svo sem hafði verið gert. Af hálfu B var á því byggt að skráning á eignarhlutföllum væri röng þar sem A hefði ekkert lagt fram til kaupanna, hvorki í formi fjár né með greiðslu afborgana af fasteignaláni. Ásamt því hélt B fram málsástæðum um brostnar forsendur og ólögmæta auðgun. Í dómi Landsréttar kom fram að í samræmi við almennar reglur fjármunaréttarins bæri B sönnunarbyrði fyrir því að í skráningu eignarhlutfalla fælust ekki réttar upplýsingar. Var enn fremur rakið að A hefði verið mun tekjulægri en B lengst af sambúðartímans en A hefði orðið barnshafandi á sambúðartímanum og vegna veikinda á meðgöngu hefði hún verið lítið í vinnu eða í veikindaleyfi. Auk þess hefði A verið í fæðingarorlofi eftir fæðingu barnsins. Allt að einu var talið að A hefði tekið þátt í greiðslu afborgana af lánum þegar hún fór aftur að vinna að loknu fæðingarorlofi. Þá kom fram að kaup aðila á fasteigninni E, og einnig fasteigninni D, hefðu að stærstum hluta verið fjármögnuð með sameiginlegri lántöku þar sem aðilar hefðu tekið á sig jafna ábyrgð og áhættu af henni. Þá hefðu aðilar getað nýtt sér rétt A til 90% láns til kaupa á fasteigninni D þar sem um fyrstu fasteignakaup A var að ræða. B hefði jafnframt í skýrslu sinni í héraði kannast við að A hefði tekið þátt í greiðslu afborgana af áhvílandi láni á fasteigninni og óumdeilt var að báðir aðilar hefðu innt af hendi fé til reksturs á sameiginlegu heimili þeirra. Loks var rakið að við kaup á fasteigninni E hefðu aðilar, að frumkvæði B, breytt skráningu eignarhluta frá því sem hann hafði verið þegar aðilar áttu fasteignina D, úr því að vera jafnir í að eignarhlutur B hækkaði í 60% og hlutur A lækkaði í 40%. Taldi Landsréttur að B hefði ekki tekist að sýna fram á að framlag hans til eignamyndunar í fasteigninni E hefði verið svo miklu meira en A, að líta bæri svo á að skráning eignarhlutfalla hefði ekki að geyma réttar upplýsingar. Var A því sýknuð af kröfu B.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Ágreiningur var um hvort samið hafi verið um viðgerð á þaki í fasteign stefndu í tímavinnu eða á grundvelli tilboðs, hvort gróft kostnaðarmat frá stefnanda hafi falið í sér verðáætlun í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 og hvaða áhrif það ætti að hafa á uppgjör aðila, hvort um væri að ræða viðbótarverk eða vinnu sem falli innan upphaflegs kostnaðarmats. Einnig var ágreiningur um sönnunarbyrði, upplýsingaskyldu og aðildarhæfi. Fallist var á að um verðáætlun væri að ræða í skilningi 29. gr. laga að mestu en ekki öllu leyti þar sem stefndi hafði ekki fallist á að útfærslan væri í samræmi við kostnaðarmatið og því mátt gera ráð fyrir að sá hluti verksins sem ekki féll undir kostnaðarmatið yrði unnin í tímavinnu. Annar stefndu var sýknaður vegna aðildarskorts en hinn dæmdur til greiðslu á kostnaði sem kom til vegna breytinga og viðbótarverka, auk þess sem talið var að vikmörk frá kostnaðarætlun næmu 20%.
Í málinu var deilt um uppgjör skaðabóta vegna umferðarslyss sem stefnandi lenti í á árinu 2018 og stefndi ber bótaábyrgð á. Hafnað var kröfu stefnanda um hærri bætur en henni höfðu þegar verið greiddar vegna varanlegrar örorku, en fallist var á kröfu hennar um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stefnendur og stefndu áttu félag sem rak hverfisverslun í Reykjavík. Á árinu 2011 var hlutafé félagsins aukið og festi það kaup á tólf íbúðum í fjölbýlishúsi á Ísafirði. Á þeim tímapunkti voru stefndu skráð eigendur félagsins en málatilbúnaður stefnenda byggði á því að þau hefðu í reynd átt helming félagsins fram til ársins 2020 er aðilar gerðu samkomulag sín á milli um uppgjör. Fól uppgjörið í sér að stefndu greiddu stefnendum 52 milljónir króna. Í málinu kröfðust stefnendur þess að ákvæði samkomulagsins um fjárhæð greiðslunnar yrði breytt og þeim ákveðin hærri greiðsla. Var m.a. byggt á því að stefndu hefði verið óheimilt að draga frá uppgjörsfjárhæðinni ógjaldfært vinnuframlag sitt í þágu félagsins og leigu vegna búsetu stefnenda í einni af íbúðum hússins. Þá töldu stefnendur stefndu hafa notfært sér bágindi, einfeldni og fákunnáttu sína við gerð samkomulagsins. Dómurinn tók til skoðunar hvort skilyrði væru til að breyta samkomulaginu á grundvelli 36. gr. samningalaga og komst að þeirri niðurstöðu að stefnendum hefði ekki tekist sönnun þess. Voru stefndu því sýknuð af kröfum stefnenda.
A varð fyrir líkamstjóni vegna umferðarslyss árið 2018. Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort telja skyldi mótframlag vinnuveitanda A í séreignasjóð til árslauna í skilningi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Einnig ríkti ágreiningur um hvort fyrirvari A við uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku hefði verið fullnægjandi svo hann gæti sett fram frekari kröfur um bætur vegna slyssins. Niðurstaða Landsréttar var að uppgjör málsaðila hefði ekki falið í sér fullnaðaruppgjör og gæti A samkvæmt því haft uppi þá viðbótarkröfu sem ágreiningur málsins tók til. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði fallist á að nein lagarök stæðu til þess að mótframlag vinnuveitanda í séreignasjóð skyldi ekki telja til atvinnutekna tjónþola og þar með árslauna í skilningi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Enginn tölulegur ágreiningur ríkti í málinu, yrði fallist á þá málsástæðu A að telja mótframlag vinnuveitanda A í séreignasjóð á viðmiðunartímabilinu til árslauna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og V hf. gert að greiða A 302.639 krónur með nánar tilgreindum vöxtum.
A höfðaði mál gegn B og krafðist þess að henni yrði gert að greiða honum 23.420.641 krónu auk dráttarvaxta. A og B voru fyrrverandi sambúðarfólk og byggði krafa A á því að munnlegt samkomulag hefði verið um að hann og B skyldu leggja fram jafn mikla fjármuni til kaupa á fasteign sem þau hefðu keypt árið 2014. B hefði hins vegar ekki lagt til jafn mikla fjármuni til kaupanna og A, og hefði því orðið að samkomulagi milli þeirra að B skyldi gera upp mismuninn í kjölfar þess að fasteignin var seld árið 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A og B hefðu verið að jöfnu þinglýstir eigendur fasteignarinnar, hvíldi það á A að sýna fram á að munnlegt samkomulag hefði verið til staðar um að hann ætti rétt á að fá meira en helming af söluverði fasteignarinnar í sinn hlut. Engin bein gögn lágu fyrir um að samkomulag hefði verið milli aðila um jöfn framlög þegar eignin var keypt eða að B hefði við sölu eignarinnar samþykkt að A fengi meira en helming söluandvirðisins í sinn hlut. Þá varð ekki ráðið með óyggjandi hætti að A hefði lagt fram umtalsvert meiri fjármuni til eignarmyndunar á sambúðartíma aðila. Í ljósi þess að A hefði ekki lagt fram önnur gögn sem sýndu að munnlegur samningur hefði komist á milli aðila var hann látinn bera hallann af þeim sönnunarskorti. Var B því sýknuð af kröfu A.
Mál þetta varðar uppgjör á verksamningi milli aðila, en lokareikningur vegna verksins var gefinn út í apríl 2023. Af gögnum málsins má ráða að stefndi hafi átti í viðvarandi greiðsluerfiðleikum sem hafi leitt til þess að stefnandi veitti ítrekað greiðslufresti. Skriflegt samkomulag komst hins vegar ekki á fyrr en stefnandi hafði sent innheimtuviðvörun í janúar 2024. Það samkomulag vanefndi stefndi og var samið um uppgjör að nýju, án þess að fjárhæðir væru nákvæmlega tilgreindar. Stefnandi sendi stefnda drög að stefnu þar sem stefnukrafan var sundurliðuð. Stefndi gerði engar athugasemdir við forsendur útreikninga stefnanda að öðru leyti en því að ekki væri að öllu leyti tekið tillit til innborgana. Stefndi greiddi síðan eftirstöðar án dráttarvaxta og kostnaðar að teknu tilliti til innborgana. Fallist var á að stefnandi hefði geta krafist íslenskra dráttarvaxta af upphæðinni og því hafnað að útgáfa stefnunnar hefði verið þarflaus. Var stefnda gert að greiða stefnukröfuna auk dráttarvaxta og málskostnað. Sama dag og málið var dómtekið var bú stefnda tekið til gjaldþrotaskipta og var málið endurupptekið þar sem þrotabúið tók við aðildinni.
A lenti í umferðarslysi 11. maí 2018 þegar hann var farþegi í bifreið sem ekið var aftan á kyrrstæða bifreið. Höfðaði hann mál þetta og krafði T hf. um greiðslu á 1.310.544 krónum með nánar tilgreindum vöxtum, sem var sú fjárhæð sem T hf. hafði dregið frá uppgjöri bóta til A á grundvelli 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og byggði á útreikningum tryggingastærðfræðings. Í málinu var deilt um hvort ákvæði 4. málsliðar 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga um að draga skuli frá skaðabótum vegna líkamstjóns 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði, stæðist ákvæði 72. gr. og 65. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á þann málatilbúnað A að frádráttur frá bótum samkvæmt 4. málslið 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga væri andstæður nefndum ákvæðum stjórnarskrár eða stjórnskipulegri meðalhófsreglu. Þá yrði að virtum útreikningum tryggingastærðfræðings og skýringum talið að T hf. hefði sýnt nægilega fram á réttmæti þeirrar fjárhæðar sem um ræddi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og T hf. sýknað af kröfu A.
Í málinu var deilt um það hvort ákvörðun um uppsögn L og G úr starfi hjá D ehf. og innlausn eignarhluta þeirra í D&T sf. hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög og þá félagssamninga sem lágu samstarfi eigenda D ehf. til grundvallar. Aðalkröfur L og G voru reistar á því að ákvörðun um uppsögn hefði verið ólögmæt og þar sem ekkert lægi fyrir um að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir með lögmætum hætti yrði að líta svo á að þeir hefðu átt rétt til hlutdeildar í hagnaði D&T sf. rekstrarárin 2017/2018 til 2020/2021 eins og þeir hefðu verið eigendur í félaginu til 62 ára aldurs. Byggðu L og G á því að ákvörðun um uppsögn og samhliða yfirlýsing um innlausn hefði ekki verið tekin á réttum vettvangi og forstjóra D ehf. hefði skort umboð til að taka hana. L og G settu þá fram varakröfur ef talið yrði að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir áður en þeir náðu 62 ára aldri. Byggðu L og G á því að þeir ættu rétt til nánar tiltekinna hlutdeilda í úthlutuðum hagnaði og í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í félögunum vegna tímabilsins frá lokum rekstrarársins 2016/2017 og fram að innlausn. Þá byggðu L og G jafnframt á því að ólögmæt brottvikning þeirra úr D&T sf. hefði valdið þeim tjóni sem D&T sf. bæri ábyrgð á. Með dómi héraðsdóms var fallist á að D&T sf. bæri að greiða L og G hvorum um sig hluta af varakröfum þeirra með nánar tilgreindum vöxtum vegna hlutdeildar þeirra í hagnaði félagsins rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 fram að innlausn 30. júní 2018. Var öðrum þáttum varakrafna L og G hafnað og þá voru D&T sf. og D ehf. sýknaðir af kröfu um greiðslu miskabóta. Um aðalkröfur L og G kom fram í dómi Landsréttar að við uppsögn L og G yrði ekki aðeins að horfa til ráðningarsamninga þeirra heldur einnig svokallaðs hluthafasamnings og NWE-sameignarfélagssamnings. Rakin voru ákvæði þessara samninga og komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að ákvörðun D ehf. um uppsögn L og G hefði verið lögmæt. Þá hefðu L og G ekki nýtt sér heimild ákvæðis í ráðningarsamningum til að kalla saman meðeigendafund til að fjalla um uppsögnina. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna aðalkröfum L og G því staðfest. Um varakröfur L og G og kröfur um miskabætur kom fram að með hinum áfrýjaða dómi hefði verið fallist á að L og G ættu rétt á hlutdeild í hagnaði D&T sf. fyrir rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 samkvæmt fyrsta þætti varakrafna þeirra. Fyrir lá að D&T sf. hefði gert upp skuld sína við L og G og var talið að félagið hefði fyrir sitt leyti sætt sig við niðurstöðu héraðsdóms um fyrsta þátt varakrafna L og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að hafna öðrum þætti varakrafna L og G og kröfu um miskabætur. Þá var þriðja þætti varakrafna L og G hafnað með sömu rökum og hafnað var aðalkröfu þeirra, enda byggðu kröfurnar í grunninn á þeim rökum að innlausn L og G hefði verið ólögmæt. Með vísan til alls framangreinds var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
G var starfsmaður hjá MC í Bandaríkjunum og síðar hjá dótturfélagi þess á Íslandi, M ehf., þar til hann hætti störfum á árinu 2016. Deildu aðilar um kjör G við starfslok. Byggði G á því að munnlegur samningur hefði komist á milli aðila um starfslokin og að þann samning ætti eftir að efna. Þá ætti G eftir að fá greitt andvirði hlutabréfa í MC sem honum hefðu verið veitt en ekki afhent þegar hann hætti störfum. M ehf. mótmælti því að slíkur samningur hefði komist á. G hefði sagt upp störfum og hefði félagið greitt honum laun í uppsagnarfresti í samræmi við ráðningarsamning og ákvæði kjarasamninga. Þá hafi réttur G til óafhentra hlutabréfa í MC fallið niður við uppsögn hans. Í dómi Landsréttar var talið ljóst að samstarfsmenn og yfirmenn G hafi verið mjög áhugasamir um að taka G með í fyrirhugaða hópuppsögn og gera við hann sérstakan starfslokasamning sem fæli í sér hærri starfslokagreiðslur en hann ella ætti rétt á. Af gögnum málsins mætti hins vegar glögglega sjá að þessar ráðagerðir yfirmanna G hefðu ekki náð fram að ganga þar sem hann hefði sjálfur sagt upp störfum og staðfesting á því hefði þegar legið fyrir. Var G ekki talinn hafa sýnt fram á að samningur hefði komist á milli aðila um önnur starfslokakjör en ráðningar- samningur hans gerði ráð fyrir. Þá var talið að G hefði mátt vera ljóst af ákvæði í ráðningarsamningi og upplýsingum sem hann hafði um skilmála kaupaukakerfis að hann ætti ekki rétt til að fá uppgjör á óafhentum hlutum við starfslok sem stöfuðu af uppsögn hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M ehf. af öllum kröfum G.
S og SE deildu um uppgjör vegna sölu á rófuuppskeru ársins 2018 en aðilar voru í samstarfi um rófurækt. Með dómi héraðsdóms var fallist á kröfu SE að hluta og lagt til grundvallar að samkomulag hafi verið með S og SE um að skipta tekjum af rófusölu jafnt að frádregnum kostnaði vegna þvottar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að S byggði á því að draga bæri frá uppgjöri aðila ýmsan annan kostnað en vegna þvottar. Talið var að kröfur S vegna annarra framlaga þeirra til rófuræktunar og kröfur sem til komu vegna slita á samstarfi aðila væru svo vanreifaðar að ekki væri hægt að leggja á þær dóm í málinu og kæmu ekki til álita við uppgjör vegna ársins 2018. Fram kom að samkvæmt reikningum og öðrum gögnum málsins gerði S kröfur vegna þvottar á rófum sem næmi meira en vegna helmings rófuuppskeru ársins 2018. Yrði krafa hans því leiðrétt og lækkuð sem því næmi, eða um 261.161 krónu. Að teknu tilliti til þess var fallist á að S hafi verið rétt að draga frá tekjuuppgjöri vegna rófuuppskeru ársins 2018 hlutdeild SE í kostnaði við þvott, pökkun og flutning að fjárhæð samtals 3.452.121 krónu. Var S gert að greiða SE 5.553.506 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
Stefnda gert að greiða stefnanda 12.250.259 krónur samkvæmt samkomulagi aðila um uppgjör tengt ferðum með farþega til Grænlands árin 2019 og 2022.
Í kjölfar sambúðarslita A og B var deilt um eignarhluta aðila í fasteign sem þau voru bæði skráðir eigendur að. Samkvæmt kaupsamningi og afsali var B skráð sem eigandi 60% eignarhluta í fasteigninni en eignarhluti A var 40%. B krafðist þess að viðurkenndur yrði 100% eignarréttur hennar að fasteigninni. Með héraðsdómi var fallist á kröfu B og meðal annars talið að A gæti ekki byggt á því, gegn andmælum B, að greiðslur hans til hennar hefðu runnið til afborgana á þeim veðlánum sem hvíldu á fasteigninni fremur en til endurgreiðslu láns sem B hafði veitt A í september 2021 til að hann gæti komið að kaupunum. Í dómi Landsréttar kom fram að samskipti aðila bæru með sér að B hefði verið meðvituð um að reglulegum millifærslum A til hennar væri ætlað að standa straum af afborgunum vegna veðlánanna í samræmi við samkomulag aðila. Þá benti ekkert til þess að B hefði talið greiðslurnar vera til endurgreiðslu á láni sem hún veitti A í september 2021 og var ekki fallist á að það leiddi af meginreglum kröfuréttar að B hefði verið frjálst að ráðstafa greiðslunum inn á lánið. Vísað var til þess að B bæri sönnunarbyrði fyrir því að skráð eignarhlutföll hefðu ekki að geyma réttar upplýsingar og hefði hún ekki sýnt fram á að slíkur munur væri á framlögum aðila að fallast bæri á kröfur hennar. Var A því sýknaður af kröfum B.
Stefnandi sem er félag skráð í Hong Kong en með aðsetur í Finnlandi, gerði sérleyfissamning við félag, skráð á Íslandi, um útleigu á húsbílum. Fóru pantanir á leigu húsbíla í gegnum bókunarvef stefnanda. Stefnandi millifærði síðan leigugreiðslur að frádegnum umboðslaunum sínum til félags stefnda. Stefndi undirritaði sérstaka yfirlýsingu um persónulega ábyrgð sína vegna ákveðinna vanefnda samkvæmt sérleyfissamningnum sem stefnandi byggði málatilbúnað sinn á. Stefnandi byggði stefnufjárhæðina á útskrift úr bókunarkerfinu og excelskjölum sömdum af stefnanda en stefndi hafði enga aðkomu að því uppgjöri. Þá var stefndi krafinn um endurgreiðslu vegna afbókana erlendis frá í kjölfar Covid-19 sem stefndi hafði heldur enga aðkomu að né gat staðreynt að væru réttar fjárhæðir. Engir reikningar voru gefnir út varðandi uppgjör milli félags stefnda og stefnanda. Stefnandi kvað þær uppgjörsaðferðir heimilar í Finnlandi en stefnandi byggði kröfur sínar á finnskum lögum. Við úrlausn málsins fór að íslenskum rétti varðandi málatilbúnað, dómkröfur, sönnun og sönnunarbyrði. Bar stefnandi hallan af sönnunarskorti og var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Maður varð fyrir sjóvinnuslysi og fékk bætur úr slysatryggingu sem fólst í áhafnatryggingu. Krafðist hann síðar frekari bóta en stefndi, sem er vátryggingafélag, hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála tryggingarinnar um að endanlegt örorkumat skyldi liggja fyrir eigi síðar en þremur árum eftir slysið, en síðara mat stefnanda var lagt fram löngu eftir að sá tími var liðinn. Féllst dómurinn ekki á það með stefnanda að hann gæti sökum fyrirvara við móttöku bóta haft uppi kröfu um frekari bætur úr tryggingunni, enda yrði ekki litið svo á að samkomulag hefði tekist um að stefndi gæti ekki borið fyrir sig ákvæði skilmálanna um fyrrgreindan matsfrest, sbr. einkum dóm Hæstaréttar 8. febrúar 2022 í máli nr. 36/2022. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvernig reikna ætti út árslaun stefnanda skv. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í fyrra bótauppgjöri frá hafði verið beitt 2. mgr. 7. gr. laganna. Við endurupptöku 2023 miðaði stefndi við 3. mgr. 7. gr. laganna. Ekki var fallist á að stefndi væri bundinn við fyrra uppgjör málsins svo framalega sem hann gæti sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur. Talið var eðlilegt að miða við 2. mgr. 7. gr. út frá þeim forsendum sem lágu fyrir við uppgjörið 2019 bæði varðandi tekjusögu og líklegar framtíðartekjur. Hins vegar var annar mælikvarði talinn réttari á líklegar framtíðartekjur í ljósi takmarkaðra varanlegra afleiðinga slyssins og atvinnuþátttöku hennar og launatekna eftir slysið þar sem þær forsendur sem lágu til grundvallar fyrra mati varðandi framtíðartekjur höfðu ekki raungerst. Stefnandi gat ekki borið fyrir sig skilyrði 11. gr. laga nr. 50/1993 þar sem ekki var byggt á þeirri málsástæðu í stefnu.
Stefnandi krafði stefndu um bætur vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir við skil stefndu á húsnæði sem þeir höfðu á leigu hjá stefnanda auk þess sem þeir kröfðust greiðslu vegna missis leigutekna á því tímabili sem viðgerðir á húsæðinu stóðu yfir. Talið var að stefnanda hafi tekist sönnun þess að húsnæðið hefði rýrnað eða skemmst umfram það sem teldist eðlilegt með hliðsjón af afnotum stefndu sem leigutaka og voru stefnanda dæmdar bætur að álitum vegna tjóns síns. Kröfu um greiðslu vegna missis leigutekna var hins vegar hafnað þar sem stefnandi taldist ekki hafa sýnt fram á það að hann hefði orðið fyrir tjóni af þeim sökum.
Heiðrós Tinna Hannesdóttir (
Ágúst Ólafsson lögmaður)
gegn
[...], Reykjavík. Stefndi er Júlíus Gunnar Sveinsson, kt. [...], [...] (
Sævar Þór Jónsson lögmaður)
Stefnandi krafði stefnda um helming söluandvirðis bifreiðar er þau höfðu átt í sameign en söluverðið hafði verið lagt í heild sinni inn á stefnda. Stefndi kvað hlut stefnanda hafa átt að standa undir hennar hlut kostnaðar af rekstri heimilis þeirra eftir sambúðarslit en því mótmælti stefnandi. Stefndi krafðist m.a. skuldajafnaðar á grundvelli greiðslna sem hann hafði lagt út fyrir umfram 50% eignarhluta sinn og var sú krafa tekin til greina og stefndi sýknaður af kröfum stefnanda. Var málskostnaður látinn niður falla.
A höfðaði mál á hendur B hf. til heimtu ógreiddra forfallalauna vegna tímabilsins 9. ágúst til 16. október 2016, þegar A var óvinnufær vegna slyss á hægra hné við störf hjá B hf. Samkvæmt ráðningarsamningi aðila tók A laun eftir skiptimannakerfi, sem fól í sér að hann fór aðra hverja veiðiferð með skipinu en var hina í fríi og fékk greiddan hálfan hásetahlut fyrir hverja veiðiferð skipsins. Fékk A greidd laun í samræmi við það í forföllum sínum á fyrrgreindu tímabili, en A taldi sig hins vegar eiga rétt á fullum staðgengislaunum í samræmi við 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Því hefði B hf. að réttu lagi átt að greiða honum heilan hásetahlut, tvöfalda þá fjárhæð sem hann innti af hendi til A. Byggði B hf. á hinn bóginn á því að með lokauppgjöri sínu gagnvart A, eftir starfslok hans, hefði félagið í reynd ofgreitt honum forfallalaun. Í hinum áfrýjaða dómi var talið að, þrátt fyrir að B hf. hefði vanrækt skyldu sína samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga til að greiða A óskertan aflahlut í forföllunum, hefði félagið bætt A það upp með greiðslu umfram skyldu á uppsagnarfresti og var B hf. sýknað af kröfum A. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms á þeim grundvelli að framangreind niðurstaða dómsins um sýknu B hf. hefði verið reist á málsástæðu sem hefði ekki verið höfð uppi í málinu. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að B hf. hefði byggt á því í greinargerð sinni til héraðsdóms að ekki skyldi litið fram hjá því að við lokauppgjör gagnvart A hefði B hf. greitt honum full laun síðustu þrjá mánuði hans í starfi og að ekki yrði litið hjá því við mat á því hvort forfallalaun til A hefðu verið vangreidd. Þá mátti ráða af greinargerð B hf. að félagið teldi að A hefði verið skylt að draga frá kröfu sinni það sem hann hefði fengið ofgreitt miðað við 36. gr. sjómannalaga. Var kröfu A um ómerkingu því hafnað. Þá var rakið að ákvæði 1. málsliðar 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga hefði verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að það veitti skipverja tilkall til fulls hásetahlutar í veikindaforföllum jafnvel þótt ráðningarsamningur kvæði aðeins á um greiðslu hálfs hásetahlutar fyrir hverja veiðiferð. Var því fallist á að A hefði átt tilkall til greiðslu fulls hásetahlutar í forföllum sínum 9. ágúst til 15. október 2016. Á hinn bóginn þótti ljóst af gögnum málsins að B hf. hefði greitt A hærri forfallalaun við starfslok hans en hann átti tilkall til á grundvelli 36. gr. sjómannalaga, vegna forfalla A í desember 2015 til apríl 2016 og síðan í apríl til júní 2017. Varð ekki séð að því hefði verið hnekkt af hálfu A heldur var því mótmælt að ofgreiddum forfallalaunum vegna fyrra slyss A yrði skuldajafnað við það sem væri vangreitt í kjölfar seinna slyssins. Að virtum atvikum málsins og einkum þeim tölvupóstsamskiptum sem lágu fyrir í málinu var talið ljóst að B hf. hefði allt frá því að A setti fyrst fram kröfu sína vísað til þess að B hf. teldi sig hafa ofgreitt forfallalaun og ítrekað þá afstöðu sína í síðari samskiptum. Var gagnkrafa B hf. þar að lútandi samrætt dómkröfu A og því tæk til skuldajöfnunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B hf.af kröfum A.
A höfðaði mál gegn S og H ohf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í starfi hjá S. Ágreiningur aðila afmarkaðist við það hvort draga skyldi frá skaðabótakröfu A 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris sem hann naut frá lífeyrissjóði, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvort vextir fyrir 10. maí 2015 af kröfu A gagnvart S væru fyrndir og við upphafstíma dráttarvaxta. Með dómi Landsréttar var fallist á að 40% af reikuðu eingreiðsluvirði örorkulífeyris skyldi koma til frádráttar kröfu A, enda yrði ekki annað ráðið af mati læknis á orkutapi A en að hann fengi greiddan örorkulífeyrinn vegna sama slyss og bótakrafa hans væri reist á. Fyrir Landsrétt voru lögð fram ný gögn um útreikning tryggingastærðfræðings á eingreiðsluvirði örorkulífeyris en miðað við þann útreikning hafði eingreiðsluvirði örorkulífeyrisins lækkað. Fram kom í dómi Landsréttar að til þess væri að líta að þótt réttur A til frambúðar til örorkulífeyris frá lífeyrissjóði gæti tekið breytingum frá einum tíma til annars þann tíma sem útreikningur eingreiðsluvirðis örorkulífeyris tæki til yrði að leggja til grundvallar að þetta mat myndi ekki breytast í þeim mæli í framtíðinni að efni væru til að miða við aðrar forsendur en fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins hefði tekið mið af og málsaðilar hefðu komið sér saman um að miða við samkvæmt nánar tilgreindri bókun A við meðferð málsins í héraði. Skyldi fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins því koma til frádráttar bótagreiðslum A miðað við stöðugleikapunkt 1. júní 2014. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að vextir af kröfu A fyrir 10. maí 2015 væru fyrndir. Loks vísaði Landsréttur til þess að ekki væri unnt að miða upphafstíma dráttarvaxta við fyrra tímamark en það þegar útreikningar um eingreiðsluvirði greiðslna til A frá lífeyrissjóði hefðu verið lagðir fram. Með vísan til framangreinds og að virtum innborgunum S og H ohf. á kröfu A taldist tjón hans að fullu bætt. Var dómur héraðsdóms um sýknu S og H ohf. því staðfestur.
Stefnandi krafðist þess að stefnda greiddi honum sem kaupverð fasteignar þeirra þá fjárhæð sem tilgreind var í afsali sem hann hafði gefið út sem lið í uppgjöri á milli aðila í tilefni af slitum sambúðar. Stefnda var sýknuð þar sem fyrirliggjandi skriflegar yfirlýsingar stefnanda voru í andstöðu við málatilbúnað hans og báru með sér að hann hygðist ekki krefja stefndu um hlutdeild í virði fasteignarinnar. Undirritun stefndu á afsal sem afsalshafi fól ekki í sér yfirlýsingu um greiðsluskyldu fjárskuldbindingar.
Stefnandi slasaðist í umferðarslysi þegar hann ók bifreið sinni og var að teygja sig eftir farsíma sem féll í gólfið. Við það missti hann stjórn á bifreiðinni og lenti á ljósastaur. Var fallist á það mat stefnda að hér væri um að ræða svo alvarlegt frávik sem óhjákvæmilega verður að gera við stjórnun bifreiðar að meta yrði háttsemina til stórkostlegs gáleysis í skilningi umferðarlaga og vátryggingaskilmála. Var stefnda því heimilt að skerða bætur til hans um 1/3 hluta.
Stefnandi krafðist ógildingar ákvæðis í uppgjöri vegna sölu hans á búseturétti í húsnæðissamvinnufélagi (stefnda) og endurgreiðslu svokallaðs "frestaðs viðhalds" sem dregið var frá uppgjöri af söluverði búseturéttar hans. Þrátt fyrir að hvergi í lögum, búsetusamningi né samþykktum stefnda sé kveðið á um "frestað viðhald" taldi dómurinn að með heildstæðri skýringu á framangreindum heimildum og ákvörðunum aðalfunda félagsins ætti gjaldið sér fullnægjandi stoð. Þá hafi stefnanda mátt vera kunnugt um gjaldið og því yrði ekki fallist á að óskýrleiki í framsetningu þess gæti haft þau áhrif að hann yrði ekki bundinn af því. Ennfremur var stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að gjaldið væri bersýnilega ósanngjarnt í skilningi lag nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Loks var því hafnað að gjaldið fæli í sér brot á jafnræði félagsmanna. Með vísan til þess að veruleg vafaatriði voru í málinu var málskostnaður látinn niður falla.
A slasaðist á árinu 2014 við störf á frystitogara og var vinnuveitandi hans með áhöfn skipsins vátryggða hjá S hf. í samræmi við fyrirmæli 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. A fékk greiddar bætur úr slysatryggingunni 2016 og gerði fyrirvara við bótauppgjörið um rétt til frekari bóta yrði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri. A krafði S hf. árið 2019 um viðbótargreiðslu úr vátryggingunni á grundvelli álits örorkunefndar þar sem varanlegur miski og varanleg örorka hans var metin hærri en samkvæmt fyrri matsgerð. S hf. hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála slysatryggingarinnar um að undantekningarlaust skuli framkvæma örorkumat sem liggur til grundvallar bótaákvörðun í síðasta lagi þremur árum eftir slys. A höfðaði í kjölfarið mál á hendur S hf. til heimtu frekari bóta. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur til þess að í dómaframkvæmd hefði verið viðurkennt að vátryggingarfélög hafi réttmæta hagsmuni af því að mæla fyrir um tímafresti sem tjónþolar hefðu til að afla sér sönnunar um varanlegar afleiðingar slyss í skilmálum slysatrygginga og hafi þriggja ára frestur ekki verið talinn óeðlilegur. Þá var talið að skilmálinn gilti án tillits til þess að bótafjárhæð ákvarðaðist á grundvelli skaðabótalaga samkvæmt ákvæði kjarasamnings. Þegar litið væri til efnis og skýrs orðalags ákvæðis skilmálanna auk tilvísunar til þeirra í kjarasamningi yrði ekki fallist það með A að óljóst hafi verið að ákvæðið hafi gilt í tilviki hans. Varðandi áhrif fyrirvara þess sem A gerði við bótauppgjörið vísaði Hæstiréttur til þess að fyrirvarinn hafi í engu tilliti lotið að skilmála slysastryggingarinnar um að undantekningarlaust skyldi framkvæma nýtt örorkumat innan þriggja ára frá slysdegi. Þá var talið að ekki væri í málinu komin fram nein sönnun fyrir samkomulagi milli aðila um að víkja frá skilmálum slysatryggingarinnar. Var því hafnað að fyrirvari sem A gerði við bótauppgjör hefði vikið til hliðar skilmálum slysatryggingarinnar. S hf. var því sýknað af öllum kröfum A.
Hafnað var kröfu stefnanda um að stefndi greiddi honum frekari kostnað vegna vinnu lögmanns við uppgjör skaðabóta. Talið var að sú þóknun sem stefndi hafði þegar greitt vegna starfa lögmannsins hafi verið hæfileg miðað við eðli og umfang málsins sem og þá hagsmuni sem voru í húfi.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar A hjá V hf. árið 2011 á grundvelli matsgerðar um varanlegan miska og varanlega örorku hans. Í kvittun lögmanns B um móttöku bóta þar sem kom fram að fullar og endanlegar bætur væru greiddar vegna slyssins var jafnframt ritað „Með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. B fór fram á endurupptöku málsins árið 2016 og voru dómkvaddir tveir matsmenn árið 2017 til að endurmeta afleiðingar slyssins. Í matsgerðum þeirra frá 2017 og 2018 kom fram að heilsa B hefði tekið ófyrirséðum breytingum til hins verra frá árinu 2011. B höfðaði mál þetta á árinu 2019. Hæstiréttur féllst á að fyrirvari B við upphaflegt bótauppgjör hefði gildi milli aðila og skapaði honum ríkari rétt en leiði af fyrirmælum 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ætti B því rétt á endurupptöku bótaákvörðunar að því tilskildu að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari hans sem yllu því að varanlegur miski hans eða varanleg örorka af völdum slyss yrði talin meiri en lá fyrrgreindri bótaákvörðun til grundvallar. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms sem staðfest var með hinum áfrýjaða dómi að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari B til hins verra vegna afleiðinga slyssins árið 2009 og að þær hefðu verið réttilega metnar í matsgerðum dómkvaddra matsmanna. Féllst Hæstiréttur því á að B ætti á grundvelli fyrirvara síns við bótauppgjör rétt á að fá ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska og varanlega örorku tekna upp að nýju. Þá komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að B hefði fengið vitneskju um breytingar á heilsu sinni á árinu 2015 og upphaf fyrningarfrests samkvæmt 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 því miðað við áramótin 2015/2016. Hefði málið því verið höfðað innan fyrningarfrests með birtingu stefnu í desember 2019. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að fallast á kröfur B á hendur V hf. og A.
Ágreiningur málsaðila laut að uppgjöri í kjölfar riftunar G á kaupsamningi milli aðila um fasteign. Krafðist M þess að G yrði gert að greiða sér leigu fyrir afnot af fasteigninni fyrir þann tíma er hún hefði haft umráð hennar. Í dómi Hæstaréttar var rakið að hafi samningur verið efndur í heild eða að hluta þegar honum er rift þurfi að fara fram uppgjör sem miði að því að gera aðila eins setta og engar efndir hefðu farið fram. Eitt þeirra atriða sem horfa þurfi til í því tilliti væri það hagræði sem kaupandi hafi haft af því að hafa notað hið selda meðan hann hafi haft það í umráðum sínum. Þetta verði að meta í hverju tilviki fyrir sig þar sem eðli kaupa og önnur atvik geti skipt máli. Sé þá litið til þess að niðurstaðan verði sú að seljandi sem taki aftur við eign hafi haft af henni afrakstur sem svari til þess hagræðis sem kaupandi hafi notið, svo riftunin færi honum ekki auðgun sem því nemi. Við slíkt uppgjör skipti ekki máli hvort seljandi eða kaupandi riftir samningnum. Þá breyti engu þótt kaupandi njóti haldsréttar í eign en þau óbeinu eignarréttindi skapi honum ekki sjálfkrafa rétt til endurgjaldslausra afnota eignar. Samkvæmt því var fallist á með M að G yrði gert að greiða fyrir afnot fasteignarinnar á tímabilinu frá afhendingu 16. febrúar 2016 þar til hún var borin út úr eigninni 12. ágúst 2019. Að álitum var G gert að greiða M 3.500.000 krónur auk vaxta.
Stefndi dæmdur til að greiða gjaldfallna húsaleiguskuld.
Fallist á kröfu um greiðslu skaðabóta vegna ófyrirsjáanlegra breytinga á heilsu tjónþola frá fyrra tjónsuppgjöri, sbr. 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var talið að 8% viðbótarörorka teldist verulega hærra örorkustig en áður var talið. Ekki var hins vegar fallist á að hækkun miska um 5 miskastig teldist verulega hærra miskastig en áður var talið.
Húseign eyðilagðist í bruna. Eftir niðurrif byggingarinnar risu deilur milli vátryggjanda og tryggingarfélagsins um hvort sannanlega hefði verið asbest til staðar í byggingunni sem gerði niðurrifs og förgunarkostnað margfalt dýrari fyrir vátryggjanda en annars hefði verið. Fallist var á það með vátryggjanda að ekki hefði verið sýnt fram á að asbest hefði í raun verið til staðar í byggingunni þegar hún var rifin né að sýnt væri fram á að opinberir eftirlitsaðilar hefðu slegið föstu að svo væri. Þá þótti ekki sýnt að tryggingarfélagið hefði haldið húseiganda upplýstum um að talið væri að asbest væri í húsinu eða hver kostnaður af niðurrifinu yrði fyrr en 7 mánuðum eftir brunann og rúmum 6 mánuðum eftir niðurrif og förgun byggingarinnar. Var því talið óheimilt að draga meira frá tryggingarbótum en sem næmi því hlutfalli sem Þjóðskrá Íslands í brunabótamati árins 2018 miðaði við að væri að jafnaði kostnaður af niðurrifi bygginga eftir bruna. Þá var talið að sönnunarbyrði um það hvort undirstöður og frárennslislagnir byggingarinnar hefðu verið heilar hvíldi á tryggingarfélaginu sem hefði ekki tryggt sér slíka sönnun. Ekki var fallist á að húseigandi ætti lögvarða kröfu um að tryggingarfélagið greiddi sér, umfram málskostnað, sérstaka þóknun lögmanns síns vegna ráðgjafar áður en málið var höfðað með þeim hætti sem húseigandinn hafði markað þeirri kröfugerð sinni. Húseigandinn nyti gjafsóknar og því skyldi málskostnaður hans greiddur úr ríkissjóði en hluti þess málskostnaðar væri dæmd lögmannsþóknun.
Ágreiningur aðila fyrir Hæstarétti laut að bótarétti Þ ehf. úr brunatryggingu tilgreindrar fasteignar hjá S hf. sem brann árið 2017 og þýðingu skilmála í vátryggingarsamningi milli aðila um að bætur skyldu lækka ef vátryggður gæti nýtt kostnað vegna tjóns til skattafrádráttar. Í dómi Hæstaréttar var rakið að málatilbúnað S hf. yrði að skilja á þann veg að Þ ehf. hefði borið að gera ráðstafanir hvort heldur fyrir eða eftir tjónsatburðinn til að uppfylla lagaskilyrði til að nýta og viðhalda innskattsfrádrætti vegna endurbyggingar hússins. Þannig hefði hvílt sú skylda á Þ ehf. að draga úr tjóni sínu með því að afla sér frjálsrar skráningar vegna leigu fasteignarinnar, áður en ráðist yrði í endurbyggingu hennar. Í dóminum kom fram að við mat á skilmálunum bæri fyrst að líta til reglu 1. mgr. 35. gr. laga nr. 30/2004 um að vátryggður eigi rétt á fullum bótum fyrir fjártjón sitt sé ekki um annað samið. Þá bæri að líta til þess að um einhliða staðlaða skilmála væri að ræða sem S hf. samdi. Samkvæmt svokallaðri andskýringarreglu bæri að jafnaði að skýra umdeilanleg ákvæði í vátryggingarskilmálum þeim í óhag sem samdi þau. Umrædd grein skilmálans yrði ekki skilin með svo afdráttarlausum hætti að á Þ ehf. hefði hvílt sérstök athafnaskylda til að gangast undir þær kvaðir sem frjáls skráning hefði í för með sér áður en endurbygging hófst. Hefði það verið markmið S hf. að leggja slíka skyldu á Þ ehf. í skilmálum samningsins hefði S hf. borið að orða hana með skýrum hættum. S hf. yrði að bera hallann af óljósu orðalagi greinarinnar um þetta atriði, enda ekki sýnt fram á að óvissu um merkingu þess hafi verið eytt gagnvart Þ ehf. með fullnægjandi hætti. Var því fallist á kröfu Þ ehf. um að ekki skyldi tekið tillit til lögbundins afreiknings vegna virðisaukaskatts við ákvörðun um vátryggingarbætur til félagsins vegna brunatjóns á fasteigninni.
Málið höfðuðu K og S til heimtu 15.211.014 króna auk vaxta vegna galla á fasteign sem þau höfðu keypt af G og til útgáfu afsals fyrir fasteigninni. Í gagnstefnu krafðist G þess að K og S yrðu dæmd til að greiða honum 3.000.000 króna, auk dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals. Með dómi héraðsdóms var fallist á að fasteignin væri gölluð og að G skyldi greiða K og S 10.429.514 krónur með dráttarvöxtum auk þess að gefa út afsal fyrir fasteigninni. Í kjölfar dóms héraðsdóms kröfðust K og S löggeymslu á eignum G til tryggingar kröfu sinni. Tók sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu, að ábendingu G, í löggeymslu eignarhluta hans í nánar tilgreindri fasteign. K og S gáfu síðar út veðleyfi sem heimilaði kaupanda að fasteigninni að veðsetja eignina gegn því skilyrði að krafa K og S að fjárhæð 15.769.664 krónur yrði greidd inn á vörslureikning í eigu lögmanns K og S. Var það gert og kom lögmaðurinn greiðslunni í framhaldinu áfram til K og S. Í úrskurði Landsréttar kom fram að áfrýjandi hefði að fullu greitt kröfu K og S á hendur sér. Þá lægi fyrir að G hefði fengið kröfu sína á hendur K og S um greiðslu eftirstöðva kaupverðs greidda með skuldajöfnuði en G lýsti því yfir í gagnstefnu að afsal yrði gefið út við greiðslu þeirrar kröfu. Samkvæmt því hafði G ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn áfrýjaði dómur kæmi til endurskoðunar. Var því fallist á með K og S að vísa bæri málinu frá Landsrétti.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist frekari bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku en þeirra sem þegar hefðu verið greiddar úr slysatryggingu hans hjá S hf. vegna slyss sem hann varð fyrir í starfi sínu. Byggðist krafa A um frekari bætur á áliti örorkunefndar sem lá fyrir í málinu. S hf. hélt því fram að samkvæmt ákvæðum slysatryggingarinnar bæri tjónþolum undantekningarlaust að afla matsgerðar um varanlegar afleiðingar slyss í síðasta lagi þremur árum eftir það. A taldi að fyrirvari í upphaflegu bótauppgjöri hefði vikið til hliðar ákvæðum skilmálanna um frest til öflunar matsgerða um varanlegar afleiðingar slyssins. Þá taldi hann að ákvæði skilmálanna um fyrrnefndan frest ætti ekki við um skilmála slysatryggingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að með fyrirvaranum við uppgjörið hefði A áskilið sér rétt til að gera frekari kröfur um bætur ef endurmat á örorku og miska leiddi í ljós meira tjón en hefði legið fyrir við uppgjörið. Var litið svo á að uppgjöri vegna líkamstjónsins hefði ekki verið að fullu lokið að því er viðvék varanlegri örorku A. Vegna fyrirvarans hefði A verið heimilt að afla nánari gagna um ætlaða varanlega örorku sína vegna slyssins og krefjast frekari bóta. Þá lægi jafnframt fyrir í málinu að S hf. hefði lengst af ekki borið fyrir sig ákvæði í tryggingaskilmálum um tímafrest við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. S hf. hefði engum andmælum hreyft gegn fyrirvaranum eða gildissviði hans, né gert sérstakan áskilnað um að nýtt mat yrði að leggja fram innan þriggja ára frá slysdegi í samræmi við ákvæði tryggingaskilmálanna. Yrði S hf. látið bera hallann af því að hafa ekki skilmerkilega áréttað þann áskilnað. Álit örorkunefndar var því lagt til grundvallar við mat á varanlegri örorku A vegna slyssins. Kröfur A voru því teknar til greina.
A slasaðist í bifhjólaslysi árið 2007 og greiddi V hf. honum skaðabætur úr lögboðinni slysatryggingu árið 2009. Árið 2018 höfðaði A mál gegn V hf. til greiðslu frekari bóta á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt matsgerð yfirmatsmanna hafi einkenni frá baki verið metin til 10 miskastiga en versnun á kvíða og þunglyndi til 12 stiga. Þá var varanleg örorka A metin 40%. Í undirmati hefði aftur á móti verið komist að þeirri niðurstöðu að einkenni A hefðu verið rétt metin í upphaflegri matsgerð. Landsréttur rakti að dómari skæri hverju sinni úr um, eftir mati á þeim gögnum sem komið hefðu fram í máli, hvort staðhæfing um umdeild atvik teldist sönnuð, sbr. 1. mgr. 44. gr. og 2. mgr. 66. gr. laga nr. 91/1991. Í því sambandi yrði lagt til grundvallar að yfirmat hefði að öllu jöfnu ríkara sönnunargildi en undirmat, nema á því væru annmarkar sem drægju úr sönnunargildi þess. Ekki var talið að A hefði sýnt fram á að ófyrirsjáanleg breyting hefði orðið á heilsufari hans vegna einkenna frá baki. Dómurinn taldi hins vegar að A hefði með vísan til yfirmatsgerðar tekist sönnun þess að hann hefði hlotið áfallastreituröskun við slysið sem síðan hefði þróast yfir í þunglyndi og aukinn kvíða. Var lögð til grundvallar sú niðurstaða yfirmatsmanna að þar hefði verið um ófyrirsjáanlega breytingu á heilsu A að ræða frá því hann var upphaflega metinn til örorku vegna slyssins árið 2009. Var þar með talið að uppfyllt væru skilyrði 11. gr. skaðabótalaga fyrir endurupptöku ákvörðunar bóta til A. Samkvæmt því og þar sem útreikningur A á kröfu sinni og vaxtakrafa hans voru óumdeild var fallist á kröfu hans, þó þannig að miðað var við 12 miskastig í stað 14 stiga.
Ágreiningur einstaklings við tryggingarfélag um uppgjör vegna tjóns. Fallist á kröfu tjónþola um að árslaunaviðmið yrði ekki skert vegna fyrra slyss.
Ágreiningur málsaðila laut að uppgjöri í kjölfar riftunar G á kaupsamningi milli aðila um fasteignina V. M krafðist þess að G yrði gert að greiða honum leigu fyrir afnot af fasteigninni fyrir þann tíma er hún hefði haft umráð hennar. Fram kom að krafa M tæki að hluta til þess tímaskeiðs þegar G hefði haft umráð fasteignarinnar samkvæmt kaupsamningi sem þá stóð til að yrði efndur eftir aðalefni sínu en frá þeim tíma sem G hefði lýst yfir riftun kaupsamningsins hefðu umráð hennar stuðst við haldsrétt sem hún naut í fasteigninni til tryggingar því að hún fengi til baka þá greiðslu sem hún hafði innt af hendi auk vaxta. Í haldsrétti í fasteign fælist eðli máls samkvæmt að sá sem hans nyti hefði eignina í umráðum sínum. Ekki væru efni til annars en að líta svo á G hefði haft haldsrétt í fasteigninni frá því að hún lýsti yfir riftun kaupsamningsins og þar til umráðum hennar yfir fasteigninni lauk. Fengi það vart samrýmst þessum rétti og sjónarmiðum sem lægju honum til grundvallar að G sem haldsréttarhafi þyrfti eins og atvikum væri háttað að sæta því að henni yrði gert að greiða sérstaklega fyrir þau afnot af eigninni sem voru samfara lögmætum umráðum hennar yfir henni. Voru því ekki taldar forsendur til að fallast á það með M að honum bæri réttur til greiðslu úr hendi G fyrir afnot hennar af fasteigninni á því tímabili sem kröfugerð hans í málinu tók til og var G því sýknuð af kröfum M.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og var tjón hans gert upp árið 2011 við V hf., vátryggingafélag A, eiganda bifreiðarinnar sem slysinu olli „með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. Árið 2019 höfðaði B mál gegn V hf. og A til greiðslu frekari bóta úr ábyrgðartryggingu hjá V hf. vegna versnandi heilsu hans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að af matsgerðum sem B aflaði árin 2017 og 2018 og gögnum málsins að öðru leyti leiddi að þær breytingar sem urðu á heilsufari B frá því að mat á heilsu hans lá fyrir árið 2011, hafi verið ófyrirsjáanlegar og væru orsök umferðarslyssins. Að mati héraðsdóms leiddi af hinum samningsbundna fyrirvara að B þyrfti ekki að sæta því að endurupptaka bótaákvörðunar væri háð því að ófyrirsjáanlegar breytingar leiddu til þess að miska- eða örorkustig yrði verulega hærra en áður var talið. B hafi því átt rétt á því að fá ákvörðun um bætur tekna upp að nýju. Talið var að fyrningarfrestur fjárkröfu B hafi byrjað að líða við lok ársins 2017 en það ár hafi B fengið staðfestingu þess að varanlegar afleiðingar slyssins fyrir hann væru meiri en áður var talið. Krafa hans var því talin ófyrnd er málið var höfðað. Að þessu gættu var fallist á kröfu B.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skuld sem stofnaðist með uppgreiðslu áhvílandi lána á fasteign er stefnandi hafði keypt af stefnda en kaupunum hafði verið rift með dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti. Þá var stefndi einnig dæmdur til að greiða annan útlagðan kostnað sem stefnandi hafði orðið fyrir vegna fasteignakaupanna. Stefndi fékk viðurkennda lækkun á kröfum sínum að hluta þar sem stefnandi hafði rýrt verðgildi eignarinnar eftir að hún rifti kaupunum og var því grandsöm eftir þann tíma.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 við störf sín hjá Í sem háseti. Í viðurkenndi bótaskyldu og bótauppgjör fór fram í kjölfar kröfubréfs frá lögmanni A um bætur á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar. Lögmaður A gerði fyrirvara við uppgjörið um frekari bætur yrði varanleg örorka eða miski síðar metinn hærri. Fljótlega eftir uppgjörið aflaði A nýrra gagna um tjón sitt og krafðist frekari bóta en þeim kröfum hafnaði Í. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í. Hæstiréttur féllst ekki á kröfu A um að dómur Landsréttar yrði ómerktur sökum þess að hann hefði ekki verið skipaður tveimur sérfróðum meðdómsmönnum, að einn dómari hefði verið vanhæfur eða að annmarki hefði verið á samningu dómsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar fyrirvari við bótaákvörðun fullnægir áskilnaði um að vera skýr og ótvíræður hafi hann gildi milli aðila. Í málinu lægju ekki fyrir gögn um nánari skýringar á fyrirvaranum, þar með talið tilefni hans eða hvort áfrýjandi teldi tilteknar forsendur í álitgerð örorkunefndar ekki standast. Þegar litið væri til orðalags fyrirvarans og þess sem lægi fyrir um aðdraganda uppgjörsins væri fyrirvarinn, að því leyti sem hann gat lotið að forsendum uppgjörsins, ekki nægilega ótvíræður til þess að geta orðið grundvöllur að frekari kröfum A um bætur. Taldi rétturinn að fyrirvarinn fæli ekki annað í sér en áskilnað um frekari bætur ef síðar yrðu ófyrirséðar breytingar á heilsu hans sem yllu því að varanlegur miski eða varanleg örorka yrði talin meiri en lagt hefði verið til grundvallar við fullnaðaruppgjör. Talið var ósannað að breytingar hefðu orðið á heilsufari A eftir að samkomulag um fullnaðaruppgjör hefði verið gert og að slíkar breytingar hefðu valdið því að varanlegar afleiðingar af völdum slyssins hefðu síðar verið metnar meiri en lagt var til grundvallar við gerð samkomulagsins. Þegar af þeirri ástæðu gæti A ekki haft uppi frekari kröfur á hendur Í hvorki á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga né fyrrgreinds fyrirvara. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur um sýknu Í.
Aðilar deildu um uppgjör vegna ábúðarloka S og Ó á bújörð í eigu Þ. S og Ó kröfðust þess að Þ yrði gert að greiða þeim tiltekna fjárhæð fyrir endurbætur þeirra á jörðinni samkvæmt mati yfirmatsnefndar. Í dómi Landsréttar kom fram að slíkir annmarkar væru á niðurstöðum nefndarinnar um mat á eignum og endurbótum við ábúðarlok S og Ó að ekki væri hægt að leggja þær til grundvallar í málinu. Var málatilbúnaður S og Ó svo vanreifaður að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.
Vátrygginarfélag sýknað af kröfu um greiðslu lögmannskostnaðar við uppgjör munatjóns.
Fallist á kröfu aðalstefnanda um greiðslu orlofs og fl. vegna starfsloka hjá gagnstefnanda og hún sýknuð af kröfu gagnstefnanda um bætur vegna ólögmæts brotthlaups úr starfi og endurgreiðslu söluþóknunar.
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri bóta úr slysatryggingu launþega sem I ohf. tók hjá V hf. en A varð fyrir fjöláverka af völdum slyss í júlí 2015 þegar hann var starfsmaður I ohf. V hf. taldi að við uppgjör bóta ætti ekki að leggja saman miskastig vegna orkutaps af völdum hvers áverka um sig samkvæmt miskatöflum örorkunefndar heldur beita svokallaðri hlutfallsreglu. A taldi hins vegar að við uppgjörið ætti að leggja saman miskastig samkvæmt þeirri miskatöflu örorkunefndar sem í gildi var þegar örorka hans var metin. Í dómi Hæstaréttar var talið að við skýringu á skilmálum slysatryggingarinnar bæri að beita andskýringarreglu og skýra umdeilanleg ákvæði í samningi þeim í óhag sem samdi þau en ekki hefði annað komið fram í málinu en að um einhliða staðlaða skilmála hafi verið að ræða sem V hf. hefði samið. Í reglunni fælist jafnframt að sá sem hefði átt að tjá sig skýrar yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Talið var að V hf. hefði ekki sýnt fram á að skaðabótalög, kjarasamningar, lög um vátryggingarsamninga, skilmálar slysatryggingar launþega, eins og þeir yrðu túlkaðir í ljósi andskýringarreglunnar, eða sú miskatafla örorkunefndar frá árinu 2006 sem í gildi var þegar mat á varanlegri örorku A fór fram styddi málatilbúnað hans. Þá hefði hann ekki heldur með tilvísun til dómaframkvæmdar eða með öðrum hætti sýnt fram á tilvist venju um beitingu hlutfallsreglu við mat á heildarmiska af völdum fjöláverka á grundvelli miskatöflu örorkunefndar frá árinu 2006. Voru kröfur A því teknar til greina.
Í málinu var deilt um uppgjör við starfslok B hjá D-samstæðunni 2017 við innlausn á eignarhlut hans í D sf. við starfslok. B reisti báðar aðalkröfur sínar á því að gera hefði átt upp við hann í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög. Í dómi Landsréttar var hafnað þeirri kröfu B að við innlausn eignarhluta hans í D sf. yrði beitt annarri reikningsaðferð um uppgjör við útgöngu úr félaginu en þeirri sem getið væri um í samkomulagi A-félagsmanna í D sf. frá 14. nóvember 2013. Væri sú niðurstaða í samræmi við meginreglur samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Einnig var hafnað kröfu B um viðurkenningu á rétti hans til hlutdeildar í hagnaði D sf. vegna þess rekstrarárs þegar innlausn hluta hans átti sér stað. Þá hafnaði Landsréttur jafnframt þeim þætti kröfugerðar B sem byggðist á því að hann ætti rétt til hlutdeildar í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í D sf. vegna rekstraráranna 2012/2013 til og með 2016/2017. Loks taldi Landsréttur að B hefði ekki sýnt fram á að D sf. hefði í málinu sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi sem D sf. bæri ábyrgð á. Stóðu því engin rök til þess að taka til greina kröfu B um viðurkenningu á rétti til bóta úr hendi D sf. Var því hafnað öllum málsástæðum B í málinu og staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna D sf. af kröfum B.
Hafnað kröfu stefnanda um að við uppgjör gagnvart honum um bætur vegna líkamstjóns skyldi miða við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
M áfrýjaði dómi héraðsdóms og krafðist þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur. Í úrskurði Landsréttar var gerð grein fyrir málsmeðferð í héraði og þess getið að M hefði aflað matsgerðar eftir XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og lagt fram matsbeiðni sína í því máli meðan á greinargerðarfresti hans stóð í málinu sem var til úrlausnar fyrir Landsrétti. Að virtum atvikum málsins og málsástæðum M var talið að honum hefði verið rétt að afla matsgerðarinnar fyrir þeim dómara sem fór með málið og leysti úr því samkvæmt 1. mgr. 47. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað sem þessu liði lægi fyrir að M hefði boðað framlagningu matsgerðarinnar á fyrstu stigum málsins og áréttað fyrirhugaða framlagningu hennar undir rekstri þess. Þá hefði dómari málsins tekið rökstudda ákvörðun um að heimila framlagningu matsgerðarinnar og tekið afstöðu til sönnunargildis hennar í hinum áfrýjaða dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sérþekkingar hefði verið þörf í dóminn til að geta tekið afstöðu til ýmissa matsliða og að héraðsdómara hefði verið ófært að taka með fullnægjandi hætti afstöðu til ágreiningsatriða málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar og lagaþekkingar. Þar sem borið hefði að kveðja til sérfróðan matsmann til dómstarfa, samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en það ekki verið gert var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Stefnandi reisti stálgrindarhús fyrir stefnda. Hann höfðaði málið til þess að fá greidda lokagreiðslu skv. samningi. Talið var að stefndi hefði glatað rétti til tafabóta vegna tómlætis. Stefnandi var hins vegar talinn hafa sýnt fram á að hann ætti rétt til greiðslu fyrir viðbótarverk. Stefndi var því dæmdur til þess að greiða stefnanda lokagreiðslu skv. samningi svo og fyrir viðbótarverkið.
Krafist var heimildar til að gera fjárnám hjá veðþola vegna skulda sem ekki fengust greiddar úr þrotabúi skuldara. Ágreiningur reis um verðmæti þeirra eigna sem stóðu til tryggingar skuldinni, hvort þær hefðu verið seldar á undirverði, hvert uppgjör væri rétt, hvernær greiðslur hefðu borist inn á lánið, hvort taka ætti tillit til endanlegs söluverðs, áhrif skiptaloka á ábyrgð veðþolans og hvort einstakar málsástæður væru of seint fram komnar. Fallist var á