Dómstólaleit

B var ákærður fyrir nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung og án samþykkis haft samræði og önnur kynferðismök við A á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt. Var háttsemi B í ákæru talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var B sakfelldur og dæmdur í þriggja ára fangelsi og gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur. Landsréttur mat framburð A trúverðugri en framburð B og að hann fengi nægilegan stuðning í öðrum gögnum til að hann yrði lagður til grundvallar sakfellingu. Taldi rétturinn því hafið yfir skynsamlegan vafa að B hefði gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu B og greiðslu miskabóta til A því staðfest.

Barnaverndarþjónusta A höfðaði mál á hendur B og krafðist þess að hún yrði svipt forsjá barns síns á grundvelli a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á að skilyrði a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. laganna væru uppfyllt. Taldi dómurinn á hinn bóginn að ekki hefði verið fullreynt að bæta forsjárhæfni B með stuðningsúrræðum sem tæk eru í barnaverndarstarfi. Þannig væri skilyrði 2. mgr. 29. gr. laganna um meðalhóf ekki fullnægt og var kröfu barnaverndarþjónustu A um forsjársviptingu því hafnað. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að uppfyllt væru efnisleg skilyrði a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. fyrir því að B yrði svipt forsjá barns síns. Um meðalhófsreglu 2. mgr. sama ákvæðis kom fram að B hefði fyrir tilstuðlan barnaverndarþjónustu A notið mikils og þétts stuðnings um margra mánaða skeið. Þrátt fyrir þétta tilsjón og ráðgjöf hefði B ekki tekið þeim framförum sem vonast var til og að var stefnt. Ekkert lægi fyrir um að staða B væri önnur í dag en þegar ákvörðun var tekin um að óska eftir að hún skyldi svipt forsjá. Fyrir lægi að forsjárhæfni B hefði verið metin verulega skert og hefði umfangsmikill stuðningur ekki skilað öruggri og traustri tengslamyndun milli B og barnsins. Færni B til tengslamyndunar og að lesa í aðstæður og tilfinningar barnsins hefði ekki aukist og af gögnum málsins var talið mega ráða að B gengist ekki við eða hefði innsæi í eigin veikleika og að mikið skorti á tengsl hennar og barnsins. Með vísan til þess sem rakið var í dómi Landsréttar um stuðning og leiðbeiningar sem B hafði notið og í ljósi nær óbreyttrar stöðu hennar þrátt fyrir vinnu, var talið fullreynt að efla foreldrahæfni hennar þannig að hún gæti tekið við umsjón barnsins. Þá var talið að hagsmunir barnsins mældu eindregið gegn því að tengsl þess við fósturforeldra yrðu rofin á viðkvæmu aldursskeiði til að snúa aftur til B þegar það væri með öllu ólíklegt að frekari stuðningur myndi bæta forsjárhæfni hennar svo nokkru næmi. Við mat á því, þegar vega þurfi saman hagsmuni barns og foreldra, yrði að mati Landsréttar að játa stjórnvöldum ákveðið svigrúm og hafa hagsmuni barns ávallt í fyrirrúmi. Samkvæmt framangreindu var ekki talið að önnur og vægari úrræði 2 en forsjársvipting stæði til boða í máli B og var krafa barnaverndarþjónustu A um að B yrði svipt forsjá því tekin til greina.

V var ákærður fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið að innflutningi á 3.000 ml af kókaíni á vökvaformi með styrkleika 53-56%, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, en fíkniefnin flutti V til landsins sem farþegi með flugi falin í farangri V. V játaði sök samkvæmt ákæru fyrir dómi og var farið með málið sem játningarmál samkvæmt heimild í 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var V gert að sæta fangelsi í 3 ár og 6 mánuði auk upptöku á haldlögðum fíkniefnum og farsíma. Fyrir Landsrétti var eingöngu til endurskoðunar ákvæði héraðsdóms um refsingu V. Var í dómi Landsréttar vísað til þess að V hefði gengist við þeirri háttsemi sem honum var gefin að sök samkvæmt ákæru og jafngilti magnið um 1.860 g af hreinu kókaíni. Með hliðsjón af þessu og með vísan til þeirra refsiákvörðunarsjónarmiða sem rakin voru í hinum áfrýjaða dómi var refsing V ákveðin fangelsi í 3 ár. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um upptöku.

E var í héraði sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á 2.217 töflum af oxycontin 80 mg ætluðum til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Fíkniefnin flutti hann til landsins sem farþegi í flugi frá Varsjá í Póllandi til Keflavíkur. E játaði sök við þingfestingu málsins í héraði og var farið með málið sem játningarmál. Var E gert að sæta fangelsi í 3 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt, auk þess sem fíkniefnin voru gerð upptæk. Fyrir Landsrétti var eingöngu ágreiningur um ákvörðun refsingar. Við ákvörðun refsingar leit Landsréttur til þess að E hefði flutt til landsins mikil magna af sterkum fíkniefnum sem ætluð voru til söludreifingar hér á landi. Á hinn bóginn horfði það til mildunar refsingar E að hann játaði brot sitt greiðlega bæði á rannsóknarstigi málsins og fyrir dómi. Þá var tekið tillit til þess að ekki lá annað fyrir en að hlutverk E hefði einvörðungu verið í því fólgið að koma efnunum hingað til lands og fá þau öðrum í hendur. Með hliðsjón af þessu var refsing E ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

L var ákærður fyrir umferðarlagabrot og skjalafals með því að hafa á tilgreindum stað og stund ekið bifreið án þess að hafa öðlast ökurétt og án þess að ljós hennar væru tendruð og framvísað í blekkingarskyni gagnvart lögreglu ökuskírteini frá Perú á nafni L sem reyndist grunnfalsað. Með dómi héraðsdóms var L sakfelldur samkvæmt ákæru. Fyrir Landsrétti undi L niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir að hafa ekið bifreið án þess að ljós hennar væru tendruð en neitaði að öðru leyti sök. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að umrætt ökuskírteini hefði samkvæmt skýrslu lögreglu ýmis einkenni fölsunar, þessi tegund ökuskírteina frá Perú væri ekki til og engar upplýsingar að finna um þessa tegund ökuskírteina á upplýsingasíðum lögreglu. L hefði gefið skýringar á því í framburði sínum í héraði hvers vegna ökuskírteinið væri gefið út af staðbundnum yfirvöldum, auk þess sem honum hefði ekki lánast að afla staðfestingar yfirvalda á uppruna ökuskírteinisins. Þá leit rétturinn til þess að L hefði áður framvísað umræddu ökuskírteini við lögreglu án þess að grunur hefði vaknað um að það væri falsað. Að öllu framangreindu virtu taldi Landsréttur ekki hafið yfir vafa að L hefði framvísað fölsuðu ökuskírteini. Var L því sýknaður af þessum hluta ákæru. Varðandi þann lið ákæru er sneri að akstri án ökuréttar tók Landsréttur fram að L hefði verið með gilt ökuskírteini frá Venesúela er lögregla stöðvaði hann umrætt sinn en hann hefði verið kominn langt yfir þau tímamörk sem greinir í 1. mgr. 58. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 og 2. mgr. 29. gr. reglugerðar nr. 830/2011 um ökuskírteini. Var hann því sakfelldur fyrir akstur án ökuréttinda. L var gert að greiða 100.000 krónur í sekt en sæta ella fangelsi í átta daga.

X var ákærður fyrir ofbeldisbrot í nánu sambandi og fyrir barnaverndarlagabrot með þeim hætti sem nánar var rakið í átta liðum ákæru. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af sakargiftum samkvæmt öðrum til fimmta lið ákæru, sjötta lið að hluta og sjöunda lið en sakfelldur samkvæmt fyrsta lið ákæru, sjötta lið að hluta og áttunda lið. Ákæruvaldið ákvað að una niðurstöðu héraðsdóms og fyrir Landsrétti komu því aðeins til endurskoðunar þeir ákæruliðir sem X var sakfelldur fyrir í héraði og hann krafðist sýknu af fyrir Landsrétti. Í þeim ákæruliðum var X gefið að sök að hafa ráðist að A og tekið hana hálstaki með báðum höndum og lyft henni upp og kastað henni eða ýtt á þvottagrind þannig að hún datt í gólfið, að hafa ítrekað á sambúðartíma þeirra tekið utan um andlit A með annarri hendi og kreist saman á henni kinnarnar og að lokum ítrekað hótað A lífláti, í sumum tilvikanna í viðurvist barna brotaþola og síns eigin barns. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður A hefði verið stöðugur en að hann fengi aftur á móti ekki þá stoð í öðrum gögnum málsins að hann nægði til þess, gegn neitun ákærða, að talið yrði að ákæruvaldinu hefði tekist að færa sönnur á sekt ákærða. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem I var sakfelld fyrir að hafa í sex tilvikum ekið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og í einu þeirra einnig undir áhrifum slævandi lyfja. Var I gert að sæta fangelsi í 90 daga auk þess sem hún var svipt ökurétti ævilangt.

A var áminntur vegna hegðunar gagnvart undirmanni sínum og samhliða því færður til í starfi. A krafðist ógildingar ákvörðunar um breytingu á störfum og verksviði og miskabóta vegna þeirrar ákvörðunar. Í málinu var um það deilt hvort að ákvörðunin um breytingar á störfum og verksviði A hafi verið ólögmæt og valdið A miska þannig að bótaskyldu varðaði, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti, var talið að ákvörðunin hafi ekki verið reist á málefnalegum sjónarmiðum, sem er skilyrði lögmætis ákvörðunar skv. 19. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Af gögnum málsins og málatilbúnaði aðila mætti m.a. ráða að mögulegt hefði verið að láta A sinna sams konar störfum og hann hafði áður með höndum, án þess að gegna stöðu yfirmanns gagnvart viðkomandi undirmanni. Í dómi Landsréttar var því talið að ákvörðun lögreglustjóra hafi verið meira íþyngjandi en nauðsyn bar til og þannig brotið í bága við meðalhófsreglu. Var því fallist á ógildingarkröfu stefnda og kröfu hans um miskabætur af þeim sökum. Þá staðfesti Landsréttur jafnframt niðurstöðu héraðsdóms um að A ætti rétt á miskabótum vegna afhendingar á skýrslu sálfræðistofu sem innihélt viðkvæmar persónuupplýsingar um A.

G ehf. krafðist skaðabóta vegna tjóns sem hann hefði orðið fyrir vegna ólögmætrar málsmeðferðar stjórnvalds við afgreiðslu umsóknar hans um byggðakvóta. Umsókn G ehf. um byggðarkvóta á skip félagins fyrir fiskveiði árið 2019/2020 var hafnað af F þar sem umsókn hans var ekki talin uppfylla það grunnskilyrði að skipið væri skráð í því byggðarlagi sem byggðakvótinn, sem sótt var um úthlutun úr, tilheyrði. G ehf. bar því við að um að augljós mistök hefði verið að ræða og hann hefði ranglega hakað við byggðarlagið B í stað Þ í sama sveitarfélagi í rafrænni umsóknargátt F sem nýlega hafði verið tekin í gagnið og ekki komin með fulla virkni. G ehf. kærði ákvörðun F til ráðuneytisins og krafðist þess að ákvörðun F yrði úr gildi og skipi G ehf. úthlutað úr byggðarkvóta Þ þar sem skipið væri skráð. Ráðuneytið staðfesti ákvörðun F með úrskurði 25. nóvember 2020. Landsréttur féllst á með G ehf. að málsmeðferð og úrlausn málsins af hálfu F og ráðuneytisins hefði verið ólögmæt og haldin slíkum annmörkum að skilyrðinu um saknæmi væri fullnægt. Í stað þess að skoða umsókn G ehf. nánar eftir í ljós kom að hún uppfyllti ekki áðurgreint grunnskilyrði fyrir úthlutun byggðakvóta var hún lögð til hliðar og ekki skoðuð frekar þrátt fyrir að vísbendingar lægju fyrir um að mistök hefðu átt sér stað við útfyllingu hennar. Í ljósi mikilsverða hagsmuna G ehf. og byggðarlagsins á Þ og með hliðsjón af því að rafræn umsóknargátt hafði nýlega verið tekin í notkun og að ekki hafði reynt á virkni hennar að öllu leyti var talið að sérstaklega mikilvægt hefði verið að umsóknirnar væru skoðaðar af kostgæfni. Þá hefði málsmeðferð ráðuneytisins farið í bága við 8. mgr. 10. gr. laga nr. 116/2006 og 31. gr. stjórnsýslulaga. Með hliðsjón af framangreindu hefði Í bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart G ehf. á grundvelli vinnuveitenda- ábyrgðar. Var Í gert að greiða G ehf. skaðabætur. 2

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í tvö ár.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhald. Í úrskurði Landsréttar kom fram að uppfyllt væru skilyrði c-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og að atvikum virtum stæði 3. mgr. sömu greinar því ekki í vegi að fallist yrði á kröfu L. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og krafa L tekin til greina.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Samkeppniseftirlitsins gegn Samskip Holding B.V., Samskipum hf., Samskipum innanlands ehf. og Jónum Transport hf. var vísað frá dómi vegna annmarka. Frávísunin var einkum byggð á því að stefna sóknaraðila fæli í sér óhóflegan skriflegan málflutning í andstöðu við meginreglu einkamálaréttarfars um munnlega málsmeðferð. Þá vísaði héraðsdómur einnig til þess að framlagningu gagna af hálfu sóknaraðila hefði verið ábótavant, ásamt því að fundið er að því að sóknaraðili noti á köflum aðeins skammstafanir nafna í stefnu sinni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að dómstólar yrðu að meta hvert atvik fyrir sig við mat á því hvort of langt væri gengið í átt að skriflegum málflutningi. Landsréttur taldi að samhengi málsatvika og málsástæðna sóknaraðila, sem og tilvísun til réttarreglna, væru nægilega ljós til þess að varnaraðilar gætu tekið til efnisvarna. Ekki væri heldur talið að notkun skammstafana á nöfnum í stefnu leiddi til þess að lýsing sakarefnisins yrði óskýr. Var það niðurstaða Landsréttar að málatilbúnaður sóknaraðila væri hvorki í heild né um einstök atriði haldinn slíkum annmörkum að tilefni hefði verið til að vísa málinu frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

BR höfðaði mál og krafðist þess að A yrði svipt forsjá tveggja dætra sinna á grundvelli a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Héraðsdómur féllst á með BR að skilyrðum beggja greindra stafliða væri fullnægt. Þá taldi dómurinn að vægari úrræði kæmu ekki til álita eins og málið væri vaxið og að meðalhófs hefði verið gætt í samræmi við 7. mgr. 4. gr. barnaverndarlaga og 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti voru ný gögn lögð fram. Í þeim kom fram að A ætti enn mjög langt í land í meðferðarvinnu sinni. Þá væri sú afstaða dætra hennar sem í gögnunum birtist að meginstefnu til hin sama og komið hefði fram í fyrri viðtölum talsmanns stúlknanna við þær og samtölum þeirra við dómendur í héraði. Með vísan til hinna nýju gagna en að öðru leyti til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var ákveðið að A skyldi greiða B málskostnað fyrir Landsrétti, sbr. 2. mgr. 130. gr. sömu laga.

R og S var gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa í félagi staðið að innflutningi á samtals 2.503,73 grömmum af kókaíni með 77-85% styrkleika ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Fíkniefnin fluttu þau til landsins sem farþegar í flugi frá Alicante á Spáni til Keflavíkur. R var með 1.124,45 grömm og S með 1.379,26 grömm falin innanklæða við komu þeirra til landsins. Þau gengust við þeim hluta sakargifta sem varðaði innflutning fíkniefna, en neituðu að hafa staðið saman að innflutningnum. Þá taldi R að háttsemi hennar fæli einungis í sér hlutdeild í broti þeirra sem hefðu fengið sig til verksins. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að R og S hefðu í sameiningu flutt samtals 2.503,73 grömm af kókaíni til landsins og að á því bæru þau refsiábyrgð sem aðalmenn. Þá var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um viðurlög staðfest, þar sem R og S var gert að sæta fangelsi í þrjú ár og upptöku á fíkniefnum.

X var ákærður fyrir þjófnað, með því að hafa tekið samtals 4.785.252 krónur í reiðufé úr hraðbönkum með greiðslukorti A, og fyrir fjársvik, með því að hafa svikið út vörur og þjónustu með framvísun á greiðslukorti A, fyrir samtals 1.699.256 krónur. Með dómi héraðsdóms var ákærði sakfelldur fyrir alla þá háttsemi sem hann var ákærður fyrir. Fyrir Landsrétti var ákærði sýknaður að hluta en sakfelldur að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, eða sem nam þjófnaði að fjárhæð 4.515.993 króna og fjársvikum að fjárhæð 1.567.625 króna. Var X dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til dráttar á meðferð málsins. Þá var X gert að greiða A samtals 6.083.618 krónur í skaðabætur með vöxtum og dráttarvöxtum.

X var ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A þar sem hún lá sofandi í rúmi og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur samkvæmt ákæru. Í dómi Landsréttar kom fram að X hefði staðfastlega neitað sök í málinu og skýrt svo frá að hann hefði haft samræði við A umrætt skipti en að það hafi verið með samþykki hennar en að hún hafi verið vakandi. Taldi Landsréttur að framburður X hefði í öllum meginatriðum verið stöðugur og að nánar tilgreindir hnökrar á honum væru ekki þess eðlis að draga úr trúverðugleika hans. Þá var ekki talið að Snapchat skilaboð sem X sendi A gætu falið í sér viðurkenningu X á að hafa brotið gegn A með þeim hætti sem í ákæru greindi. Því taldi Landsréttur að framburður A fengi ekki þá stoð í öðrum gögnum málsins að hann nægði, gegn eindreginni neitun ákærða, til að fella á hann sök. Að þessu virtu var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að sanna svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var X því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu A vísað frá dómi.

X var í ákæru gefið að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni með nánar tilgreindri háttsemi. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn A og reynt að setja tunguna upp í hana og var fyrir Landsrétti eingöngu til endurskoðunar sú háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði. Í dómi Landsréttar kom fram að X yrði ekki sakfelldur fyrir brot samkvæmt ákæru nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart A sem væri kynferðislegs eðlis. Vísað var til þess að X hefði eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart A og hefði framburður hans verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekkert væri fram komið sem væri til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans að þessu leyti. Á hinn bóginn drægju ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar A um atvik umrætt kvöld og gæti endursögn móður A, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því. Að öllu virtu þótti lýsing A ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægði til þess, gegn eindreginni neitun X, að sannað væri svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að hann hefði af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

H ehf. fékk fjárstuðning frá Í á grundvelli laga nr. 50/2020 um stuðning úr ríkissjóði vegna greiðslu hluta launakostnaðar á uppsagnarfresti. Með ákvörðun Skattsins 15. nóvember 2021 var fjárstuðningurinn endurákvarðaður vegna launakostnaðar á uppsagnarfresti tveggja uppkominna dætra eiganda H ehf., þar sem sá kostnaður var ekki talinn styrkhæfur. H ehf. endurgreiddi þann hluta fjárstuðningsins í samræmi við ákvörðun Skattsins og höfðaði í kjölfarið mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðuninni og endurgreiðslu stuðningsins. Deildu aðilar einkum um það hvaða skilning bæri að leggja í orðið launakostnað í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2020 en hugtakið var skilgreint í 4. tölulið 3. gr. laganna. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að hinn umþrætti launakostnaður hafi verið styrkhæfur og tók kröfur H ehf. til greina. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að hvorki í lögunum né lögskýringargögnum væri kveðið á um að slíkur kostnaður vegna tiltekinna launamanna væri undanskilinn. Yrði fallist á þann skýringarkost sem Í teldi réttan yrði að gagnálykta frá skilgreiningu 4. töluliðar 3. gr. laganna en sá lögskýringarkostur fengist ekki staðist gagnvart uppkomnum dætrum eiganda H ehf. Þá var af hálfu Í ekki á því byggt að skort hafi á að öðrum skilyrðum laga nr. 50/2020 væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu Háskólans í Reykjavík hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll fyrir utan aðalinngang skólans í janúar 2023. A byggði viðurkenningarkröfu sína á sakarreglunni, reglum skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð og á nánar tilgreindum skráðum reglum. Byggði hún á því að vátryggingartakinn, Háskólinn í Reykjavík, bæri ábyrgð á líkamstjóni hennar, sem hefði verið afleiðing óforsvaranlegra aðstæðna við fasteign skólans og vanrækslu starfsmanna hans á að bregðast við hættulegri gangbraut við aðalinngang skólans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða athafnaleysis sem vátryggingartaki bæri skaðabótaábyrgð á heldur að slys A væri fyrst og fremst að rekja til óhappatilviljunar og/eða eigin aðgæsluleysis hennar. Var s hf. því sýknað af kröfum A.

A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.

S var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í fyrsta lagi staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2016 til og með 2019 vegna tekjuáranna 2015 til og með 2018 með því að vanframtelja annars vegar rekstrartekjur sínar og hins vegar leigutekjur sínar. Í öðru lagi fyrir að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sjálfstæðan rekstur sinn uppgjörstímabilin janúar/ febrúar rekstrarárið 2015 til og með nóvember/desember rekstrarárið 2018 og í þriðja lagi látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald. Landsréttur féllst á það með S að tekjur hans á árinu 2015 hefðu verið tvítaldar í ákæru sem næmi tiltekinni fjárhæð og að frádráttarbær kostnaður í rekstri hans hafi verið hærri en gert væri ráð fyrir í málinu. Niðurstaða Landsréttar var sú að undanskot S frá greiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts næmu samtals 14.507.731 krónu og taldi rétturinn að brot hans samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru væru stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almenna hegningarlaga. Sakargiftum um bókhaldsbrot samkvæmt 3. tölulið ákæru var vísað frá dómi þar sem háttsemislýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Refsing S var ákveðin sem hegningarauki við eldri dóm. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var S gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 29 milljónir króna en sæta ella fangelsi í 330 daga.

Mæðginin A og B festu kaup á fasteign árið 2011 og var eignarhlutur A í fasteigninni samkvæmt kaupsamningi 60% og B 40% en óumdeilt var að fjárframlag B hefði numið 86,9% af kaupverði hennar. B, sem býr við þroskaskerðingu, krafðist þess að viðurkennt yrði að eignarhlutur hans í fasteigninni yrði í samræmi við fjárframlag hans við kaupin og var krafan studd þeim rökum að sökum þroskaskerðingar hefði hann ekki haft skilning á skiptingu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamningi og hann því aldrei samþykkt hana. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á viðurkenningarkröfuna, auk fjárkröfu B sem ekki tengdist fasteignakaupunum með beinum hætti, og var fyrir Landsrétti eingöngu til skoðunar viðurkenningarkrafan. Í dómi Landsréttar kom fram að viðurkenningarkrafa B einskorðaðist við innbyrðis lögskipti þeirra og fælist í málatilbúnaði B að skipting á eignarhlutdeild aðila í fasteigninni yrði breytt til samræmis við hlut hvors þeirra í kaupverði eignarinnar. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem stæði því í vegi að kröfugerð B hlyti efnislega úrlausn dómstóla. Við mat á því hvort grundvöllur væri fyrir því að skráningu eignarhlutfalla yrði breytt vísaði Landsréttur meðal annars til þess að fasteignakaupin hefðu að mestu verið fjármögnuð af B og greiddi hann rekstrarkostnað af eigninni. Þá hefði B ekki burði til að gera sér grein fyrir því hvað fólst í ákvæði kaupsamningsins um eignarhlutföll og yrði að ganga út frá því að A hefði verið það ljóst. Hefði sú skýring sem A teldi liggja að baki skráningu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamning í reynd ráðið för hefði henni borið að sjá til þess að staðið yrði að málum með þeim hætti að hagsmunum B yrði gætt í hvívetna og lögum samkvæmt. Féllst Landsréttur því á viðurkenningarkröfu B, með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936, og staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að viðurkennt yrði að eignarhlutdeild B í fasteigninni væri 86,9% og A 13,1%.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli F á hendur Í og A var vísað frá dómi. Málið höfðaði F til ógildingar á ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um útgáfu meistarabréfs í pípulögnum til handa A. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að F hefði borið að beina dómkröfum sínum að sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu sem tekið hefði umrædda ákvörðun en ákvörðunin hefði ekki sætt endurskoðun á æðra stjórnsýslustigi. Krefðist Í frávísunar málsins á þessum grunni og yrði að fallast á hana af framangreindum sökum en stjórnvaldsákvörðuninni yrði ekki hnekkt fyrir dómi nema viðeigandi stjórnvald hefði aðild að úrlausn dómsmálsins. Þá var ekki fallist á með F að það hefði lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómkröfunnar. Var kröfum F því vísað frá dómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að héraðsdómarinn C viki sæti í málinu. Við fyrirtöku málsins í héraði krafðist A þess að dómarinn viki sæti í málinu á grundvelli vanhæfis samkvæmt g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í hinum kærða úrskurði sem Landsréttur staðfesti var það ekki talið leiða til vanhæfis dómara í forsjársviptingarmáli að hann hafi áður úrskurðað um vistun barnanna utan heimils á grundvelli 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í því máli voru ekki gerðar sömu kröfur og í þessu máli og því um tvö aðskilin mál að ræða. Fyrri úrskurður var reistur á þeim gögnum sem lágu fyrir á þeim tíma sem málið var til úrlausnar fyrir dómi. Því voru ekki talin vera fyrir hendi atvik eða aðstæður sem væru til þess fallin að draga óhlutdrægni héraðsdómarans með réttu í efa, sbr. g-lið 5. gr. laga nr. 91/1991.

Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar F ehf. gegn U, H hf. og L hf. meðal annars til ógildingar á nánar tilgreindum úrskurði úrskurðarnefndar raforkumála og viðurkenningar á skaðabótaskyldu H hf. og L hf. vegna tjóns F hf. sem leiddi af uppsögn á nánar tilgreindum samningi aðila um tengingu við dreifikerfi H hf. og L hf. Með úrskurði héraðsdóms var kröfu um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar vísað frá þar sem Raforkueftirliti U var ekki stefnt til varnar, enda væri um að ræða sjálfstæðan lögaðila sem gæti átt réttindi og borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar var rakið að þegar málið hefði verið höfðað hefði ákvæði 3. mgr. 2. gr. laga nr. 110/2024 um Umhverfis- og orkustofnun, þar sem mælt er fyrir um skipun skrifstofustjóra Raforkueftirlitsins, ekki tekið gildi. Yrði því að líta svo á að þá hefði forstjóri U borið stjórnunarlega ábyrgð á rekstri Raforkueftirlitsins, sbr. 2. gr. laga nr. 110/2024. Hafði Raforkueftirlitið ekki aðildarhæfi á þeim tíma og var því réttum aðila stefnt til varnar. Var ákvæði úrskurðar héraðsdóms því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar um þá kröfu. Þá var staðfest ákvæði hins kærða úrskurðar um frávísun á viðurkenningarkröfu F ehf.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára. Þá var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti þrisvar sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna í tvígang að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri. Brot hans væru alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. X væri ungur að árum en ætti sér ekki málsbætur að öðru leyti. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna miskabætur og B 2.000.000 króna. Þar sem upplýst var að þær hefðu þegar fengið þær fjárhæðir að fullu greiddar úr ríkissjóði voru ekki efni til að verða við kröfu þeirra um hærri miskabætur og var X því sýknaður af kröfum um greiðslu hærri miskabóta.

D var gefið að sök brot í nánu sambandi gagnvart þáverandi stjúpsonum sínum, A og B, á tímabilinu 6. mars 2013 til 25. nóvember 2019, með því að hafa á sameiginlegu heimili þeirra ítrekað, endurtekið og á alvarlegan hátt, með nánar tilgreindri háttsemi, ógnað lífi, heilsu og velferð þeirra, með líkamlegu og andlegu ofbeldi og með þeirri háttsemi sinni ítrekað misþyrmt og misboðið þeim þannig að líkamlegri og andlegri heilsu þeirra var hætta búin, sýnt af sér vanvirðandi háttsemi, ruddalegt og ósiðlegt athæfi gagnvart þeim, beitt þá líkamlegum refsingum, móðgað þá og sært. Var háttsemi hans í ákæru aðallega talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti, var D fundinn sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök á tímabilinu frá 5. apríl 2016 til 1. apríl 2019, að öðru leyti en því að D var sýknaður af þeirri háttsemi sem lýst var í þremur tilgreindum undirliðum ákæru. D var hins vegar sýknaður vegna tímabilsins fyrir 5. apríl 2016 og eftir 1. apríl 2019. Við ákvörðun refsingar D var litið til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing D ákveðin fangelsi í 12 mánuði, auk þess sem honum var gert að greiða A og B miskabætur.

A og B deildu um hvort fallast bæri á kröfu B um leyfi til lögskilnaðar frá A á grundvelli leyfis til skilnaðar að borði og sæng sem gefið var út í desember 2018. Laut ágreiningur málsaðila jafnframt að fjárskiptasamningi sem gerður var við sama tímamark og krafðist B þess að A yrði gert að undirrita skiptayfirlýsingu vegna fasteignar í samræmi við fjárskiptasamning aðila. Byggði A einkum á því að málsaðilar hefðu í raun ekki slitið sambúð í framhaldi af skilnaði að borði og sæng 2018, réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu því fallið niður áður en B óskaði lögskilnaðar 2023 og þar með yrði fjárskiptasamningurinn ekki lagður til grundvallar við fjárslit þeirra á milli. Í dómi Landsréttar kom fram að leysa bæri úr kröfu um lögskilnað eftir hjúskaparlögum eins og þau voru fyrir gildistöku breytingarlaga nr. 71/2022. Kvað Landsréttur sönnunarbyrði þess að skilyrðum 35. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 væri fullnægt hvíla á A en ekki var talið að A hefði fært sönnur á að réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður og dregin sú ályktun að sambúð aðila hefði lokið fljótlega í kjölfar þess að þeim var veittur skilnaður að borði og sæng. Þá vísaði Landsréttur meðal annars til þess að A hefði ekki leitað eftir ógildingu fjárskiptasamnings aðila og var samningurinn lagður til grundvallar við mat á því hvort uppfyllt væru lagaskilyrði til þess að veita B lögskilnað frá A. Meðal annars að framangreindu gættu var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að veita B lögskilnað frá A staðfest. Loks taldi Landsréttur kröfu B um skyldu A til undirritunar skipayfirlýsingar svo vanreifaða og óljóst um lögvarða hagsmuni hennar af úrlausn kröfunnar að ekki yrði komist hjá því að vísa henni frá héraðsdómi.

A höfðaði mál á hendur S til heimtu 10.000.000 króna miskabóta. Málið átti rætur að rekja til ákvörðunar barnaverndarþjónustu S um að taka forsjá dætra A í sínar hendur. Ákvörðunin var reist á grundvelli 2. mgr. 32. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 og því að Þjóðskrá hefði breytt skráningu forsjár þannig að stúlkurnar væru forsjárlausar af öðrum ástæðum en greindi í 1. mgr. ákvæðisins. Með dómi Landsréttar var ekki fallist á að S hefði með einhverju móti hlutast til um eða borið ábyrgð á ákvörðun Þjóðskrár. Þá var rakið að barnaverndarþjónustu S hefði ekki verið rétt að líta svo á að stúlkurnar væru „forsjárlausar“ í skilningi 2. mgr. 32. gr. barnaverndarlaga vegna breyttrar skráningar Þjóðskrár þannig að uppfyllt væru skilyrði til að taka við forsjánni án frekari málsmeðferðar. Í þeim efnum hefði ekki síst þýðingu vitneskja um að forsjáraðilar væru til staðar og íþyngjandi eðli ráðstöfunarinnar. Við þessar aðstæður hefði borið að kanna til hlítar hvort stúlkurnar gætu í reynd talist forsjárlausar og hefðu ekki staðið rök til að horfa fram hjá meginreglum um málsmeðferð í barnaverndarmálum. Hefði ákvörðun barnaverndarþjónustu S því brostið lagastoð og teldist hún ólögmæt. Var fallist á að ákvörðunin væri til þess fallin að valda A miska og að hann ætti rétt til 800.000 króna miskabóta.

Félagið Ísland-Paestína boðaði til mótmæla við húsnæði umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytisins þar sem ríkisstjórnin kom saman til fundar þann 31. maí 2024. Lögreglan var með nokkurn viðbúnað á svæðinu en erfiðlega gekk að koma ráðherrum að fundarstað þar sem mótmælendur reyndu að hindra för ráðherrabíla. Þegar ríkisstjórnarfundi lauk var enn nokkur fjöldi mótmælenda á staðnum og reyndu nokkrir þeirra að hindra för ráðherrabíls með því að leggjast í götuna eða standa í vegi fyrir honum. Í kjölfar þess að tekist hafði að koma fyrsta ráðherrabílnum fram hjá hópnum beitti lögregla úðavopni gagnvart mótmælendum, en von var á fleiri ráðherrabílum. Deilt var um hvort notkun úðavopna hafi verið nauðsynleg eða hvort eðlilegra hefði verið að grípa til vægari úrræða. Einnig var deilt um aðra valdbeitingu lögreglu. Áfrýjendur kröfðust miskabóta vegna aðgerða lögreglu en þau höfðu öll fengið piparúða í andlit í mismiklu magni. Með dómi héraðsdóms var ekki fallist á það með áfrýjendum að lögregla hefði gengið fram með ólögmætum hætti og stefndi sýknaður af kröfum þeirra. Landsréttur staðfesti dóminn.

Í málinu var deilt um uppgjör eftirstöðva kaupverðs vegna kaupa L á eignarhlutum I í félaginu I ehf. Laut ágreiningurinn að því hvort I hefði brotið gegn umsömdum trúnaðarskyldum um samkeppnisbann sem firrti hana rétti til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. Með hinum áfrýjaða dómi var L gert að greiða I eftirstöðvar kaupverðsins auk nánar tilgreindra vaxta. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ákvæði um samkeppnisbann hefðu í dómaframkvæmd gjarnan verið túlkuð þröngt og að sá sem héldi fram broti gegn slíku ákvæði bæri almennt sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni. Ekki var talið að nánar greind áskorun L í héraði og sú staðreynd að I gaf þar ekki aðilaskýrslu breytti neinu um sönnunarstöðu í málinu. Landsréttur tók fram að samkeppnisákvæðið hefði falið í sér að I væri óheimilt í þrjú ár að stunda eða taka þátt í nánar tilgreindri starfsemi. Ekki lægju fyrir gögn sem styddu það að I hefði tekið þátt í slíkri starfsemi á tímabilinu. Þá hefði stofnun eiginmanns hennar á tveimur einkahlutafélögum á tímabilinu ekki falið í sér brot á samningsákvæðinu og yrði raunar ekki séð að eiginmaðurinn eða félögin hefðu hafið starfsemi í skilningi ákvæðisins á umræddu þriggja ára tímabili. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

A hafði starfrækt daggæslu barna á heimili sínu um árabil er hún var svipt starfsleyfi tímabundið í þrjá sólarhringa. A höfðaði mál gegn R og krafðist nánar tilgreindra skaðabóta úr hendi R vegna sviptingarinnar, auk vaxta og dráttarvaxta. Til vara krafðist A skaðabóta að álitum. Héraðsdómur taldi að þó svo svipting starfsleyfis A hefði verið saknæm og ólögmæt hefði henni ekki tekst sönnun þess að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna sviptingarinnar. Var R því sýknuð af kröfum A. A vildi ekki una þeirri niðurstöðu og áfrýjaði málinu til Landsréttar. R gagnáfrýjaði og krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en um málskostnað. Landsréttur staðfesti hinn áfrýjaða dóm um sýknu R með vísan til forsendna hans og gerði A að greiða R málskostnað fyrir Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á nánar tilgreindum munum var hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem dómkröfum sóknaraðila í gagnsök var vísað frá dómi. Þar sem kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 var liðinn þegar kæran barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 2 ár.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald farsíma og fartölvu sem lögregla hafði lagt hald á.

Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar K, J og R gegn V ehf., B ehf., S hf. og J sf. til greiðslu skaðabóta vegna galla á fasteign sem þau höfðu keypt. Aðilar gerðu dómsátt undir rekstri málsins í héraði en lögðu ágreining um málskostnað í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður og sneri ágreiningurinn fyrir Landsrétti að þeirri niðurstöðu. Í úrskurði Landsréttar var litið til þess að greiðsla sem aðilar sömdu um hefði numið rúmlega helmingi af heildarfjárhæð höfuðstól þeirrar kröfu sem K, J og R beindu að V ehf., B ehf., S hf. og J sf. við höfðun málsins, en tæplega tveimur þriðju hlutum af heildarfjárhæð kröfunnar eftir að þau höfðu lækkað hana til samræmis við niðurstöðu yfirmatsgerðar. Þá hefðu K, J og R ekki höfðað málið að þarflausu. Var V ehf., B ehf., S hf. og J sf. því gert að greiða K, J og R málskostnað en við ákvörðun hans var talið að sú tímaskráning sem K, J og R byggðu málskostnaðarreikning sinn á væri úr hófi fram miðað við umfang og eðli málsins í heild og þá staðreynd að málinu lauk með samkomulagi án þess að til aðalmeðferðar kæmi. Var málskostnaður ákvarðaður að mati dómsins.

Ágreiningur reis um bótaskyldu S hf. vegna vinnuslyss sem I varð fyrir í nóvember 2017. Leyst var endanlega úr þeirri deilu í júní 2022 þegar Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms þar sem viðurkenndur var bótaréttur I. Í áliti örorkunefndar á afleiðingum slyssins var líkamstjón I metið meira en í matsgerð sem aðilar höfðu áður aflað sameiginlega. S hf. hafnaði greiðslu frekari bóta og vísaði til ákvæðis í skilmálum vátryggingarinnar sem kvað á um að undantekningarlaust skyldi meta tjón innan þriggja ára frá slysdegi, auk þess sem frestir sem I höfðu verið veittir umfram nefnd tímamörk hefðu verið liðnir þegar álit örorkunefndar lá fyrir. Með hliðsjón af atvikum máls og í ljósi þess að S hf. hafði ítrekað veitt I frest í því skyni að afla örorkumats mátti hann með réttu hafa væntingar um að S hf. tilkynnti honum þegar fyrir lá að I hygðist afla álits örorkunefndar að frekari frestir yrðu ekki veittir. Taldi Landsréttur að tómlæti S hf. leiddi til þess að félagið gæti ekki borið ákvæði skilmálans fyrir sig, enda hefði I gert skýran og afdráttarlausan fyrirvara um gildi hans við uppgjör bóta. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

Með hinum áfrýjaða dómi var Í sýknað af kröfu A um að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem opinber gjöld A fyrir gjaldárið 2015 voru endurákvörðuð. Laut ágreiningur aðila að skattalegri meðferð á yfirfærslu fasteignar úr einkahlutafélaginu E, sem var í eigu A og þáverandi eiginkonu hennar, til þeirra beggja og að 27 milljóna krónu greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör. Töldu skattyfirvöld að um ólögmæta og endurgjaldslausa úthlutun verðmæta úr félaginu hefði verið að ræða sem bæri að skattleggja sem tekjur hjá A. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt orðum sínum fól kaupsamningur um framangreinda fasteign ekki í sér endurgjald en A byggði á því að kaupverð hefði verið greitt með yfirtöku á skuldum E ehf. vegna fasteignarinnar og að fyrrverandi eiginkona A hefði tekið þær yfir við skilnað þeirra. Taldi Landsréttur engin samtímagögn sýna fram á þá skuldskeytingu og lægi meðal annars fyrir að fyrrverandi eiginkona A teldi skuldina ekki fram á skattaframtölum sínum auk þess sem fyrir lægi innheimtubréf sem beint væri að E ehf. en ekki henni. Þá vísaði Landsréttur til þess varðandi greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör að málatilbúnaður A byggðist á því að þeir samningar sem á reyndi í málinu þýddu annað en það sem þeir mæltu berum orðum fyrir um. Í ljósi þess og þeirrar rannsóknar og gagna sem fyrir lægju væri óhjákvæmilegt, í því máli sem hér væri rekið, að A bæri að nokkru leyti sönnunarbyrði fyrir staðhæfingum sínum. Að þessum athugasemdum gættum staðfesti Landsréttur hinn áfrýjaða dóm um sýknu Í af kröfum A með vísan til forsendna.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 199. gr. a og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa birt færslu á Facebook-síðu sinni með hótun um að birta myndefni af A, barnsmóður sinni og fyrrum sambýliskonu, á nánar tilgreindri vefsíðu og með því að hafa þann sama dag birt fimm kynferðislegar myndir af henni sem hafi sýnt nekt hennar, ásamt texta, á samskiptaforritinu Facebook. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki léki vafi á að allar myndirnar væru þess eðlis að falla undir 1. mgr. 199. gr. a. almennra hegningarlaga. Þá var einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að í birtingu fyrstu myndarinnar, ásamt texta, hafi falist hótun um að birta nektarmynd af brotaþola á nánar tilgreindri vefsíðu og um heimfærslu brotsins til 2. mgr., sbr. 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brotanna. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða brotaþola 800.000 krónur í miskabætur.

H svf. höfðaði mál þetta og krafðist meðal annars ógildingar á ákvörðun R um að honum bæri að fjarlægja merkingar á tilgreindum bifreiðastæðum en að öðrum kosti greiða kostnað vegna þessa, sem og ógildingar á úrskurði samgöngu- og sveitarstjórnarráðuneytisins þar sem hafnað var kröfu um að framangreind ákvörðun yrði felld úr gildi. Þá krafðist H svf. ógildingar á ákvörðun R um að H svf. væri skylt að deila stæðunum með „öðrum starfandi leigubílstjórum í Reykjavík“. Héraðsdómur féllst ekki á málsástæður H svf., sem byggðu meðal annars á kaupsamningi frá 1969, hefð og reglum stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að H svf. bæri sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði fyrir hefð áunnið sér rétt til afnota af stæðunum, sem kæmi í veg fyrir að R gæti gert honum að fjarlægja merkingar og heimilað öðrum að nota þau ásamt H svf.. Væri málatilbúnaður H svf. að þessu leyti mjög almenns eðlis og ófullnægjandi um stóran hluta þeirra stæða sem ákvarðanirnar hefðu tekið til. Þá yrði H svf. ekki talinn hafa getað vænst þess að afnot hans að stæðunum, sem R hefði átt og verið háð samþykki, leyfum og skilyrðum hans, tryggðu H svf. eignarréttindi er kæmu í veg fyrir að R gæti gert þær breytingar á fyrirkomulagi stæðanna sem um væri deilt. Þá var rakið að við mat á því hvort ákvarðanir R hefðu samrýmst reglum stjórnsýsluréttar væri til þess að líta að þær hefðu ekki falið í sér að H svf. hefði verið sviptur afnotum stæðanna. H svf. hefði enn afnot af þeim, með öðrum, og hefði að sama skapi fengið afnot af stæðum sem aðrar bifreiðastöðvar hefðu áður haft samsvarandi leyfi fyrir. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu R af kröfum H svf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að bú B yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli 1 tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafa A ehf. var reist á leigusamningi við B frá 4. apríl 2024 fyrir fasteignina M og tók til vangreiddrar leigu fyrir tímabilið júní 2024 til nóvember 2025. Samhliða leigusamninginum hafði B gefið út afsal til A ehf. fyrir fasteigninni M í tengslum við uppgjör veðskulda félagsins D ehf., sem var í eigu B, við A ehf. í því skyni að forða nauðungarsölu á eigninni M. Afsal sóknaraðila fyrir fasteigninni sem leigusamningurinn tók til hafði verið dæmt ógilt með dómi héraðsdóms. Með vísan til þess ágreinings sem uppi var um eignarheimild sóknaraðila að fasteigninni var ekki talið að hann hefði leitt að því nægilegar líkur að hann ætti lögvarða kröfu á hendur B sem gæti orðið grundvöllur beiðni hans um gjaldþrotaskipti B. Var því kröfu A ehf. hafnað þegar af þessari ástæðu.

Ágreiningur aðila laut að því hvort taka bæri til opinberra skipta dánarbú E. E hafði gert erfðaskrá sem dagsett var 12. nóvember 1999 þar sem hann arfleiddi A, B og C, þrjár af fjórum systrum sínum, að öllum eignum sínum. D, fjórða systirin, vefengdi erfðaskrá E á þeim grundvelli að hann hefði ekki verið til þess bær að gera erfðaskrá sökum þroskaskerðingar. Landsréttur taldi að það hvíldi á D að sanna að E hefði brostið hæfi til að ráðstafa eignum sínum á skynsamlegan hátt með erfðaskrá. Sú sönnunarfærsla fór ekki fram fyrir héraðsdómi og því felldi Landsréttur hinn kærða úrskurð úr gildi og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A var framlengd um allt að tólf vikur með heimild til rýmkunar.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa á árunum 2003 til 2007, með ofbeldi og ólögmætri nauðung, ítrekað brotið kynferðislega gegn systur sinni, A. Í ákæru voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr., 1. mgr. 202. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður brotaþola væri trúverðugur og ætti sér stoð í framburði vitna og málsgögnum. Framburður ákærða var aftur á móti talinn nokkuð óskýr og reikull. Var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var hinn áfrýjaði dómur ómerktur um frávísun einkaréttarkröfu brotaþola og þeim þætti málsins vísað heim í hérað til efnislegrar meðferðar.

A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir. A var við steypuvinnu þar sem notaður var steypudælukrani. Kraninn var í útréttri stöðu þegar hluti hans féll skyndilega ofan á A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki hefði farið fram fullnægjandi rannsókn á krananum og aðstæðum á slysstað eftir slysið en slík rannsókn hefði getað upplýst um atvik og orsök þess, þar á meðal hvort það væri að rekja til vanbúnaðar kranans. Í ljósi þess að vitneskja hefði legið fyrir um að kraninn hefði gefið sig á sama stað nokkrum árum fyrr yrði að telja að full þörf hefði verið á slíkri rannsókn. Þess í stað hefði kraninn verið fjarlægður af slysstað og seldur úr landi skömmu síðar. A hefði eftir það verið ókleift að sýna fram á hver orsök slyssins hefði verið. Þegar litið væri til þessara atvika og aðstöðumunar aðila yrði að telja að það hefði staðið B ehf. nær að leitast við að upplýsa betur um atvik að slysinu og ástand kranans. Við þessar aðstæður yrði V hf. látinn bera hallann af skorti á sönnun í málinu um þau atriði sem gætu haft áhrif á sakarmat og óljós atriði er varði orsök slyssins. Hefði V hf. ekki tekist að sanna að sanna að orsök slyssins væri ekki að rekja til saknæmrar háttsemi B ehf. eða starfsmanna hans. Samkvæmt því var tekin til greina krafa A um viðurkenningu á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysinu.

H, sem starfað hafði sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., nú A ehf., krafðist þess að viðurkennt yrði að A ehf. hefði verið óheimilt að binda enda á störf H hjá A ehf. á grundvelli tilgreinds ákvæðis í kjarasamningi Félags íslenskra flugumferðarstjóra við Samtök atvinnulífsins. Ágreiningslaust var að starfslok H komu til af því einu að hann varð 63 ára og jafnframt að starfslok H hefðu verið reist á nánar tilgreindu kjarasamningsákvæði. Í dómi Landsréttar var rakið að eftir að lögum og stjórnvaldsfyrirmælunum var breytt á árunum 2017 og 2018 voru starfsréttindi flugumferðarstjóra ekki lengur háð neinum aldurstakmörkunum. Taldi Landsréttur kjarasamningsákvæðið því ekki veita stoð fyrir því að binda enda á störf H hjá A ehf. þegar hann náði 63 ára aldri. Einnig taldi rétturinn að beiting A ehf. á ákvæðinu gagnvart H hefði brotið í bága við 7. og 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, enda skilyrðum til frávika samkvæmt 12. gr. laganna ekki fullnægt. Var viðurkenningarkrafa H því tekin til greina.