Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X og Y að H yrði gert skylt að aflétta haldi og eyða öllum afritum af nánar tilgreindum gögnum í átta töluliðum sem hald var lagt á samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2022. Með úrskurði Landsréttar var fallist á að skjöl í töluliðum 6 og 8 og að hluta til í töluliðum 2 og 3 hefðu falið í sér samskipti sem leggja yrði til grundvallar að féllu undir þagnarskyldu lögmanns samkvæmt 1. mgr. 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn, sbr. 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti var kröfu X og Y hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að L yrði gert með úrskurði að afhenda verjanda X óyfirstrikað eintak tilgreindrar skýrslu.
Ákæruvaldið (
Fanney Björk Frostadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Sakfellt og sýknað af ákæru um sendingu kynferðislegs myndefnis. Einnig sýknað af ákæru vegna meints brots í nánu sambandi, meintrar nauðgunar og meintra brota gegn nálgunarbanni. Miskabætur dæmdur en einkaréttarkröfum að öðru leyti vísað frá dómi.
Sakfellt og sýknað af ákæru vegna ráns.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Almar Þór Möller lögmaður)
LS kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfur X um að LS yrði gert að afhenda honum afrit af nánar tilgreindum gögnum. Byggði LS á því að hluti gagnanna væri ekki meðal sönnunargagna málsins og hefði því ekki sönnunargildi, hluti gagnanna væri ekki til á skjalaformi en rannsóknarhagsmunir stæðu í vegi þess að eftirstæð gögn yrðu afhend. Í úrskurði Landsréttar var fallist á að hluti gagnanna væri ekki meðal sönnunargagna málsins, enda hefði X ekki bent á tiltekin atriði í gögnunum sem hann teldi að kynnu að hafa áhrif við úrlausn málsins. Jafnframt var fallist á að sá hluti gagnanna sem ekki væri til á skjalaformi teldist ekki til skjala í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var kröfu X um aðgang að þeim rafrænu gögnum hafnað. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var á hinn bóginn fallist á kröfu X um aðgang að eftirstæðum gögnum.
Héraðssaksóknari (
Ólafur Þór Hauksson héraðssaksóknari)
gegn
X ehf. og Y hf. (
Arnar Þór Stefánsson lögmaður)
X ehf. og Y hf. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem kröfum þeirra var hafnað um að H yrði gert skylt að eyða öllum rafrænum gögnum sem hann haldlagði á grundvelli úrskurða héraðsdóms frá 4. desember 2020 og 4. mars 2021. Byggðu X ehf. og Y ehf. aðallega á því að rannsóknaraðgerðir H hefðu verið ólögmætar vegna þess að hluti gagnaöflunar hefði farið fram á grundvelli fyrri úrskurðarins sem síðar var ómerktur og vegna ætlaðra efnislegra annmarka á síðari úrskurðinum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ágreiningur um lögmæti rannsóknarathafna lögreglu eða ákæruvalds samkvæmt 2. mgr. 102. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 yrði að lúta að yfirstandandi rannsóknarathöfnum og því hvort rannsókn hafi verið ólögmæt af formástæðum en ekki að efni máls. Lögmæti rannsóknarathafna sem farið hefðu fram eða ástands sem liðið væri undir lok yrði ekki borið undir dómstóla samkvæmt nefndu ákvæði. Landsréttur hefði þegar vísað frá kæru á síðari úrskurðinum þar sem gagnaöflun á grundvelli hans væri lokið. Því væri X ehf. og Y hf. ekki fært að ná fram endurskoðun úrskurðarins með framsetningu nýrrar kröfu samkvæmt 2. mgr. 102. gr. laga um meðferð sakamála er byggðist á ólögmæti hans. Þá styddist það hald sem kröfugerðin beindist að nú við síðari úrskurðinn sem væri endanlegur. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Máli vísað frá dómi vegna óljósrar gagnaframlagningar.
Héraðssaksóknari (
Finnur Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
X ehf., Y ehf. og Z (
Hilmar Gunnarsson lögmaður)
X ehf., Y ehf. og Z kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að þeim og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum X ehf. og Y ehf. sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var Þ hf., Æ ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Fyrir lá að héraðsdómari tók kröfu H fyrir og kvað upp úrskurð án þess að rannsóknargögn málsins lægju frammi og án þess að boða H til þinghalds. Með vísan til 1. mgr. 103. gr. og 1. og 3. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var það niðurstaða Landsréttar að meðferð málsins í héraði hefði verið svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Skattrannsóknarstjóri ríkisins (Theodóra Emilsdóttir, settur skattrannsóknarstjóri) gegn
X Ltd (
Bogi Nilsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum X Ltd. um að úrskurðað yrði að beiðni S um afhendingu gagna, sem vörðuðu X Ltd., væri ólögmæt og að X Ltd. eða Y ehf., sem beiðnin beindist að, væri ekki skylt að afhenda S gögnin. Í úrskurði héraðsdóms var einnig hafnað kröfu X Ltd. um að S yrði gert að skila gögnum sem vörðuðu X Ltd. og S hefði fengið afhent á grundvelli beiðninnar. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að umrædd gögn tengdust rannsókn á ætluðum brotum Z hf. og var fallist á að þau kynnu að geyma upplýsingar sem hefðu sönnunargildi þar að lútandi. Hefði Y ehf. því verið skylt að verða við framangreindri beiðni S.
Ágreiningur við opinber skipti dánarbús.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum ákærðu um afhendingu gagna sem orðið hafi til undir rannsókn máls á hendur þeim var hafnað.
Ágreiningur um launaviðmið við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku.
Skattrannsóknarstjóri ríkisins (Theodóra Emilsdóttir forstöðumaður lögfræðisviðs) gegn
X (
Jón Elvar Guðmundsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að S yrði gert að aflétta haldi á tilteknum munum og gögnum í eigu X. Héraðsdómur hafði með fyrri úrskurði heimilað húsleit og haldlagningu og kom sú úrlausn ekki til endurskoðunar Landsréttar. Rétturinn taldi X á hinn bóginn heimilt sem eiganda hinna haldlögðu muna að bera undir dómstóla hvort haldinu yrði aflétt. Eins og dómkröfum X var háttað var þó ekki unnt að taka afstöðu til þeirra og var þeim hafnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Héraðssaksóknari (
Lúðvík Bergvinsson héraðssaksóknari)
gegn
X (
Jónas Jóhannsson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X um að H yrði gert að afhenda verjanda hennar afrit af öllum skjölum sem vörðuðu hana í nánar tilgreindu máli. Hafði H fellt niður rannsókn málsins á hendur X á þeim grundvelli að það sem fram væri komið væri ekki nægjanlegt eða líklegt til sakfellis. Ákvörðun H um niðurfellingu málsins var skotið til setts ríkissaksóknara sem felldi úr gildi ákvörðunina sökum vanhæfis lögreglufulltrúa sem vann að rannsókn málsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eftir að H felldi málið niður hefði X átt rétt á því að kynna sér gögn málsins, sbr. 6. mgr. 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og skipti þá engu þótt bera mætti þá ákvörðun undir ríkissaksóknara. Hefði H því í síðasta lagi á því tímamarki borið að afhenda X eða lögmanni hennar skjöl málsins, sbr. 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms um að heimila ákæruvaldinu að leggja fram nánar tiltekin gögn í máli þess gegn X, Y, Z, Þ, Æ og Ö. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu í úrskurði héraðsdóms að heimila ákæruvaldinu að leggja fram skýrslur sem unnar höfðu verið samkvæmt 1. mgr. 56. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, skýrslu prófessors við verkfræði- og náttúruvísindadeild Háskóla Íslands um greiningu á kauphallargögnum og kauphallarhermi svo og endurrit af hleruðum símtölum Ö við tvo lögmenn. Aftur á móti var ákæruvaldinu synjað um að leggja fram álitsgerð dansks lagaprófessors, sem þótti lúta að lagatúlkun, og aðra álitsgerð sem sami lagaprófessor og danskur prófessor í fjármálum höfðu unnið í sameiningu en hún þótti lúta að mati á sönnun um atvik málsins.
Kröfu verjanda um öflun tiltekinna gagna hafnað.
Skattrannsóknarstjóri ríkisins (Theodóra Emilsdóttir forstöðumaður) gegn
A (sjálf)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert skylt að láta skattrannsóknarstjóra ríkisins í té yfirlit yfir nöfn og kennitölur allra þeirra sem leitað hefðu til hennar eftir lögfræðiaðstoð, vegna viðskipta sömu aðila við tiltekinn einstakling eða einkahlutafélag í hans eigu á tilteknu tímabili, á grundvelli 94. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, með vísan til þess að það ákvæði gengi framar þagnarskylduákvæði 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn.
Krafa um afhendingu gagna úr vörslum slitastjórnar
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
X, Ávana-, fíkniefni. Verjandi. Gögn. Vítur, X var ákærður fyrir innflutning á fíkniefnum, ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi og var hann sakfelldur í, héraði. Í Hæstarétti var ekki talin fram komin lögfull sönnun fyrir sekt X, var hann því sýknaður. Hæstiréttur taldi að meðferð málsins í héraði hefði, farið úr skorðum. Hefði m.a. verið brotið gegn ákvæðum laga um meðferð sakamála, um trúnað sakbornings og verjanda og um bann við framlagningu gagna sem hafa að og geyma upplýsingar um það þeim hefur farið á milli (
Björgvin Þorsteinsson hrl)
X var ákærður fyrir innflutning á fíkniefnum ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi og var hann sakfelldur í héraði. Í Hæstarétti var ekki talin fram komin lögfull sönnun fyrir sekt X og var hann því sýknaður. Hæstiréttur taldi að meðferð málsins í héraði hefði farið úr skorðum. Hefði m.a. verið brotið gegn ákvæðum laga um meðferð sakamála um trúnað sakbornings og verjanda og um bann við framlagningu gagna sem hafa að geyma upplýsingar um það þeim hefur farið á milli.
Krafa sóknaraðila um að annar varnaraðili í málinu afhenti honum tiltekin gögn er tengdust kröfulýsingu í þrotabú var tekin til greina, en hafnað var kröfu um afhendingu sömu gagna á hendur þrotabúinu.
Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um að S væri heimilt að synja verjanda X um aðgang að rannsóknarskýrslum í málinu.
Íslenska ríkið var dæmt til að greiða stefnanda miskabætur.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð. Ekki var talið að stefndi ætti inni hjá stefnanda hærri fjárhæð í formi afsláttar sem munnlega hefði verið samið um.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um gjald fyrir leigu á burðarfleti. Ágreiningur var um hvenær leigumála lauk. Örugg gögn um það skorti. Talið var rétt að stefnandi bæri hallann af því.
Stefnendur kröfðust þess að úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál yrði felldur úr gildi en með honum var Reykjavíkurborg og Ríkiskaupum gert skylt að veita stefndu aðgang að samningi um byggingu tónlistarhúss og ráðstefnumiðstöðvar á austurbakka Reykjavíkurhafnar. Stefnendur töldu úrskurðinn ólögmætan en á það var ekki fallist og var kröfunni hafnað.
R fór fram á að héraðsdómari tæki skýrslu af X og framlengdi jafnframt í þrjár vikur frest hans til að synja verjanda X um aðgang að rannsóknargögnum varðandi opinbert mál sem beindist að X, sbr. b. lið 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Héraðsdómari féllst á kröfu R og voru X og aðrir sakborningar í málinu leiddir fyrir dómara til að gefa skýrslu. X kærði ákvörðun héraðsdómara um framlengingu frestsins. Í Hæstarétti var tekið fram að R hefði haft nægt ráðrúm til að fara fram á frekari skýrslutöku yfir sakborningum fyrir dómi. Nægði R ekki að vísa til þess að hann myndi leiða hina grunuðu fyrir dóm til skýrslugjafar um leið og mikilvæg gögn lægju fyrir. Var kröfu R um framlengingu frestsins því hafnað.
Ríkislögreglustjóri rannsakaði ætlaðan fjárdrátt eða umboðssvik X og fleiri manna gagnvart B hf. Var ríkislögreglustjóra hvorki rétt né skylt að afhenda verjanda X endurrit af öllum skjölum, sem hann hafði aflað eða honum höfðu borist með öðrum hætti, þar sem þau höfðu ekki enn verið rannsökuð. Á hinn bóginn var honum skylt að afhenda verjandanum endurrit af skýrslu, sem var tekin af nafngreindri konu og hinn síðarnefndi hafði sérstaklega tilgreint meðal þeirra gagna, sem hann óskaði eftir að fá afhent, þar sem ríkislögreglustjóri hafði ekkert aðhafst til að sýna fram á að efni skýrslunnar varðaði ekki sakarefnið sem beint var að X.
Ríkislögreglustjóri (
Jón H. Snorrason saksóknari)
gegn
X (
Kristín Edwald hdl)
Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ríkislögreglustjóra um að tekin yrði skýrsla af X fyrir dómi vegna rannsóknar opinbers máls, sem beindist að X, en hafnað að framlengja frest ríkislögreglustjóra til að synja verjanda X um aðgang að gögnum málsins.
Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ríkislögreglustjóra um að tekin yrði skýrsla af X fyrir dómi vegna rannsóknar opinbers máls, sem beindist að X, en hafnað að framlengja frest ríkislögreglustjóra til að synja verjanda X um aðgang að gögnum málsins.
Héraðsdómslögmaðurinn J krafðist þess að sér yrðu afhent gögn, sem lögregla lagði fyrir héraðsdómara, vegna rannsóknar sem beindist að X. Í skýrslu, sem lögreglan tók af X, kom fram að hún hafi þá tilnefnt J til að starfa sem verjanda sinn og var hann staddur við skýrslugjöf hennar. Þrátt fyrir það var þess hvergi getið í skýrslunni eða öðrum gögnum málsins að lögmaðurinn hefði verið skipaður verjandi X, hvorki við skýrslugjöf hennar hjá lögreglunni né á síðari stigum. Í dómi Hæstaréttar segir að ákvæði 43. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra, sbr. 12. gr. laga nr. 36/1999, mála taki eftir hljóðan sinni til réttinda verjanda til að fá afhent gögn, sem tengist lögreglurannsókn. Með því að umræddur lögmaður hafi ekki hlotið skipun sem verjandi X verði sú krafa, sem sé höfð uppi í málinu, ekki gerð á grundvelli þessa lagaákvæðis. Var ákvörðun héraðs dómara um að hafna kröfu J því staðfest.
Með hliðsjón af gögnum málsins og atvikum þess var ekki talið að E hefði tekist að sanna að tilteknir reikningar hefðu borist E hf. eða að þeir væru vegna sölu á vörum til E hf. eða þjónustu í félagsins þágu enda hafði E ekki lagt fram neinar kvittanir frá E hf. fyrir móttöku þeirrar vöru eða þjónustu. Var E hf. því sýknað af kröfum E.
Hæstiréttur féllst á kröfu lögreglu um skýrslutöku af X fyrir dómi. Jafnframt var framlengdur í þrjár vikur frestur, sem lögregla hafði til að synja verjanda X um aðgang að öllum gögnum málsins.
Lögreglustjórinn í Reykjavík (
Egill Stephensen saksóknari)
gegn
X (
Björgvin Jónsson hrl)
Kærður var úrskurður héraðsdómara þar sem fallist var á kröfu lögreglustjóra um skýrslutöku yfir X fyrir dómi og framlengingu frests til að synja verjanda X um aðgang að gögnum varðandi rannsókn opinbers máls í þrjár vikur, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 74. gr. a. laga nr. 19/1991. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsendna úrskurðarins.
Kærður var úrskurður héraðsdómara þar sem fallist var á kröfu lögreglustjóra um skýrslutöku yfir X fyrir dómi og framlengingu frests til að synja verjanda X um aðgang að gögnum varðandi rannsókn opinbers máls í þrjár vikur, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 74. gr. a. laga nr. 19/1991. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsendna úrskurðarins.
Kærður var úrskurður héraðsdómara þar sem fallist var á kröfu lögreglustjóra um skýrslutöku yfir X fyrir dómi og framlengingu frests til að synja verjanda X um aðgang að gögnum varðandi rannsókn opinbers máls í þrjár vikur, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 74. gr. a. laga nr. 19/1991. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsendna úrskurðarins.