Kröfu stefnanda um viðurkenningu skaðabótaskyldu á þeim grunni að stefndu hafi valdið skaðabótaskyldu tjóni vísað frá dómi vegna ágalla á málatilbúnaði.
Stefnendur beindu skaðabótakröfu að lögmanni, lögmannsstofu og tryggingafélagi þeirra á grundvelli starfsábyrgðartryggingar. Var krafan reist á því að lögmanninum og fulltrúa hans hefðu orðið á bótaskyld mistök við hagsmunagæslu stefnenda í öðru dómsmáli, þar sem þau höfðu verið dæmd til greiðslu bóta vegna galla á fasteign. Þegar af þeirri ástæðu að ekki var talið að skilyrðum sakarreglunnar um saknæma og ólögmæta háttsemi af hálfu lögmannanna væri fullnægt voru stefndu sýknaðir af öllum kröfum stefnenda.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás og dæmdur í 60 daga fangelsi.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist miskabóta vegna ólögmætrar handtöku og blóðsýnatöku vegna gruns um lyfjaakstur, en rannsókn málsins var síðar felld niður. Í dómi Landsréttar kom fram að við afskipti lögreglu gat A ekki framvísað vottorði um að hann tæki umrædd lyf að læknisráði en væri þrátt fyrir það hæfur til aksturs. Hefði slíku vottorði fyrst verið framvísað tíu dögum eftir afskipti lögreglu. Féllst Landsréttur á þær röksemdir héraðsdóms að með hliðsjón af 8. og 9. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 hafi A átt þess kost að framvísa vottorði læknis með skýringum á sjúkdómi sínum og ástandi og verkun lyfjanna á hann og þar með haft áhrif á grunsemdir lögreglu um ólögmætan lyfjaakstur. Einnig að með því að aka bifreið án þess að hafa slíkt vottorð undir höndum hafi A mátt reikna með að þurfa að sæta rannsóknar- og þvingunaraðgerðum lögreglu. Yrði því að líta svo á að með framangreindri háttsemi, ásamt því að nefna neyslu á fíkniefnum þegar lögregla hafði af honum afskipti, hafi A valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.
B var í hinum áfrýjaða dómi sakfelldur fyrir manndráp, tilraunir til manndráps og eignaspjöll. Var B dæmdur til átta ára fangelsisvistar og meðal annars gert að greiða A 500.000 krónur auk nánar tiltekinna vaxta og dráttarvaxta. A undi ekki niðurstöðu héraðsdóms um bótakröfu sína og skaut þeim þætti málsins til Landsréttar á grundvelli heimildar í 3. málslið 3. mgr. 196. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en aðrir hlutar hins áfrýjaða dóms sættu ekki endurskoðun Landsréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki hefði orðið breyting á aðild þótt fyrirsvar hefði breyst vegna lögræðis málsaðila og því væri aðildarskorti ekki til að dreifa. Til stuðnings miskabótakröfu sinni vísaði A bæði til a- og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Kvað Landsréttur að þótt fallast mætti á að báðir liðir gætu átt við yrði ekki talið að það hefði, eins og atvikum væri háttað, sérstaka þýðingu við ákvörðun á fjárhæð bóta. Taldi Landsréttur að af gögnum málsins yrði ótvírætt ráðið að árás B hefði haft verulegar andlegar afleiðingar fyrir A sem leiddu jafnframt til líkamlegra einkenna. Einnig bæri skýrsla A fyrir héraðsdómi skýrlega með sér það áfall sem A hefði orðið fyrir. Þá yrði að leggja til grundvallar að ásetningur B hefði verið styrkur. Á hinn bóginn hefðu þau afbrot sem B var sakfelldur fyrir ekki beinst með beinum hætti að A þrátt fyrir að hún tengdist atburðarásinni og hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Þá væru bætur samkvæmt I. kafla skaðabótalaga ekki til úrlausnar í málinu. Samkvæmt framangreindu meðal annars og að öllum málsatvikum og gögnum virtum þótti sanngjörn fjárhæð bóta handa A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nema 1.200.000 krónum.
Ákærði sakfelldur fyrir fjársvik, hótanir og brot gegn barnaverndarlögum.
Stefndi var sýknaður af skaða- og miskabótakröfum stefnanda þar sem ekki var talið sannað að með notkun stefnda á heitinu „Sönn íslensk sakamál“ við birtingu hljóðbókarþátta í efnisveitu stefnda hefði verið brotið gegn réttindum stefnanda samkvæmt ákvæðum höfundalaga, laga um vörumerki og lögum um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Lína Ágústsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Florin-Cristian Burcea (
Felicia Mariana Pralea lögmaður)
Maður, sem játaði brot sín, sakfelldur fyrir þjófnaði og dæmdur til að sæta skilorðsbundnu fangelsi í 45 daga. Skaðabótakröfu vísað frá dómi.
Stefnendur keyptu fasteign af stefnda. Eignin reyndist haldin leyndum göllum, sem metnir voru í yfirmatsgerð að umfangi sem nam 15,6% af kaupverði eignarinnar. Stefnendur héldu eftir lokagreiðslu kaupverðsins og höfða málið aðallega til ógildingar eða riftunar kaupsamningsins en til vara til skaðabóta frá stefnda eða afsláttar af kaupverði vegna gallanna. Ekki var fallist á kröfur stefnenda um ógildingu eða riftun kaupanna, en stefnda var gert að greiða stefnendum þá fjárhæð sem samkvæmt yfirmati þótti hæfileg til úrbóta á göllunum ásamt dráttarvöxtum, en að frádregnum gagnkröfum stefnda um eftirstöðvar kaupverðs og kostnað sem stefndi hafði haft af eigninni eftir umsaminn afhendingardag hennar.
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
Sigurði G. Guðjónssyni og SGG lögstofu ehf (
Almar Þór Möller lögmaður)
Með dómi Hæstaréttar í janúar 2020 var fallist á með J að hann hefði eignast skaðabótakröfu á hendur hálfsystkinum sínum vegna ráðstöfunar á nánar tilgreindri landspildu. Systkinin voru aftur á móti sýknuð af kröfunni á grundvelli fyrningar. Mál þetta höfðaði J á hendur S og SGG lögstofu ehf. til heimtu skaðabóta fyrir það tjón sem hann varð fyrir vegna fyrningar kröfunnar. J byggði meðal annars á því að S hefði látið hjá líða að gagnstefna í máli sem hálfsystur hans höfðuðu gegn honum í janúar 2010, auk þess sem hann hélt því fram að S hefði fallið frá frávísunarkröfu í málinu án hans vitneskju og samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum um meðferð einkamála bæri að höfða gagnsök innan mánaðar frá þingfestingu aðalsakar. Þar sem S hefði fyrst komið að málinu að liðnum þeim fresti yrði hann þegar af þeirri ástæðu ekki talinn hafa sýnt af sér saknæmt athafnaleysi með því að höfða ekki gagnsök í því fyrir hönd J. Landsréttur taldi jafnframt að J hefði ekki sýnt fram á orsakatengsl milli þess að fallið var frá frávísunarkröfunni og þess tjóns sem hann varð fyrir þegar skaðabótakrafan fyrndist. Þá tók Landsréttur fram að J hefði haft fjögur ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar en á því tímabili hefði S gætt hagsmuna J í rúma fimm mánuði eða allt þar til hann afturkallaði umboðs sitt til S. Frá því tímamarki hefði J enn haft tæp þrjú ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar. Var það niðurstaða Landsréttar að J hefði ekki fært á það sönnur að S hefði á því tímabili sem hann gætti hagsmuna J sýnt af sér saknæma háttsemi sem leitt hefði til þessi að J höfðaði ekki mál um kröfuna fyrr en að liðnum fyrningarfresti hennar þannig að jafnframt mætti telja uppfyllt skilyrði skaðabótaréttar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu S og SGG lögstofu ehf. af kröfum J.
Stefnandi, einkahlutafélag, stefndi fyrrverandi starfsmanni sínum og einkahlutafélagi, til greiðslu skaðabóta en í ljós kom að greiðslukort stefnanda hafði verið notað til auglýsingakaupa á vefnum Facebook fyrir aðra aðila en stefnanda. Stefndu gengust við því að greiðslukort stefnanda hefði verið notað fyrir mistök en dómurinn lagði til grundvallar að sú háttsemi, að halda áfram auglýsingakaupum án þess að grennslast fyrir um það hvernig greitt hefði verið fyrir þau, fæli að lágmarki í sér stórkostlegt gáleysi. Var ekki talið unnt að fallast á að lækka ætti skaðabætur eða fella þær niður á grundvelli sjónarmiða um meðábyrgð. Þá var háttsemin ekki talin í nægjanlegu samhengi við störf stefnda fyrir stefnanda til að unnt væri að beita 1. mgr., sbr. 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefndu mótmæltu því ekki að auglýsingakaupin hefðu að stærstum hluta verið í þágu hins stefnda einkahlutafélags og var það dæmt ásamt starfsmanninum fyrrverandi til greiðslu skaðabóta að frádreginni innborgun og kröfu vegna skuldajafnaðar. Var upphaf dráttarvaxta miðað við það tímamark er mánuður var liðinn frá birtingu stefnu vegna fyrri málshöfðunar stefnanda á hendur stefndu. Voru stefndu jafnframt dæmd til að greiða stefnanda málskostnað óskipt.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Halldór Tumi Ólason saksóknarfulltrúi)
gegn
Þóri Steinssyni (
Júlí Ósk Antonsdóttir lögmaður) og
Árna Páli Jóhannessyni (
Friðrik Smárason lögmaður)
X og Y sakfelldir fyrir samtals þrjár líkamsárásir á þorrablóti þar sem X var gestkomandi og Y gegndi hlutverki dyravarðar. Líkamsárásir X beindust annars vegar að öðrum gesti en hins vegar að Y í kjölfar þess að X var vísað á dyr. Var Y sakfelldur fyrir að fara á eftir X, tækla hann í jörðina og halda höndum hans með þeim afleiðingum að liðhlaup varð í öxl X. Voru allar líkamsárásirnar taldar falla undir 217. gr. almennra hegningarlaga og ekki fallist á að um neyðarvörn væri að ræða í neinu tilviki. Var refsing X ákveðin 90 daga skilorðsbundið fangelsi en Y 60 daga skilorðsbundið fangelsi. X var gert að greiða brotaþola miskabætur og málskostnað og Y gert að greiða X miskabætur, útlagðan sjúkrakostnað og málskostnað. Þá var báðum ákærðu gert að greiða málsvarnarlaun skipaðra verjenda sinna.
H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.
A stefndi Í til greiðslu bóta vegna miska og fjártjóns sökum þvingunar- og rannsóknaraðgerða sem A var gert að þola vegna rannsóknar tiltekins lögreglumáls, sem síðar var fellt niður. Í héraði féllst Í á bótaskyldu vegna miska á grundvelli 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna húsleitar og laut ágreiningur málsins að því hvort A ætti óskertan bótarétt á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 ásamt rétti A til bóta vegna meints fjártjóns. Í dómi Landsréttar var rakið að meðan á rannsókn á umræddu lögreglumáli stóð bárust lögreglu fleiri kærur á hendur A um sömu eða svipuð brot og í upphaflega málinu og voru þau mál rannsökuð samhliða því. Á meðal rannsóknargagna í málunum voru borðtölvur og farsímar sem hald hafði verið lagt á í tengslum við upphaflega málið. Tvö af málunum, sem síðar voru kærð, leiddu til sakfellingar A. Vísaði Landsréttur meðal annars til þess að þótt A hefði verið frjálst að taka þá afstöðu á ljá ekki atbeina sinn við rannsókn hinna haldlögðu tækja væri ljóst samkvæmt málsgögnum að með henni, sem og dvöl erlendis, en einnig með framningu refsiverðra brota eftir að rannsókn á umræddu lögreglumáli hófst, hefði hann stuðlað að því að rannsókn málsins og þar með haldlagning raftækjanna dróst á langinn. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um rétt A til miskabóta á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 að fjárhæð 250.000 krónur og sýknu Í af kröfu A um bætur vegna fjártjóns.
V höfðaði mál gegn E og krafðist skaða- og miskabóta. Var krafa V á því byggð að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna ólögmætrar riftunar E á fóðursamningi málsaðila um tíkina F. Riftun E var á því reist að V hefði í verulegum atriðum vanefnt samninginn þar sem F hefði fitnað mikið þann tíma sem hún var í fóðrun hjá V. Í dómi Landsréttar kom fram að af tilgreindum ákvæðum fóðursamningsins og samskiptum aðila hafi V mátt vera ljóst að mikilvæg forsenda samningsins væri að holdafar F væri slíkt að F myndi ganga vel á sýningum og í keppnum, og að góður árangur þar skipti ræktandann máli þegar kæmi að sölu afkvæma úr gotum F. Væri fallist á með E að V hafi brotið gegn ákvæðum fóðursamningsins með því að gæta þess ekki við fóðrun F að holdafar hennar væri innan þyngdarmarka samkvæmt viðmiðunarreglum. Hefði E því samkvæmt 19. gr. samningsins verið heimilt að rifta honum og fá tíkina til baka bótalaust. Í því ljósi væru ekki efni til að taka afstöðu til þess hvort V hafi sannað ætlað tjón sitt. Var E sýknuð af kröfum V.
Stefnandi krafðist skaðabóta vegna handtöku og vistunar í fangaklefa. Sýknað var af kröfum stefnanda þar sem hann var sjálfur með háttsemi sinni talinn hafa stuðlað að aðgerðum lögreglu og hafa með því fyrirgert bótarétti sínum vegna handtökunnar.
Hið stefnda félag var sýknað af öllum kröfum stefnanda þar sem hvorki var talið sannað að stefndi hefði ofkrafið stefnanda um þóknun fyrir bókhaldsþjónustu né að skilyrðum meginreglu kröfuréttar um endurgreiðslu ofgreidds fjár væri fullnægt. Þá var hvorki talið sannað að stefnandi ætti skaðabótakröfu á hendur stefnda sömu fjárhæðar né heldur vegna fjártjóns sökum stjórnsýslusektar sem lögð var á stefnanda þar sem ársreikningi félagsins var ekki skilað tímanlega.
Stefnandi höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna leka í fasteign. Byggði stefnandi á matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi orsök lekans vera að hluta eða öllu leyti vegna bilunar í dælubúnaði í fráveitukerfi stefnda. Matsgerðin var haldin svo veigamiklum annmörkum að ekki var talið unnt að leggja hana til grundvallar. Sýknað þar sem ekki var sýnt fram á orsakatengsl milli bilunar í dælubúnaði og lekans.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skaðabætur vegna uppsagnar á starfi. Sýnt þótti að uppsögnin hafi verið í brýnni andstöðu við ákvæði kjarasamnings og þannig hafi stefndi bakað sér bótaskyldu gagnvart stefnanda.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda bætur vegna ólögmætrar uppsagnar en öðrum kröfum hans var hafnað. Við mat á fjárhæð bóta var litið til þess að stefnandi bar sönnunarbyrði fyrir tjóni sínu en hann varð ekki við áskorun um að leggja fram upplýsingar um laun sín hjá nýjum vinnuveitanda eða aðrar tekjur samkvæmt staðgreiðsluskrá ríkisskattstjóra. Var litið til þess að stefnandi fékk annað starf skömmu eftir að honum var sagt upp en þó álitið sem svo að ætla mætti að hann hafi orðið fyrir einhverju tjóni vegna starfsmissis auk þess sem óljóst var hvort hann naut launa eða hvort honum voru greidd laun í orlofi um sumarið.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
B höfðaði mál gegn A og krafðist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar úr starfi hjá A í kjölfar áminningar, auk endurgreiðslu afdreginna launa. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvörðun um áminningu og síðar uppsögn starfsmanns væru matskenndar stjórnvaldsákvarðanir og yrði að játa þeim sem þær tækju nokkurt svigrúm við matið og sættu slíkar ákvarðanir ekki öðrum takmörkunum en leiddi af lögum og grunnreglum stjórnsýsluréttar. Taldi Landsréttur að skilyrði fyrir veitingu áminningar hefðu verið uppfyllt. Þá lægi fyrir að B hefði, eftir að hafa verið veitt áminning vegna ólögmætra forfalla, verið fjarverandi í að minnsta kosti tólf skipti á tilgreindu tímabili án lögmætrar ástæðu að mati A. Landsréttur taldi ekki að A hefði brotið gegn rannsóknarskyldu sinni eða andmælarétti B. Sýnt hefði verið fram á það með fullnægjandi hætti að málefnalegar ástæður hefðu legið að baki uppsögn B og að skilyrði fyrir uppsögn hans hafi verið uppfyllt. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að grundvöllur áminningar og síðar uppsagnar hafi verið almennur vandi en ekki einstök tilvik. Þá var ekki fallist á að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1009/2015 í tengslum við uppsögn B eða meðferð máls hans að öðru leyti né heldur að þýðingu hefði að A hafi ekki sérstaklega borið niðurstöðu innviðaráðuneytis undir dóm. Var A sýknað af kröfum B.
Héraðssaksóknari (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Birni Inga Helgasyni (
Guðmundur St. Ragnarsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir eignaspjöll og dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Með broti sínu rauf ákærði skilorð vegna eldri dóms.
Deilt var um rétt stefnanda til skaðabóta vegna viðgerðar stefnda á bátsvél. Byggði stefnandi annars vegar á því að ekki hafi verið forsvaranleg ákvörðun að gera við vélina í stað þess að setja nýja vél í bátinn og hins vegar á því að vélin hafi verið í notkun í tiltölulega skamman tíma eftir viðgerðina og þar til hún gaf sig. Þá vísaði stefnandi til ákvæða laga um lausafjárkaup en dómurinn taldi þau ekki eiga við í málinu. Komist var að þeirri niðurstöðu að það hafi einungis verið á færi stefnanda sem eiganda bátsins að taka ákvörðun um það að láta setja nýja vél í bátinn. Þá voru fyrirliggjandi gögn ekki talin benda til þess að viðgerð stefnda hafi verið ófullnægjandi heldur hafi vélin þvert á móti verið gangfær við afhendingu til stefnanda og við veiðar á hans vegum vorið og sumarið 2019. Um ástæður þess að vélin gaf sig vorið 2020 taldi dómurinn ekki unnt að fullyrða með vissu og var stefndi því sýknaður af dómkröfum stefnanda.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kári Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Benone Stan og Florin-Leonard Zarafim (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður)
Ákærðu dæmdir í skilorðsbundið fangelsi vegna þjófnaðarbrota.
Stefnandi krafðist skaðabóta vegna aðkomu lögreglu að leit barnaverndaryfirvalda að barni sem vistað hafði verið hjá stefnanda. Ekki var fallist á að stefnandi hefði verið þolandi húsleitar á grundvelli sakamálalaga nr. 88/2008, sem bakað gæti stefnda bótaskyldu á grundvelli 246. gr. laganna, og var stefndi sýknaður af fjárkröfunni.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Rósamunda Jóna Baldursdóttir fulltrúi)
gegn
X (
Björn Jóhannesson lögmaður)
Ákærði var sýknaður af kröfum ákæruvaldins er vörðurðu ætlað skjalafals, þar sem ekki þótti sannað að ákærði hafi raunverulega haft ásetning til að blekkja í lögskiptum og vekja ranga hugmynd um efni skjals þess er sakarefnið varðaði. Undir rekstri málsins var einkaréttarkröfu sem getið var í ákæru vísað frá dómi sökum vanreifunar bæði hvað varðaði aðild kröfuhafa, sem og fjárhæð dómkrafna og orsakasamhengi á milli hins málatilbúnaðar kröfuhafa og sakarefnis málsins.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Margrét Harpa Garðarsdóttir fulltrúi)
gegn
Degi Þór Sigfinnssyni (
Sverrir Sigurjónsson lögmaður)
Ákærði var fundinn sekur um eignaspjöll og honum gert að sæta fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Ákærði sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og dæmdur til sex mánaða fangelsisvistar og greiðslu miskabóta.
Stefnendur kröfðust skaðabóta úr hendi stefnda á þeim grundvelli að embætti sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu hefði staðið ranglega að nauðungarsölu og úthlutun söluandvirðis fasteignar stefnenda og með því valdið þeim tjóni sem stefnda bæri að bæta stefnendum með greiðslu skaðabóta. Krafa stefnenda byggðist einkum á því að vextir sem hefðu verið fyrndir hefðu ranglega verið taldir með við úthlutun söluandvirðis eignarinnar til Arion banka hf. Talið var að ef stefnendur hefðu átt skaðabótakröfu á hendur stefnda á þessum grundvelli þá væri sú krafa fyrnd. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnenda.
Í málinu var deilt um notkun á myndmerkinu b5 á skemmtistað sem gagnstefnandi rak í Reykjavík, en myndmerkið er hluti af vörumerki sem aðalstefnandi er skráður eigandi að á Hugverkastofu. Meðan á rekstri málsins stóð breyttust aðstæður þannig að skemmtistaðnum var lokað og allri notkun líkra tákna mun hafa verið hætt af hálfu gagnstefnanda. Þetta leiddi til þess að tveimur kröfum aðalstefnanda ásamt kröfum gagnstefnanda var vísað frá dómi. Einnig var vísað frá dómi vanreifaðri skaðabótakröfu aðalstefnanda, en stefndu voru sýknaðir af kröfu um greiðslu sektar í ríkissjóð. Talið var að brotið hafi verið gegn vörumerkjarétti aðalstefnanda á tímabili og var gagnstefnanda gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir þá hagnýtingu vörumerkisins án leyfis.
B höfðaði mál gegn A og krafðist skaðabóta á þeim grundvelli að starfsmenn A hefðu valdið honum miska og fjárhagslegu tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti. Fyrir lá að starfsmaður A hafði haft milligöngu um framlagningu lögreglukæru fyrir hönd C, sem þá var orðin 25 ára. Í dómi Landsréttar kom fram að í barnaverndarlögum hafi ekki verið að finna sérstaka heimild fyrir barnaverndaryfirvöld til að kæra ætluð brot gegn þeim sem ekki væru börn í skilningi laganna. Á hinn bóginn lægi fyrir að C hefði ekki treyst sér til að kæra málið til lögreglu og því fengið aðstoð starfsmanns A til þess. Líta yrði svo á að með sendingu kærunnar hafi starfsmaður A komið erindi C í réttan farveg hjá réttum yfirvöldum. Ekki væri unnt að líta svo á að sú háttsemi gæti talist ólögmæt meingerð gegn B í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og yrði bótakröfum á þeim grundvelli hafnað. B krafðist einnig bóta vegna málsmeðferðar A eftir að héraðssaksóknari felldi niður sakamál á hendur honum. Byggði B á því að A hefði hafnað kröfum hans um afsökunarbeiðni og afhendingu á afritum gagna málsins og eyðingu þeirra, sem og um að rétta hlut B með greiðslu miskabóta. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki hefði verið stofnað sérstakt barnaverndarmál hjá A í tengslum við ætlað brot B og B ekki verið aðili að slíku máli hjá A. Samkvæmt 1. mgr. 45 .gr. barnaverndarlaga væri réttur til upplýsinga og aðgangur að gögnum barnaverndarmáls bundinn við aðila þess. Þá hefði B ekki fært fram haldbær rök eða skýringar til stuðnings því að málsmeðferðin hefði valdið honum ólögmætri meingerð í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993. Ekki var fallist á að málsmeðferð A yrði talin fela í sér ólögmæta og saknæma háttsemi. Í því ljósi var ekki talið að rök stæðu til þess að taka til greina fjárkröfu B vegna kostnaðar af aðkomu lögmanns hans við að fylgja kröfum hans eftir sem og lögmannsþjónustu í tengslum við erindi hans hjá stjórnvöldum og Umboðs- manni Alþingis. Var öllum málsástæðum B hafnað og fallist á sýknukröfu A.
Stefnandi var farþegi í bifreið sem ölvaður maður ók þegar bifreiðin valt og stefnandi slasaðist. Bifreiðin var tryggð hjá stefnda sem greiddi stefnanda 1/3 hluta af bótakröfu hans vegna líkamstjóns, en stefndi taldi stefnanda vegna stórkostlegs gáleysis verða að bera 2/3 hluta tjóns síns sjálfur. Í ljósi atvika og með hliðsjón af dómaframkvæmd taldi dómurinn að stefnandi ætti ekki rétt á frekari bótum frá stefnda vegna slyssins og var stefndi því sýknaður af dómkröfum hans.
Tryggingastofnun og íslenska ríkið sýknuð af kröfu örorkulífeyrisþega um skaða- og miskabætur vegna uppgjörs örorkulífeyris á árunum 2012 til 2014 og vegna endurákvörðunar örorkulífeyris árið 2019.
Stefnandi höfðaði mál til hagsbóta fyrir þrb. með heimild skiptastjóra og krafðist riftunar á afsali þrotamanns á helmingseignarhlut hans í fasteign til eiginkonu, auk kröfu um endurgreiðslu/skaðabætur. Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda og málskostnaður felldur niður.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi fjárkröfum L hf. og þriðju varakröfu félagsins um ógildingu ákvörðunar fjármála- og áhættustýringarsviðs R og staðfestingu á tilgreindum skattstofni. Í úrskurði Landsréttar var rakið að L hf. reki málið sem skaðabótamál og byggi á því að R hafi valdið félaginu tjóni er R rukkaði of há fasteignagjöld af tilgreindri fasteign í eigu félagsins. L hf. hefur sönnunarbyrði fyrir því að R hafi ekki farið að lögum við innheimtu fasteignagjaldanna, heldur hafi valdið L hf. tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti er L hf. reyndi að fá gjaldstofni fasteignagjaldanna breytt. Takist L hf. ekki sú sönnun leiðir það til sýknu og því ekki efni til að vísa skaðabótakröfum L hf. frá dómi. Þriðja varakrafa L hf. er rökstudd út frá sömu sjónarmiðum og fjárkröfur L hf. og því ekki efni til að vísa þeirri kröfu frá dómi.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Íris Þóra Júlíusdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Daniel Norbert Szymanski (
Guðbjarni Eggertsson lögmaður)
Ákærði var sakfelldur fyrir stórfelld eignaspjöll, ölvunarakstur og fyrir að óhlýðnast fyrirmælum lögreglu og sinna ekki skyldum sínum á slysstað.
Ákærða voru gefin að sök alvarleg brot gegn eiginkonu sinni. Í ákærulið I var honum gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Háttsemin sem lýst var í ákæru var talin sönnuð en ekki að hann hafi haft ásetning til manndráps. Var brotið heimfært til 2. mgr. 218. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Hann var einnig sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi sem lýst var í ákærulið II. Þrátt fyrir að ákærði hafi verið greindur með heilabilun var hann talinn sakhæfur og að ætla mætti að refsing gæti borið árangur. Hann var dæmdur til tólf ára fangelsisvistar. Þá var honum gert að greiða miskabætur og útfararkostnað.
Skuldamál.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás.
A stefndi Í til greiðslu bóta samkvæmt 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna handtöku sem hún sætti og húsleitar sem hún taldi sig hafa mátt þola í íbúðarhúsnæði sínu. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki ráðið að lögregla hafi á neinu stigi málsins talið A hafa réttarstöðu sakbornings þannig að hún teldist handtekin með stoð í 1. mgr. 90. gr. sömu laga. Gæti A því ekki byggt rétt sinn til greiðslu skaðabóta á 246. gr. laganna. Að mati dómsins hefði lögreglu verið rétt að handtaka A með stoð í a-lið 1. mgr. 16. gr. lögreglulaga, auk þess sem með handtökunni hefði verið leitast við að tryggja öryggi A og flytja hana í sjúkrabifreið til aðhlynningar. Hefði A verið handtekin í 13 mínútur og ekki haldið lengur en nauðsyn bar til. Ekkert benti til annars en að lögregla hafi gætt meðalhófs við handtökuna. Var því ekki fallist á kröfu A á grundvelli sakarreglunnar eða talið til álita koma að beita b-lið 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 um greiðslu miskabóta. Þá var ekki talið að aðgerðum lögreglu á heimili A yrði jafnað til húsleitar í skilningi 74. gr. laga nr. 88/2008. Loks var fallist á kröfu A um gjafsóknarkostnað í héraði. Að öðru leyti var héraðsdómur óraskaður um sýknu Í af kröfum A.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás.
E var sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot, auk nytjastuldar ökutækis og þjófnað í félagi við H. H var sakfelld fyrir tvær líkamsárásir, nytjastuld ökutækis, mörg þjófnaðarbrot og umferðarlagabrot, auk þess að hafa í félagi við E gerst sek um þjófnað og nytjastuld. E var dæmdur í fangelsi í 10 mánuði en H dæmd í fangelsi í 14 mánuði auk greiðslu miskabóta.
Ákæruvaldið (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Katrínu Ingibjörgu Guðjónsdóttur (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður)
Ákærða sakfelld fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi.
Bifreiðaumboð stefndi manni til greiðslu tæplega 4.000.000 króna skuldar vegna þrifa og viðgerða á bifreið sem maðurinn hafði haft að láni/leigu hjá umboðinu á meðan bifreið hans var í viðgerð. Var óumdeilt að tjón varð á bifreiðinni þegar eiginkona mannsins var að flytja pallaolíu norður í land og varð að nauðhemla þegar bifreið var ekið í veg fyrir hana með þeim afleiðingum að pallaolía sullaðist og skvettist um innra byrði bifreiðarinnar. Ekki var talið að sök hefði sannast á manninn, jafnframt því sem talið var að 21 mánaðar dráttur á því að umboðið gerði reka að kröfugerð á hendur honum hefði í för með sér að krafan teldist niður fallin fyrir tómlætis sakir.
Einkamál. Frestun máls. Matsgerð. Málshraði
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
A og B og C og D til réttargæslu (
Almar Þór Möller lögmaður)
Lögmaður og rekstraraðili lögmannsstofu sýknuð af skaðabótakröfu fyrrum umbjóðanda.
Stefnda var dæmt til að greiða stefnanda skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar í starfi auk vangoldinna launa í veikindafjarvistum. Þótti stefndi ekki hafa sýnt fram á að skýringar stefnanda, sem settar voru fram á fundi aðila í aðdraganda uppsagnarinnar, hafi verið teknar til skoðunar og að rannsóknarreglu stjórnsýslulaga hafi verið fylgt. Ekki var þó fallist á kröfu stefnanda um miskabætur.
Stefnandi slasaðist við störf sín fyrir vátryggingartaka þegar hann féll ofan í grunn. Hið stefnda tryggingarfélag féllst á að bæta 2/3 tjóns stefnanda að öðru leyti en er varðaði lyfjakostnað. Deilt var um hvort stefnda skyldi gert að bæta að fullu tjón stefnanda, auk þess sem deilt var um hvort stefndi skyldi greiða stefnanda lyfjakostnað. Talið var að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var talið að stefnandi hefði ekki fært sönnur á þann lyfjakostnað sem hann krafðist. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.