Fallist var á kröfu um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð vinnuveitanda og rétt starfsmanns til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu sama vinnuveitandans hjá tryggingarfélagi vegna líkamstjóns sem starfsmaðurinn varð fyrir í vinnuslysi.
Ekki var fallist á að stefnandi ætti skaðbótakröfu á hendur stefnda, vátryggingafélagi byggingarstjóra, vegna ágalla á múrverki fasteignar og skorts á lögbundnu eftirliti þar sem krafan væri fyrnd auk þess sem að ekki var talið að byggingarstjóri gæti borið ábyrgð á verkum verktakans eins og atvikum var háttað.
Fallist var á kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu íslenska ríkisins á tjóni sem ekkja og þrír ólögráða synir hennar urðu fyrir vegna plastbarkaaðgerðar sem gerð var á eiginmanni hennar og föður drengjanna og leiddi til andláts hans.
Í málinu var deilt um hvort V hf. bæri bótaábyrgð gagnvart M á meintu vatnstjóni sem orðið hefði á fasteign hennar í kjölfar þess að inntakslögn sprakk sem M taldi mega rekja til mistaka starfsmanns H hf. við skipti á rennslismæli í hitaveitugrind í fasteigninni en M krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu H hf. hjá V hf. Með hinum áfrýjaða dómi var ekki talið sannað að ætlað tjón á fasteign M hefði orsakast af saknæmri háttsemi af hálfu H hf. og var V hf. sýknað af kröfum M. Landsréttur staðfesti dóminn með vísan til forsendna hans og að því gættu að sérstaklega hefði verið byggt á því að beita bæri ströngu sakarmati við úrlausn málsins vegna sérfræðiábyrgðar sem hvíldi á H hf. í ljósi starfsemi þess.
A krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðatryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir árið 2019 í vinnuslysi við störf hjá B ehf. er vörubretti féll á A við affermingu vöruflutningabifreiðar en í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar horft yrði heildstætt á málið væri óhjákvæmilegt að B ehf. yrði látið bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðar ástand farmsins og hvernig brettunum hefði verið stillt upp á mjólkurvagnaraðirnar. Var B ehf. því talið bera sakarábyrgð á tjóni A vegna slyssins. Á hinn bóginn var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með háttsemi sinni með því að hafa farið á bak við vagnaröðina til að ýta henni út og hefði A mátt gera sér ljóst að hætta gæti af þessu stafað, sér í lagi þegar litið væri til þess að A hefði kveðið það hafa verið „tímaspursmál“ hvenær brettin dyttu. Þá hefði það verklag A að standa ein að affermingunni átt stóran þátt í því að slysið varð og tjóni hennar. Var A því látin bera helmings hluta tjónsins sjálf.
Fallist á reikninga rafverktaka fyrir vinnu við uppsetningu á verksmiðju/sérhæfðum búnaði. Til frádráttar stefnukröfum voru samþykktar kröfur stefnda til skuldajafnaðar vegna tjóns sem sannað þótti að starfsmenn verktakans höfðu valdið verkkaupa við uppsetninguna.
Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda sem krafðist aðallega skaðabóta úr hennar hendi, en að öðrum kosti greiðslna að sömu fjárhæð samkvæmt ætluðu samkomulagi þeirra. Þá var hún og sýknuð af varakröfu hans sem byggðist á reglum um endurgreiðslu ofgreidds fjár og ólögmæta auðgun.
A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.
A og B ehf. deildu um lögmæti uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði verið ólögmæt samkvæmt 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020, enda hefði hún verið þunguð þegar henni var sagt upp störfum. Taldi A að ekki hefðu verið færðar fram raunverulegar og málefnalegar ástæður fyrir uppsögninni. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að áður en til uppsagnarinnar kom hefði A tjáð samstarfsmanni sínum C að hún væri barnshafandi. C hefði verið annar af tveimur stjórnarmönnum B ehf. á umræddum tíma, en hinn stjórnarmaðurinn verið D og hefðu þau bæði ritað undir uppsagnarbréf A ásamt E, sem var hluthafi í B ehf. ásamt C og D. Í skýrslu D hefði komið fram að áður en ákvörðun um uppsögn A var tekin hefðu C, D og E rætt starfsmannamál B ehf. Þótti ljóst að vitneskja um að A væri barnshafandi hefði verið til staðar innan stjórnar B ehf. áður en henni var sagt upp störfum og hefði A því notið verndar 50. gr. laga nr. 144/2020. Taldi Landsréttur að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hlutlæg og málefnaleg sjónarmið hefðu legið ákvörðun um uppsögn A til grundvallar né að ákvörðun um að segja A upp störfum, frekar en öðrum starfsmönnum B ehf., hefði byggst á öðrum ástæðum en þeim að A var barnshafandi. Hefði B ehf. því bakað sér skaðabótaskyldu samkvæmt 51. gr. sömu laga og þóttu bætur til A hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna ásamt tilgreindum vöxtum.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur E, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins W til E. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslu. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslan fór fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga E hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var E því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hin umdeilda greiðsla hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslan var innt af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra flugfélagsins W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á tilgreindri greiðslu W til félagsins T, sem síðar varð SL. Með hinum áfrýjaða dómi hafði greiðslunni verið rift á grundvelli 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. og SL gert að endurgreiða þrotabúinu fjármunina. Voru stefndu S, L, H og D hins vegar sýknuð af skaðabótakröfu þrotabúsins. Eftir að SL áfrýjaði dóminum til Landsréttar greiddi félagið tilgreinda fjárhæð til þrotabúsins og féll frá áfrýjun á grundvelli sáttar við það. Fyrir Landsrétti byggði þrotabúið á því að um greiðslu inn á dómkröfuna hefði verið að ræða, og krafði S, L, H og D um eftirstöðvar hennar. Landsréttur taldi að hin umdeilda greiðsla hefði farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur ALC, vegna tveggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til ALC. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var ALC því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
B krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu A hf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín fyrir A hf. á starfsstöð félagsins. Slysið atvikaðist svo að B féll úr 1,55 metra hæð af flatvagni þegar hann var að hífa forsteyptar steypueiningar með bílkrana. Hæstiréttur vísaði til þess að meðal þeirra gagna sem dómarar líti til við frjálst sönnunarmat samkvæmt 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 væru skýrslur Vinnueftirlitsins þótt álit eða ályktanir þess væru ekki bindandi fyrir dómara um niðurstöðu máls. Á hinn bóginn var ekki fallist á með stefnda að sök yrði reist á þeim almennu skírskotunum til vinnuverndarreglna sem fram kæmu í skýrslu Vinnueftirlitsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki væru að finna laga- eða reglugerðarákvæði sem hefðu að geyma sérstök fyrirmæli um aðgerðir vinnuveitanda sem skylt hefði verið að grípa til vegna vinnu í þeirri hæð sem B var í er hann féll af flatvagninum. Var ekki sýnt fram á að orsök slyss B væri að rekja til vanbúnaðar á vinnustað eða ófullnægjandi verklags sem A hf. bæri skaðabótaábyrgð á heldur til óhappatilviks og aðgæsluleysis B við störf sín greint sinn. Voru A hf. og V hf. því sýknir af kröfu B.
Í byrjun árs 2017 var gefið út byggingarleyfi til handa E, móður fyrirsvarsmanns O ehf., fyrir byggingu sumarhúss á lóð hennar í Kjósarhreppi. Með afsali 29. mars 2019 keypti O ehf. lóðina af E. Í ágúst 2017 hafði fyrirsvarsmaður O ehf. leitað til B um að hann tæki að sér byggingarstjórn vegna fyrirhugaðrar byggingar á lóðinni og sótti B í kjölfarið um lögboðna ábyrgðartryggingu byggingarstjóra hjá S hf. Hafist var handa við að reisa húsið á árinu 2020 en 12. febrúar 2023 varð tjón á húsinu vegna ofsaveðurs. Deildu aðilar um hvort B bæri skaðabótaábyrgð sem byggingarstjóri gagnvart O ehf. á því sem aflaga fór við bygginguna. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði ráðið að B hefði haft frekari aðkomu að byggingu sumarhússins en að sækja um lögboðna ábyrgðartryggingu. Þannig hefði B hvorki undirritað yfirlýsingu um ábyrgð sína, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki né var gerður skriflegur samningur við hann um byggingarstjórn, sbr. 2. mgr. 27. gr. sömu laga. Þá lá ekkert fyrir um að B hefði verið skráður byggingarstjóri við bygginguna hjá byggingarfulltrúa eða verið í samskiptum við byggingarfulltrúa í kjölfar þess að yfirlýsingu um ábyrgðartryggingu byggingarstjóra var komið á framfæri við byggingarfulltrúa. Janframt kom B ekki á byggingarstað fyrr en hann var kallaður til eftir að sumarhúsið varð fyrir tjóni og var ókunnugt um að O ehf. hefði eignast húsið af fyrri eiganda, E. Þrátt fyrir að B hefði fallist á að taka að sér byggingarstjórn hússins og keypt lögboðna ábyrgðartryggingu í því skyni var talið að þau áform hefðu ekki gengið eftir auk þess sem skilyrðum sem byggingarleyfinu voru sett hefði aldrei verið fullnægt. Var niðurstaða Landsréttar sú að B hefði í raun ekki gegnt starfi byggingarstjóra við byggingu hússins og gæti því ekki borið skaðabótaábyrgð vegna tjóns á byggingunni. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og S hf. af kröfum O ehf.
Máli vegna endurbóta á húsi var vísað frá dómi vegna óskýrs málatilbúnaðar stefnenda.
P taldi sig hafa orðið fyrir tjóni í viðskiptum við félagið D ehf., sem D og H bæru ábyrgð á sem fyrirsvarsmenn og eigendur D ehf., en P gerði kaupsamning við félagið um kaup á fullfrágengnu einingahúsi sem byggt skyldi af pólska smíðafyrirtækinu N. Óumdeilt var að hús P var aldrei afhent. P reisti skaðabótakröfu sína meðal annars á því að D og H hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að taka við peningum úr hendi P þrátt fyrir að D ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma og D og H borið að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi þess. Einnig byggði P á því að D og H hefðu beitt P blekkingum og svikum við viðskiptin og hefðu þeir sem eigendur og stjórnendur D ehf. valdið P tjóni með háttsemi sinni. Í dómi Landsréttar var málsástæðum P er lutu að meintri ógjaldfærni D ehf. á þeim tíma er félagið tók við greiðslum úr hendi P og skyldu D og H til að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi félagsins hafnað. Jafnframt taldi Landsréttur ósannað að D og H hefðu, með saknæmri og ólögmætri háttsemi, blekkt P til samninga við D ehf., þeir afhent öðrum hús P eða selt það tvisvar og ráðstafað greiðslum frá P í þágu annarra en hans. Þá væri til þess að líta að af hálfu P hefði engin grein verið gerð fyrir aðkomu stefnda H að viðskiptum P og D ehf. eða öðrum viðskiptum félagsins. Meðal annars með vísan til framangreinds staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu D og H af kröfum P.
Fasteignasali og fasteignasala hans dæmd skaðabótaskyld vegna ráðstöfunar greiðslna af fjárvörslureikningi inn á reikning annars lögaðila en seljanda án þess að gera kaupendum grein fyrir að seljandi gæti ekki tekið við greiðslum inn á sinn eigin reikning, en fjármunirnir töpuðust allir.
H og S höfðuðu mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og kröfðust þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni þeirra sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur H og S en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni H og S sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart þeim með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa H og S ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni H og S sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu H og S gagnvart B ehf. og G.
GA höfðaði mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og krafðist þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni hennar sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur GA en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni GA sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart henni með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa GA ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni GA sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu GA gagnvart B ehf. og G.
Fallist var á skaðabótaskyldu stefndu úr ábyrgðartryggingum vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi með vísan til þess að verkstjórn og uppsetningu verkpalla á verkstað hefði verið ábótavant. Ekki var fallist á meðábyrgð stefnanda sjálfs.
Málið varðaði kröfu A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu R og V hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún renndi sér í rennibraut í Fjölskyldu- og húsdýragarðinum í Reykjavík. Ekki var ágreiningur um að A hefði tekist á loft er hún renndi sér niður, og þótti sannað að hún hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni þegar hún lenti harkalega. Aftur á móti var ekki talið sýnt fram á að rennibrautin, eða leiktækið sem hún var hluti af, hefði haft sérstaka hættueiginleika eða að starfsmenn R hefðu sýnt af sér saknæmt aðgæslu- eða eftirlitsleysi sem hefði verið orsök tjóns áfrýjanda. Af því leiddi að tjón áfrýjanda hefði ekki verið að rekja til saknæmrar háttsemi R eða starfsmanna garðsins og voru R og V hf. því sýknaðir af kröfu A.
Sunnudaginn 10. september 2023 varð nær árekstur milli gámaflutningaskipsins VERA D og farþegaskipsins ARCTIC ROSE á Engeyjarsundi og hlaust umtalsvert tjón þegar gámaskipið tók niðri á grynningum við Akureyjarrif. Eigandi gámaskipsins og erlent vátryggingafélag höfðuðu skaðabótamál á hendur eiganda farþegaskipsins og kröfðust skaðabóta úr hans hendi. Fjölskipaður héraðsdómur féllst á að eigandi farþegaskipsins væri skaðabótaskyldur og dæmdi hann til að bæta stefnendum 1/5 hluta tjóns.
Stefnandi rekur happdrættisvélar samkvæmt samningi við stefnda. Deilt var um hvort stefndi hefði brotið á stefnanda með því að semja við hann um hlutfallslega lægra endurgjald fyrir reksturinn en suma aðra rekstraraðila slíkra véla og stefnandi ætti því rétt til skaðabóta úr hendi stefnda. Hafnað var sjónarmiðum stefnanda um að stefndi hefði í þessum efnum brotið jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar eða þá reglu að ákvarðanir stjórnvalda skuli byggðar á málefnalegum sjónarmiðum. Öðrum sjónarmiðum stefnanda um að stefndi hefði brotið á rétti stefnanda, honum til tjóns, var sömuleiðis hafnað. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
A höfðaði mál gegn S vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í skurðaðgerð sem A gekkst undir í júní 2016. A krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu S en til vara að felld yrði úr gildi ákvörðun S frá 8. maí 2020, þar sem S komst að þeirri niðurstöðu að ekki lægi fyrir bótaskylt tjón sem að öllum líkindum mætti rekja til þátta sem féllu undir gildissvið sjúklingatryggingar samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingar nr. 111/2000. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, þar sem fram kom að A hefði ekki sýnt fram á að um bótaskylt tjón hefði verið að ræða sem fallið gæti undir gildissvið 2. gr. laga nr. 111/200, staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S af aðalkröfu A. Þá taldi Landsréttur, að fenginni niðurstöðu um sýknu S af aðalkröfu A, hagsmuni A ekki standa til þess að fá ákvörðun S fellda úr gildi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi.
L ehf. krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna ákvörðunar Minjastofnunar Íslands 8. janúar 2019 um að skyndifriða þann hluta Víkurkirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. á Landsímareit í miðbæ Reykjavíkur. Deildu aðilar um það hvort ákvörðunin hefði verið háð annmarka er leiddi til bótaábyrgðar og hvort L ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að heimild 1. mgr. 20. gr. laga nr. 80/2012 um menningarminjar yrði ekki beitt til að friða stað, sem þegar nyti lögbundinnar friðunar, til að hindra að framkvæmdir, sem heimilaðar hefðu verið innan hins friðaða svæðis, rýrðu gildi menningarminja utan þess. Til þess að ná slíkum markmiðum hefði Minjastofnun getað beitt öðru nánar tilgreindu úrræði samkvæmt sömu lögum. Féllst Landsréttur því á að ekki hefði staðið lagaheimild til skyndifriðunar þess hluta hins forna kirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. og að með þeirri ákvörðun hefði verið brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi rétturinn að skilyrði bótaábyrgðar á grundvelli sakarreglunnar um ólögmæti og saknæmi væru uppfyllt. Með vísan til matsgerðar dómkvaddra matsmanna var lagt til grundvallar að L ehf. hafi vegna skyndifriðunarinnar orðið af töpuðum leigugreiðslum í [...] daga og að sú fjárhæð næmi 19.726.024 krónum. Ekki var á það fallist að L ehf. hefði sýnt af sér eigin sök er leiddi til niðurfellingar eða takmörkunar á bótaábyrgð Í. Var Í því gert að greiða L ehf. 19.726.024 krónur ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Aðilar deildu um vatnsleka inn í hús að Tryggvagötu 16 sem fyrst varð vart í september 2019 og leiddi til tjóns fyrir T, B og I. Byggðu þessir aðilar á því að orsök lekans hefði alfarið verið á ábyrgð TG vegna nýbyggingar sem hann reisti á lóð nr. 14. Í matsgerð, sem aflað var í héraði, var komist að þeirri niðurstöðu að við framkvæmdir á Tryggvagötu 14 hefði lokast fyrir grunnvatnsstreymi milli húsanna og óframræst rými myndast. Jafnframt að drenlögn, sem hefði að stóru leyti getað afvatnað rýmið, hefði ekki verið lögð samkvæmt teikningum en við þetta hefði byggst upp vatnsþrýstingur á útveggi hússins að Tryggvagötu 16. Í hinum áfrýjaða dómi var ekki fallist á framangreint og talið ómögulegt að jarðvatnsþrýstingur gæti byggst upp á lóð nr. 14 enda fylltu tvær neðstu hæðir hússins út í lóðina. Lekinn hefði stafað af ófullnægjandi vatnsvörnum í og við Tryggvagötu 16 og TG því sýknaður af kröfum T, B og I. Landsréttur taldi fyrrgreinda ályktun héraðsdóms í andstöðu við gögn málsins og ekki forsendur til annars en að leggja niðurstöðu matsgerðarinnar um orsök vatnslekans til grundvallar við úrlausn málsins. Þótti mega slá því föstu að það hefði dregið mjög úr vatnsþrýstingi og líkum á tjóni sem varð ef drenlögn hefði verið lögð í samræmi við teikningar. TG yrði í öllu falli að bera hallann af óvissu að þessu leyti. Þá voru ekki talin efni til að líta svo á að ástand útveggja hússins að Tryggvagötu 16 hefði ráðið því að lekinn varð. Að mati Landsréttar voru skýr orsakatengsl á milli framkvæmda TG og lekans. TG var talinn hafa vikið frá þeim kröfum sem gera mætti til hans samkvæmt meginreglu nábýlisréttar um að fasteignareiganda beri að gæta þess við nýtingu og framkvæmdir á eign sinni að ekki verði tjón á nærliggjandi fasteignum. Skaðabótaábyrgð var því felld á TG að því marki sem fjártjón vegna lekans taldist sannað. Fjárkröfur T og B, sem voru einkum reistar á útlögðum kostnaði, voru að fullu teknar til greina. Krafa I viðvíkjandi útlögðum kostnaði var sömuleiðis tekin til greina en Landsréttur taldi á hinn bóginn ekki unnt að leggja matsgerðina til grundvallar mögulegu rekstrartapi I enda fengi aðferð matsmanna við útreikning þess ekki staðist. Voru bætur þar að lútandi því ákveðnar að álitum.
A krafðist þess að viðurkennd yrði óskert skaðabótaskylda úr ábyrgðartryggingu B hf. hjá S vegna líkamstjóns sem A varð fyrir við vinnu sína er hún var að þrífa færiband við aðgerðarlínu í frystihúsi B hf. Byggði A meðal annars á því að verklag við þrif á umræddri vél hefði ekki verið í samræmi við þær kröfur sem gerðar væru í 37. og 46. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerðum settum með stoð í þeim. Þá hefði sú þjálfun og verkstjórn sem A hafi fengið til verksins verið ófullnægjandi og ekki samrýmst kröfum 14. og 21. til 23. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að A hefði ekki haft reynslu af því að þrífa umrætt færiband áður en slysið varð. Þá kom meðal annars fram að þó að fyrir lægi að A hefði verið kynnt áhættugreining frystihúss B hf. væri þess að gæta að ekki hefði sérstaklega verið vikið að þrifum á færiböndum í áhættugreiningunni. Enn fremur lægi ekkert fyrir um að A hefði fengið viðunandi leiðbeiningar fyrir það verk sem hún átti að sinna, en á vinnuveitanda hennar hvíldi skylda til að annast það, sbr. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 46/1980. Jafnframt var lagt til grundvallar að slysahætta af umræddri aðgerðarlínu hefði verið umtalsvert meiri við það verklag sem viðhaft var við þrifin og hefðu fyrirsvarsmenn B hf. mátt reikna með því að starfsmönnum gæti verið hætta búin af því að þrífa færibandið á meðan það væri í gangi. Því var fallist á það með A að verklag það sem viðhaft var við þrif á umræddu færibandi hefði haft í för með sér hættu sem unnt hefði verið að afstýra án mikilla vandkvæða og því slegið föstu að hið óforsvaranlega vinnulag hefði verið orsök þess að A slasaðist á fingri. Var krafa A því tekin til greina.
Stefnandi krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til skaðabóta úr hendi stefnda vegna tjóns sem hann sagði hafa leitt af þeirri ákvörðun stefnda að loka fyrir viðskipti um bankareikning stefnanda og slíta viðskiptasambandi aðila í kjölfarið. Munu umræddar aðgerðir hafa komið til í kjölfar þess að há millifærsla barst inn á reikning stefnanda sem stefndi taldi í ósamræmi við upplýsingagjöf hans í áreiðanleikakönnun um mánaðarlega veltu. Í dómi héraðsdóms kom fram að aðgerðir bankans hefðu samrýmst lögum nr. 140/2018 um peningaþvætti og aðgerðir gegn hryðjuverkum og almennum skilmálum stefnda, sem stefnandi hafði skuldbundið sig til að hlíta. Stefnandi hefði að öðru leyti ekki sýnt fram á að brotið hefði verið gegn rétti hans með ólögmætum og saknæmum hætti. Loks var það mat dómsins að meint tjón stefnanda væri með öllu ósannað. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Deilt var um rétt stefnanda til skaðabóta vegna viðgerðar stefnda á bátsvél. Byggði stefnandi annars vegar á því að ekki hafi verið forsvaranleg ákvörðun að gera við vélina í stað þess að setja nýja vél í bátinn og hins vegar á því að vélin hafi verið í notkun í tiltölulega skamman tíma eftir viðgerðina og þar til hún gaf sig. Þá vísaði stefnandi til ákvæða laga um lausafjárkaup en dómurinn taldi þau ekki eiga við í málinu. Komist var að þeirri niðurstöðu að það hafi einungis verið á færi stefnanda sem eiganda bátsins að taka ákvörðun um það að láta setja nýja vél í bátinn. Þá voru fyrirliggjandi gögn ekki talin benda til þess að viðgerð stefnda hafi verið ófullnægjandi heldur hafi vélin þvert á móti verið gangfær við afhendingu til stefnanda og við veiðar á hans vegum vorið og sumarið 2019. Um ástæður þess að vélin gaf sig vorið 2020 taldi dómurinn ekki unnt að fullyrða með vissu og var stefndi því sýknaður af dómkröfum stefnanda.
Stefnendur, Háskóli Íslands og Félagsstofnun Stúdenta, kröfðust í málinu bóta vegna tjóns er þeir urðu fyrir þegar stofnlögn neysluvatns brast í svokölluðum Háskólabrunni og vatn flæddi um fasteignir og lóðir á háskólasvæðinu. Veitufyrirtæki, sem stóð að framkvæmdum við lagnir á svæðinu, og verkfræðistofa, sem hafði umsjón og eftirlit með þeim framkvæmdum samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið, voru dæmd skaðabótaskyld gagnvart stefnendum, sem og tryggingafélög þeirra á grundvelli ábyrgðartrygginga. Verktaki sem annaðist framkvæmdirnar samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið og tryggingafélag hans voru hins vegar sýknuð af bótakröfum stefnenda þar sem ekki þótti sýnt að verktakinn hefði sýnt af sér saknæma háttsemi í aðdraganda tjónsins. Málskostnaðarkröfu stefnenda var vísað frá dómi vegna réttarfarsannmarka en þeim stefndu sem voru sýknaðir var dæmdur málskostnaður úr hendi stefnenda.
Fallist var á kröfu um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð stefnda og greiðsluskyldu í samræmi við ákvæði skaðabótalaga vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í sjóvinnuslysi sem ekki fékkst bætt úr lögboðinni tryggingu.
A varð fyrir vinnuslysi við störf hjá B ehf., sem var með ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hjá T. T féllst á bótaskyldu vegna slyssins en taldi að skerða bæri bætur til A um þriðjung vegna þess stórkostlega gáleysis A að hafa ekki notað fallvarnarbelti og línu við vinnu sína. A krafðist þess að fá tjón sitt bætt að fullu. Laut ágreiningur málsins að því einu hvort A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993 þannig að heimilt hefði verið að skerða bætur til hans. Samkvæmt dómi Landsréttar þótti T hafa axlað sönnunarbyrði um að fallvarnarbelti hefðu verið til reiðu fyrir starfsmenn á verkstað. Við úrlausn málsins var litið til þess að fram hefði komið í málinu að A væri óvanur verkum utanhúss, svo sem mótasmíði og fráslætti, og að sú fræðsla, sem hann hefði hlotið um öryggismál virtist fyrst og fremst hafa lotið að smíðavinnu innanhúss. Fyrir lægi að A hefði gengið til þess verks að slá steypumót utan af kranaundirstöðu, sem byggð hafði verið skammt frá stórum, opnum húsgrunni á verkstað, ásamt öðrum starfsmönnum B ehf. sem ekki notuðu fallvarnarbelti og línu. Þá hefði notkun slíks búnaðar ekki komið til tals meðal starfsmanna B ehf. áður en gengið var til verksins. Fram kom í málinu að um fyrsta vinnudag áfrýjanda á verkstað hefði verið að ræða. Þótti ekki fram komið að hann hefði vitað hvar fallvarnarbeltin voru geymd á verkstað, en af framburði vitna yrði ráðið að þau hefðu ekki verið geymd á áberandi stað. Með vísan til framangreinds og þeirra takmörkuðu tjáskiptamöguleika sem A hafði yfir að ráða, en hann talaði hvorki íslensku né ensku, yrði það ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis að hafa ekki notað fallvarnarbelti við vinnu umræddan dag. Samkvæmt því var ekki fallist á að áfrýjandi bæri meðábyrgð á tjóni sínu í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga og var skilyrðum ákvæðisins til að skerða bætur til hans því ekki fullnægt. Voru kröfur A teknar til greina og T gert að greiða honum 10.192.615 krónur ásamt tilgreindum vöxtum.
A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu sem B var með hjá S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann missteig sig við vinnu sína í flokkunarstöð B við það að stíga út úr liðléttingi og ofan á pappa sem undir var rusl. Byggði A einkum á því að aðstæður á vinnustaðnum hefðu verið óásættanlegar og tækjabúnaður ófullnægjandi. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að örsök þess að hann slasaðist við vinnu sína hefði verið annmarkar á aðbúnaði, aðstæðum eða tækjabúnaði vinnustaðarins. S var því sýknað af kröfum A með vísan til þess að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis A. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og lagði til grundvallar að vinnuveitandi A hefði ekki uppfyllt þær ríku kröfur sem gerðar væru til atvinnurekenda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að óhjákvæmilegt væri, vegna þeirrar starfsemi sem rekin væri í flokkunarstöð B, að rusl yrði í vegi fyrir starfsmönnum og að B bæri að ganga úr skugga um að verklagi og búnaði væri þannig háttað að dregið yrði úr hættu sem af því skapaðist. Það hefði ekki verið gert, heldur hefði A verið látinn sinna starfi sem tveir starfsmenn hefðu átt að vinna svo að öruggt væri, sem leiddi til þess að við ákveðnar aðstæður varð hann að fara með hraði út úr liðléttingnum á stað þar sem mestar líkur voru á því að aðskotahlutir væru á gólfi. Fólst í þessu saknæmt frávik frá þeirri háttsemi sem gera mætti kröfu um til atvinnurekandans og því ótvírætt að sú saknæma háttsemi hefði að minnsta kosti verið meðorsök slyssins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A í málinu.
Stefnandi slasaðist þegar hann var að færa kjötskrokka úr flutningabíl inn í vinnslustöð. Talið var ósannað að slysið hefði orsakast af saknæmri háttsemi vinnuveitanda hans. Því var hafnað kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hans til greiðslu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu vinnuveitandans.
Stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Ágreiningur málsins snéri að túlkun tveggja verðsamninga sem aðilar höfðu gert sín í milli, einkum hvort stefnandi gæti krafið stefnda um hækkun á vöruverði vegna gengisbreytinga. Einnig reyndi á hvort stefnda bæri að kaupa upp lager sem stefnandi átti eftir samningslok.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr ríkissjóði fyrir miskatjón af því að hann var handtekinn og tekið úr honum blóðsýni vegna gruns um lyfjaakstur, en rannsókn málsins var síðar felld niður. Sýknað var af bótakröfunni vegna þess að talið var að stefnandi hefði með hegðun sinni sjálfur stuðlað að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfur sína á.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefndu vegna tjóns sem hann taldi hafa leitt af vinnustöðvunum flugumferðarstjóra dagana 12., 14. og 18. desember 2023. Byggði hann á að vinnustöðvarnirnar hefðu tekið mið af samkomulagi stefnda I ohf. og Félags íslenskra flugumferðarstjóra þar sem síðarnefnda félagið skuldbatt sig til að grípa ekki til vinnustöðvana sem gætu raskað þjónustu vegna flugleiðsögu á Norður-Atlantshafi fyrir flug sem ekki hefði viðkomu á Íslandi. Byggði stefnandi á því að stefndu hefðu með háttsemi sinni stuðlað að því að vinnustöðvanir bitnuðu nær einungis á íslenskum flugfélögum sem hefðu viðkomu á Íslandi, þ. á m., stefnanda, og valdið stefnanda tjóni vegna aflýsinga, seinkana og missis tekna vegna þess að farþegar bókuðu hjá samkeppnisaðilum stefnanda. Í úrskurði héraðsdóms var til þess vísað að stefnandi hefði ekki gert grein fyrir því að hann hefði orðið fyrir tjóni af völdum umrædds samkomulags og hver tengsl tjónsins væru við atvik málsins þannig að hann teldist hafa lögvarða hagsmuni í skilningi 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá taldist stefnandi ekki hafa rökstutt með nægilegum hætti hvert orsakasamhengi milli hinnar meintu háttsemi og ætlaðs tjóns var og var því ekki fullnægt skilyrðum e. liðar 80. gr. sömu laga. Var málinu því vísað frá dómi.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu hins stefnda vátryggingafélags vegna ætlað tjóns af völdum þess að vatnslögn sprakk í frosti og vatn flæddi um fasteign stefnanda. Talið var ósannað að hið ætlaða tjón hefði orsakast af saknæmri háttsemi starfsmanna veitustofnunar sem var með ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Ágreiningur um skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns sem starfsmaður varð fyrir.
Stefnendur kröfðust skaðabóta úr hendi stefnda á þeim grundvelli að embætti sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu hefði staðið ranglega að nauðungarsölu og úthlutun söluandvirðis fasteignar stefnenda og með því valdið þeim tjóni sem stefnda bæri að bæta stefnendum með greiðslu skaðabóta. Krafa stefnenda byggðist einkum á því að vextir sem hefðu verið fyrndir hefðu ranglega verið taldir með við úthlutun söluandvirðis eignarinnar til Arion banka hf. Talið var að ef stefnendur hefðu átt skaðabótakröfu á hendur stefnda á þessum grundvelli þá væri sú krafa fyrnd. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnenda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um miskabætur og viðurkenningu á skaðabótaábyrgð á líkamstjóni hans en fallist á kröfu stefnanda um greiðslu biðlauna.
Fallist var á greiðsluskyldu stefnda vegna viðurkenningar á skaðabótaskyldu verktaka vegna gáleysis við endurnýjun skolplagnar í kjallara fjöleignarhúss sem féll undir ábyrgðartryggingu verktakans. Stefndi var á hinn bóginn sýknaður af stærstum hluta dómkröfu stefnanda þar sem ósannað þótti að kostnaður við drenlögn og brunndælur við húsið stafaði af hinum bótaskyldu mistökum.
Aðal- og varakröfu stefnanda vísað frá dómi. Stefndu, fyrirsvarsmenn gjaldþrota félags sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda.
B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.
Skaðabótamál.
Stefnandi krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda sem stjórnarmanns í félaginu A vegna þeirrar háttsemi að hafa látið undir höfuð leggjast að krefjast gjaldþrotaskipta á A, sbr. 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði héraðsdóms var rakið að félagið hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta einungis nokkrum mánuðum eftir að stefnda bar að mati stefnanda að gefa félagið upp til skipta. Ekkert lægi fyrir um að tjón stefnanda hefði aukist umfram það sem þegar hafði orðið í viðskiptum aðila eftir umrætt tímamark. Þá hafði stefnandi að mati dómsins ekki sýnt fram á að hann hefði farið á mis við fullnustu krafna sinna vegna hinnar meintu bótaskyldu háttsemi stefnda. Í ljósi þessa taldist stefnandi ekki hafa gert sennilegt að hann hefði orðið fyrir tjóni af völdum athafnaleysis stefna. Var skilyrðum 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 80. gr. sömu laga, ekki talið fullnægt í málinu og kröfunni því vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélahreyflaleigusala félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi móttakanda greiðslunnar um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunni. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umræddar greiðslur voru inntar af hendi.