Eden Mining ehf (
Gísli Guðni Hall lögmaður)
gegn
Björgvini Ibsen Helgasyni, Elisabeth Saguar Sierra, Guðna Geir Kristjánssyni, Guðrúnu Ólafsdóttur, Guðrúnu Sigríði Kristinsdóttur, Halldóri Ólafssyni, Jóni Árna Jónssyni, Karli Jóhanni Guðnasyni, Kirsten Brödsgaard Larsen, Kristínu Guðrúnu Jónsdóttur, Lindu Dís Guðbergsdóttur, Magnúsi Kristjánssyni, Óðni Pétri Vigfússyni, Ólafi Sigurðssyni, Ómari Torfasyni, Pétri Ottóssyni, Sigrúnu Ruth Lopez Jack, Sigurgeiri Bjarnasyni, Smára Hólm Kristóferssyni, Sólveigu Hjördísi Jónsdóttur og Styrmi Geir Ólafssyni (
Kristinn Hallgrímsson lögmaður)
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins. Í málinu deildu aðilar einkum um hvort varnaraðilar, sem allir nema tveir voru meðlimir í Kirkju sjöunda dags aðventista á Íslandi, ættu lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um ógildingu samnings kirkjunnar við E ehf. um einkarétt félagsins til nýtingar jarðefnanáma í landi kirkjunnar. Kröfu sína um ógildingu hins umdeilda samnings byggðu varnaraðilar meðal annars á 17. gr. laga nr. 110/2021 um félög til almannaheilla. Hæstiréttur vísaði til þess að varnaraðilar hefðu í málatilbúnaði sínum ekki með viðhlítandi hætti gert grein fyrir hvernig heimild þeirra til að krefjast með málshöfðun ógildingar á ákvörðun félags á grundvelli 17. gr. laga nr. 110/2021 gæti skapað þeim stöðu aðila í dómsmáli þar sem gerð væri krafa á hendur viðsemjanda kirkjunnar um ógildingu á samningi sem hann hefði gert við hana. Þá hefðu þeir ekki reifað með viðhlítandi hætti á hvaða öðrum grundvelli þeir gætu haft lögvarða hagsmuni af kröfu sinni. Var málatilbúnaður varnaraðila um hvaða lögvarða hagsmuni þeir hefðu af kröfu um ógildingu samnings kirkjunnar og E ehf. og um aðild þeirra að máli um það sakarefni svo vanreifaður og í andstöðu við e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 að málið þótti ekki tækt til efnislegrar meðferðar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og málinu vísað frá héraðsdómi.
Stefnandi höfðaði mál til viðurkenningar bótaskyldu vegna tjóns á fasteign af völdum þess að samskeyti inntakslagnar fyrir heitt vatn fóru í sundur. Fallist var á með stefndu að stefnandi hefði ekki afmarkað með nægilega skýrum hætti í stefnu í hverju tjónið fólst eða gert fullnægjandi grein fyrir sönnunargögnum um það. Málinu var því vísað frá dómi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu I ehf. var vísað frá dómi. Krafa I ehf. laut að greiðslu skaðabóta úr hendi E hf., að fjárhæð 246.170.997, með nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum, vegna tjóns sem I taldi sig hafa orðið fyrir vegna misnotkunar E hf. á markaðsráðandi stöðu sinni. Byggði I kröfu sína á 1. mgr., sbr. c-lið 2. mgr. 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og almennu sakarreglunni. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var talið að framsetning málsástæðna í stefnu væri ruglingsleg og málatilbúnaður áfrýjanda í heild og gögn málsins í andstöðu við 1. mgr. 80. gr. og 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Málinu var vísað frá þar sem málatilbúnaður stefnanda var vanreifaður og fallinn til þess að takmarka möguleika stefndu til að halda uppi vörnum.
I, móðir E, F og G, var gift H, föður A, B, C og D. Eftir andlát I sat H í óskiptu búi en eftir andlát hans skiptu A, B, C og D búinu einkaskiptum án þess að arfur væru greiddur til E, F og G. Þau höfðuðu mál gegn A, B, C og D og kröfðust þess, hvert fyrir sig, að hverju þeirra yrði gert að greiða sér tiltekna fjárhæð. Héraðsdómur féllst á það með E, F og G að fram hjá þeim hefði verið gengið við einkaskiptin eftir H og að kröfur þeirra væru ekki fyrndar. Niðurstaða héraðsdóms var sú að allar eignir búsins hefðu verið hjúskapareignir sem ættu að skiptast milli erfingja I og H eftir reglum 1. mgr. 19. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Meðal eigna búsins var fasteign sem A, B, C og D seldu. Dómurinn benti á að í 2. mgr. 84. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. væru ekki fyrirmæli um það við hvaða endurgreiðslufjárhæð skyldi miðað þegar eign, sem erfingi sem gengið var fram hjá við skipti átti rétt til arfshluta í, hefur verið seld. Taldi dómurinn nærtækast að líta svo á að við þær aðstæður eignaðist sá erfingi bótakröfu á hendur þeim sem naut arfs í hans stað sem miðaði að því að gera hann eins settan fjárhagslega og ef rétt hefði verið staðið að skiptum í upphafi með þeirri takmörkun sem kæmi fram í niðurlagsákvæði málsgreinarinnar. Leit dómurinn svo á að kröfugerð E, F og G miðaði að því að gera þau eins sett fjárhagslega og ef rétt hefði verið staðið að skiptum í upphafi. Þá hefðu A, B, C og D hvorki haft uppi gagnkröfur til skuldajafnaðar vegna ætlaðs kostnaðar þeirra af fasteigninni né lagt fram gögn þar um. Voru kröfur E, F og G teknar til greina, þó þannig að dráttarvextir voru dæmdir frá dómsuppsögu. Landsréttur tók fram að lögbundnar kröfur E, F og G væru um endurgreiðslu arfs sem A, B, C og D hefðu ranglega fengið í stað þeirra. Með þeirri athugasemd staðfesti rétturinn niðurstöðu héraðsdóms um annað en vexti og málskostnað, en dráttarvextir voru dæmdir frá málshöfðun.
S höfðaði mál fyrir héraðsdómi og krafðist skaðabóta úr hendi T vegna nánar tilgreinds tjóns sem S taldi að T bæri ábyrgð á sem eini stjórnarmaður, framkvæmdastjóri, prókúruhafi og meirihlutaeigandi O ehf. en félagið hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi héraðsdóms var fallist á kröfu S. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geti aðili dómsmáls verið hver sá einstaklingur, félag eða stofnun sem getur átt réttindi eða borið skyldur að landslögum. Um aðild til sóknar í einkamáli gildi enn fremur að sá einn geti með réttu höfðað mál sem sé rétthafi að þeim hagsmunum sem leitað sé úrlausnar um. Skortur á aðildarhæfi svo og vanreifun á aðildarhæfi og aðild leiði til frávísunar máls án kröfu. Í héraðsdómsstefnu höfðu engin rök verið færð fram fyrir aðildarhæfi S auk þess sem þar hefði ekki verið vikið að fyrirsvari hans svo sem áskilið sé í b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Væri málatilbúnaður S að þessu leyti haldinn verulegum annmörkum. Þá þótti ekki nægilega ráðið af gögnum sem S lagði fram fyrir Landsrétti að hann gæti átt sjálfstæð réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.
Stefnandi var talinn eiga rétt til afsláttar á kaupverði rennahurðakerfis vegna galla
Málsaðilar deildu um það hvort stefnandi ætti kröfu um frekari greiðslur úr hendi stefnda í tengslum við samning frá 15. febrúar 2018 um kaup á stálgrindarhúsi, samlokuklæðningum ásamt uppsetningu hússins og klæðningarinnar á lóð stefnda í Reykjavík. Dómurinn féllst á að vissar eftirstöðvar skuldarinnar stæðu eftir og gerði stefnda að greiða þær með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Hluta af kröfum stefnanda var aftur á móti vísað frá dómi án kröfu vegna vanreifunar.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
B ehf. höfðaði mál á hendur M og krafðist þess að ógilt yrði með dómi veðskuldabréf að fjárhæð 82.000 dollara þannig að aflýsa mætti veðskuldabréfinu af fasteign B ehf. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa máli B ehf. á hendur M frá dómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur R ehf. o.fl var vísað frá dómi. Ágreiningur málsins varðaði eignarhald á hlutum í R ehf. en H byggði á því að hún væri réttur eigandi þriðjungs heildarhluta félagsins og krafðist viðurkenningar á því. Tók kröfugerðin ekki mið af hækkun hluta félagsins úr 500.000 í 5.000.000 sem hafði verið skráð hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ráðið yrði af málatilbúnaði H að byggt væri meðal annars á því að dómur tæki afstöðu til lögmætis hækkunarinnar og eftirfarandi skráningar hennar. Væri slíkt hins vegar ekki unnt eins og kröfugerð H væri sett fram. Yrði krafan tekin til greina stæði eftir að útkljá ágreining málsaðila um hækkunina og hvort lagarök stæðu til að breyta skráningu hennar hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Var kröfugerð H talin vera í andstöðu við 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Jafnframt taldi Landsréttur málatilbúnað H um aðild málsins til sóknar vera verulega á reiki. Var því fallist á með héraðsdómi að málatilbúnaður H væri haldinn slíkum annmörkum að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi og niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.
Í kjölfar dóma Hæstaréttar 6. desember 2018 í málum nr. 508 og 509/2017 gerðu V hf. og Í dómsátt, í viðurkenningarmáli sem V hf. hafði höfðað gegn Í, þar sem Í viðurkenndi bótaskyldu gagnvart V hf. vegna þess tjóns sem félagið kynni að hafa orðið fyrir af þeim sökum að fiskiskipum félagsins var á árabilinu 2011 til 2014 úthlutað, á grundvelli fyrirmæla í reglugerð, minni aflaheimildum en skylt var samkvæmt lögum nr. 151/1996 um fiskveiðar utan lögsögu Íslands. V hf. höfðaði síðan mál þetta á hendur Í til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna þessa á árunum 2011 til 2018. Undir rekstri málsins var aflað matsgerða dómkvaddra matsmanna og reisti V hf. endanlega kröfugerð sína á matsgerð þeirri sem hann óskaði eftir. Hæstiréttur taldi matsgerðina reista á ófullnægjandi forsendum vegna vöntunar á gögnum sem V hf. hefði átt að vera unnt að afla og leggja fram. Af því leiddi að matsgerðin byggðist á almennum forsendum og útreikningum sem ekki stæðu í beinum tengslum við atvik málsins. Þetta endurspeglaðist meðal annars í óviðunandi óvissumörkum í niðurstöðu matsgerðar en þau námu 30% til hækkunar eða lækkunar. Hæstiréttur taldi að þótt erfiðleikum kynni að vera bundið fyrir V hf. að færa nákvæmar sönnur á fjárhæð ætlaðs tjóns síns yrði lagt til grundvallar að honum hefði verið unnt í mun ríkari mæli en raunin var að leggja fram sundurliðuð gögn um tekjur sínar og gjöld eftir tegundum og starfsþáttum á umræddu tímabili. Af þessum ástæðum brysti skilyrði til að ákveða V hf. bætur að álitum og yrði að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi vegna vanreifunar.
Dómkröfum stefnanda var vísað frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e- og g-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, þar sem stefnanda hafði að mati dómsins ekki auðnast að leggja fram nauðsynleg gögn, né heldur að skjóta nægilegum stoðum undir skaðabótakröfur sínar í málinu að öðru leyti.
Aðalsök var vísað frá dómi vegna vanreifunar en gagnsök vegna þess að hún var höfðuð án þess að skilyrði 28. gr. laga nr. 91/1991 væru uppfyllt.
Staðfestur var dómur Landsréttar um að vísa máli K og A gegn Í frá héraðsdómi.
Fallist var á kröfu stefnanda ábyrgðarmanns á hendur stefnda meðábyrgðarmanni samkvæmt almennum reglum fjármunaréttar, en þeir höfðu saman gengist óskipt undir sjálfskuldarábyrgð í þágu fyrirtækis vegna yfirdráttar hjá banka, sem síðar innheimti svo alla kröfuna hjá stefnanda. Ekki var þó fallist á dráttarvaxtakröfu stefnanda þar sem að hún taldist vera vanreifuð.
Kaupandi fasteignar krafðist skaðabóta vegna galla á fasteign. Málatilbúnaður kaupandans um ætlað tjón var vanreifaður og var kröfum hans vísað frá dómi án kröfu. Seljandi fasteignarinnar hafði höfðað gagnsök í málinu og krafðist greiðslu eftirstvöða kaupverðsins úr hendi kaupandans. Sú krafa var tekin til greina.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Margrét Harpa Garðarsdóttir fulltrúi)
gegn
Degi Þór Sigfinnssyni (
Sverrir Sigurjónsson lögmaður)
Ákærði var fundinn sekur um eignaspjöll og honum gert að sæta fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Sóknaraðili krafðist þess að viðurkenndur yrði eignarréttur hans að nánar tilteknum fasteignum með tilheyrandi lóðum og umferðarrétti. Með dómi Landsréttar í máli nr. 476/2022 hafði sambærilegri kröfu hans verið vísað frá héraðsdómi á grundvelli 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hið sama eiga við og áður og með vísan til þess sem greindi í fyrrgreindum dómi Landsréttar var aðalkröfu sóknaraðila vísað frá héraðsdómi. Varakröfu sóknaraðila var einnig vísað frá dómi á þeim grundvelli að hún samrýmdist ekki fyrirmælum d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 enda yrði hún að vera um tiltekna fjárhæð. Hinn kærði úrskurður um frávísun málsins var því staðfestur.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli V á hendur E, DS og D var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að V skorti aðildarhæfi þar sem miða yrði við að félagið starfaði sem deild í Veiðifélagi Rangæinga án samþykkta og því hafi skort lögmætan grundvöll fyrir starfsemi þess. Hæstiréttur féllst ekki á að málatilbúnaður V um aðildarhæfi, aðild eða önnur atriði málsins væri vanreifaður. Hæstiréttur taldi ljóst að V uppfyllti hvorki kröfur eldri né gildandi laga um lax- og silungsveiði nr. 61/2006 til að teljast veiðifélag. Hins vegar væri ekki vafa undirorpið að V hefði stöðu deildar í Veiðifélagi Rangæinga. Við mat á því hvort að V nyti aðildarhæfis samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 leit Hæstiréttur til þess að V hefði sett sér sérstakar samþykktir þar sem kveðið væri á um hlutverk og verkefni, stjórn, reikningsskil og fleira. V væri skráður lögaðili í fyrirtækjaskrá Skattsins, hefði haft undir höndum umfangsmikinn rekstur, væri með sjálfstæð reikningsskil og bæri endanlega ábyrgð á eigin fjárskuldbindingum. Taldi Hæstiréttur engan vafa vera á því að V gæti borið réttindi og skyldur að lögum og nyti því aðildarhæfis. Þá féllst Hæstiréttur ekki á að leigutaki árinnar og veiðiréttareigendur ættu óskipt réttindi með sóknaraðila í skilningi 18. gr. laga nr. 91/1991, þrátt fyrir að þeir gætu átt beina eða óbeina hagsmuni af málshöfðuninni. Hið sama átti við um samaðild til varnar, en þótt fyrir lægi að E, DS og D ættu jarðir þær sem málið varðaði með öðrum lutu efniskröfur V að tilteknum athöfnum þeirra en ekki annarra og vörðuðu ekki eignarrétt að jörðunum. Gæti efnisdómur í málinu ekki bundið aðra sameigendur þeirra samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Loks var ekki fallist á að V skorti lögvarða hagsmuni af kröfu sinni eða hefði skort málshöfðunarheimild. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á 50% af eignarhluta í fasteign er aðilar bjuggu í og varnaraðili var þinglýstur eigandi að. Þeirri kröfu var vísað frá dómi. Varakrafa stefnanda var að stefnda endurgreiddi honum fjölda greiðslna vegna kaupa á fasteigninni og kostnaðar við rekstur hennar. Byggði stefnandi kröfu sína eingöngu á excel skjölum sem hann lagði fram en á þeim kom ekkert fram um það hver greiddi umkrafðar fjárhæðir. Var krafa stefnanda því vanreifuð en stefnandi bar sönnunarbyrði fyrir kröfum sínum. Var stefnda sýknuð.
K og A höfðuðu mál og kröfðust annars vegar viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í vegna fjárhagstjóns þeirra af nánar tilgreindri ákvörðun MAST um vörslusviptingu allra nautgripa af búi þeirra og framkvæmd vörslusviptingarinnar og missis þess hagnaðar sem þeir hefðu notið ef ekki hefði komið til vörslusviptingarinnar. Hins vegar kröfðust þeir að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna miska sem þeir hefðu hlotið vegna ákvörðunar MAST og framkvæmdar vörslusviptingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri fullnægt skilyrði til málshöfðunar á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri málatilbúnaður K og A verulega vanreifaður og í andstöðu við meginreglu einkamálaréttarfars um skýran og ljósan málatilbúnað og áskilnað e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Væri málatilbúnaður K og A því haldinn slíkum annmörkum í heild að óhjákvæmilegt væri að vísa kröfum þeirra frá héraðsdómi.
Málinu var vísað frá dómi vegna óskýrleika, ósamræmis í málatilbúnaði og vanreifunar.
Máli var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Þrotabú H höfðaði mál á hendur G, H og Ú og krafðist þess aðallega gagnvart Ú að rift yrði ráðstöfun sem fól í sér lækkun skuldar þess við hið gjaldþrota félag og að Ú yrði gert að greiða þrotabúinu nánar tiltekna fjárhæð. Þá var þess krafist að G, H og Ú yrði gert að greiða þrotabúinu óskipt nánar tiltekna fjárhæð. Með hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að málatilbúnaður þrotabúsins gagnvart G og H væri ekki í samræmi við ákvæði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hins vegar ljóst af stefnu að þrotabúið teldi G og H bera sök vegna atvika er féllu undir 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að það byggði jafnframt á málsástæðum er snertu lög nr. 2/1995 um hlutafélög og 138/1994 um einkahlutafélög. Taldi rétturinn nægilega ljóst á hvaða málsatvikum og málsástæðum krafa þrotabúsins gagnvart G og H byggðist svo ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Yrði því ekki talið að málatilbúnaður þess væri í andstöðu við ákvæði laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur þrotabúsins á hendur G og H til efnismeðferðar.
Þrotabú H höfðaði mál á hendur G, H og U, sem og O til réttargæslu, og krafðist þess aðallega gagnvart U að rift yrði þeirri ráðstöfun sem fólst í sölu og afhendingu nánar tiltekinna fasteigna og jafnframt að félaginu yrði gert að skila viðkomandi fasteignum, ásamt fylgifé, til þrotabúsins. Ef ekki yrði fallist á kröfu þess um skil fasteignanna krafðist þrotabúið þess, til viðbótar við riftun samkvæmt aðalkröfu, að G, H og U yrði gert að greiða því óskipt nánar tiltekna fjárhæð, en G og H höfðu ýmist verið eigendur hins gjaldþrota félags, setið í stjórn þess eða framkvæmdastjórn og hið sama átti við um þau félög sem hefðu komið að fyrrgreindum ráðstöfunum. Með hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að málatilbúnaður þrotabúsins gagnvart G og H væri ekki í samræmi við ákvæði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hins vegar ljóst af stefnu að þrotabúið teldi G og H bera sök vegna atvika er féllu undir 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að það byggði jafnframt á málsástæðum er snertu lög nr. 2/1995 um hlutafélög og 138/1994 um einkahlutafélög. Taldi rétturinn nægilega ljóst á hvaða málsatvikum og málsástæðum krafa þrotabúsins gagnvart G og H byggðist svo ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Yrði því ekki talið að málatilbúnaður þess væri í andstöðu við ákvæði laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi að því marki sem hann var til endurskoðunar og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur þrotabúsins á hendur G og H til efnismeðferðar.
J höfðaði mál á hendur G og krafðist þess að hann greiddi honum 5.678.765 krónur, ásamt nánar tilteknum vöxtum, að frádreginni innborgun G að fjárhæð 994.112 krónur, en ágreiningur þeirra átti rætur að rekja til fasteignaviðskipta. Héraðsdómur vísaði málinu frá á þeim grundvelli að málatilbúnaður J væri óskýr og vanreifaður. Að mati héraðsdóms væri fjölmörgu haldið til haga sem væri í eðli sínu fremur til þess fallið að drepa málinu á dreif en skýra hvar ágreiningur málsaðila lægi og á hvaða lagagrundvelli J byggði einstaka kröfuliði sína. Verulega skorti á samhengi milli málsástæðna J og kröfugerðar hans þannig að færi í bága við d- og e-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur taldi hins vegar að í öllum megindráttum væri ljóst af stefnu málsins á hvaða málsatvikum og málsástæðum J reisti kröfu sína á þannig að ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Því yrði ekki séð að möguleikum G til að taka til varna hefði verið áfátt. Framsetning J á kröfugerð í stefnu og málatilbúnaður hans að öðru leyti var því ekki talinn í andstöðu við fyrrgreind ákvæði þannig að frávísun varðaði. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Uppsögn á samningi um hitaveitu var talin heimil vegna vanefnda en hitaveitunni bar á hinn bóginn að virða að fullu samningsbundinn uppsagnarfrest sem ekki var gert. Þrátt fyrir það var sýknað af bótakröfu viðsemjanda veitunnar þar sem ósannað var að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þeirra brota á samningnum sem þó voru viðurkennd. Í gagnsök var að hluta til sýknað af kröfum veitunnar vegna eldri notkunar á heitu vatni en kröfum vegna annarrar notkunar vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Laugardælur ehf og RS ehf (
Óskar Sigurðsson lögmaður)
gegn
FF Fasteignum ehf. og Guðjóni Stefáni Guðbergssyni og Jóni R. Kristinssyni og Múlakoti 1 Fljótshlíð ehf. og Sigríði Hjartar og Unni Tómasdóttur og Þórunni Jónsdóttur (
Flosi Hrafn Sigurðsson lögmaður) og
Dagrúnu Þórðardóttur og Eyvindarmúla ehf. og Ingunni Þórðardóttur og Jóni Viktori Þórðarsyni og Múlatorfu ehf. og Ólafi Auðuni Þórðarsyni (
Halldór Jónsson lögmaður)
L og RS höfðuðu mál á hendur FF o.fl. og kröfðust þess að viðurkennt yrði með dómi að landamerki milli jarðarinnar B og óskipts sameignarlands M yrðu ákveðin með nánar tilteknum hætti. Varakröfu L og RS, sem sett var fram eftir að aðalmeðferð hófst, var vísað frá dómi í héraði en samkvæmt bókun í þingbók var ekki gerð athugasemd af hálfu FF o.fl. að hún kæmist að í málinu. Í Landsrétti var rakið að með vísan til fyrrnefndrar bókunar yrði varakröfu L og RS ekki vísað frá héraðsdómi á þeim grunni að hún væri of seint fram komin. Fram kom að stefnandi máls gæti almennt komið að nýjum varakröfum undir rekstri máls svo lengi sem þær rúmuðust innan marka stefnukröfu og væru reistar á málsástæðum og gögnum sem hann hefði þegar haft uppi í máli eða gæti enn borið upp. Landsréttur vísaði hins vegar til þess að það hefði verið niðurstaða héraðsdóms, að lokinni aðalmeðferð sem fól meðal annars í sér vettvangsgöngu, að L og RS hefðu ekki lagt þann grundvöll að kröfunni að dómur yrði lagður á hana. Eins og málið lá fyrir Landsrétti voru ekki talin efni til að hrófla við því mati héraðsdóms. Ákvæði hins kærða dóms um frávísun varakröfu L og RS var því staðfest og þeim gert að greiða FF o.fl. kærumálskostnað.
Málinu var vísað frá dómi einkum vegna þess að skilyrði til samlagsaðildar til varnar voru ekki uppfyllt.
Máli vísað frá dómi.
Stefnandi krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda sem stjórnarmanns í félaginu A vegna þeirrar háttsemi að hafa látið undir höfuð leggjast að krefjast gjaldþrotaskipta á A, sbr. 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði héraðsdóms var rakið að félagið hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta einungis nokkrum mánuðum eftir að stefnda bar að mati stefnanda að gefa félagið upp til skipta. Ekkert lægi fyrir um að tjón stefnanda hefði aukist umfram það sem þegar hafði orðið í viðskiptum aðila eftir umrætt tímamark. Þá hafði stefnandi að mati dómsins ekki sýnt fram á að hann hefði farið á mis við fullnustu krafna sinna vegna hinnar meintu bótaskyldu háttsemi stefnda. Í ljósi þessa taldist stefnandi ekki hafa gert sennilegt að hann hefði orðið fyrir tjóni af völdum athafnaleysis stefna. Var skilyrðum 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 80. gr. sömu laga, ekki talið fullnægt í málinu og kröfunni því vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
Stefnandi er tryggingafélag með höfuðstöðvar í Slóvakíu, sem hafði um tíma starfsleyfi til að veita tiltekna þjónustu hér á landi eða þar til Seðlabanki Slóvakíu, sem hefur eftirlit með starfsemi stefnanda, svipti hann starfsleyfi 5. júní 2023. Áður en til þess kom vildi stefnandi bæta við starfsemi sína hér á landi samningum við einstaklinga um viðbótartryggingarvernd og séreignarlífeyrissparnað. Óskaði stefnandi í því skyni staðfestingar stefnda á reglum sínum og skilmálum, en þeirri beiðni hafnaði stefndi 22. desember 2022. Í máli þessu krafðist stefnandi viðurkenningar á meintu lögbroti og bótaskyldu stefnda vegna synjunarinnar. Málinu var vísað frá dómi þar sem málatilbúnaður stefnanda uppfyllti ekki skilyrði réttarfarslaga til þess að hann gæti fengið efnisdóm um dómkröfur sínar.
Stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um kaup á hjólagröfu. Eftir kaupin kom í ljós að raðnúmer gröfunnar var ekki til hjá framleiðanda hennar og krafðist stefnandi riftunar á kaupunum og til vara skaðbóta eða afsláttar. Riftunarkröfu var hafnað með vísan til þess að stefnandi hélt áfram að nota gröfuna þrátt fyrir að hafa lýst yfir riftun. Hins vegar var ekki falllist á að réttur stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Talið var að stefndi hefði vitað af því að eitthvað væri athugavert við raðnúmer vélarinnar, en ekki upplýst um það við kaupin. Þá var talið að sú staðreynd að umrætt raðnúmer hefði aldrei verið framleitt hefði áhrif á kaup- og endursöluverð vélarinnar. Það var hins vegar ekki fallist á að grafan væri verðlaus. Voru stefnanda dæmdar 4.000.000 skaðabætur að álitum sem báru dráttarvexti frá dómsuppsögu.
Málinu var vísað frá dómi vegna vanreifunar o.fl.
Málinu vísað frá dómi vegna vanreifunar
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um að viðurkennd yrði skaðabótaskylda H, B og C vegna tjóns A á tilgreindu tímabili við meðferð barnaverndarmáls, sem og kröfu A um miskabætur úr hendi C. Í úrskurði Landsréttar var bent á að gagnaöflun hefði ekki verið lýst lokið í málinu og ætti A því enn kost að bæta úr hugsanlegum annmörkum á málatilbúnaði sínum með því að leggja fram frekari gögn um tjón sitt sem viðurkenningarkrafan byggði á. Þá hefði A í stefnu málsins gert næga grein fyrir því hvaða málsástæður byggju að baki þeirri kröfu. Þá væri í öllum meginatriðum ljóst af stefnu málsins á hvaða málsástæðum A byggði kröfu sína um miskabætur úr hendi C og yrði ekki séð að möguleikum C til að taka til varna hefði verið áfátt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur A til efnismeðferðar.
Málinu var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Málinu vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Deilt um trúnaðarákvæði í starfslokasamningi stefnanda. Stefndu sýknaðir af kröfu um bætur fyrir fjártjón og miska stefnanda sem byggði á því að stefndu hefðu brotið gegn ákvæðinu með því að stefndi F hefði fjallað um stefnanda og starfslok hennar í pistli til formanna aðildarfélaga meðstefnda. Ekki var fallist á það með stefnanda að umdeild ummæli fælu í sér, beint eða óbeint, umfjöllun um stefnanda eða störf hennar. Af þeim sökum var ekki fallist á að um brot á trúnaði væri að ræða eða að í umdeildum ummælum hefði verið vegið að starfsheiðri eða orðspori stefnanda.
Kröfu um viðurkenningu á skyldu stefnda til að endurgreiða stefnanda kostnað vegna fæðis starfsmanna stefnda við veitingu stoðþjónustu á grundvelli laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir, vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrleika.
G skaut til héraðsdóms ákvörðun sýslumanns um að fram skyldi fara nauðungarsala á fasteign hennar. Í úrskurði Landsréttar voru meðal annars rakin skilyrði 22. gr. laga nr. 90/1991 um heimild til að leita dómsúrlausnar vegna ákvörðunar sýslumanns um framkvæmd nauðungarsölu. Kom fram að heimild 22. gr. laganna sé að meginreglu aðeins veitt gerðarbeiðendum en aðrir geti nýtt sér heimildina með samþykki gerðarbeiðenda, hvort sem um gerðarþola er að ræða, rétthafa í eign eða þriðja mann. Óumdeilt væri G hafði ekki fengið heimild E til þess. Brast G því heimild til að krefjast þess að nauðungarsalan yrði stöðvuð, en auk þess skorti hana lögvarða hagsmuni af úrlausn þeirrar kröfu, enda var nauðungarsalan afstaðin. Þá kom fram að ef líta mætti á erindi G til héraðsdóms sem tilkynningu samkvæmt 1. mgr. 81. gr. laga nr. 90/1991 þá fullnægði tilkynningin ekki kröfum um skýrleika í framsetningu kröfugerðar og málsástæðna. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur AL var vísað frá dómi. Málið höfðaði A og krafðist viðurkenningar á því að hún ætti rétt sem bréferfingi samkvæmt erfðalögum nr. 8/1962 til hlutdeildar í innstæðu í séreignarlífeyrissparnaði í eigu hins látna sem var í vörslum AL. Í úrskurði Landsréttar voru rakin ákvæði 2. mgr. 25. gr. og d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og komist að þeirri niðurstöðu að kröfugerð A uppfyllti ekki skilyrði d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. um að dómkröfur skyldu vera svo glöggar sem verða mætti. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi stefndu, aðallega tiltekinnar fjárhæðar og til vara að álitum, vegna háttsemi stefndu sem stefnandi taldi skaðabótaskylda þar sem tveir hinna stefndu hefðu verið bundnir trúnaðarskyldum og samkeppnishömlum gagnvart stefnanda. Dómurinn taldi málatilbúnað stefnanda vanreifaðan og vísaði því málinu frá dómi.
Á og GJ höfðuðu mál þetta á hendur A og GÍ til viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna nánar tilgreindra galla á fasteigninni L. Vísaði héraðsdómur málinu frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fyrir lægi að Á og GJ hefðu fengið skaðabætur að fjárhæð 5.000.000 króna úr ábyrgðartryggingu fasteignasala. Af gögnum málsins lægi fyrir að þær skaðabætur hefðu varðað að minnsta kosti að hluta þá ætluðu galla á fasteigninni sem Á og GJ krefðu A og GÍ nú um bætur fyrir. Af þessari ástæðu hefði verið sérstaklega brýnt að fjallað hefði verið um þetta í héraðsdómsstefnu og að aflað hefði verið haldbærra sönnunargagna til að leiða líkur að því að Á og GJ hefðu orðið fyrir bótaskyldu tjóni umfram þær bætur sem þau hefðu þegar móttekið. Þessa hefði ekki verið gætt en af því leiddi óhjákvæmilega að skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um að nægar líkur hefðu verið færðar fram fyrir tjóni teldist ekki vera fullnægt. Þá taldist málið að þessu leyti jafnframt vera vanreifað í héraðsdómsstefnu, sbr. e- og g-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
A höfðaði mál gegn M og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla og miskabóta. Í niðurstöðu Landsréttar kom m.a. fram að greinargerð A, sem taldi alls 49 síður, væri í andstöðu við meginreglur einkamálaréttarfars um munnlegan málflutning og skýran og ljósan málatilbúnað, sbr. og áskilnað b-liðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri frágangur málsgagna í verulegum atriðum í ósamræmi við reglur Landsréttar nr. 2/2018 um málsgögn í einkamálum. Taldi Landsréttur slíka galla á málatilbúnaði A að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá Landsrétti án kröfu.
Þ og B höfðuðu mál gegn Í ehf. og tveimur öðrum og kröfðust greiðslu skaðabóta að fjárhæð 48.000.000 króna „vegna óheimilla afnota þeirra á landi“ í eigu Þ og B. Með hinum áfrýjaða dómi var Í ehf. gert að greiða Þ og B 9.400.000 krónur í skaðabætur að álitum með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Í dómi Landsréttar kom fram að málatilbúnaður Þ og B væri svo óglöggur og ruglingslegur að vísa bæri málinu frá héraðsdómi án kröfu vegna vanreifunar, sbr. e-, f- og g-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri þá einkum horft til þess að málatilbúnaður Þ og B virtist fyrst og fremst byggjast á því að þau ættu kröfu á hendur Í ehf. um endurgjald fyrir afnot hans á umræddri lóð. Þrátt fyrir það hefðu þau kosið að byggja kröfu sína alfarið á reglum skaðabótaréttar en verulega skorti á að unnt væri að leggja dóm á kröfu þeirra á þeim grundvelli vegna vanreifunar og skorts á sönnunargögnum.
Málið vísað frá dómi án kröfu. Dómari taldi málið vanreifað þannig að útilokað væri að fella á sakarefnið réttan efnisdóm.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B Ltd. á hendur T hf. var vísað frá dómi. T hf. krafðist þess að málinu yrði vísað frá dómi þar sem aðild B Ltd. væri óljós, hin umkrafða fjárhæð vanreifuð og þá væri málatilbúnaðurinn allur þversagnakenndur. Í úrskurði Landsréttar kom fram að engin efni væru til að vísa málinu frá á grundvelli aðildarskorts B Ltd., enda leiði varnir sem byggi á aðildarskorti til sýknu, verði á þær fallist, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá kom fram að í málatilbúnaði B Ltd. kæmi nægilega fram á hvaða grundvelli hann reisti kröfur sínar á hendur T hf. Það væri á forræði B Ltd. hvaða gögn hann færði fram til að sanna umfang tjónsins og atvik að öðru leyti. Mat á því hvort B Ltd. hefði fært fram viðhlítandi gögn til sönnunar á kröfu sinni varði efnishlið málsins og geti ekki leitt til frávísunar þess. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn C ehf. o.fl. var vísað frá dómi. A hafði stefnt C ehf. o.fl. og krafið þá um skaðabætur vegna tilgreindra fasteignaviðskipta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kæru A væri tilgreint að varnaraðilar væru C ehf., D og E. Þar sem kæru málsins var ekki beint að varnaraðilunum F, G, V hf. og H ehf. var málinu vísað frá Landsrétti hvað þessa varnaraðila varðaði. Þegar málatilbúnaður A á hendur C ehf., D og E var metinn heildstætt var talið ljóst að ætluðum bótaskyldum athöfnum eða athafnaleysi þeirra væri ekki lýst þannig í stefnu að þeir gætu ráðið af henni hvaða athafnir eða athafnaleysi A teldi að þeir hefðu sýnt af sér og hvernig þær hefðu valdið henni því tjóni sem hún krafði þá um skaðabætur fyrir. Þá væri rakið í stefnu að lögmaður A hefði selt tilgreinda íbúð í mars 2020 en ekki væri gerð grein fyrir söluverði íbúðarinnar, ráðstöfun þess eða útskýrt á hvaða grundvelli lögmaður hennar hygðist greiða varnaraðilum andvirði íbúðarinnar. Var málatilbúnaður A talinn verulega vanreifaður, sbr. d- og e-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.