I, móðir E, F og G, var gift H, föður A, B, C og D. Eftir andlát I sat H í óskiptu búi en eftir andlát hans skiptu A, B, C og D búinu einkaskiptum án þess að arfur væru greiddur til E, F og G. Þau höfðuðu mál gegn A, B, C og D og kröfðust þess, hvert fyrir sig, að hverju þeirra yrði gert að greiða sér tiltekna fjárhæð. Héraðsdómur féllst á það með E, F og G að fram hjá þeim hefði verið gengið við einkaskiptin eftir H og að kröfur þeirra væru ekki fyrndar. Niðurstaða héraðsdóms var sú að allar eignir búsins hefðu verið hjúskapareignir sem ættu að skiptast milli erfingja I og H eftir reglum 1. mgr. 19. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Meðal eigna búsins var fasteign sem A, B, C og D seldu. Dómurinn benti á að í 2. mgr. 84. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. væru ekki fyrirmæli um það við hvaða endurgreiðslufjárhæð skyldi miðað þegar eign, sem erfingi sem gengið var fram hjá við skipti átti rétt til arfshluta í, hefur verið seld. Taldi dómurinn nærtækast að líta svo á að við þær aðstæður eignaðist sá erfingi bótakröfu á hendur þeim sem naut arfs í hans stað sem miðaði að því að gera hann eins settan fjárhagslega og ef rétt hefði verið staðið að skiptum í upphafi með þeirri takmörkun sem kæmi fram í niðurlagsákvæði málsgreinarinnar. Leit dómurinn svo á að kröfugerð E, F og G miðaði að því að gera þau eins sett fjárhagslega og ef rétt hefði verið staðið að skiptum í upphafi. Þá hefðu A, B, C og D hvorki haft uppi gagnkröfur til skuldajafnaðar vegna ætlaðs kostnaðar þeirra af fasteigninni né lagt fram gögn þar um. Voru kröfur E, F og G teknar til greina, þó þannig að dráttarvextir voru dæmdir frá dómsuppsögu. Landsréttur tók fram að lögbundnar kröfur E, F og G væru um endurgreiðslu arfs sem A, B, C og D hefðu ranglega fengið í stað þeirra. Með þeirri athugasemd staðfesti rétturinn niðurstöðu héraðsdóms um annað en vexti og málskostnað, en dráttarvextir voru dæmdir frá málshöfðun.
A höfðaði mál gegn B og krafðist greiðslu arfs eftir D að fjárhæð 8.852.474 krónur en A reisti kröfu sína á því að B hafi ekki afhent honum þá fjármuni sem honum bar við dánarbússkiptin. Systkinin A, B, E og F voru öll erfingjar D og samkvæmt erfðafjárskýrslu skyldi arfshlutur hvers systkina nema 8.852.474 krónur eftir greiðslu erfðafjárskatts, en þau veittu B umboð til skipta dánarbúsins. Í dómi Landsréttar var rakið að að virtum málatilbúnaði aðila væri ekki talið að A hefði borið að beina kröfum sínum í málinu sameiginlega að B, E og F og voru því ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu eins og reifað var af hálfu B við flutning málsins fyrir réttinum. Samkvæmt yfirlýsingu 14. janúar 2000 sem var undirrituð af málsaðilum og D, átti endurgreiðsla A á láni sem D veitti honum til kaupa á fasteign að fara fram við skipti á dánarbúi hennar. A bar sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði endurgreitt lánið. Þá hafði A undirritað beiðni um leyfi til einkaskipta þar sem tilgreindur var fyrirfram greiddur arfur.. Samkvæmt gögnum málsins var það fyrst tveimur árum eftir að beiðni um leyfi til einkaskipta og erfðafjárskýrsla voru undirrituð sem A hafði uppi kröfu um greiðslu arfs úr hendi B sem dómkrafa hans í málinu tók til. Þótti hann ekki með þessu einu hafa fyrirgert rétti til þess arfs sem hann gerði kröfu um að fá greiddan en aðgerðarleysi hans var talið hafa þýðingu við mat á sönnun um það hvort B hafi staðið honum skil á hlut hans í fyrirframgreiddum arfi. A var því ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði greitt til baka umrætt lán. Var með vísan til framangreinds staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að B yrði gert að greiða A 1.069.724 krónur en að hún skyldi að öðru leyti vera sýkn af kröfum A.