A hafði starfrækt daggæslu barna á heimili sínu um árabil er hún var svipt starfsleyfi tímabundið í þrjá sólarhringa. A höfðaði mál gegn R og krafðist nánar tilgreindra skaðabóta úr hendi R vegna sviptingarinnar, auk vaxta og dráttarvaxta. Til vara krafðist A skaðabóta að álitum. Héraðsdómur taldi að þó svo svipting starfsleyfis A hefði verið saknæm og ólögmæt hefði henni ekki tekst sönnun þess að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna sviptingarinnar. Var R því sýknuð af kröfum A. A vildi ekki una þeirri niðurstöðu og áfrýjaði málinu til Landsréttar. R gagnáfrýjaði og krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en um málskostnað. Landsréttur staðfesti hinn áfrýjaða dóm um sýknu R með vísan til forsendna hans og gerði A að greiða R málskostnað fyrir Landsrétti.
Stefndi var sýknaður á grundvelli aðildarskorts af viðurkenningarkröfu stefnanda vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hún varð fyrir í starfi. Leitt taldist í ljós að annað félag en stefndi hefði verið vinnuveitandi stefnanda þegar slysið varð. Eins og atvikum var háttað var stefnda gert að bera hluta málskostnaðar í málinu.
Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.
Aðilar máls deildu í héraði um notkun B Reykjavík ehf. og S á vörumerkinu b5 í eigu K ehf. Fyrir Landsrétti var eingöngu til úrlausnar sú krafa K ehf. að S yrði gert að greiða honum 9.868.829 krónur fyrir ólögmæta notkun á vörumerkinu. Í dómi Landsréttar var fallist á með K ehf. að með notkun á tákninu b5 og líkum merkjum í rekstri skemmtistaðarins B5 Club Reykjavík hefði falist brot gegn vörumerkjarétti hans í skilningi 1. mgr. 43. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. B Reykjavík ehf. hefði haldið utan um rekstur skemmtistaðarins en S verið skráður raunverulegur eigandi alls hlutafjár í félaginu samkvæmt fyrirtækjaskrá og kynnt sig og komið fram sem eigandi skemmtistaðarins. Þrátt fyrir skriflegar athugasemdir K ehf. og lögbann sem lagt hefði verið við notkun vörumerkisins, sem unað hefði verið af B Reykjavík ehf., hefði vörumerkið b5 verið notað áfram til kynningar á staðnum, auk þess sem fatnaður starfsfólks hefði verið merktur tákninu. Loks hefði S sjálfur tilkynnt á samfélagsmiðlum að nafni skemmtistaðarins hefði verið breytt í b5. Taldi rétturinn ljóst að S hefði meðvitað og af ásetningi brotið gegn vörumerkjarétti K ehf. og hagnýtt vörumerki hans. Féllst rétturinn á þá kröfu K ehf. að S yrði gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir ólögmæta notkun vörumerkisins, sem með hliðsjón af atvikum var hæfilega ákveðið 500.000 krónur.
Baldur Ragnarsson, Gunnar Benediktsson, Snæbjörn Ragnarsson, Björgvin Sigurðsson, Jón Geir Jóhannsson og Þráinn Árni Baldvinsson (
Gunnar Ingi Jóhannsson lögmaður)
gegn
Öldu Music ehf (
Eldjárn Árnason lögmaður)
.
Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.
Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefnandi hefði brotið svo alvarlega gegn reglum um trúnaðarskyldur að það réttlæti fyrirvaralausa uppsögn með þeim afleiðingum að hann ætti ekki rétt á launum í uppsagnarfresti, auk þess sem áunnið orlof og áunnar bónusgreiðslu ættu að falla niður. Í málinu var ekki fallist á að lög nr. 131/2020 fælu í sér breytingu á þeirri dómaframkvæmd að ekki þyrfti lengur að meta í hverju tilviki hversu alvarlegt trúnaðarbrotið væri til að það gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn. Háttsemi stefnanda sem fól í sér trúnaðarbrot var ekki það vítaverð að hún gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn, auk þess sem stefnandi átti rétt á óskertum launum til þess tíma þegar riftun var lýst yfir. Kröfu stefnanda um miskabætur var hins vegar hafnað.
Ákærði sakfelldur fyrir m.a. nauðgun og sifskaparbrot og dæmdur í þriggja ára fangelsi og til greiðslu miskabóta.
A ehf. krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu-og pökkunarvél af L ehf. í júní 2020. Ætti fjártjónið rætur að rekja til galla í vélinni sem lýsti sér í óeðlilegum titringi við notkun hennar. Hann hvarf þó síðsumars 2022 og L ehf. neitaði því að vélin hefði verið gölluð. Í málinu lágu fyrir drög dómkvadds matsmanns að matsskýrslu sem Hæstiréttur taldi að hafa mætti hliðsjón af. Þar kom fram að umþrætt vél hefði titrað um það bil 40% meira við notkun en vél sem höfð var til samanburðar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það stæði L ehf. nær að bera sönnunarbyrði um tilvist galla í formi óeðlilegs titrings. Þá sönnunarbyrði hefði hann ekki axlað. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að vélin hefði verið gölluð í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og að á honum bæri L ehf. skaðabótaábyrgð. A ehf. krafðist skaðabóta vegna afnotamissis af umræddri vél og lagði til grundvallar kostnað sem hann hafði haft af leigu vélar sem hann hefði nýtt í hennar stað árin 2021 og 2022. Hæstiréttur sýknaði L ehf. af þeirri kröfu á þeirri forsendu að L ehf. hefði boðið A ehf. afnot af sambærilegri vél. Hvað varðaði þá þætti kröfugerðar A ehf. sem lutu að lögfræðikostnaði hans fyrir málshöfðun og kostnaði af störfum dómkvadds manns var fallist á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar samkvæmt e- og g-liðum 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var L ehf. sýknaður af skaðabótakröfu A ehf. en dæmdur til að greiða honum 2.000.000 króna vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jakob Steinn Stefánsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Heimi Erni Haraldssyni (
Guðbjörg Benjamínsdóttir lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir umsáturseinelti og dæmdur í tíu mánaða fangelsi, en þar af voru sjö mánuðir skilorðsbundnir í þrjú ár, og til greiðslu miskabóta.
Deilt var um það hvort bótaskyld brot gegn höfundalögum hefðu átt sér stað með sölu stefnda á veggspjöldum íslensks listamanns þar sem teiknimyndapersónur og önnur fyrirbæri úr teiknimyndasögum um ævintýri Tinna eftir Hergé höfðu verið sett í íslenskt umhverfi og samhengi. Fallist var á að brotið hefði verið gegn bæði fjárhaglegum rétti og sæmdarrétti (rétti til nafngreiningar höfundar) við sölu verkanna. Var stefndi því dæmdur til greiðslu bæði skaða- og miskabóta en skaðabótakrafa stefnanda var þó lækkuð talsvert. Í því ljósi var stefnda aðeins gert að greiða hluta málskostnaðar stefnanda.
Bifreið stefnanda, einstaklings, skemmdist í árekstri þar sem stefndi, tryggingafélag, bar greiðsluábyrgð á tjóninu. Stefnandi krafðist þess að stefndi greiddi honum bætur skv. mati réttingaverkstæðis sem stefndi hafði leitað til til þess að fá fjártjón stefnanda metið. Stefndi hafði lækkað fjárhæð bóta sem stefnandi hafði, þó með fyrirvara um hærri fjárkröfu, tekið við sem samkomulagsgreiðslu. Talið var að stefndi hefði ekki fært sönnur á það með hlutlausum gögnum að lækkun á bótagreiðslu væri sanngjörn og eðlileg. Því var talið að stefndi hefði ekki sýnt fram á að með þeirri fjárhæð sem hann hafði greitt stefnanda í samkomulagsbætur hefði stefndi bætt tjón á bifreið stefnanda að fullu. Því var fallist á kröfu stefnanda.
Fallist á reikninga rafverktaka fyrir vinnu við uppsetningu á verksmiðju/sérhæfðum búnaði. Til frádráttar stefnukröfum voru samþykktar kröfur stefnda til skuldajafnaðar vegna tjóns sem sannað þótti að starfsmenn verktakans höfðu valdið verkkaupa við uppsetninguna.
Stefnandi, stéttarfélag, lét endurhanna húsnæði sem hann keypti undir starfsemi sína. Framkvæmdin var boðin út. Skömmu eftir að starfsemi hófst í húsnæðinu fór gólfefnið, parket, að belgjast upp frá gólfinu. Stefnandi stefndi hönnuði endurbótanna, seljanda gólfefnisins og verktaka að endurbótunum, sem og tryggingafélögum þeirra til greiðslu skaðabóta vegna tjónsins á gólfefninu. Talið var að hönnuðurinn, seljandi parketsins og verktakinn væru sérfræðingar, hver á sínu fagsviði. Talið var að þeim hefði öllum orðið á saknæm mistök, hverjum á sínu sérsviði og að orsakatengsl væru á milli mistaka þeirra og þess tjóns sem varð á gólfefni í húsnæði stefnanda. Fallist var á bótaskyldu þeirra sem og greiðsluskyldu tryggingarfélaganna sem höfðu selt þessum stefndu atvinnurekstrartryggingu.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna þess að flugi var aflýst.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna þess að flugi var aflýst.
B krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A á þeim grundvelli að hún hefði með ólögmætum hætti leynt hann upplýsingum um raunvirði tiltekinna eigna sem komu í hennar hlut með fjárskiptasamningi þeirra við hjúskaparslit. Með hinum kærða úrskurði var lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu B til efnismeðferðar. Hæstiréttur vísaði til þess að hefðu hjón gert með sér fjárskiptasamning yrðu fjárskipti þeirra ekki tekin upp að nýju nema að undangenginni málsmeðferð til ógildingar fjárskiptasamningsins samkvæmt 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Stæði lagaákvæðið því í vegi að viðurkenningarkrafa um skaðabótaskyldu yrði gerð í einkamáli sem rekið væri á grundvelli laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Stefnandi lenti í umferðarslysi og varð fyrir varanlegu líkamstjóni. Bótaábyrgð stefnda var óumdeild en ekki var fallist á með stefnanda að meta bæri árslaun hans sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá voru saknæmiskröfur a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga ekki taldar uppfylltar svo stefnda bæri að greiða stefnanda miskabætur.
B var sagt upp störfum hjá A ehf. með skriflegri uppsögn. Á sex mánaða uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningi rifti A ehf. ráðningarsamningnum og höfðaði B dómsmál til heimtu skaðabóta. Hæstiréttur vísaði til þess að ástæður uppsagnar B hefðu verið raktar til frammistöðu hans í starfi hjá A ehf. Af þeim sökum bar eftir ákvæðum kjarasamnings að veita honum áminningu og gefa kost á að tjá sig um ástæður uppsagnar áður en hún tæki gildi. Það hefði ekki verið gert og væri uppsögnin því ólögmæt og A ehf. bakað sér bótaábyrgð gagnvart B vegna hennar. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu Landsréttar um að þær ávirðingar A ehf. í garð B sem A ehf. reisti riftun sína á væru ekki þess eðlis að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi og A ehf. því jafnframt fellt á sig bótaskyldu vegna ólögmætrar riftunar. Enn fremur var A ehf. gert að greiða B miskabætur vegna tilefnislausra, alvarlegra og meiðandi ávirðinga A ehf. í garð B sem voru til þess fallnar að valda B álitshnekki. Til frádráttar kröfum B komu kröfur A ehf. um endurgreiðslu dagpeninga og iðgjalds vegna líftryggingar.
Þrotabú G ehf. höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupsamnings vegna kaupa V á fasteign af G ehf. en V taldi að hún ætti hærri skaðabótakröfu til skuldajafnaðar vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á gagnkröfu V að verulegu leyti og þrotabúi G ehf. gert að greiða henni 500.000 krónur auk nánar tiltekinna dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni. Í dómi Landsréttar var rakið að með hinum áfrýjaða dómi hefðu skaðabætur samkvæmt gagnkröfu V verið að nokkru leyti ákvarðaðar að álitum. Utan lögmæltra tilvika væri beiting slíkrar aðferðar við ákvörðun bóta almennt bundin skilyrðum um að tjónþoli sýndi fram á tjón en að aðstæður væru þannig að fjárhæð þess yrði ekki sönnuð nákvæmlega og tjónþoli gert það sem í hans valdi stæði til að tefla fram þeim sönnunargögnum sem hann mögulega gæti til að fullnægja sönnunarkröfum. Við mat á því hvaða kröfur yrðu gerðar til V um að leitast við að sýna fram á nákvæma fjárhæð tjóns síns taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að horfa til þeirrar sérstöku stöðu sem uppi hefði verið, en legið hefði fyrir að seljandi fasteignarinnar hefði verið á leið í gjaldþrot og hann lýst því yfir að ekki yrði unnt að verða við kröfum um afslátt eða skaðabætur. Væri við þessar aðstæður ljóst að eini möguleiki V til að fá bætur vegna afhendingardráttar og þess sem hún taldi áfátt varðandi fasteignina hefði legið í þeirri fjárhæð sem hún átti eftir að greiða samkvæmt kaupsamningnum og frekari kostnaður við að staðreyna tjónið hefði gengið beint til skerðingar á þeirri fjárhæð. Að þessu gættu ásamt fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn að skilyrði væru til að dæma bætur að álitum en gæta yrði hófs við ákvörðun á þeirri fjárhæð. Einnig taldi Landsréttur engin efni til að telja að V hefði á grundvelli 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup glatað rétti til að bera fyrir sig þær vanefndir sem hún byggði á til varnar. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Deilt var um rétt stefnanda, sem starfaði hjá stefnda við þrif og önnur störf, til greiðslu launa og miskabóta vegna þess hvernig staðið var að uppsögn ráðningarsambands aðila. Að áliti dómsins byggðist ákvörðun stefnda um fyrirvaralausa uppsögn á ásökunum sem taldar voru ósannaðar. Gat uppsögn því fyrst tekið gildi mánaðamótin eftir að stefnanda barst uppsagnarbréf auk þess sem henni bar réttur til eins mánaðar uppsagnarfrests í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Loks var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur með vísan til þess að ásakanirnar voru meiðandi fyrir hana og vógu að æru hennar og persónu.
Aðalverktaki höfðaði mál á hendur undirverktaka, iðnmeistara og tryggingarfélagi þeirra til þess að sækja skaðabætur vegna galla á verki undirverktaka við nýbyggingu, sem stefnandi sem aðalverktaki bar ábyrgð á. Stefnandi byggði kröfu sína yfirmatsgerð sem hafði verið unnin í dómsmáli sem var annars vegar milli stefnanda sem aðalverktaka og hins vegar aðalverkaupa. Stefndu höfðu ekki verið aðilar að því mati. Talið var að matsgerð unnin í máli sem stefndu hefðu ekki átt aðild að gæti ekki verið sönnunargagn í máli gegn þeim. Af þeim sökum voru stefndu sýknir af kröfu stefnanda.
Fallast var að hluta á kröfu stefnanda vegna tjóns sem varð í íbúð hennar vegna framkvæmda í íbúð stefndu. Talið var að stefnandi hefði sýnt nægilega fram á með matsgerð að tjón á íbúð hennar væri að nokkru að rekja til framkvæmda í íbúð stefndu sem þau báru ábyrgð á. Tekið var mið af raunkostnaði vegna lagfæringa á tilteknum skemmdum samkvæmt reikningi sem stefnandi lagði fram í málinu en ekki þeim kostnaði sem matsmaður hafði metið í matsgerð sinni.
Stefnandi slasaðist þegar hann ók bifhjóli inn á lokaðan vegarkafla og féll með hjólinu ofan í 4 metra djúpan skurð. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi sem ætti að leiða til minni skerðingar á bótarétti en sú 50% skerðing sem uppgjör stefnda miðaðist við. Stefnandi var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að halda áfram för þegar honum var ljóst að hann var kominn inn á lokað vinnusvæði sem ekki var ætlast til að ekið væri um. Merkingar inni á vinnusvæðinu voru ekki í samræmi við reglur Vegagerðarinnar, auk þess sem ósnnað var að aksturshraði stefnanda hefði verið með þeim hætti að hann hafi gert háttsemi stefnanda sérstaklega vítaverða. Ekki var fallist á að stefnda væri heimilt að skerða bætur um helming, heldur að hámarki um þriðjung.
S var ákærð fyrir manndráp og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn með því að hafa á Landspítalanum, þar sem S starfaði sem hjúkrunarfræðingur, svipt A lífi með því að þröngva ofan í hana innihaldi úr tveimur flöskum af næringardrykk, en S hafi hellt drykknum upp í munn A á meðan henni var haldið að fyrirskipan S, þrátt fyrir að A gæfi til kynna að hún vildi ekki drykkinn, allt með þeim afleiðingum að drykkurinn hafnaði í loftvegi hennar, sem hindraði loftflæði um lungun og olli öndunarbilun svo að A kafnaði Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr. sbr. 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn. Í dómi Landsréttar var framburður þriggja vitna að atvikinu metinn mun trúverðugri en framburður S og talið hafið yfir skynsamlegan vafa að umrætt sinn hefði S þröngvað næringardrykk ofan í A með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þá þótti miðað við gögn málsins og framburð vitna, og þrátt fyrir að mörk væru á því vægi sem skýrslu um útvíkkaða réttarkrufningu yrði gefið við sönnunarmat, hafið yfir skynsamlegan vafa að með háttsemi sinni hefði S svipt A lífi og þá með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þrátt fyrir að ýmis atriði sem S bæri ekki ábyrgð á hefðu stuðlað að því að atvikið gat átt sér stað og haft áhrif á rás atburða breyttu þau því ekki að ákæra málsins tæki til nánar tiltekinnar háttsemi S, er haft hefði nánar tilteknar afleiðingar, og teldust bæði háttsemin og afleiðingar hennar sannaðar. Ósannað þótti að S hefði haft ásetning til að svipta A lífi og var því brot hennar ekki fært undir 211. gr. hegningarlaga. Þá var ekki talið unnt að staðhæfa að í háttsemi S hefði falist vísvitandi stórfelld líkamsárás sem færð yrði undir 2. mgr. 218. gr. sömu laga. S var á hinn bóginn sakfelld fyrir brot gegn 215. gr. laganna, enda hefði hún sýnt af sér gáleysi með háttseminni. Þá var hún einnig sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012. Rúmt ár var liðið síðan hinn áfrýjaði dómur gekk í héraði og talsvert á fimmta ár síðan atvik gerðust. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sú niðurstaða staðfest að fresta ákvörðun refsingar ákærðu skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að S bæri að greiða dánarbúi B 2.760.884 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
Fallist var á að stefnandi, einstaklingur, hefði verið viðsemjandi seljanda glugga og hurða sem hún krafði um skaðabætur fyrir tjón sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna galla á vöru og fyrir ófagleg vinnubrögð. Því ættu lög nr. 48/2003 um neytendakaup og lög nr. 42/2002 um þjónustukaup við um réttarsambandið en ekki lög nr. 50/2000 um lausafjárkaup.Því var hafnað að galli hefði verið á vörunni en fallist á að hún ætti rétt til bóta fyrir það að gluggar sem hún pantaði voru ekki faglega settir í.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvaða árslaunaviðmið lætti að leggja til grundvallar vegna bóta fyrir varanlega örorku. Í málinu var óumdeilt að fyrirsjáanleg námslok uppfylltu skilyrði 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 um að aðstæður væru óvenjulegar í skilningi ákvæðisins. Hins vegar var deilt um hvort námslok stefnanda hefðu verið fyrirsjáanleg á þeim degi sem slysið varð en stefnandi hafði þá lokið 120 af 206 einingum sem svaraði til ríflega 58% af heildarnáminu. Þega horft var til þeirra viðmiða sem lögð hafa verið til grundvallar í dómaframkvæmd var ekki talið að námslok hefðu verið fyrirsjáanleg á slysdegi, Kröfu stefnanda var því hafnað.
X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda félagsins vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 12. maí 2022 um borð í fiskveiðiskipi. Kvaðst A hafa fallið niður brattan stiga milli þilfara í skipinu þegar það lyftist skyndilega og féll síðan snöggt niður á útstími á leið á fiskimið. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sannað að þetta atvik hefði átt sér stað og sýknaði V hf. af kröfum hans. Í dómi Landsréttar var rakinn vitnisburður tveggja vitna og mat lækna um að einkenni A væri að rekja til áverka en ekki sjúkdóms eða annars innra ástands í líkama hans. Taldi rétturinn sannað að A hefði fallið niður stiga á milli þilfara í skipinu og hlotið áverka á hálsi. Taldi rétturinn enn fremur að A hefði í umrætt sinn orðið fyrir slysi sem hefði hlotist af skyndilegum og utanaðkomandi atburði. Var viðurkenningarkrafa A því tekin til greina.
Málið höfðaði einstaklingur gegn íslenska ríkinu til greiðslu miskabóta á þeirri forsendu að hann hafi sætt refsingu í formi afplánunar undir rafrænu eftirliti lengur en honum bar, þ.e. frá 19. nóvember 2022 til og með 22. desember 2022, en á þeim degi var honum veitt reynslulausn til tveggja ára. Íslenska ríkið var sýknað af miskabótakröfunni, meðal annars þar sem ekki var talið sýnt að uppfyllt væri skilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um aukið saknæmi.
A höfðaði mál á hendur B og krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu B vegna fjármuna sem A varð af við það að B veitti A ekki með viðhlítandi hætti upplýsingar um eignarhluti hennar í félaginu C og kauprétt hennar vegna hluta í sama félagi við fjárskipti aðila við hjúskaparslit. Til vara krafðist A viðurkenningar á því að hlutafé B í félaginu og kaupréttur hennar vegna hluta í sama félagi, sem B átti við gerð fjárskiptasamnings aðila, hafi ekki fallið undir fjárskiptasamninginn og að helmingur eignanna hefði átt að koma í hlut A. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalkrafa A þætti nægjanlega ákveðin og ljós til að uppfylla áskilnað d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Jafnframt var talið að A hefði með málatilbúnaði sínum og framlögðum gögnum leitt nægar líkur að því að hann kynni að hafa orðið fyrir tjóni og gert grein fyrir tengslum þess við þá ólögmætu háttsemi sem hann byggði á að hefði valdið sér tjóni. Um varakröfu A vísaði Landsréttur til þess að hún fæli í reynd í sér málsástæður fyrir aðalkröfunni. Með vísan til 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi en að öðru leyti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Stefnandi lenti í umferðarslysi og varð fyrir varanlegu líkamstjóni. Bótaábyrgð stefnda var óumdeild en ekki var fallist á með stefnanda að meta bæri árslaun hans sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þar sem honum auðnaðist ekki sönnun þess að ætla mætti að annar mælikvarði væri réttari um líklegar framtíðartekjur hans en samkvæmt 3. mgr. ákvæðisins.
Ákærði var sakfelldur fyrir líkamsárás.
Ákærði var fundinn sekur um líkamsárásir og umferðarlagabrot og honum gert að sæta fangelsi í átta mánuði. Þá var ákærða gert að greiða brotaþola skaðabætur.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Pétur Fannar Gíslason aðstoðarsaksóknari)
gegn
Aron Þóri Hafþórssyni (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Ákærði, sem játaði brot sín, dæmdur í 5 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir skjalafals, þjófnað og umferðarlagabrot. Þá var hann dæmdur til greiðslu bóta og ævilöng ökuréttarsvipting áréttuð.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi stefndu á þeim grundvelli að komist hefði á samningur milli aðila um fjármögnun á nauðasamningi tiltekins félags og að stefndu hefðu valdið stefnanda tjóni með vanefndum á þeim samningi. Ekki var talið sannað að slíkur samningur hefði komist á og því voru stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda.
Stefnandi starfaði sem háseti á dráttarbát og bjó yfir umtalsverðri reynslu af sjómennsku, stýrimennsku og hafði starfað sem skipstjóri. Hann varð fyrir tjóni á hendi við ákomu dráttarbát á olíuskip sem verið var að aðstoða að bryggju. Ekki var fallist á viðurkenningu á bótaábyrgð vinnuveitanda eða tryggingarfélags hans vegna slyssins þar sem ekki þótti sýnt að skipstjórinn hefið sýnt af sér gáleysi við skipstjórn dráttarbátsins né heldur að vinnuveitandinn hefði átt að framkvæma sérstakt áhættumat eða verklagsreglur umfram það sem til staðar var enda þótti ekki sýnt að slíkt hefði komið í veg fyrir tjónið.
Stefnandi er einstaklingur sem varð fyrir vinnuslysi þegar hann var að rúlla heyrúllur á túni samkvæmt fyrirmælum vinnuveitanda síns. Stefndi er vátryggingafélag sem veitti vinnuveitandanum starfsábyrgðartryggingu. Þar sem ekki lá fyrir í málinu saknæm og ólögmæt háttsemi vinnuveitanda, sem unnt yrði að líta á sem orsök slyss stefnanda umrætt sinn, þannig að til bótaskyldu gæti stofnast gagnvart stefnanda, var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.
Ákærði sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, brot í nánu sambandi og umferðarlagabrot.
Kaupendur sitt hvorrar íbúðar í í nýbyggðu parhúsi höfðuðu mál á hendur seljanda, sem jafnframt var byggingaraðili hússins, byggingarstjóra, húsasmíðameistara, aðalhönnuði hússins og tryggingarfélagi á grundvelli ábyrgðartryggingar byggingarstjóra og hönnuðar og kröfðust greiðslu skaðabóta in solidum úr hendi stefndu vegna umfangsmikilla galla í báðum eignarhlutum hússins og í sameign. Jafnfamt var krafist að seljanda yrði gert skylt að gefa út afsal fyrir báðum eignarhlutunum á grundvelli skuldajafnaðar á eftirstöðvum kaupverðs. Fallist var á skaðabótakröfu á hendur byggingaraðila og seljanda parhússins að mestu leyti og á hendur aðalhönnuði og tryggingarfélginu vegna galla á þaki hússins. Byggingarstjóri og tryggingarfélagið vegna ábyrgðartryggingar hans og húsasmíðameistari voru sýknaðir af kröfum stefnenda. Þá var seljanda gert skylt að gefa út afsal til stefnenda fyrir báðum eignarhlutunum enda fjártjón stefnenda talsvert hærra en ógreiddar eftirstöðvar kaupverðs.
V slf. krafðist þess að staðfest yrði riftun félagsins á kaupum á hjólagröfu sem lýst var yfir í bréfi þess til J og að J yrði gert að endurgreiða kaupverðið gegn skilum á gröfunni. Staðfest var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að í röngu raðnúmeri hjólagröfunnar hefði falist galli sem V slf. hefði ekki getað gert sér grein fyrir við venjulega skoðun fyrir kaupin. Á hinn bóginn var V slf. ekki talið geta byggt rétt sinn á ætluðum galla á skófluhaus gröfunnar. Landréttur staðfesti þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að notkun V slf. á gröfunni eftir að félagið lýsti yfir riftun á kaupunum hefði ekki samrýmst því að halda til streitu kröfum á grundvelli þeirrar yfirlýsingar. Var af þeim sökum ekki fallist á kröfu V slf. um staðfestingu riftunar og endurgreiðslu kaupverðs gegn skilum á gröfunni. Með matsgerð sem aflað var undir rekstri málsins í héraði og framburði matsmanns fyrir dómi var aftur á móti talið að V slf. hefði sýnt nægilega fram á að hann hefði orðið fyrir fjártjóni vegna gallans og voru honum dæmdar skaðabætur að álitum sem Landsréttur taldi hæfilega ákveðnar 5.000.000 króna.
Í málinu var deilt um rétt A til bóta vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 í tengslum við umferðarslys sem A varð fyrir árið 2014. V, B og C byggðu meðal annars á því að kröfur aðrar en þær sem lytu að aksturskostnaði væru fyrndar og væru réttmætar kröfur A að fullu greiddar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna, var rakið að um fyrningarfrest krafna A færi samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem gilti á slysdegi. Fyrntust þær kröfur á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar, en þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði. Þá var talið að A hefði fengið vitneskju um umræddan kostnað þegar hann féll til hverju sinni og hefði hann þá þegar átt kost á að leita fullnustu kröfu sinnar. Miðaðist upphaf fyrningar, hverju sinni, þannig við þann dag sem A lagði út fyrir tilgreindum kostnaði. Voru V, B og C því sýknuð af kröfum A, enda hefði A ekki sýnt fram á að hann ætti kröfur á hendur þeim umfram þá fjárhæð sem honum hefði þá þegar verið greidd.
S krafðist bóta vegna galla í loftum fasteignar sem eiginmaður S keypti af H og Þ, en hann framseldi síðar kröfu sína til S. Byggði S meðal annars á því að H og Þ hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að leyna upplýsingum um ástand fast- eignarinnar við sölu hennar auk þess sem galla á fasteigninni mætti rekja til framkvæmda og breytinga á henni sem H og Þ hefðu staðið fyrir. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki hefði verið leitt í ljós að H og Þ hefðu við sölu fasteignarinnar haft vitneskju um þá ágalla sem héraðsdómur taldi sannað að eignin hefði verið haldin. Yrði því ekki talið að H og Þ hefðu veitt rangar upplýsingar eða vanrækt upplýsingaskyldu sína með saknæmum hætti og bakað sér skaðabótaábyrgð gagnvart S á sakargrundvelli. Þá féllst Landsréttur hvorki á að miða ætti við hærri mörk gallaþröskulds í málinu, þar sem um sértæka galla væri að ræða sem stöfuðu af nýlegum endurbótum, né á kröfu S um bætur vegna óbeins tjóns í skilningi b-liðar 2. mgr. 59. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, en ósannað væri að orsakir ágalla væri að rekja til framkvæmda á vegum H og Þ og teldust þeir ágallar sem S reisti kröfur sínar á fyrir Landsrétti ekki rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði. Meðal annars samkvæmt framansögðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu H og Þ af kröfum S.
Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnenda um ógildingu kaupsamnings þar sem ekki þótti sýnt fram á að meginforsenda kaupsamningsin hafi brostið. Þá var ekki talið að ákvæði samningalaga ættu að leiða til þess ógilda bæri samninginn. Voru stefndu jafnframt sýknuð af varakröfu stefnenda um skaðabætur þar sem ekki þótti sýnt að skilyrði skaðabótaréttar væru uppfyllt.
Stefnandi var talinn eiga rétt til afsláttar á kaupverði rennahurðakerfis vegna galla
Stefnanda voru dæmdar 800.000 króna bætur vegna aðgerða lögreglu við rannsókn tiltekins máls þar sem stefnandi lá undir grun að ósekju. Þótti lögreglan hafa beitt harkalegri aðferðum við handtöku en tilefni var til auk þess sem stefnandi hafi verið sviptur frelsi sínu lengur en efni stóðu til. Var fallist á að stefnandi ættir rétt á bótum á hlutlægum grunni samkvæmt 246. gr. laga um meðferð sakamála auk miskabóta á sakargrundvelli samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.
X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt sambýliskonu sína, A, lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi sem hafi valdið tilgreindum áverkum sem upp voru taldir í sex töluliðum, með þeim afleiðingum að A lést af völdum nánar tilgreinds áverka. Þá var X í II. kafla ákæru gefið að sök brot í nánu sambandi með því að hafa fyrr sama ár beitt A ofbeldi með þeim afleiðingum að hún hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem lýst var í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi, að undanskildum þeim sem lýst var í 5. tölulið í I. kafla ákæru. Háttsemi X í I. kafla var talin varða við 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en í II. kafla við 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að X yrði sakfelldur í samræmi við ákæru og refsing hans þyngd en X krafðist sýknu. Í dómi Landsréttar var tekið undir það með héraðsdómi að framburður X væri ruglingslegur og ekki á honum byggjandi. Taldi rétturinn að þó ekki lægi fyrir hvernig X hafi veitt A þann áverka sem dró hana til dauða, þá yrði ekki vefengt með skynsamlegum rökum að X hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hennar. Taldi rétturinn að áverkar A hefðu hlotist af krafti sem X hafi beitt gagnvart kviði, höfði, hálsi, bringu, brjóstkassa og útlimum með þeim afleiðingum sem lýst var í 1. til 6. tölulið 1. kafla ákæru og þóttu engin efni til að undanskilja þá áverka sem greindi í 5. tölulið. Rétturinn miðaði við að atlaga X hefði beinst að sérstaklega viðkvæmum svæðum líkamans og verið ofsafengin. Var lagt til grundvallar að X hafi ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögunni. Var hann því sakfelldur fyrir manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X fyrir þá háttsemi sem tilgreind var í II. kafla ákæru og heimfærslu háttseminnar til refsiákvæða. Niðurstaða yfirmatsmanna, sem dómkvaddir voru eftir uppkvaðningu héraðsdóms, var á þá leið að X hefði á verknaðartíma ekki verið haldinn neinum þeim sjúkdómum sem taldir séu upp í 15. gr. almennra hegningarlaga sem hefðu gert hann alls ófæran um að stjórna gerðum sínum. Þá töldu yfirmatsmenn 16. gr. almennra hegningarlaga ekki eiga við. Að þessu virtu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 16 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum B skaða- og miskabætur og einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur.
Í málinu var deilt um hvort miða ætti bætur fyrir varanlega örorku A við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega þar sem óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að í dómum Hæstaréttar hafi verið lagt til grundvallar við mat á því hvort námslok teldust fyrirsjáanleg að tjónþoli hafi verið kominn langt á veg í námi sínu svo honum yrðu dæmdar bætur samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Einnig hafi dómaframkvæmdin verið skýr um að námslok teldust ekki fyrirsjáanleg hafi tjónþoli aðeins lokið um það bil helmingi náms. Þá hafi verið litið til náms í heild sinni, bæði bóklegs og verklegs. Var í dómi Landsréttar vísað til þess að þegar A varð fyrir slysinu hafði hún lokið tæplega helmingi þeirra námseininga sem þurfi til að ljúka námi. Þá hafi A stundað verklegt nám á sama misseri er slysið varð og lokið námi rúmlega sjö mánuðum eftir slysið. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar var talið að námslok A hafi ekki verið fyrirsjáanleg á slysdegi og því ekki tilefni til að víkja frá lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á með V að við uppgjör á tjóni A skyldi farið eftir 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og krafa V um sýknu því tekin til greina.
Samkvæmt beiðni frá aðila sem villti á sér heimildir sótti gámaþjónustufyrirtæki 40 feta gám og flutti af lóð í Reykjavík og á geymslusvæði utan bæjarmarka. Eigandi lóðarinnar og gámsins kom ekki nálægt flutningsbeiðninni en frétti af flutningnum nokkrum dögum síðar og þegar hann kom að gámnum á nýjum geymslustað kvað hann mikil verðmæti hafa verið fjarlægð úr gámum. Stefndi hann flutningsfyrirtækinu og krafðist skaðabóta sem jafngiltu innkaupsverði þess búnaðar sem hann kvað hafa verið í gámnum en væri nú horfinn. Dómurinn taldi flutningsaðilann þurfa að bera ábyrgð með vísan til sakar starfsmanna hans á því tjóni sem eigandi gámsins kynni að hafa orðið fyrir. Eiganda gámsins lánaðist hins vegar ekki að mati dómsins að sanna fjártjón sitt og því varð niðurstaðan sýkna, en ekki þótti tækt að ákvarða bætur að álitum.
Málsaðilar deildu um það hvort stefnda bæri að greiða stefnanda skaðabætur vegna afhendingardráttar og annarra nánar tilgreindra vanefnda í tengslum við samning frá 15. febrúar 2018 um kaup á stálgrindarhúsi, samlokuklæðningum ásamt uppsetningu hússins og klæðningarinnar á lóð stefnanda í Reykjavík. Dómurinn féllst ekki á að afhendingardráttur hefði verið fyrir hendi en dæmdi stefnda til að greiða stefnanda minni háttar skaðabætur vegna afhendingar á röngum boltasettum.