F ehf. var lægstbjóðandi í lokuðu útboði sem fram fór á vegum Ö ehf. til að afla tilboða í verkfræðihönnun á burðarvirki og jarðvinnu vegna byggingar á nýjum íbúðarhúsum fyrir aldraða. F ehf. kvað tilboð sitt hafa miðast við að stærð bygginganna, að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara, hafi verið 7.560 fermetrar, eins og fram kæmi í grein 1.1 í útboðslýsingu. Honum hafi síðar orðið ljóst að raunstærð bygginganna væri 10.084,2 fermetrar og næmi stærðarfrávikið því 33,4%. Ágreiningur málsins laut að því hvort F ehf. ætti rétt á viðbótarþóknun vegna þessa stærðarfráviks. Í dómi Landsréttar kom fram að stærð bygginganna sem F ehf. kvaðst hafa lagt til grundvallar tilboðum sínum hafi verið sá hluti þeirra sem var ofanjarðar. Að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara hafi heildarstærð bygginganna numið rétt rúmlega 10.000 fermetrum, eins og fram kæmi í fylgiskjölum með útboðsgögnum. Var fallist á það með héraðsdómi að tilvísun greinar 1.1 í útboðslýsingu til 7.560 fermetra áætlaðrar brúttóstærðar bygginganna hafi ekki falið í sér villu, þótt greinin hafi aðeins tilgreint byggingarmagn ofanjarðar, sem valdið gat misskilningi. Þá taldi Landsréttur að líta yrði til þess að hefði F ehf. kynnt sér öll útboðsgögnin, eins og honum hafi borið að gera samkvæmt útboðslýsingunni, hefði honum ekki átt að geta dulist hver heildarstærð bygginganna var, auk þess sem hann átti þess kost að leita frekari skýringa Ö ehf. á efni útboðsgagnanna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Ekki var fallist á að samkomulag um jafna skiptingu eigna að frádregnum lánum og kostnaði sem tengdist fasteignum við sambúðarslit hefði valdið því að samkomulagið hefði verið ógilt frá upphafi vegna yfirstrikuna ákvæða um frekari barneignir, sem ágreiningur var um hvernig hefði komið til. Þá var ekki fallist á að kostnaðarliðir sem stefnda hélt fram að ættu að dragsta frá hlut stefnanda ættu við rök að styðjast og henni gert að greiða stefnanda dómkröfu.
Aðilar deildu um uppgjör samnings í tengslum við þjónustu sem A veitti B en krafa A tók mið af átta ógreiddum reikningum sem sendir höfðu verið B mánaðarlega á nánar tilgreindu tímabili. B krafðist sýknu á þeim forsendum að samið hafi verið um fasta greiðslu að hámark 15 milljónum króna og að honum bæri ekki að greiða reikninga A sem væri umfram þá fjárhæð. Þá reisti hann kröfur sínar á því að galli hefði verið á verki A. Í dómi héraðsdóms var B ekki talinn hafa tekist sönnun þess að samningur aðila væri annars efnis en hann bar með sér og því lagt til grundvallar að samið hefði verið um að A sendi B reikning mánaðarlega. Þá var talið ósannað að galli hefði verið á verki A. Á hinn bóginn voru B dæmdur afsláttur að álitum vegna tafa á verkinu og þess að kostnaður við verkið hafði farið verulega fram úr áætlun.
Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefndi hefði vanefnt samningsskyldur sínar gagnvart stefnanda þegar hann tók ákvörðun um að greiða út bankaábyrgð til verkkaupa. Ágreiningurinn varðaði hvort skilyrði hefðu verið fyrir útgreiðslu bankaábyrgðarinnar. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda þar sem talið var að verkkaupi hefði leitt líkum að því gagnvart stefnda að stefnandi hefði vanefnt skyldur sínar samkvæmt verksamningnum á því tímamarki sem krafa um útborgunina kom fram og með því uppfyllt skilyrði ábyrgðarinnar.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Í málinu var deilt um hvaða áhrif lækkun sem varð á byggingarvísitölu í kjölfar gildistöku laga nr. 25/2020 um breytingu á ýmsum lögum til að mæta efnahagslegum áhrifum heimsfaraldurs kórónuveiru hefði á endurgjald samkvæmt verksamningi sem V hafði gert við Í hf. í kjölfar opinbers útboðs. Óumdeilt var að hefði ekki komið til setningar laganna hefði vísitalan hækkað um 0,3% í stað þess að lækka um 2,8% sem hafði þau áhrif að verðbætur til Í hf. og þar með heildarendurgjald samkvæmt verksamningnum varð lægra en ella. Í hf. byggði á því að grein 5.1.13 í ÍST 30:2012 sem gilti um samninginn leiddi til þess að það gæti krafist breytingar á samningsfjárhæðinni þar sem með lækkun vísitölunnar hefði kostnaður V sem verkkaupa lækkað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að greinin gerði ráð fyrir því að tekin væri afstaða til þess hverju sinni hvort áhrif tiltekinnar lagabreytingar á kostnað verkkaupa endurspeglaðist í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um að láta verklaun fylgja og þá að hvaða marki. Þær verðbætur sem V þurfti að greiða á umsamin verklaun til Í hf. hefðu vissulega orðið lægri en ella vegna áhrifa laganna á byggingarvísitölu. Breytingar á heildarendurgjaldi fyrir verkið og þar með kostnaði V endurspegluðust hins vegar eðli málsins samkvæmt í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um. Féllst Hæstiréttur því ekki á að málatilbúnaðar Í hf. samrýmdist orðalagi og efnislegu inntaki greinar 5.1.13 í staðlinum. Í hf. byggði að auki á reglum samningaréttar um brostnar forsendur, 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga svo og reglum um óréttmæta auðgun. Hæstiréttur féllst ekki á að þær reglur gætu leitt til breytingar á endurgjaldi Í hf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfu Í hf.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu persónuuppbóta, sem talin voru vera lágmarksréttindi samkvæmt kjarasamningi. Var því hafnað að tómlæti stefnanda hafi átt að leiða til þess að krafan væri niður fallin vegna grandsemi stefnanda um greiðslur persónuuppbóta til tímavinnustarfsfólks í dagvinnu en stefnandi hafði ekki haft ástæðu til að hafa kröfuna uppi fyrr.
A höfðaði mál gegn KA til heimtu árangurstengdra launa sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt samningi aðila. Ágreiningur málsins laut að túlkun samningsákvæðis um að A fengi 10% af allri þeirri upphæð sem KA fengi greitt frá UEFA vegna þátttöku í Evrópukeppni. Sagði þar að ákvæðið ætti eingöngu við um það fjármagn sem væri vegna leikjanna en næði ekki til ferðagreiðslna eða þeirra greiðslna sem væru óháðar leikjum í Evrópukeppni. KA afþakkaði vinnuframlag A eftir 17. september 2022. Ágreiningslaust var að samningnum var ekki rift og að hann rann sitt skeið 31. október 2022 en A fékk greidd laun út þann tíma. Í dómi Landsréttar var fallist á með héraðsdómi að A hefði verið þjálfari liðsins samkvæmt samningi er liðið vann sér inn þátttökurétt í Evrópukeppninni, þótt vinnuframlag hans hefði verið afþakkað. Einhliða ákvörðun KA um að afþakka vinnuframlag A í síðustu 5 leikjum tímabilsins gæti ekki fellt niður rétt hans til árangursgreiðslu samkvæmt samningnum. Landsréttur taldi ekki verða ráðið af gögnum málsins að KA hefði fengið sérstakar greiðslur frá UEFA til að standa straum af ferðakostnaði og átti A því rétt til 10% af þeirri heildarfjárhæð sem KA fékk greitt fyrir þátttökuna, að frádregnum ferðakostnaði félagsins. Loks var greiðslan talin launagreiðsla og reiknaðist því orlof ofan á greiðsluna sem A átti rétt á. Var KA því dæmt til að greiða A 9.322.601 krónu ásamt dráttarvöxtum.
Hafnað kröfu stefnanda vegna óútgefinna reikninga samkvæmt samstarfssamningi, sem og skaðabótaskyldu stefnda út gildistíma samningsins.
A var sagt upp störfum hjá I en um ástæður uppsagnarinnar var vísað til alvarlegra brota gegn siðareglum I og dótturfélaga sem og viðbragðsáætlunar I. Uppsögnin átti sér þann aðdraganda að nemi í flugumferðarstjórn við nánar tiltekinn skóla, sem A sinnti kennslu við, hafði kært A og samstarfsmann hans fyrir kynferðisbrot og sætti málið rannsókn lögreglu um tíma uns það var fellt niður af hálfu héraðssaksóknara. Áfrýjandi gekkst við að hafa stundað kynlíf með nemanum en fullyrti að það hefði verið með samþykki viðkomandi. Ágreiningur aðila laut í meginatriðum að því hvort A hefði orðið uppvís að „grófu broti í starfi“ samkvæmt samkomulagi sem gert var í tengslum við kjarasamning sem gilti um störf A. Landsréttur rakti meðal annars að í siðareglum I, sem vísað var til í ráðningarsamningi A, hefði falist að A bæri að varast að framkoma hans varpaði rýrð á starf hans eða I, hvort sem er innan þess eða utan. Við túlkun þess hvort A hefði varpað rýrð á I eða eigið starf yrði að líta til hlutverks I, þeirra starfa sem A gegndi hjá I og ábyrgðar hans, sem og hlutverks I. Var þá vísað til þess að í ákvæðum laga og stjórnvaldsfyrirmæla væru gerðar mjög ríkar kröfur til þeirra aðila sem sinntu flugleiðsöguþjónustu fyrir flugumferð og rekstrarstjórn flugumferðar, sem og þeirra einstaklinga sem störfuðu við slíka starfsemi, en þær miðuðu að því að tryggja almannaöryggi í flugsamgöngum. Í ljósi atvika, siðareglna I og þeirra krafna sem gera yrði til starfsemi I lagði Landsréttur til grundvallar að I hefði verið heimilt að segja A upp störfum vegna þeirrar háttsemi sem hann hefði sjálfur viðurkennt, enda hefðu hvorki fyrirmæli laga, viðkomandi kjarasamnings né annarra heimilda staðið því í vegi. Þá var það ekki talið I til sakar þótt hann hefði ekki hlutast til um frekari rannsókn á grundvelli reglugerðar nr. 1009/2015. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu I af kröfum A var því staðfestur.
S og B deildu um réttarstöðu sína og uppgjör á verkframkvæmd samkvæmt tilgreindum samstarfssamningum um byggingu atvinnuhúsnæðis. S taldi verulegan hluta verklauna ógreiddan og krafðist greiðslu þeirra. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að fyrir lægi að B skyldi vera raunverulegur eigandi lóða og húsa sem á þeim voru byggð og bera fjárhagslega ábyrgð á verkefninu sem byggingaraðili. Í samræmi við þá stöðu B hefði söluverð fasteigna runnið til hans og hann þannig fengið greitt upp í útlagðan kostnað og fjármagnskostnað. Skuldbinding B samkvæmt samningum aðila hefði verið reist á áætlun S um kostnað við að ljúka fram- kvæmdunum og takmörkuð við þá fjárhæð. Ekki væri unnt að skýra samninga aðila á annan veg en að S hafi samþykkt að taka áhættuna af því að ef kostnaður yrði hærri en kostnaðaráætlun hans gerði ráð fyrir gæti hann ekki innheimt þann kostnað hjá B. Þá hefði S átt þess kost að kaupa eignirnar á grundvelli kaupréttarsamningsins, teldi hann að söluverð fasteignanna yrði hærra en kostnaður B af verkinu, ásamt ávöxtunarkröfu hans, en S hefði ákveðið að nýta sér ekki þann rétt. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B af kröfum S.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda vegna umkrafins frítökuréttar þar sem ekki var talið að til hans hefði stofnast í samræm við ákvæði í kjarasamningi.
Stefnandi, sem tók að sér verk/þjónustu við hönnun burðarvirkis, jarðvinnu og lagna í nýbyggingu í framhaldi af lokuðu útboði stefnda, krafðist viðbótarþóknunar vegna stærðarfrávika. Var deilt um það hvor aðila skyldi bera hallann af misskilningi stefnanda um stærð bygginganna við tilboðsgerð. Ekki þótti sýnt að um slíkan óskýrleika, villu eða rangar upplýsingar hefði verið að ræða í útboðsgögnum að stefndi yrði látinn bera hallann af þeim misskilningi. Var stefndi því sýknaður af dómkröfu stefnanda. Málskostnaður milli aðila var þó felldur niður vegna vafaatriða í málinu.
Í málinu krafðist stefnandi bóta úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu vegna andlegs tjóns sem hún byggði á að hún hefði orðið fyrir í starfi sínu hjá stefnda þegar ósáttur viðskiptavinur ruddist inn á starfstöð hennar. Var sakarefni málsins skipt þannig að í þessum þætti málsins var einungis til umfjöllunar krafa hennar um viðurkenningu bótaskyldu úr tryggingunni. Í meginatriðum snerist ágreiningur aðila í þessum þætti málsins um það hvort andlegt tjón, án tengsla við líkamlegar afleiðingar, gæti fallið undir orðin „meiðslum á líkama“ í skilningi skilmála tryggingarinnar þar sem hugtakið „slys“ var skilgreint. Varð niðurstaða málsins sú að ósannað taldist að um slys í skilningi skilmálanna hefði verið að ræða. Þar sem af þeirri niðurstöðu leiddi að fjárkrafa stefnanda gat ekki komið til umfjöllunar var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu. Málskostnaður var felldur niður en stefnandi naut gjafsóknar.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótarétti úr véla- og tækjatryggingu og rekstrarstöðvunartryggingu hjá stefnda vegna tjóns er varð vegna leka á zinkdeiglu. Talið var sannað með matsgerð dómkvadds matsmanns að tjónið hafi orsakast af skyndilegri og ófyrirséðri bilun. Hafnað var mótbárum stefnda um að undanþáguákvæði trygginganna ættu við og var bótaskylda staðfest og stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Aðilar málsins gerðu með sér verksamning um breikkun Reykjanesbrautar, Í hf. sem verktaki og V sem verkkaupi. Ágreiningur reis milli aðila um það hvort og þá hvaða áhrif lækkun byggingarvísitölu í maí 2020 ætti að hafa á samning aðila. Byggði Í hf. á því að samkvæmt grein 5.1.13 í ÍST 30:2012, sem var hluti útboðslýsingar, ætti að breyta samningsfjárhæð aðila til hækkunar. Taldi Í hf. að lög nr. 25/2020 hefðu leitt til þess að byggingarvísitala hefði lækkað um 2,8% í maí 2020 í stað þess að hækka um 0,3% og byggði þar á matsgerð dómkvadds matsmanns. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt umræddu ákvæði í ÍST 30:2012 ætti að meta sérstaklega hvaða áhrif lagabreytingar hefðu á „kostnað“ aðila til hækkunar eða lækkunar. Ekki yrði þó ráðið af gögnum málsins hvort eða þá hvernig kostnaður væri skilgreindur í samningi aðila. Í ljósi þessa og að teknu tilliti til þess að verksamninga sem gerðir væru á grundvelli ákvæða laga nr. 120/2016 um opinber innkaup bæri að túlka samkvæmt orðanna hljóðan var hafnað þeirri málsástæðu Í hf. að endurgjald hans skyldi hækkað á grundvelli greinar 5.1.13 í ÍST 30:2012. Ekki var heldur á það fallist að réttarreglur um brostnar forsendur gætu leitt til þeirrar niðurstöðu. Loks var ekki talið að efni væru til að víkja ákvæði samnings aðila um endurgjald til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfum Í hf.
Aðilar málsins deildu um gildi samnings um vatnskaup stefnanda af stefnda. Taldi dómurinn stefnanda ekki hafa sýnt fram á að með viðauka við samninginn hafi stefndi fallið frá öllum tímaskilyrðum í samningnum og var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Fallist var á kröfu stefnanda um árangurstengda greiðslu sem hann taldi sig eiga rétt á úr hendi stefnda vegna starfa hans sem knattspyrnuþjálfari meistaraflokks karla hjá stefnda. Ennfremur var fallist á að krafan væri launakrafa sem greiða bæri orlofslaun af í samræmi við 1. gr. laga nr. 30/1987. Kröfu stefnanda um greiðslu lífeyrisiðgjalda af kröfunni var aftur á móti vísað frá dómi. Þá féllst dómurinn á kröfu stefnda um frádrátt ferðakostnaðar frá árangurstengdu greiðslunni til stefnanda.
E ehf. höfðaði mál þetta og krafði S ehf. um greiðslu 9.548.000 króna. Ágreiningur aðila laut að því hvort S ehf. bæri að inna af hendi greiðslur til E ehf. á grundvelli þjónustusamnings sem aðilar höfðu undirritað. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu E ehf. en 836.530 krónur dregnar frá höfuðstólnum vegna ógreiddrar húsaleigu sem E ehf. samþykkti að koma skyldi til frádráttar. Í dómi Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar, að virtum ákvæðum þjónustusamningsins, að S ehf. hefði skuldbundið sig til að greiða E ehf. fasta fjárhæð í hverjum mánuði sem miðaðist við 80 vinnustundir. Ekki var fallist á þá málsástæðu S ehf. að E ehf. hefði vanefnt þjónustusamninginn og því fyrirgert rétti til greiðslna samkvæmt honum. Að sama skapi hefði S ehf. ekki sýnt fram á að E ehf. hefði á tilgreindum fundi afsalað sér kröfu um greiðslu á grundvelli samningsins. Loks féllst Landsréttur ekki á varakröfu S ehf. um að ógreiddar leigugreiðslur E ehf. til S ehf. „kæmu að fullu til frádráttar kröfu E ehf.“, enda hefði S ehf. ekki skýrt málatilbúnað sinn, svo sem með sundurliðun kröfunnar eða með nákvæmri tilgreiningu á þeirri fjárhæð sem hann teldi að koma skyldi til frádráttar. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.
Með leigusamningi til 20 ára leigði Í ehf. til F ehf. fasteign undir hótelrekstur. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19 lokaði F ehf. hótelinu í apríl 2020. Í málinu krafðist F ehf. að endurgjaldsákvæði leigusamnings aðila yrði breytt á tímabilinu apríl 2020 til mars 2021. Í ehf. krafðist hins vegar greiðslu leigu fyrir tímabilið apríl 2020 til september sama ár. Hæstiréttur féllst ekki á að sjónarmið um áhættuskipti, stjórnunarábyrgð, brostnar forsendur eða regla 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga skyldu leiða til breytinga á samningi eða skyldum til greiðslu leigu. Leigusamningurinn hafði að geyma sérstakt ákvæði um force majeure aðstæður sem áhrif gæti haft í tilviki greiðslufalls F ehf. Atvik þóttu vera með þeim hætti að skilyrði samningsákvæðisins voru talin uppfyllt þannig að greiðslufall F ehf. frá 1. apríl 2020 til 31. mars 2021 þóttu ekki hafa falið í sér vanefnd. Á hinn bóginn var fallist á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að það leysi F ehf. ekki undan þeirri skyldu að greiða kröfuna eftir að því ástandi lauk. F ehf. var dæmt til að greiða Í ehf. leiguskuldina með dráttarvöxtum frá þeim tíma er efndahindrun samkvæmt samningsákvæðinu lauk.
Með leigusamningi til 20 ára leigði S ehf. til B hf. fasteignir undir hótelrekstur. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19 lokaði B hf. hótelinu í mars 2020. Jafnframt greiddi B hf. 20% af umsaminni leigu á tímabilinu. Í málinu krafði S ehf. B hf. um vangoldnar leigu samkvæmt leigusamningnum, að frátöldum framangreindum innborgunum. Kröfu var jafnframt beint að I hf., sem með áritun á samninginn ábyrgðist greiðslu fjárhæðar sex mánaða leigu. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að áhættuskipti að gagnkvæmum samningi ættu ekki að hafa áhrif á leigu umrætt tímabil. Skylda til greiðslu peninga hefði ekki fallið niður vegna reglunnar um force majeure. Þá ætti regla um stjórnunarábyrgð sem skuldari bar fyrir sig ekki við í málinu og heldur ekki reglur um brostnar forsendur. Jafnframt hafnaði Hæstiréttur því að efni væru til þess á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að skilyrði væru til þess að víkja til hliðar endurgjaldsákvæði samningsins. Þó var upphafstími dráttarvaxta leiguskuldar miðaður við höfðun máls í héraði en ekki við umsamda gjalddaga. Þá var I hf. dæmdur greiðsluskyldur eftir ábyrgð sinni samkvæmt samningnum og var upphafstími dráttarvaxta dómkröfunnar á hendur honum hinn sami og hjá B hf.
A krafðist greiðslu launa úr hendi B ehf. í veikindaforföllum. Deila aðila sneri helst að því hvort aðgerð sem A gekkst undir og tilefni hennar félli undir sjúkdómshugtak vinnuréttar og kjarasamnings sem var í gildi þegar hún fór fram eða hvort setning laga nr. 80/2019 um kynrænt sjálfræði hefði leitt til réttindamissis áfrýjanda í þessu tilliti. Dómurinn vísaði til þess að markmið laga nr. 80/2019 hefði verið að mæla fyrir um rétt einstaklinga til að skilgreina kyn sitt sjálfir og þannig tryggja einkalífsréttindi þeirra sem njóta stjórnarskrárverndar. Þannig hefði með lögunum engin afstaða verið tekin til þess hvort kynmisræmi gæti talist veikindi og ekkert í lögunum eða greinargerð með þeim sem benti til að ætlunin hafi verið að skerða réttindi þeirra sem lögin taka til. Í málinu hafði A aflað tveggja læknisvottorða um óvinnufærni sína og í vætti annars læknisins fyrir dómi kom fram að aðgerðin hefði verið aðkallandi til að koma í veg fyrir óvinnufærni A. Þegar B ehf. bárust þessi vottorð kallaði hann hvorki eftir frekari skýringum né freistaði þess að fá þeim hnekkt. Að þessu gættu var talið að A hefði sannað að hann ætti á grundvelli kjarasamnings rétt til launa í veikindaforföllum. Krafa A var því tekin til greina.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og G gegn D sf. og D ehf. var vísað frá dómi á þeim forsendum að málið ætti undir enska dómstóla, auk þess sem stefna hefði þurft breska sameignarfélaginu NWE LLP til varnar, sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi fyrir D ehf. heyrðu ágreiningsefni í tengslum við samkomulagið undir úrlausn Gerðardóms Viðskiptaráðs Íslands. L og G fólu Gerðardómi Viðskiptaráðs Íslands meðferð málsins í samræmi við fyrrgreint samkomulag en málinu var vísað frá gerðardómi þar sem D sf. og D ehf. neituðu að hlíta lögsögu hans. Taldi Landsréttur að með því að hafna því að meðferð málsins ætti undir gerðardóminn gætu D sf. og D ehf. ekki borið fyrir sig að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á þeim grundvelli. Landsréttur taldi jafnframt að ítrekaðar tilvísanir hluthafasamkomulagsins til annars samnings sem mælti fyrir um að réttindi og skyldur aðila hans færu að enskum lögum fælu ekki í sér að aðilar hefðu undirgengist lögsögu enskra dómstóla um úrlausn krafna sinna á hendur D sf. og D ehf., auk þess sem atbeini breska sameignarfélagsins NWE LLP væri ekki nauðsynlegur til að fullnægja kröfum L og G. Þá voru ekki þeir annmarkar taldir vera á kröfugerð L og G sem varðað gætu frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
G höfðaði mál gegn F ehf. til greiðslu hluta söluþóknunar vegna sölu tiltekinnar fasteignar. Í dómi Landsréttar var rakið að eigendur fasteignarinnar hefðu með samningi veitt G umboð til að annast sölu á fasteigninni. Í samningnum hefði meðal annars verið kveðið á um að eignin væri sett í almenna sölu og að greiða bæri umsamda söluþóknun þeim aðila sem seldi eignina. Þá vísaði Landsréttur til þess að í hinum áfrýjaða dómi kæmi fram að í almennri sölu fælist að eigendur mættu bjóða eignina til sölu hjá fleiri en einum fasteignasala. Einnig kom fram að fasteignasali hjá F ehf. hefði fengið umboð til sölu fasteignarinnar hjá eigendum hennar og að ekki yrði séð að samningur G við eigendur fasteignarinnar hefði staðið veitingu þess umboðs í vegi. G hefði heldur ekki sýnt fram á að í íslenskum rétti væri til staðar meginregla laga um sölu fasteigna og góða starfshætti sem stoð fengi í siðareglum Félags fasteignasala er girt hefði fyrir, eins og atvikum var háttað, að eigendur fasteignarinnar veittu öðrum aðila en G umboð til að selja eignina. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og F ehf. sýknað af kröfum G.
KA höfðaði mál gegn K til innheimtu vangoldinna launa og útlagðs sjúkrakostnaðar. Kröfur sínar reisti KA á tveimur samningum og viðaukum við þá þar sem hann skuldbatt sig til þess að æfa og spila körfuknattleik með liði K. Í dómi Landsréttar var rakið að í ágúst 2020 hefði KA rift samningi aðila frá júlí 2019. Með samningunum og fyrri samningi aðila hefðu KA verið tryggð tilgreind útborguð laun á mánuði auk þess sem í samningunum hefði verið kveðið á um árangurstengdar greiðslur til KA og rétt hans til afnota af bifreið. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu að KA hefði verið rétt að stefna K til varnar í málinu en ekki körfuknattleiksdeild félagsins. Ekki var uppi ágreiningur í málinu um útreikning launa KA á samningstímabilinu og þá voru greiðslur K til KA einnig ágreiningslausar. Að virtu orðalagi samninga aðila og samningsviðauka þótti það standa K nær að sýna fram á að vilji aðila hefði staðið til þess að launagreiðslur til KA féllu niður í slysa- og veikindaforföllum en það taldi Landsréttur að K hefði ekki tekist. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að ekki bæri að lækka launakröfu KA vegna þess tíma sem hann var frá æfingum og keppni. Einnig var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að hvorki yrði fallist á að skylda aðaláfrýjanda til greiðslu launa samkvæmt samningum aðila hefði fallið niður á grundvelli ólögfestra reglna um óviðráðanleg ytri atvik, „force majure“, eða brostnar forsendur né að talið yrði að samningarnir yrðu með nokkrum hætti ógiltir eða þeim vikið til hliðar með stoð í ákvæðum 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Landsréttur komst enn fremur að þeirri niðurstöðu að KA ætti rétt til greiðslu launa meðan á tveggja vikna orlofsferð hans hefði staðið, enda hefði hann upplýst K um ferðina með fyrirvara og hún ekki sætt andmælum af hálfu félagsins. Var talið að félagið hefði ekki sýnt fram á að um óheimila töku orlofs hefði verið að ræða. Þá hafnaði Landsréttur því að K hefði sýnt fram á að félagið ætti gagnkröfur á hendur KA sem tækar væru til skuldajafnaðar. Að endingu vísaði Landsréttur til þess að samningur aðila og samningsviðauki hefðu haft að geyma heimild til riftunar sem KA hefði mátt beita vegna ítrekaðra og verulegra vanefnda K. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um lögmæti riftunar KA því staðfest með vísan til forsendna. Var K gert að greiða KA nánar tilgreinda fjárhæð vegna vangoldinna launa og einnig að endurgreiða honum útlagðan sjúkrakostnað, auk vaxta.
Í byrjun árs 2020 óskaði B eftir tveggja mánaða leyfi frá störfum fyrir A ehf. vegna brjóstnámsaðgerðar sem B hugðist gangast undir. Degi áður en umbeðið leyfi skyldi hefjast var B sagt upp störfum hjá A ehf. Við uppsögnina tilkynnti A ehf. að fallist væri á beiðni B um leyfi, þó þannig að það yrði launalaust. Þá var óskað eftir því að B ynni út þriggja mánaða uppsagnarfrest. B sneri ekki aftur til starfa hjá A ehf. og höfðaði mál gegn félaginu til greiðslu launa í veikindaforföllum á grundvelli laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla sem og kjarasamnings sem gilti á milli aðila. Deila aðila sneri helst að því hvort kynmisræmi hafi verið sjúkdómur í skilningi laga og bókunar við fyrrgreindan kjarasamning er B gekkst undir aðgerðina sem um ræðir. Í dómi Landsréttar var rakið að frá og með gildistöku laga nr. 80/2019 um kynrænt sjálfræði hafi í íslenskum rétti verið horfið frá því að skilgreina kynmisræmi sem sjúkdóm. Því væri ekki unnt að fallast á að B hafi, sem trans einstaklingur, verið haldinn sjúkdómi er hann gekkst undir brjóstnámsaðgerðina. Af því leiddi að ekki væri unnt að líta svo á að aðgerðin hafi leitt af sjúkdómi svo að B ætti rétt á launum í veikindaforföllum. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.
VT ehf. höfðaði mál á hendur V ehf. vegna ágreinings um gildi skjals sem bar yfirskriftina „Samningur: Viljayfirlýsing”. Greindi aðila á um hvort bindandi samningur hefði komist á sem og um túlkun skjalsins að því er varðar ætlaða sjálfskuldarábyrgð S, fyrirsvarsmanns VT ehf. VT ehf. taldi hið selda jafnframt haldið verulegum galla sem hefði veitt honum rétt til riftunar kaupsamningsins. Að teknu tilliti til þess hvernig VT ehf. stóð að greiðslum fyrir hið selda á nánar tilgreindu tímabili taldi Landsréttur að leggja yrði til grundvallar að bindandi samningur hefði komist á milli VT ehf. og V ehf. í samræmi við efni skjalsins. Þá taldi rétturinn að VT ehf. hefði glatað rétti sínum til að bera fyrir sig ætlaðan galla þar sem hann hefði vanrækt að tilkynna V ehf. um hann í samræmi við 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Eins og atvikum máls var háttað var ekki fallist á að nánar tilgreind samskipti starfsmanna VT ehf. við fyrirsvarsmann V ehf. hefðu jafngilt tilkynningu um galla í skilningi þess ákvæðis. Loks var ekki fallist á að hægt væri að leggja til grundvallar að S hefði á grundvelli skjalsins gengist undir sjálfskuldarábyrgð á efndum VT ehf. Var V ehf. látið bera hallann af óskýrleika skjalsins um ætlaða sjálfskuldarábyrgð S en fyrir lá að skjalið hafði verið samið á vegum fyrirsvarsmanns þess. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um annað en málskostnað.
Þ gerði samning við Í um hlutverk Súsönnu í uppfærslu þess síðarnefnda á óperunni Brúðkaup Fígarós. Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort Í hefði efnt að fullu skuldbindingar sínar samkvæmt samningnum. Í dómi Landsréttar var fallist á það með Þ að gildissvið kjarasamnings Félags íslenskra hljómlistarmanna og Félags íslenskra leikara um kaup og kjör söngvara hefði náð til samnings hennar við Í þótt þar hafi verið samið um greiðslu verklauna. Var talið að réttarsambandið milli Þ og Í hefði, um annað en greiðslu verklauna, haft einkenni hefðbundins vinnuréttarsambands. Væru ákvæði samnings Þ og Í um lakari kjör en kveðið var á um í kjarasamningnum því ógild. Var Í gert að greiða Þ 638.168 krónur vegna eftirstöðva æfingalauna, launatengdra gjalda og yfirvinnu. Kröfu Þ um greiðslu dráttarvaxta var hins vegar vísað frá dómi þar sem farist hefði fyrir að afmarka þá kröfu með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót eða með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
A höfðaði mál gegn Í til heimtu bóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá stofnuninni T. Byggði Í á því að uppsögnin hefði verið heimil án undangenginnar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins þar sem um hagræðingu í rekstri T hefði verið að ræða. Einnig deildu aðilar um hvort heimilt hefði verið að skerða með uppsögninni áunninn rétt A til launa í forföllum vegna veikinda. Í dómi Landsréttar var rakið efni rökstuðnings tollstjóra fyrir uppsögn A. Taldi rétturinn ekki efni til að hnekkja því mati sem þar kæmi fram um að réttmætt hefði verið að segja A upp starfi miðað við fyrirliggjandi þarfir T og verkefnastöðu. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins að farið hefði verið strangara í sakirnar en nauðsyn hefði borið til. Uppsögnin hefði verið reist á því að fækka þyrfti starfsmönnum T vegna fyrirliggjandi samdráttar í tekjum embættisins og yrði ekki ráðið af gögnum málsins að nein breyting hefði orðið á þeim samdrætti á uppsagnarfresti A. Lagði Landsréttur því til grundvallar að uppsögnin hefði verið í samræmi við fyrri málslið 1. mgr. 43. gr. og síðari málslið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 70/1996. Hins vegar taldi rétturinn að uppsögn starfsmanns sem er frá vinnu vegna veikinda hefði að jafnaði ekki áhrif á rétt viðkomandi til forfallalauna samkvæmt kjarasamningi á meðan viðkomandi væri enn veikur. Réttur starfsmanns til launa í veikindum réðist almennt af starfstíma viðkomandi og stæðist vart að vinnuveitandi hefði það í hendi sér að takmarka réttinn með uppsögn eftir að veikindi kæmu fram og starfsmaðurinn hefði byrjað að nýta réttinn. Var Í dæmt til að greiða A forfallalaun vegna veikinda til og með 29. júlí 2020 sem og útlagðan kostnað vegna læknisvottorða en að öðru leyti var Í sýknað af kröfum A.
Málið á rót sína að rekja til samkomulags sem A og F A/S gerðu með sér 7. mars 2006. Samkvæmt samkomulaginu, sem ritað var á dönsku, viðurkenndi A að skulda F A/S 623.280,74 danskar krónur. Í samkomulaginu fólst að krafan skyldi greidd með 120.000 dönskum krónum sem A bæri að standa skil á með 120 mánaðarlegum afborgunum að fjárhæð 1.000 danskar krónur fyrsta dag hvers mánaðar. Þegar allar afborganir hefðu verið greiddar með samtals 120.000 dönskum krónum skyldi bankinn senda fullnaðarkvittun fyrir eftirstöðvunum. A stóð skil á greiðslum samkvæmt samkomulaginu fram til apríl 2009 en frá þeim tíma urðu afborganir stopular og féllu alveg niður frá og með 21. janúar 2014. Krafan var framseld í apríl 2010 til N A/S en L A/S fékk kröfuna svo framselda í júní 2014. Með dómi héraðsdóms var talið ósannað að L A/S hefði fengið framselt annað og meira en 68.561 danska krónu. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur aðila aðallega að fjárhæð kröfu L A/S á hendur A, en A hélt því aðallega fram að fallið hefði verið frá frekari kröfum á hendur henni en tilgreindum eftirstöðvum kröfu að fjárhæð 120.000 danskar krónur í kjölfar kröfuframsals í apríl 2010. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að af gögnum sem lágu fyrir um framsal kröfunnar yrði með engu móti ráðið að það hafi verið bundið takmörkunum með tilliti til samkomulagsins frá 7. mars 2006. Samkvæmt því var fallist á að L A/S hefði með framsalinu í júní 2014 fengið í hendur allar þær heimildir sem upphaflegur framseljandi naut og samkomulagið fól í sér. Fjárkrafa L A/S var því að fullu tekin til greina.
A var sagt upp störfum sem framhaldsskólakennara 26. apríl 2019 og tók uppsögnin gildi 30. sama mánaðar. A hafði verið frá vinnu frá 13. nóvember 2018 vegna veikinda og fékk greidd laun til loka júlí 2019 en þá lauk þriggja mánaða uppsagnarfresti hennar. A höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu til heimtu forfallalauna til 7. nóvember 2019 á grundvelli gildandi kjarasamnings Kennarasambands Íslands við fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs. Aðila greindi á um hvort A ætti rétt til launa vegna veikinda eftir að uppsagnarfresti hennar lauk. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var rakið að af dómaframkvæmd leiði að réttur starfsmanna til forfallalauna í veikindum, sem hafa komið til áður en viðkomandi er sagt upp stöfum, verði almennt ekki skertur með uppsögn. Að mati héraðsdóms yrði að skýra ákvæði kjarasamningsins um að forfallalaun greiðist „ekki lengur en ráðningu er ætlað að standa“ með þeim hætti að réttur viðkomandi til forfallalauna takmarkist við þann tíma sem áður hefur verið samið um að ráðning skuli standa. A var ráðin ótímabundið sem kennari við umræddan skóla og var íslenska ríkið ekki talið hafa sýnt fram á að framangreint orðalag bæri að skýra svo að réttur til forfallalauna takmarkist við uppsagnarfrest sé viðkomandi sagt upp eftir að veikindi ber að garði. Var því fallist á kröfu A.
Suðurgafl ehf, Sigríður Vilhjálmsdóttir, Þórir Sigurðsson ehf, Hrönn Greipsdóttir, Sigurður Haukur Greipsson, Minningarsjóður Ársæls Jónassonar kafara, Svava Loftsdóttir, Marta Loftsdóttir, Pétur Guðfinnsson, Margrét Sigríður Pálsdóttir og Inga Ingibjörg Guðmundsdóttir (
Hjörleifur Kvaran lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Ívar Pálsson lögmaður)
Áfrýjendur og stefndi áttu land í óskiptri sameign á svokölluðu Geysissvæði í Haukadal. Þann 7. október 2016 sömdu áfrýjendur og stefndi um kaup stefnda á eignarhlut áfrýjenda og stóð hann stefnda til ráðstöfunar frá þeim degi. Í kaupsamningnum var ákveðið að leggja það í mat matsmanna að meta sanngjarnt kaupverð landspildunnar. Skyldi niðurstaða matsmanna vera endanlega bindandi um kaupverð og yrði ekki endurskoðað. Samkvæmt yfirmatsgerð 17. apríl 2019 komst meirihluti yfirmatsmanna að þeirri niðurstöðu að sanngjarnt kaupverð fyrir matsandlagið væri 1.009.278.000 krónur miðað við 7. október 2016. Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar sagði að ef kaupverðið væri framreiknað miðað við breytingu á byggingarvísitölu frá kaupsamningsdegi til dagsetningar yfirmats næmi kaupverðið alls 1.100.113.020 krónum. Þá kom þar fram að kaupverðið skyldi bera almenna vexti samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá kaupsamningsdegi til greiðsludags. Áfrýjendur byggðu málatilbúnað sinn á því að í niðurstöðu meirihluta yfirmatsmanna fælist að kaupverð landspildunnar skyldi verðbætt og vaxtareiknað með framangreindum hætti. Væri stefndi bundinn við þá niðurstöðu samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins. Í dómi Landsréttar kom fram að af reglu samningaréttar um samningsfrelsi leiddi meðal annars að samningsaðili gæti að meginstefnu til ekki fengið atbeina dómstóla til að knýja á um efndir skyldu sem ekki væri kveðið á um í samningi. Kom fram að í kaupsamningi aðila hefði ekki verið kveðið á um greiðslu vaxta eða verðbóta af kaupverði en fyrirsjáanlegt hefði verið við frágang kaupsamningsins að umtalsverður tími kynni að líða þar til endanleg matsgerð lægi fyrir. Var talið að ef áfrýjendur teldu sig eiga rétt til greiðslu verðbóta eða vaxta hefði þeim borið að eiga frumkvæði að því að kveðið yrði á um það í samningnum. Hið sama var talið gilda um viðmiðunartíma verðmatsins ef þeir teldu að hann ætti að vera annar en afhendingartími landspildunnar. Eins og atvikum málsins væri háttað hefði verið alls óvíst hvort samkomulag um slíkt hefði náðst ef á það hefði reynt. Þar sem skylda stefnda til greiðslu vaxta eða verðbóta á kaupverðið var ekki talin verða leidd af kaupsamningnum, lögum eða venju var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda staðfest.
D ehf. höfðaði mál á hendur G og B til greiðslu fjögurra reikninga vegna uppsteypu við hús þeirra en um var að ræða uppsteypu parhúss á lóð G og B og aðliggjandi lóð vinafólks þeirra. G og B höfnuðu greiðsluskyldu samkvæmt nefndum reikningum en B hafði áður greitt fjóra reikninga vegna vinnu D ehf. Í málinu var ágreiningslaust að samningur hefði tekist á milli D ehf. og B um verkið á grundvelli kostnaðaráætlunar en deilt var um efni þess samnings. Laut sá ágreiningur að því hvort tilgreind heildarkostnaðartala, að fjárhæð 31.079.150 krónur, tæki til parhússins í heild eða hvorrar fasteignar fyrir sig. G byggði aðallega á því að hún ætti ekki aðild að málinu þar sem ekkert samningssamband hefði verið á milli hennar og D ehf. um verkið. Taldi Landsréttur ósannað að G hefði verið viðsemjandi D ehf. um verkið og var hún því sýknuð af kröfum D ehf. vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um eftirstandandi ágreining B og D ehf. um efni samningsins kom fram í dómi Landsréttar að D ehf. hefði, á grundvelli 1. mgr. 4. gr. og 6. gr. laga nr. 42/2020 um þjónustukaup, borið ríka upplýsingaskyldu gagnvart viðsemjanda sínum, B. Yrði D ehf. að bera hallan af óskýrleika tilboðsins. D ehf. hefði því ekki sýnt fram á að samningur hefði tekist um annað en að kostnaðaráætlunin tæki til uppsteypu parhússins í heild. Var því lagt til grundvallar að B hefði skuldbundið sig til greiðslu um 15.000.000 króna. Af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var undir rekstri málsins í héraði var dregin sú ályktun að D ehf. hefði lokið rétt rúmlega helmingi verksins þegar hann hvarf frá því. Ekki var fallist á að D ehf. ætti rétt á frekari greiðslu fyrir verkið og var B því sýknaður af kröfu D ehf.
T B.V. og E ehf. gerðu með sér samning um þjónustu T B.V. við uppsetningu á flugupplifun á vegum E ehf. Samningurinn skyldi vera tímabundinn til níu mánaða og falla þá úr gildi ef ekki tækist að ljúka láns- og eignafjármögnun en tækist það skyldi samningurinn framlengjast um tvö ár. Þóknun til handa T B.V. fyrir þjónustuna var ákveðin þannig að annars vegar skyldi félagið fá greidda mánaðarlega þóknun meðan samningurinn væri í gildi og hins vegar svokallaða hlutdeildarþóknun í 15 ár frá opnunardegi flugupplifunarinnar og skyldi hún vera 3,5% af tekjum af miðasölu í flugupplifun. Í málinu deildu félögin um hvort samningurinn hefði framlengst umfram fyrstu níu mánuðina og hvort ákvæði samningsins um hlutdeildarþóknun gilti óháð því hvort samningurinn hefði framlengst. Talið var að líkur hefðu verið leiddar að því að fjármögnun verkefnisins hefði verið svo gott sem tryggð með kaupum kanadískrar fyrirtækjasamsteypu á 54,5% hlut í E ehf. fimm mánuðum eftir að samningur aðila komst á. Einnig lá fyrir að E ehf. greiddi T B.V. þóknunargreiðslur í þrjá mánuði eftir að níu mánaða samningstímanum lauk í samræmi við framlengingarákvæði samningsins og að í tölvuskeyti sem E ehf. sendi T B.V. eftir að samningstímanum lauk hefði gildi samningsins ekki verið dregið í efa. Með hliðsjón af framangreindu var talið að T B.V. hefði tekist sönnun um að samningurinn hefði framlengst samkvæmt ákvæðum þar um og því gilt í tvö ár og níu mánuði. Þar sem því var ekki mótmælt af hálfu E ehf. að T B.V. ætti í því tilviki rétt á hlutdeildarþóknuninni voru aðalkröfur T B.V. um viðurkenningu á rétti til þóknunarinnar og greiðslu í samræmi við það teknar til greina.
H slf. krafði V hf. um bætur úr húftryggingu smábáta vegna þjófnaðar á sex handfærarúllum úr bátnum Gosa KE-102. Deildu aðilar um hvort handfærarúllurnar væru veiðarfæri í skilningi skilmála húftryggingarinnar og féllu þar með ekki undir vátrygginguna. Landsréttur hafnaði því að orðalag 4. töluliðar 6. mgr. 6. gr. a laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða fæli í sér lögskilgreiningu á handfærarúllum sem bindandi væri við skýringu skilmála húftryggingarinnar. Því næst rakti rétturinn ákvæði greina 1.1 og 1.2 í skilmálum smábátatryggingar og taldi að handfærarúllurnar hefðu verið fylgifé bátsins í skilningi greinar 1.1 en handfærin sem sett væru á rúllurnar væru veiðarfæri sem féllu undir grein 1.2. Þar sem brotist hefði verið inn í skorsteinshús bátsins til að losa handfærarúllurnar frá rafmagnstöflu félli atvikið undir orðalag greinar 3.1.7 í skilmálunum en samkvæmt því ákvæði bætti tryggingin tjón á bátnum sem stafaði á beinan hátt af innbroti eða innbrotsþjófnaði. Þá var því hafnað að ábyrgð V hf. hefði fallið niður vegna þess að H slf. hefði ekki gætt varúðarskyldu sinnar samkvæmt grein 9.3 í skilmálunum. Var krafa H slf. um skaðabætur úr hendi V hf. tekin til greina en að teknu tilliti til þess að fullar tjónsbætur ættu ekki að leiða til auðgunar tjónþola var talið rétt að ákvarða þær að álitum 3.000.000 króna. Kröfu H slf. um bætur vegna kostnaðar við rekstur á máli milli aðila fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum var hafnað. Var V hf. dæmt til að greiða H slf. 3.000.000 króna ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en kröfu H slf. um dráttarvexti var vísað frá héraðsdómi.
Vátryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda bætur úr sjúkdómatryggingu sem hún hafði tekið hjá félaginu. Hafnað var öllum málsástæðum félagsins, sem m.a. lutu að því að mein hennar hefði greinst innan þriggja mánaða frá töku tryggingarinnar og væri því ekki bótaskylt samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, og að stefnandi hefði brugðist svo upplýsingaskyldu sinni gagnvart félaginu við töku tryggingarinnar að leiða ætti til niðurfellingar eða lækkunar bóta.
Vátryggingafélag var sýknað af kröfu einstaklings um frekari bætur en greiddar höfðu verið honum úr slysatryggingu launþega sem fyrrum vinnuveitandi hans hafði tekið hjá félaginu. Ágreiningur stóð um það hvort félaginu hefði verið heimilt að skerða bætur vegna aldurs stefnanda, en það hafði félagið gert með vísan til ákvæða kjarasamnings sem vísað var til í vátryggingaskírteini. Í dóminum var tekið fram að aðilum vátryggingasamningsins hefði verið heimilt að semja um umfang tryggingarinnar og að þar sem vinnuveitandi var að tryggja sig gegn áhættu af skyldum sem á honum hvíldu samkvæmt kjarasamningi væri eðlilegt að umfang tryggingarinnar tæki mið af því. Fallist var á það með stefnda að ákvæði kjarasamningsins um aldursskerðingu bóta hefðu gilt í vátryggingasamningi félagsins við vátryggingataka og var ekki á það fallist að skilmálar tryggingarinnar væru svo óskýrir að ekki yrði á þeim byggt. Þá var því hafnað að umrædd skerðing bóta fæli í sér brot gegn 65. gr. stjórnarskrárinnar.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslur samkvæmt samningi málsaðila.
Fallist var á kröfu stefnanda um að stefnda bæri í samræmi við verkbeiðni málsaðila að greiða stefnanda umkrafða skuld að 1.000.000 króna.
J ehf. höfðaði mál gegn P til viðurkenningar á skaðabótaskyldu hans vegna tjóns sem J ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna brota P gegn ákvæðum ráðningarsamnings hans í kjölfar starfsloka P hjá félaginu. Í dómi Landsréttar kom fram að í ráðningarsamningi P hefði ekki verið kveðið á um bann við því að hann hæfi störf hjá samkeppnisaðila J ehf. heldur bæri honum að slíta öll persónuleg viðskiptatengsl við birgja J ehf. Auk þess væri P bundinn trúnaði um allt sem hann kynni að verða vís í starfi sínu hjá J ehf. Að mati réttarins yrði orðalag ráðningarsamningsins ekki skýrt rýmra en leiddi af orðanna hljóðan og allur vafi um það skyldi skýrður P í hag. Væru þau samskipti P við birgja J ehf., að svo miklu leyti sem þau hefðu verið upplýst í málinu, ekki talin þess eðlis að þau brytu gegn framangreindu ákvæði í ráðningarsamningnum. Þá lægi ekkert fyrir um að P hefði nýtt upplýsingar frá J ehf. þannig að það bryti gegn ákvæðinu. P væri að auki ekki eigandi nafngreinds samkeppnisaðila J ehf. og hefði því ekki fjárhagslega hagsmuni af viðskiptasamböndum eða afkomu þess félags. Var P því sýknaður af kröfum J ehf.
Vegna veikinda hafði stefnandi ritað undir lausnarlaunasamning við sveitarfélagið þar sem hann var kennari. Þegar hann hafði náð sér af veikindunum sótti hann um annað kennarastarf hjá sama sveitarfélagi. Skólastjóri skólans, þar sem stefnandi sótti um starf, og undanþágunefnd grunnskóla túlkuðu ákvæði 13.2.4.2 í kjarasamningi þannig að með því að rita undir lausnarlaunasamning hefði stefnandi lýst yfir því að hann væri varanlega óvinnufær vegna veikinda og því mætti ekki ráða hann í starfið. Að mati dómsins var ekki hægt að túlka ákvæði kjarasamningsins á þann veg sem skólastjórinn og undanþágunefnd grunnskóla gerðu. Fallist var á að það hefði verið ólögmætt og saknæmt að ráða annan en stefnanda í starfið. Dómurinn taldi að athafnir beggja, skólastjórans sem sveitarfélagið ber ábyrgð á og undanþágunefndarinnar sem starfar á ábyrgð ríkisins, hefðu verið nauðsynlegt skilyrði þess að gengið var fram hjá stefnanda við ráðningu í starf grunnskólakennara. Því var viðurkennd óskipt bótaskylda sveitarfélagsins og ríkisins vegna þess tjóns stefnanda sem af því hlaust.
Skuldabréfamál. Fallist var á að heimilt væri að reka málið sem skuldabréfamál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Stefnandi hafði ekki samþykkt að frekari varnir kæmust að en heimilað er skv. 118. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem stefndu lánaðist ekki að sanna með framlögðum skjölum þær málsástæður sem varnir þeirra byggðust á voru þær dæmdar til greiðslu umkrafinnar skuldar.
Stefndi, Ungmennafélagið Stjarnan er sýkn af fjárkröfum stefnanda, Namo ehf., vegna kostnaðar við merkingar íþróttafatnaðar.
Hið stefnda vátryggingafélag var sýknað af kröfu stefnanda um viðurkenningu réttar hans til bóta úr slysatryggingu sem hann hafði hjá stefnda (Fjölskylduvernd 2) vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll á leið upp tröppur í stigagangi fjölbýlishúss þar sem hann bjó. Óumdeilt var að stefnandi var undir miklum áfengisáhrifum er slysið varð. Hafnaði stefndi bótaskyldu af þeim sökum tæpum fimm árum síðar, en þá fékk félagið fyrst gögn um slysið. Upplýst var í málinu að stefnandi hafði ekki veitt félaginu heimild til gagnaöflunar með umboði, þrátt fyrir að stefndi hefði óskað eftir umboði hans skömmu eftir að tjónstilkynning hans barst stefnda. Fyrir dómi bar tryggingafélagið fyrir sig að bótaréttur stefnanda væri niður fallinn þar sem ekki hefði verið gert örorkumat á stefnanda innan þriggja ára frá slysdegi, í samræmi við skilmála tryggingarinnar. Fallist var á það að stefndi gæti borið þá skilmála fyrir sig og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnda gert að greiða stefnanda 6.854.431 krónu í afslátt af kostnaði við vefhönnun.
F krafðist þess að staðfest yrði með dómi riftun á lóðarleigusamningi frá 24. september 2003 og að B ehf. yrði gert að fjarlægja mannvirki í sinni eigu og afmá jafnframt jarðrask vegna þessa innan 30 daga frá uppkvaðningu dómsins að viðlögðum dagsektum. Jafnframt krafðist F þess að B ehf. yrði gert að greiða sér vangoldið leigugjald vegna leigutímabilsins frá september 2013 til 20. janúar 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að heimild væri í lóðarleigusamningnum til þess að endurskoða lóðarleigu á fimm ára fresti væri þar ekki kveðið á um heimild F til að taka einhliða ákvörðun um hækkun hennar. Var því ekki fallist á að F hafi verið heimilt að innheimta hærri lóðarleigu en upphaflega var samið um í lóðarleigusamningnum frá 2003. Talið var að B ehf. og þeim aðila sem hann leiddi rétt sinn frá hafi við þessar aðstæður ekki borið skylda til að eiga frumkvæði að efndum kröfunnar og að þeim hafi verið heimilt að halda eigin greiðslu þar til úr ágreiningi um fjárhæð lóðarleigunnar yrði leyst eða eftir atvikum þar til F krefðist greiðslu lóðarleigu í samræmi við óbreytt efni lóðarleigusamningsins. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B ehf. var því staðfest.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu L um að R yrði gert að greiða honum 50.000 evrur. L reisti kröfu sína á samningi R við G, fyrirsvarsmann L, um tiltekna ráðgjöf og þjónustu. Talið var að aðilar samningsins hefðu samið um að ágreiningur vegna samningsins heyrði undir lögsögu enskra dómstóla. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Seltjarnarnesbær sýknaður af kröfu íslenska ríkisins um greiðslu 102 milljóna króna með vísan til samnings aðila um byggingu lækningaminjasafns. Talið var að Seltjarnarnesbær hefði ekki leyst til sín bygginguna sem ætluð var undir safnið þannig að greiðsluskylda hefði myndast samkvæmt samningnum. Þá var ríkið ekki talið hafa skýrt með fullnægjandi hætti hvers vegna Seltjarnarnesbær ætti að greiða fjárhæðina á grundvelli annarra málsástæðna.
F ehf. keypti félagið N ehf., sem var í eigu L ehf., undir lok árs 2017. L ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. til heimtu fjárhæðar sem F ehf. dró frá við lokagreiðslu vegna kaupanna. F ehf. taldi sig eiga gagnkröfu þar sem heildarskuldir N ehf. hefðu verið 3.450.959 krónum hærri en fram kom í prófjöfnuði sem lagður var til grundvallar við kaupin, auk þess sem N ehf. hefði verið haldið tilteknum leyndum göllum. Ágreiningur var um hvernig túlka skyldi grein 4.16 í kaupsamningi um N ehf. Í nefndri grein kom fram að upphæðir samningsins skyldu miðast við prófjöfnuð eins og hann stóð við lok dags 7. desember 2017. Ef kæmi í ljós, þegar öll gögn hefðu skilað sér til bókunar, að heildarskuldir væru hærri eða lægri en sem nemur 3.000.000 króna miðað við nefndan prófjöfnuð þá yrði tekið tillit til þess við lokagreiðslu. Talið var að með grein 4.16 væri kveðið á um hámark þeirrar fjárhæðar sem hvor aðili var tilbúinn að bera án eftirmála. Með vísan til þess, sem og túlkunar á orðalagi greinarinnar, var lagt til grundvallar að eingöngu ætti að taka tillit til þess við lokagreiðslu sem færi umfram 3.000.000 króna. Þá var ekki fallist á að N ehf. hafi verið haldið leyndum göllum. Litið var til þess að kaupin bar að með skömmum fyrirvara og samningsgerð var hraðað að kröfu kaupanda. Var ekki talið að F ehf. hefði mátt ganga út frá því að laun og tengd gjöld fyrstu daga viðkomandi launatímabils væru uppgerð eða að L ehf. tæki þær kröfur með sér við söluna. Hvað varðaði þann hluta gagnkröfu L. ehf. sem var umfram 3.000.000 króna, 450.959 krónur, var litið til þess að breyting hefði ekki aðeins orðið á skuldahlið prófjafnaðarins eftir að öll gögn höfðu skilað sér til bókunar, heldur einnig á eignahlið. Var mismunur milli skulda samkvæmt þeim prófjöfnuði sem lá til grundvallar við kaupin og leiðréttum prófjöfnuði, ásamt þeim auknu skuldum sem F ehf. taldi vera til staðar, innan við 3.000.000 króna. Þá byggði F ehf. á því að L ehf. ætti að bera tiltekinn hlutfallslegan kostnað af launum og tengdum gjöldum, án þess að miða við að F ehf. ætti að bera hlutfallslegan kostnað af persónuuppbót launþega sem L ehf. hafði innt af hendi. Að þessu virtu og gögnum málsins í heild var talið að F ehf. hefði ekki sannað að hann ætti gagnkröfu á hendur L ehf. Var F ehf. því gert að greiða L ehf. umkrafða fjárhæð.
Þ ehf. höfðaði mál á hendur L ehf. og krafðist greiðslu að fjárhæð 49.652.855 krónur fyrir eigin vinnu og útlagðan kostnað við verk sem fólst í undirbúningi fyrir verklegar framkvæmdir á lóð að Hlíðarenda 1-7 sem L ehf. hafði lóðar- og byggingarrétt yfir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi sem gert var samhliða kaupum A ehf., systurfélags Þ ehf., á öllu hlutafé í L ehf. hefði verið áskilið að samþykki beggja stjórnarmanna í L ehf. þyrfti til svo kostnaður yrði felldur á félagið. Af því sem fram hefði komið í málinu yrði ekki ráðið að Þ ehf. hefði aflað samþykkis L ehf. fyrir umræddum kostnaði. Talið var að ekki skipti máli þótt L ehf. hefði verið ljóst að Þ ehf. stofnaði til kostnaðar vegna framkvæmdanna og ekki var fallist á að á þeim grunni hefði komist á munnlegur samningur um þá verkþætti sem ráðist var í. Þá var hvorki fallist á að L ehf. hefði með tómlæti sínu samþykkt tiltekinn reikning né að krafa Þ ehf. gæti náð fram að ganga á öðrum grunni. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu L ehf.