Aðalverktaki höfðaði mál á hendur undirverktaka, iðnmeistara og tryggingarfélagi þeirra til þess að sækja skaðabætur vegna galla á verki undirverktaka við nýbyggingu, sem stefnandi sem aðalverktaki bar ábyrgð á. Stefnandi byggði kröfu sína yfirmatsgerð sem hafði verið unnin í dómsmáli sem var annars vegar milli stefnanda sem aðalverktaka og hins vegar aðalverkaupa. Stefndu höfðu ekki verið aðilar að því mati. Talið var að matsgerð unnin í máli sem stefndu hefðu ekki átt aðild að gæti ekki verið sönnunargagn í máli gegn þeim. Af þeim sökum voru stefndu sýknir af kröfu stefnanda.
F ehf. var lægstbjóðandi í lokuðu útboði sem fram fór á vegum Ö ehf. til að afla tilboða í verkfræðihönnun á burðarvirki og jarðvinnu vegna byggingar á nýjum íbúðarhúsum fyrir aldraða. F ehf. kvað tilboð sitt hafa miðast við að stærð bygginganna, að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara, hafi verið 7.560 fermetrar, eins og fram kæmi í grein 1.1 í útboðslýsingu. Honum hafi síðar orðið ljóst að raunstærð bygginganna væri 10.084,2 fermetrar og næmi stærðarfrávikið því 33,4%. Ágreiningur málsins laut að því hvort F ehf. ætti rétt á viðbótarþóknun vegna þessa stærðarfráviks. Í dómi Landsréttar kom fram að stærð bygginganna sem F ehf. kvaðst hafa lagt til grundvallar tilboðum sínum hafi verið sá hluti þeirra sem var ofanjarðar. Að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara hafi heildarstærð bygginganna numið rétt rúmlega 10.000 fermetrum, eins og fram kæmi í fylgiskjölum með útboðsgögnum. Var fallist á það með héraðsdómi að tilvísun greinar 1.1 í útboðslýsingu til 7.560 fermetra áætlaðrar brúttóstærðar bygginganna hafi ekki falið í sér villu, þótt greinin hafi aðeins tilgreint byggingarmagn ofanjarðar, sem valdið gat misskilningi. Þá taldi Landsréttur að líta yrði til þess að hefði F ehf. kynnt sér öll útboðsgögnin, eins og honum hafi borið að gera samkvæmt útboðslýsingunni, hefði honum ekki átt að geta dulist hver heildarstærð bygginganna var, auk þess sem hann átti þess kost að leita frekari skýringa Ö ehf. á efni útboðsgagnanna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Ágreiningur málsaðila fyrir Landsrétti laut einkum að því hvort krafa H um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Í vegna ætlaðra galla á þaki tónlistar- og ráðstefnuhússins Hörpu væri niður fallin fyrir fyrningu eða tómlæti. Í dómi Landsréttar voru rakin samskipti málsaðila og fram kom um það hefði verið rætt að fara í lagfæringar á öllu þakinu, sem gæfi tilefni til að ætla að málsaðilar hefðu talið nauðsynlegt að fara í aðgerðir til lagfæringa. Leggja yrði til grundvallar að H hafi þegar á árinu 2016 haft nægar upplýsingar um ætlaða kröfu sína á hendur Í til þess að láta á hana reyna með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu hennar. Um það breytti engu þótt lekinn hefði verið umfangsmeiri en H mátti ætla eða hverjar orsakir hans nákvæmlega voru. Gæti sú óvissa ekki haft þau áhrif að H teldist hafa skort nauðsynlega vitneskju um ætlaða kröfu þannig að fyrning tæki ekki að líða vegna 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í af kröfum H.
Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefndi hefði vanefnt samningsskyldur sínar gagnvart stefnanda þegar hann tók ákvörðun um að greiða út bankaábyrgð til verkkaupa. Ágreiningurinn varðaði hvort skilyrði hefðu verið fyrir útgreiðslu bankaábyrgðarinnar. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda þar sem talið var að verkkaupi hefði leitt líkum að því gagnvart stefnda að stefnandi hefði vanefnt skyldur sínar samkvæmt verksamningnum á því tímamarki sem krafa um útborgunina kom fram og með því uppfyllt skilyrði ábyrgðarinnar.
Ágreiningur var um hvort samið hafi verið um viðgerð á þaki í fasteign stefndu í tímavinnu eða á grundvelli tilboðs, hvort gróft kostnaðarmat frá stefnanda hafi falið í sér verðáætlun í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 og hvaða áhrif það ætti að hafa á uppgjör aðila, hvort um væri að ræða viðbótarverk eða vinnu sem falli innan upphaflegs kostnaðarmats. Einnig var ágreiningur um sönnunarbyrði, upplýsingaskyldu og aðildarhæfi. Fallist var á að um verðáætlun væri að ræða í skilningi 29. gr. laga að mestu en ekki öllu leyti þar sem stefndi hafði ekki fallist á að útfærslan væri í samræmi við kostnaðarmatið og því mátt gera ráð fyrir að sá hluti verksins sem ekki féll undir kostnaðarmatið yrði unnin í tímavinnu. Annar stefndu var sýknaður vegna aðildarskorts en hinn dæmdur til greiðslu á kostnaði sem kom til vegna breytinga og viðbótarverka, auk þess sem talið var að vikmörk frá kostnaðarætlun næmu 20%.
K og A deildu um reikning sem B gaf út til K vegna vinnu samkvæmt verksamningi en B hafði framselt kröfuna samkvæmt reikningnum til A. Fyrirsvarsmaður K undirritaði reikninginn um framsal B til A þar sem lýst var samþykki hans. K lýsti síðan yfir riftun verksamningsins og hafnaði greiðslu reikningsins til A með vísan til vanefnda B. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægi að A hefði með höndum fjármálastarfsemi sem fælist í því að kaupa útistandandi viðskiptakröfur fyrirtækja. Með vísan til þess sem fram væri komið um viðskipti aðila og þeirra skilmála sem giltu um framsal kröfunnar í stimpluðum texta á reikningnum yrði að leggja til grundvallar að fyrirsvarsmanni K hafi mátt vera ljóst að undirritunar og samþykkis hans á reikninginn hafi verið aflað vegna framsals kröfunnar til staðfestingar á því að hann myndi ekki hreyfa mótbárum við reikningnum gagnvart A. Áfrýjandi hefði því glatað rétti sínum til að hafa uppi mótbárur sem lytu að vanefndum B sem útgefanda reikningsins.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Í málinu var deilt um hvaða áhrif lækkun sem varð á byggingarvísitölu í kjölfar gildistöku laga nr. 25/2020 um breytingu á ýmsum lögum til að mæta efnahagslegum áhrifum heimsfaraldurs kórónuveiru hefði á endurgjald samkvæmt verksamningi sem V hafði gert við Í hf. í kjölfar opinbers útboðs. Óumdeilt var að hefði ekki komið til setningar laganna hefði vísitalan hækkað um 0,3% í stað þess að lækka um 2,8% sem hafði þau áhrif að verðbætur til Í hf. og þar með heildarendurgjald samkvæmt verksamningnum varð lægra en ella. Í hf. byggði á því að grein 5.1.13 í ÍST 30:2012 sem gilti um samninginn leiddi til þess að það gæti krafist breytingar á samningsfjárhæðinni þar sem með lækkun vísitölunnar hefði kostnaður V sem verkkaupa lækkað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að greinin gerði ráð fyrir því að tekin væri afstaða til þess hverju sinni hvort áhrif tiltekinnar lagabreytingar á kostnað verkkaupa endurspeglaðist í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um að láta verklaun fylgja og þá að hvaða marki. Þær verðbætur sem V þurfti að greiða á umsamin verklaun til Í hf. hefðu vissulega orðið lægri en ella vegna áhrifa laganna á byggingarvísitölu. Breytingar á heildarendurgjaldi fyrir verkið og þar með kostnaði V endurspegluðust hins vegar eðli málsins samkvæmt í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um. Féllst Hæstiréttur því ekki á að málatilbúnaðar Í hf. samrýmdist orðalagi og efnislegu inntaki greinar 5.1.13 í staðlinum. Í hf. byggði að auki á reglum samningaréttar um brostnar forsendur, 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga svo og reglum um óréttmæta auðgun. Hæstiréttur féllst ekki á að þær reglur gætu leitt til breytingar á endurgjaldi Í hf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfu Í hf.
Stefnda var gert að greiða stefnanda eftirstöðvar reikninga.
Deilt var um hvort stefnda bæri að greiða stefnanda fyrir smíði og uppsetningu svala á fasteign stefnda. Varnir stefnda byggðust á því að ekki hefði verið samningssamband milli aðila málsins um þetta, heldur hefði stefndi falið þriðja aðila verkið. Talið var nægilega í ljós leitt að stefnandi hefði unnið umrætt verk í þágu stefnda og að stefnda bæri að greiða stefnanda hina umkröfðu fjárhæð vegna þess. Því var fallist á dómkröfu stefnanda.
Aðalsök var vísað frá dómi vegna vanreifunar en gagnsök vegna þess að hún var höfðuð án þess að skilyrði 28. gr. laga nr. 91/1991 væru uppfyllt.
Mál þetta varðar uppgjör á verksamningi milli aðila, en lokareikningur vegna verksins var gefinn út í apríl 2023. Af gögnum málsins má ráða að stefndi hafi átti í viðvarandi greiðsluerfiðleikum sem hafi leitt til þess að stefnandi veitti ítrekað greiðslufresti. Skriflegt samkomulag komst hins vegar ekki á fyrr en stefnandi hafði sent innheimtuviðvörun í janúar 2024. Það samkomulag vanefndi stefndi og var samið um uppgjör að nýju, án þess að fjárhæðir væru nákvæmlega tilgreindar. Stefnandi sendi stefnda drög að stefnu þar sem stefnukrafan var sundurliðuð. Stefndi gerði engar athugasemdir við forsendur útreikninga stefnanda að öðru leyti en því að ekki væri að öllu leyti tekið tillit til innborgana. Stefndi greiddi síðan eftirstöðar án dráttarvaxta og kostnaðar að teknu tilliti til innborgana. Fallist var á að stefnandi hefði geta krafist íslenskra dráttarvaxta af upphæðinni og því hafnað að útgáfa stefnunnar hefði verið þarflaus. Var stefnda gert að greiða stefnukröfuna auk dráttarvaxta og málskostnað. Sama dag og málið var dómtekið var bú stefnda tekið til gjaldþrotaskipta og var málið endurupptekið þar sem þrotabúið tók við aðildinni.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefndu til innheimtu greiðslu fyrir tiltekið verk sem sneri að viðhaldi á fasteign. Annar stefndu var eigandi fasteignarinnar og hinn fyrirsvarsmaður félags sem samið hafði verið um að skyldi hafa milligöngu um greiðslur vegna verksins. Bú þess félags var síðar tekið til gjaldþrotaskipta án þess að stefnanda tækist að innheimta kröfuna úr hendi þess, þrátt fyrir að greiðsluskylda félagsins gagnvart stefnanda hefði verið staðfest með dómi. Kröfum stefnanda á hendur fyrirsvarsmanni félagsins var vísað frá dómi þar sem stefnandi þótti ekki hafa reifað nægilega á hvaða grundvelli fyrirsvarsmaðurinn ætti að bera persónulega ábyrgð á greiðslu kröfunnar. Fallist var á kröfu stefnanda á hendur eiganda fasteignarinnar, m.a. á þeim grundvelli að sýnt þótti að verkið hefði verið unnið í þágu hans þótt samið hefði verið um milligöngu áðurnefnds félags um greiðslur.
S og M deildu um greiðslu kostnaðar við að koma nýjum gír fyrir og setja vél aftur í skipið E. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að fyrir lægi að S og M hefðu gert með sér samning um að S tæki að sér tiltekið verk fyrir M vegna mistaka sem urðu við val á gír í skipið E sem útgerðarfélagið L hafði keypt hjá M. M hefði útvegað nýjan gír til ísetningar í skipið og komið honum til S. Þá lægi fyrir að M hefði staðfest að hann myndi greiða kostnað sem hlytist af því að taka vél og gír úr skipinu vegna framangreindra mistaka. M byggði á því að hann hefði ekki samþykkt að bera kostnað af því að setja nýjan gír í E og koma vélinni aftur fyrir. Í málinu lá fyrir að starfsmaður S hafði sent starfsmanni M tölvupóst þar sem fram kom sá skilningur að M myndi greiða allan kostnað við verkið. Ósannað væri að M hefði gert athugasemdir við skilning S á verkbeiðninni og yrði M því að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Sannað þótti að samningur hefði komist á milli aðila um að S tæki að sér gegn hæfilegri greiðslu að skipta um gír í E og að M myndi greiða hæfilegan kostnað fyrir verkið. Þá lægi fyrir matsgerð í málinu þar sem sanngjarn og eðlilegur heildarkostnaður við verkið var metinn 10.892.533 krónur en stefndi hefði þegar greitt 3.418.256 krónur inn á verkið. Var fjárkrafa S að fjárhæð 7.474.027 því tekin til greina að fullu.
Stefnandi, sem tók að sér verk/þjónustu við hönnun burðarvirkis, jarðvinnu og lagna í nýbyggingu í framhaldi af lokuðu útboði stefnda, krafðist viðbótarþóknunar vegna stærðarfrávika. Var deilt um það hvor aðila skyldi bera hallann af misskilningi stefnanda um stærð bygginganna við tilboðsgerð. Ekki þótti sýnt að um slíkan óskýrleika, villu eða rangar upplýsingar hefði verið að ræða í útboðsgögnum að stefndi yrði látinn bera hallann af þeim misskilningi. Var stefndi því sýknaður af dómkröfu stefnanda. Málskostnaður milli aðila var þó felldur niður vegna vafaatriða í málinu.
Húsfélagið K og H ehf. gerðu með sér samning um viðhaldsvinnu á fasteigninni að Kambavaði 1 í Reykjavík með undirritun á verkbeiðni og greiðsluáætlun. Var þar gert ráð fyrir að K myndi greiða H ehf. 24.800.000 krónur fyrir verkið. H ehf. höfðaði mál á hendur húsfélaginu K og krafðist greiðslu samkvæmt fjórum reikningum til viðbótar að fjárhæð samtals um 19,2 milljónir króna. Byggði H ehf. á því að verkið hefði orðið umfangsmeira en gert var ráð fyrir í upphafi og að með síðari samningum, verklýsingum og verðáætlunum, sem K hefði samþykkt, hefði komist á samningur um viðbótarverk. K taldi aftur á móti að ekki hefði verið samið um umfangsmeira verk og taldi ósannað að H ehf. hefði unnið þá vinnu sem lægi til grundvallar reikningunum fjórum, auk þess sem verkið væri gallað. Í dómi Landsréttar var bent á að H ehf. krefði K um fjárhæð sem samsvaraði tæplega 78% hækkun frá því sem upphaflega hefði verið samið um. Með vísan til þess og 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup hefði það staðið H ehf. nær að tryggja sér viðhlítandi sönnun fyrir því að K hefði samþykkt að greiða fyrir möguleg viðbótarverk og aukinn kostnað vegna verka sem áður hefði verið samið um. Þá var það niðurstaða dómkvadds matsmanns að umtalsverðir annmarkar hefðu verið á vinnu H ehf. og að hún hefði að stórum hluta engum tilgangi þjónað. Væri sanngjarnt endurgjald fyrir þá verkþætti sem H ehf. staðhæfði að hann hefði unnið um 15 milljónir króna. Þóttu að þessu virtu ekki vera forsendur til að fallast á með H ehf. að hann ætti rétt á frekara endurgjaldi úr hendi K. Var K því sýknað af kröfum H ehf.
T ehf. höfðaði mál á hendur TH og krafðist greiðslu að fjárhæð 2.900.000 krónur ásamt dráttarvöxtum fyrir vinnu við fasteign sem TH átti með N, þáverandi eiginkonu sinni. Þegar nálgast fór verklok óskaði T ehf. eftir að TH greiddi inn á verkið. Féllst TH á innborgun með því skilyrði að reikningar yrðu gefnir út á hann og N í jöfnum hlutföllum en þau stóðu þá í skilnaði. Í kjölfar þessa hvarf T ehf. frá verkinu með vísan til fyrirsjáanlegra vanefnda. Í samræmi við meginreglur kröfuréttar, og eins og á stóð, taldi Landsréttur að T ehf. hefði með réttu mátt hafa uppi kröfu um greiðslu fyrir þann verkhluta sem hefði verið lokið sem og hverfa frá framkvæmdum á þeim grundvelli að samningsskuldbindingar yrðu ekki efndar að öllu leyti. Þá taldi Landsréttur, með hliðsjón af aðdraganda þess hvernig samningssambandi aðila lauk og með skírskotun til þeirra undirstöðuraka sem byggju að baki 22. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, að T ehf. ætti rétt á greiðslu fyrir þann hluta verksins sem hann hefði sannanlega lokið. Var TH því gert að greiða T ehf. sem næmi 79% af samningsfjárhæð aðila, að teknu tilliti til 1.000.000 króna innborgunar, eða 2.713.000 krónur. Dráttarvaxtakröfu T ehf. var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi án kröfu enda hefði í kröfugerð T ehf. hvorki verið vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu né hundraðshluta dráttarvaxta.
T og V deildu um greiðslu verklauna fyrir lagningu T á yfirborðslagi og slípun á yfirborði iðnaðargólfs í atvinnuhúsnæði í eigu V í samræmi við verksamning aðila. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í matsgerð sem aflað var í héraði, hefðu verið færðar viðhlítandi sönnur á að gólfið væri gallað, þar sem yfirborð þess væri víða með of grófri áferð. Lagt var til grundvallar að nægar líkur hefðu verið leiddar að því að gallann mætti rekja til mistaka við lagningu yfirborðslagsins, sem T bæri ábyrgð á samkvæmt 2. gr. verksamningsins, og að slípun gólfsins samkvæmt 3. gr. hans hefði ekki skilað viðhlítandi árangri á þeim stöðum þar sem yfirborð gólfsins væri of gróft. Vegna vanefnda á verkum samkvæmt 2. og 3. gr. í verksamningi aðila ætti V rétt til efndabóta úr hendi T sem heimilt væri að skuldajafna á móti kröfum T um verklaun, en ekki var fallist á með T að V hefði fyrirgert rétti sínum til að bera fyrir sig gallann. Þá kom fram að gagnkrafa V vegna beins tjóns sem hlotist hafði af vanefndum T væri hærri en það sem eftir stæði af fjárkröfu T vegna verklauna. Bæri því að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu V af kröfum T.
Stefndi rifti verksamningi aðila vegna alvarlegs brots stefnanda á öryggisreglu, auk ítrekaðra annarra brota á öryggisreglum. Stefnandi taldi riftun ólögmæta og krafðist aðallega viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna riftunarinnar. Stefndi var sýknaður af þeirri kröfu en fallist var á varakröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna tjóns sem rakið yrði til dráttar sem varð á niðurfellingu verktryggingar.
Aðilar málsins gerðu með sér verksamning um breikkun Reykjanesbrautar, Í hf. sem verktaki og V sem verkkaupi. Ágreiningur reis milli aðila um það hvort og þá hvaða áhrif lækkun byggingarvísitölu í maí 2020 ætti að hafa á samning aðila. Byggði Í hf. á því að samkvæmt grein 5.1.13 í ÍST 30:2012, sem var hluti útboðslýsingar, ætti að breyta samningsfjárhæð aðila til hækkunar. Taldi Í hf. að lög nr. 25/2020 hefðu leitt til þess að byggingarvísitala hefði lækkað um 2,8% í maí 2020 í stað þess að hækka um 0,3% og byggði þar á matsgerð dómkvadds matsmanns. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt umræddu ákvæði í ÍST 30:2012 ætti að meta sérstaklega hvaða áhrif lagabreytingar hefðu á „kostnað“ aðila til hækkunar eða lækkunar. Ekki yrði þó ráðið af gögnum málsins hvort eða þá hvernig kostnaður væri skilgreindur í samningi aðila. Í ljósi þessa og að teknu tilliti til þess að verksamninga sem gerðir væru á grundvelli ákvæða laga nr. 120/2016 um opinber innkaup bæri að túlka samkvæmt orðanna hljóðan var hafnað þeirri málsástæðu Í hf. að endurgjald hans skyldi hækkað á grundvelli greinar 5.1.13 í ÍST 30:2012. Ekki var heldur á það fallist að réttarreglur um brostnar forsendur gætu leitt til þeirrar niðurstöðu. Loks var ekki talið að efni væru til að víkja ákvæði samnings aðila um endurgjald til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfum Í hf.
Málsaðila greindi á um það hvort tekist hefði samningur um að stefnandi skyldi vinna sem verktaki í þágu stefnda. Stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að svo hefði verið.
E ehf. höfðaði mál gegn H ehf. og krafðist endurgjalds fyrir vinnu stálvirkjameistara við byggingu stálgrindarhúss á grundvelli fimm reikninga. Málsatvik voru þau að H ehf. og D ehf. gerðu með sér verksamning um byggingu hússins þar sem meðal annars kom fram að D ehf. skyldi leggja til byggingarstjóra en H ehf. stálvirkjameistara. Á upphafsstigum verksins gerðu D ehf. og E ehf. með sér samkomulag um aðkomu E ehf. að húsbyggingunni og strax við umsókn um byggingarleyfi tók fyrirsvarsmaður þess félags að sér hlutverk stálvirkjameistara. Var ætlunin sú að skipt yrði um stálvirkjameistara þegar H ehf. kæmi að verkinu. Af gögnum málsins varð ráðið að H ehf. hefði ætlað starfsmanni sínum, I, að verða stálvirkjameistari en hann ekki reynst hafa tilskilin réttindi. Þegar það lá fyrir hefðu E ehf. og H ehf. samið svo um að fyrirsvarsmaður E ehf. yrði áfram skráður stálvirkjameistari. Síðar hafði H ehf. uppi áform um að annar starfsmaður, G, tæki við sem stálvirkjameistari af fyrirsvarsmanni E ehf. Landsréttur taldi að þau áform H ehf. hefðu ekki raungerst, en samkvæmt málsgögnum var fyrirsvarsmaður E ehf. skráður stálvirkjameistari allan þann tíma sem reikningar E ehf. tóku til. Fyrir lá að E ehf. hafði gefið út tvo reikninga fyrir vinnu stálvirkjameistara vegna júlí og ágúst 2018 sem H ehf. hafði greitt athugasemdalaust. H ehf. hafnaði aftur á móti að greiða þá reikninga sem E ehf. gaf síðar út. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að samkvæmt skýrslu byggingarstjóra hússins fyrir héraðsdómi hefði H ehf. ekki gengið sérstaklega eftir því að skipt yrði um stálvirkjameistara eftir að áform félagsins um að G tæki við því hlutverki strönduðu haustið 2018. Þá rakti Landsréttur tilgreind ákvæði laga nr. 160/2010 um mannvirki og komst að þeirri niðurstöðu að það væri á valdi byggingarstjóra að hafna ráðningu iðnmeistara, eins og byggingarstjóri hússins hefði gert í tilviki G haustið 2018. Í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi upplýsti G að hann hefði samþykkt að taka að sér að vera stálvirkjameistari gegn greiðslu tiltekinnar þóknunar. Hann kvaðst aftur á móti ekki hafa gert kröfu um að fá þá þóknun greidda þar sem ekki hefði komið til þess að hann tæki við sem stálvirkjameistari. Var það niðurstaða Landsréttar að leggja bæri til grundvallar að fyrirsvarsmaður E ehf. hefði ekki einungis verið skráður stálvirkjameistari verksins heldur hefði hann verið sá sem í raun gegndi þeirri stöðu allt það tímabil sem E ehf. krafðist greiðslu vegna í málinu. Við úrlausn þess hvort E ehf. hefði tekist að færa sönnur á fjárhæð kröfu sinnar leit Landsréttur meðal annars til þess að H ehf. hefði greitt fyrstu tvo reikninga E ehf., án athugasemda, og jafnframt að síðari reikningsgerð E ehf., líkt og fyrstu reikningarnir tveir, hefði endurspeglað fyrirliggjandi óundirrituð drög að þjónustusamningi milli málsaðila. Þá hefði H ehf. ekki freistað þess að hnekkja reikningunum með öflun matsgerðar dómkvadds matsmanns, sem honum hefði verið í lófa lagið að gera. Samkvæmt því, og þar sem Landsréttur taldi kröfu E ehf. ekki hafa fallið niður fyrir tómlæti, var það niðurstaða réttarins að taka kröfu E ehf. að fullu til greina ásamt tilgreindum dráttarvöxtum.
Aðilar deildu um fjárhæð bóta sem verkkaupa bar að greiða verktaka vegna dráttar sem varð á afléttingu verktryggingar sem hann hafði sett. Áður hafði gengið dómur í Landsrétti um skyldu stefndu til að greiða stefnanda bætur fyrir fyrra tímabil á grundvelli sama verksamnings og var í þessu máli tekið mið af forsendum þess dóms.
115 S ehf. höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun virðisaukaskatts og tryggingagjalds 115 S ehf. vegna áranna 2011, 2012, 2013 og 2014, og jafnframt að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar sem staðfesti úrskurð ríkisskattstjóra. Þá krafðist 115 S ehf. þess að viðurkenndur yrði réttur hans til að fá endurgreiddan skatt og tengd gjöld sem lögð voru á félagið á grundvelli úrskurðanna, ásamt vöxtum og dráttarvöxtum. Með úrskurði ríkisskattstjóra 30. júní 2020 var komist að þeirri niðurstöðu að starfsmenn tiltekinna félaga sem 115 S ehf. gerði samninga við um vinnuframlag starfsmanna sem skráðir voru launþegar félaganna hefðu í raun verið starfsmenn 115 S ehf. og greiðslur 115 S ehf. til félaganna því verið launagreiðslur starfsmanna en ekki verktakagreiðslur. Á þeim grunni ákvað ríkisskattstjóri að hækka stofn 115 S ehf. til tryggingagjalds og lækka innskatt hjá félaginu vegna framangreinds tímabils. Var sú niðurstaða staðfest með úrskurði yfirskattanefndar 4. júní 2021. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar skorið væri úr því álitaefni hvort tiltekinn gerningur væri vinnusamningur eða verksamningur væri skattyfirvöldum heimilt að meta hvort starfssamband skattaðila væri í raun með þeim hætti sem haldið væri fram af þeirra hálfu. Við það mat réði ekki úrslitum hvað viðkomandi samningur væri kallaður heldur yrði að líta til allra aðstæðna í samskiptum þess sem innir vinnu eða þjónustu af hendi og þess sem starfað er fyrir. Með vísan til umfjöllunar í héraðsdómi var niðurstaða hans staðfest um að réttilega hefði verið lagt til grundvallar í úrskurði yfirskattanefndar frá 4. júní 2021 að um vinnusamband hefði verið að ræða á milli 115 S ehf. og þeirra starfsmanna sem inntu öryggisþjónustu af hendi í þágu hans, en ekki verktakasamband. Þá var talið rétt að miða við að allar greiðslur til þeirra félaga sem voru beinir viðsemjendur 115 S ehf. teldust launagreiðslur, en til lækkunar hefði þó verið tekið tillit til staðgreiðslu sem nokkur félaganna höfðu skilað af launum starfsmanna. Var því ekki talið að óheimilt hefði verið að kveða á um hækkun tryggingagjalds og lækkun innskatts í samræmi við áætlaðan gjaldstofn hans. Loks var ekki fallist á með 115 S ehf. að við meðferð málsins hjá skattyfirvöldum hefði ekki verið gætt ákvæða stjórnsýslulaga nr. 37/1993, um að úrskurðirnir færu í bága við ákvæði 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar eða væru haldnir öðrum annmörkum sem ættu að leiða til ógildingar þeirra. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í af kröfum 115 S ehf.
Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því að hvort stefnandi hefði unnið það verk sem óskað var eftir og við hvern hefði verið samið. Þá var deilt um hvort reikningsfjárhæðin væri of há og um upphafstíma dráttarvaxta. Með hlíðsjón af öllum atvikum og framburði stefnda sjálfs fyrir dómi var ekki fallist á að stefnandi hefði ekki unnið það verk sem hann var beðinn um að inna af hendi. Þá var hvorki talið að reikningsfjárhæðin gæti talist ósanngjörn í skilningi meginreglu 28. gr. laga nr. 42/2000 né að hún ætti að sæta lækkun með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var krafa stefnanda því tekin til greina. .
S ehf. höfðaði mál gegn T ehf. og Í til réttargæslu til greiðslu kröfu sem S ehf. taldi sig eiga vegna tiltekinna verkþátta sem félagið tók að sér sem undirverktaki á grundvelli munnlegs verksamnings við T ehf. Í dómi Landsréttar var rakið að í málatilbúnaði S ehf. fælist að réttmæt krafa um endurgjald úr hendi T ehf. ætti að hækka úr 10.603.775 krónum í 31.837.529 krónur. Í því sambandi væri til þess að líta að af því sem fram væri komið í málinu mætti slá því föstu að talsverð vinna hafi verið eftir við það verk, sem fjárkrafa S ehf. tók aðallega til, þegar frekari aðkomu félagsins að því var endanlega hafnað og starfsmenn þess hurfu af verkstað. S ehf. aflaði tveggja matsgerða fyrir Landsrétti til að renna frekari stoðum undir kröfugerð sína en samkvæmt þeirri fyrri taldi matsmaður sig ekki geta svarað hvort magnaukning í tilgreindum tilboðsliðum væri til staðar. Þá þóttu ekki standa efni til að ljá síðari matsgerðinni sérstakt vægi við úrlausn um þá kröfu S ehf. sem var til úrlausnar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um sýknu T ehf. af kröfum S ehf. að fjárhæð samtals 23.904.256 krónum. Þá var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um skyldu T ehf. til greiðslu á 359.550 krónum auk vaxta vegna tiltekins verkþáttar og sýknu að öðru leyti af kröfum S ehf.
Í málinu krafðist M ehf. greiðslu dagsekta eða tafabóta úr hendi Í hf. á grundvelli verksamnings M ehf., sem verkkaupi, og Í hf., sem verktaki, um stækkun á nánar tilgreindu hóteli M ehf. Á hinn bóginn krafðist Í hf. þess að M ehf. greiddi honum kostnaðarauka sem hann hafi orðið fyrir vegna tafa á verkinu þar sem M ehf. hefði sjálfur borið ábyrgð á öllum töfum sem orðið hefðu á verkinu. Þá krafðist M ehf. greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra galla á verkinu og ólokinna verkþátta. Á hinn bóginn krafðist I hf. greiðslu ógreiddra framvindureikninga og reikninga vegna aukaverka í tengslum við verkið. Í dómi Landsréttar kom fram að M ehf. ætti rétt á greiðslu 12.000.000 króna í tafabætur er tæki til 40 daga Í annan stað var fallist á þá kröfu I ehf. um að M ehf. skyldi greiða I ehf. 20.298.590 krónur vegna nefnds kostnaðarauka. Þá var fallist á kröfu I ehf. um skyldu M ehf. til greiðslu tveggja framvindureikninga að fjárhæð 729.028 krónur. Til viðbótar greindi aðila ekki á um að M ehf. bæri að greiða I ehf. fjóra framvindureikninga að fjárhæð 22.578.890 krónur. Auk þess bar M ehf. að greiða I ehf. 6.002.507 krónur fyrir viðbótar- og aukaverk. Enn var M ehf. gert að greiða I ehf. 20.298.590 krónur vegna kostnaðar við aðstöðu og tengda þætti á framlengdum verktíma. Samtals bæri M ehf. að greiða I ehf. 49.609.015 krónur með dráttarvöxtum. Til frádráttar þeirri fjárhæð kæmi fyrrgreind krafa M ehf. á hendur I hf. vegna tafa á verki að fjárhæð 12.000.000 króna sem M ehf. væri heimilt að skuldajafna við kröfu I ehf. Loks kæmi einnig til frádráttar krafa vegna galla og verkliða sem ekki var lokið við að fjárhæð 1.160.942 krónur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vegna kostnaðar og vinnu við ísetningu vélar og gírs í bát.
I ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. og K ehf. til vara, til endurgreiðslu á leigugjöldum sem I ehf. hafði greitt til flutningsaðila gáma. Málsaðilar höfðu gert með sér þríhliða samning í tengslum við byggingu á skrifstofuhúsnæði sem F ehf. var aðalverktaki að. Samkvæmt samningnum tók I ehf. að sér framleiðslu glugga og að flytja inn í þá gler. K ehf. tók að sér uppsetningu glugga og glerja. Í samningnum kom fram að gler skyldi afhent á verkstað í gámum. Ágreiningur málsins sneri að því hver bæri ábyrgð á greiðslu leigu- og geymslugjalda sem féllu á gámana. Í dómi Landsréttar var málsástæða I ehf. er varðaði endurkröfu geymslugjalda vegna veru gámana á hafnarsvæði flutningsaðila talin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Að sama skapi var tilvísun I ehf. til meginreglu verktakaréttar talin of seint fram komin og að hún hefði ekki rúmast innan 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur rakti tiltekin ákvæði samningsins og taldi samninginn ekki bera með sér skyldu F ehf. til að greiða I ehf. þann kostnað sem leiddi af leigu á gámunum. Á hinn bóginn var texti samningsins ekki talinn leysa úr ágreiningi aðila um það hver bæri ábyrgð á greiðslu leigugjaldanna. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að það hefði staðið I ehf. næst að bæta inn í samninginn ákvæði þess efnis að tæma þyrfti gámana áður en þeir söfnuðu leigugjöldum. Jafnframt var ekki talið sannað að tafir F ehf. við uppsteypu hefðu verið orsök þess að kostnaður við gámaleigu féll á I ehf. né að verkefnastjóri F ehf. hefði í tölvupóstsamskiptum við I ehf. tjáð sig með þeim hætti að I ehf. hefði mátt treysta því að F ehf. greiddi leigugjöldin. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur með vísan til forsendna og F ehf. dæmt til að greiða I ehf. 500.000 krónur vegna gámaleigu fyrir tvo gáma í mánuð á grundvelli yfirlýsingar verkefnastjóra F ehf. um að hann hefði samþykkt slíka greiðslu. I ehf. var dæmt til að greiða K ehf. 1.000.000 króna vegna gagnsakar í héraði.
Þb. F ehf. krafði S hf. um greiðslu eftirstöðva fastverðs samkvæmt verksamningi milli aðila auk greiðslu sem það taldi sig eiga rétt á fyrir ýmis auka- og viðbótarverk sem unnin höfðu verið í tengslum við verkið. S hf. hafði uppi gagnkröfur á hendur þb. F ehf. til skuldajöfnunar vegna útlagðs kostnaðar sem hann taldi eiga rétt á vegna ólokinna verka sem F ehf. hefði átt að vinna samkvæmt verksamningnum sem og bóta vegna tafa sem höfðu orðið á verkinu. Í dómi Landsréttar kom fram að af hálfu S hf. hefði ekki verið gerð grein fyrir því til hvaða tafa krafa hans tæki, það er á hvaða tímabili þær tafir hefðu orðið sem þb. F ehf. bæri ábyrgð á. Þá væri fjárhæð kröfunnar ekki sundurliðuð á grundvelli slíkrar útlistunar. Til þess væri að líta að S hf. hefði borið að tilkynna F ehf. án tafar þegar hann teldi fram komið tilefni til að krefja F ehf. um tafabætur. Skriflegri tilkynningu um tafabætur hefði fyrst verið beint að F ehf. þegar liðnir voru nær átta mánuðir frá því að F ehf. hefði tilkynnt S hf. um verklok. Ekki yrði hjá því komist að líta svo á að S hf. hefði sýnt af sér tómlæti með því að tilkynna ekki, þegar hann taldi tilefni til, að hann hygðist krefjast tafabóta samkvæmt verksamningi aðila. Krafa hans um tafabætur væri því fallin niður fyrir tómlæti og var henni hafnað. Var S hf. gert að greiða þb. F ehf. tilgreinda fjárhæð sem nam eftirstöðvum fjárhæðar verksamnings þeirra en S hf. var sýknaður af kröfu um greiðslu fyrir eitt tiltekið aukaverk sem S hf. hafði verið gert að greiða með hinum áfrýjaða dómi. Landsréttur féllst á að S hf. gæti nýtt til skuldajafnaðar kröfu um greiðslu útlagðs kostnaðar samkvæmt fimm reikningum, þar sem um hefði verið að ræða verk sem F ehf. hefði borið að vinna í samræmi við verksamning aðila, auk áður úrskurðaðs málskostnaðar.
Stefndi sem sagt hafði upp verksamningi aðila um þjálfun knattspyrnuliðs var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vangoldinnar verktakagreiðslu vegna hluta af uppsagnarfresti. Stefnandi hafði ekki þrátt fyrir áskorun upplýst um umfang starfs síns við knattspyrnuþjálfun í þágu annars knattspyrnuliðs sem hann sinnti á uppsagnarfresti sínum né um fjárhæð þeirra greiðslna sem hann þáði frá síðarnefnda knattspyrnufélaginu.
Ágreiningur málsaðila laut að greiðslu reikninga fyrir afhendingu á stáli og fyrir uppsetningu á tveimur stálgrindarhúsum. Var það niðurstaða dómsins að ósannað væri hvort stefnandi ætti viðbótarkröfur á stefndu fyrir aukið stálmagn og fyrir uppsetningu stálgrindarhúsanna. Voru stefndu sýknaðar af öllum kröfum stefnanda.
Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda. Um var að ræða kröfur samkvæmt útgefnum reikningum vegna byggingarframkvæmda, kröfur sem stefnandi hafi fengið framselda frá þeim aðila sem stóð að byggingarframkvæmdunum fyrir stefndu. Byggðist niðurstaðan á því að stefndu væru neytendur og hefðu þau á grundvelli laga nr. 42/2000 um þjónustukaup haft rétt til þess að neita að greiða útgefna reikninga, nema að því leyti sem telja mætti þá sanngjarna, þar sem verð fyrir þjónustuna hafði farið verulega fram úr fyrirliggjandi kostnaðaráætlun án þess að seljandi þjónustunnar hefði með einhverjum hætti tilkynnt stefndu það fyrr en eftir að sú hækkun hafði átt sér stað.
Ágreiningur stóð um fjölda vinnustunda stefnanda við að reisa vinnupall og að brjóta upp úr þvottahúsgólfi stefndu. Samkvæmt dómkröfu stefnanda fóru 157 klst. í verkið. Stefnda aflaði matsgerðar undir rekstri málsins, og taldi matsmaður að 86 klst. væri hæfilegur fjöldi vinnustunda. Stefnda bauð stefnanda að ljúka málinu með greiðslu þess sem upp á vantaði á milli innborgunar hennar og niðurstöðu matsgerðar, en því var hafnað af stefnanda. Stefndu var gert að greiða stefnanda 417.000 krónur, en málskostnaðar var felldur á stefnanda.
N ehf. höfðaði mál gegn H ehf. og krafðist annars vegar viðurkenningar á bótaskyldu H ehf. vegna beins tjóns sem N ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna vanefnda H ehf. á samningi aðila um kaup á sérpöntuðu stálgrindarhúsi og klæðningu, og hins vegar krafðist N ehf. þess að H ehf. yrði dæmd aðallega til að greiða sér tæpar 66,2 milljónir króna en til vara rúmlega 31,4 milljónir króna, til endurgreiðslu á því sem N ehf. taldi vera ofgreiðslu fyrir stálið. Í hinum áfrýjaða dómi var viðurkennd skaðabótaskylda H ehf., vegna beins tjóns sem N ehf. hefði orðið fyrir vegna vanefnda H ehf. á kaupsamningi aðili vegna afhendingardráttar, en H ehf. var sýknuð af kröfu N ehf. um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna galla. Þá var fallist á varakröfu N ehf. um endurgreiðslu vegna kaupa á stáli. H ehf. áfrýjaði málinu til Landsréttar og krafðist sýknu af öllum kröfum N ehf., en til vara að fjárkröfur N ehf. yrðu lækkaðar verulega. N ehf. gagnstefndi og krafðist þess aðallega að niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu á skaðabótaskyldu H ehf. vegna beins tjóns sem N ehf. beið vegna vanefnda H ehf. á kaupsamningi aðila yrði staðfest en jafnframt að viðurkennd yrði skaðabótaskylda H ehf. vegna galla og að H ehf. yrði dæmd til að greiða sér aðallega tæpar 66,2 milljónir króna en til vara rúmlega 31,4 milljónir króna, til endurgreiðslu á því sem N ehf. taldi vera ofgreiðslu fyrir stálið. Með dómi Landsréttar 23. júní 2023 var fyrri dómkröfu N ehf. vísað frá héraðsdómi þar sem hún var ekki talin fullnægja áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Niðurstaða héraðsdóms um að fallast á varakröfu H ehf. samkvæmt síðari dómkröfunni var á hinn bóginn staðfest. Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 38/2023 var fellt úr gildi ákvæði dóms Landsréttar um að vísa viðurkenningarkröfu N ehf. frá héraðsdómi og lagt fyrir réttinn að taka kröfuna til efnismeðferðar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að telja yrði að N ehf. hafi sýnt nægilega fram á að hann hafi orðið fyrir beinu tjóni vegna afhendingardráttar til að bótaskylda yrði viðurkennd. Með því var til samræmis við kröfugerð N ehf. eingöngu leyst úr því hvort fyrir hendi væri bótaskyld vanefnd í formi afhendingardráttar af hálfu H ehf. án þess að nokkru væri slegið frekar föstu um tjón N ehf. Að því gættu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að fallast á kröfu N ehf. um viðurkenningu á því að H ehf. bæri ábyrgð á tjóni sem N ehf. hafi orðið fyrir vegna vanefnda á kaupsamningi þeirra sem fólst í drætti á afhendingu stáls. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu af þeim hluta viðurkenningarkröfunnar sem laut að ætluðu tjóni vegna aukins magns stáls sem afhent var.
S bs. auglýsti árið 2009 eftir þátttakendum í lokuðu útboði um akstur almenningsvagna. T ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn. Að útboðinu loknu gekk S bs. til samninga við H hf. og K ehf. Höfðaði T ehf. í kjölfarið mál á hendur S bs. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur félagsins til skaðabóta vegna missis hagnaðar sem það hefði notið ef tilboði þess hefði ekki verið hafnað. Með dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 í máli nr. 485/2016 var fallist á kröfu T ehf. um viðurkenningu á bótaskyldu S bs. Í málinu staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um greiðslu skaðabóta til T ehf. að því undanskildu að upphafstíma dráttarvaxtakröfu var breytt auk þess sem fjárhæð kröfu T ehf. var lækkuð til samræmis við leiðrétta undirmatsgerð sem niðurstaða um fjárhæð bóta byggði að hluta til á.
Ágreiningur um reikninga stefnanda vegna vinnu við að smíða þakkant.
S bs. bauð út með almennu útboði verk sem fólst í því að reisa gas- og jarðgerðarstöð á Álfsnesi. Fjögur tilboð bárust í verkið en þau voru öll 10% hærri en kostnaðaráætlun verksins og hafnaði S bs. þeim því öllum. Í kjölfarið var ákveðið af hálfu S bs. að hefja samningskaupaferli við þá bjóðendur sem uppfylltu fjárhagslegar og tæknilegar kröfur, sbr. a-lið 1. mgr. 39. gr. laga nr. 120/2016 um opinber innkaup. Þrjú félög tilkynntu um þátttöku í samningskaupaferlinu en þeirra á meðal voru ÍA hf. og Í hf. Lögðu félögin þrjú fram ný tilboð og var tilboð Í hf. samþykkt. Í málinu byggði ÍA hf. á því að S bs. hefði í samningskaupaferlinu brotið gegn 15. gr. laga nr. 120/2016 um jafnfræði bjóðenda og gagnsæi við innkaupin. Hafi Í hf. lagt fram frávikstilboð sem hafi verið óheimilt samkvæmt skilmálum sem giltu um samningskaupin. Í dómi Landsréttar kom fram að skilmálarnir sem giltu um samningskaupaferlið hefðu verið misvísandi og til þess fallnir að valda misskilningi hjá þeim sem tóku þátt í ferlinu um að hvaða marki þeim væri heimilt að víkja frá skilmálum samningskaupanna með frávikum eða undanþágum. Hefði Í hf. talið sér það heimilt en ÍA hf. ekki. Þótti ljóst að óskýrleiki í tilboðsskilmálum samningskaupanna hefði leitt til þess að tilboð sem bárust frá Í hf. og ÍA hf. hefðu ekki verið samanburðarhæf þar sem þau byggðu á mismunandi forsendum. Var S bs. talið hafa gerst brotlegt við 1. mgr. 15. gr. laga nr. 120/2016 og valdið ÍA hf. bótaskyldu tjóni enda væri skilyrðum um orsakatengsl og sennilega afleiðingu fullnægt. Um fjárhæð bóta var tekið mið af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var við rekstur málsins í héraði. Dráttarvaxtakröfu ÍA hf. var vísað frá Landsrétti.
G ehf. sem verktaki og A, N hf., M hf. og T hf. sem verkkaupar gerðu með sér verksamning í janúar 2018 um gatnagerð og lagningu fráveitu-, neysluvatns-, raf- og samskiptalagna í Naustahverfi VII á Akureyri. Í tengslum við verkið lokaði G ehf. fyrir umferð um Kjarnagötu í Naustahverfi VII í byrjun maí 2018. A krafðist þess í framhaldi að gatan yrði áfram opin fyrir umferð fram til þess tíma er frekari framkvæmdir ættu að hefjast við götuna, sem samkvæmt verkáætlun var um miðjan ágúst 2018. Var gatan í kjölfarið opnuð aftur fyrir umferð. G ehf. krafði A í framhaldi um greiðslu sökum þessa, á þeim grundvelli að framangreind krafa A fæli í sér breytingu á verkinu í skilningi ÍST 30:2012 sem A bæri að greiða G ehf. fyrir. Í dómi Landsréttar var áréttað að ekki væri berum orðum kveðið á um lokanir einstakra gatna í verkáætlun en hins vegar kvæði hún á um að eftir lok tiltekinna verkþátta í janúar 2018 ætti ekki að hefja vinnu við götuna að nýju fyrr en um miðjan ágúst 2018. Taldi Landsréttur að A hefði því mátt ganga út frá því að gatan yrði opin fyrir umferð fram til þess tíma. Óskýrleika í verkáætluninni hvað þetta atriði varðar yrði að skýra G ehf. í óhag, enda hefði G ehf. annast gerð hennar. Að þessu gættu en öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var A sýknaður af kröfum G ehf.
V auglýsti á árinu 2019 útboð á stækkun Lækjarbotnavatnsveitu sem V rekur. Fjórir aðilar buðu í verkið, þar með talið S ehf. Lægstbjóðandi treysti sér ekki til að standa við boð sitt og var þá leitað til S ehf. sem átti næstlægsta boðið. V gekk ekki til samninga við S ehf. þar sem V taldi að S ehf. uppfyllti ekki skilyrði útboðsins. S ehf. höfðaði mál á hendur V og krafðist viðurkenningar á rétti S ehf. til skaðabóta úr hendi V vegna missis hagnaðar. V krafðist fyrir Landsrétti frávísunar frá héraðsdómi en til vara sýknu. S ehf. byggði aftur á móti á því að frávísunarkrafa V kæmist ekki að fyrir Landsrétti vegna framsetningar í áfrýjunarstefnu. Landsréttur taldi að þrátt fyrir að ekki hafi verið sérstaklega vísað til úrskurðar héraðsdóms, þar sem frávísunarkröfu V var hafnað, hafi verið augljóst að leitað var endurskoðunar á þeim úrskurði, þótt með réttu lagi hefði átt að tiltaka það sérstaklega í áfrýjunarstefnunni. Til stuðnings frávísunarkröfu sinni vísaði V bæði til þess að eitt frumskilyrða skaðabótaábyrgðar, tjón, væri ekki uppfyllt, og að S ehf. hafi ekki leitt nægar líkur að tjóni sínu eins og áskilið er í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur hafnaði frávísunarkröfunni. Taldi rétturinn að í ljósi dómaframkvæmdar Hæstaréttar teldist lágmarksskilyrðum um að nægar líkur hefðu verið leiddar að tjóni fullnægt þannig að krafan væri tæk til efnisdóms en frekari athugun á því hvort frumskilyrðinu um tjón teldist mætt ætti undir efnishlið málsins. Þá er rakið í dómi Landsréttar að lagagrundvöllurinn, lög nr. 120/2016 og stjórnsýslulög, sem málsaðilar studdu málsástæður sínar við í héraði og héraðsdómur byggði á, væri ekki réttur. Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti töldu málsaðilar þó að framangreint stæði því ekki í vegi að fært væri að leysa efnislega úr málinu og var á það fallist. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að þegar V hafnaði S ehf. sem samningsaðila, hefði S ehf. ekki sýnt fram á með gögnum að hann uppfyllti kröfu útboðsins um lágmarks veltu, og því hefði V verið heimilt samkvæmt útboðsskilmálum að hafna S ehf. sem bjóðanda. Þá var ekki talið að V, sem hefði ítrekað og umfram skyldu gefið S ehf. kost á að skila inn frekari gögnum, hafi verið skylt að óska eftir enn frekari gögnum eða rannsaka málið nánar, samkvæmt ólögfestum reglum stjórnsýslu- og útboðsréttar, enda hafi það hvílt á S ehf. að sýna fram á að hann uppfyllti kröfur útboðsskilmálanna. S ehf. hefði ekki á annan hátt sýnt fram á saknæma háttsemi V er leitt gæti til þess að krafa hans um viðurkenningu á skaðabótaskyldu yrði tekin til greina. V var því sýknaður af kröfu S ehf. og S ehf. gert að greiða V málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.
Stefndi er húsfélag sem gerði verksamning við tiltekinn verktaka um endurbætur á þaki og kom fyrirsvarsmaður stefnanda að samningsgerð fyrir hönd þess verktaka. Í málinu krafði stefnandi stefnda um greiðslu meintra eftirstöðva verklauna samkvæmt verksamningi, en tókst þó ekki að sýna fram á aðild sína að samningnum eða þeim kröfum. Var hið stefnda húsfélag því sýknað vegna aðildarskorts stefnanda.
Í málinu krafðist Í hf. viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi H ohf. og S ehf. á þeim grundvelli að þeir síðarnefndu hefðu ekki gætt að því við framsal á byggingarreitum á lóðinni að Austurbakka 2 í Reykjavík í apríl og ágúst 2013 að kaupendur þeirra skuldbyndu sig beint gagnvart Í hf. til að virða rétt hans til verktöku samkvæmt rammasamningi 9. mars 2006. Hafi þetta leitt til þess að réttur Í hf. til verktöku var ekki virtur við byggingu bílastæðakjallarans. Dómurinn vísaði til þess að samkvæmt dómi Hæstaréttar 30. október 2019 í máli nr. 18/2019 fælust í rétti Í hf. til verktöku, samkvæmt rammasamningnum, kröfuréttindi í gagnkvæmu skuldarsambandi. Þá var talið að S ehf. hefði í því dómsmáli sem lauk með fyrrgreindum dómi Hæstaréttar viðurkennt að hafa tekist á herðar skuldbindingu gagnvart Í hf. til að virða rétt hans til verktökunnar og að sú viðurkenning byndi hann einnig í þessu máli, sbr. 45. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur taldi að um fyrningu kröfunnar færi eftir lögum nr. 150/2007 en ekki eldri lögum um sama efni. Þegar málið var höfðað hefði fjögurra ára fyrningarfrestur verið liðinn. Hins vegar var talið að fyrningu hefði verið slitið þegar Í hf. stefndi H ohf. og S ehf. til réttargæslu í áðurnefndu máli nr. 18/2019. Krafa Í hf. á hendur H ohf. og S ehf. var því ófyrnd þegar málið var höfðað. Var hinn áfrýjaði dómur um viðurkenningu á skaðabótaskyldu H ohf. og S ehf. því staðfestur.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fyrir verk sem sá hafði unnið fyrir stefnda, en ekki hafði verið samið um fast verð fyrir verkið. Var því talið að stefnda bæri í samræmi við meginreglur kröfuréttar að greiða það verð sem sanngjarnt væri miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefði. Stefnda, sem ekki aflaði matsgerðar í málinu, tókst ekki að sýna fram á að umkrafin fjárhæð væri ósanngjörn, en um það bar hann sönnunarbyrði. Var fallist á kröfur stefnanda að því marki sem þær voru studdar fullnægjandi gögnum, en einnig var fallist á hluta af gagnkröfu stefnda til skuldajafnaðar.
Krafist eftirstöðva verklauna vegna verksamnings og ógreidd kostnaðar við að reisa bjálkahús en til vara skaðabóta. Málinu vísað frá dómi án kröfu, einkum sökum vanreifunar.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu til uppgjörs á verksamningi, en stefndi hafði sem verkkaupi rift samningi aðila með vísun til vanefnda stefnanda sem verksala áður en verkinu lauk. Stefndi hafði uppi gagnkröfur til skuldajafnaðar og aflaði matsgerðar þeim til sönnunar. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þar sem hann var ekki talinn hafa sýnt fram á að skuld stefnda við hann vegna viðskipta þeirra væri hærri en skuld hans við stefnda.
Þ hf. höfðaði mál gegn SU ehf. og móðurfélagi þess, SJ ehf., til heimtu verklauna á grundvelli verksamnings á milli Þ hf. og SU ehf. um uppsteypu og frágang utanhúss á nánar tilgreindri hótelbyggingu í Reykjavík. Byggðist aðild SJ ehf. í málinu á sjálfskuldarábyrgð félagsins á skuldum SU ehf. að tiltekinni fjárhæð samkvæmt verksamningnum. SU ehf. og SJ ehf. kröfðust aðallega sýknu en til vara lækkunar á kröfum Þ hf. á grundvelli gagnkrafna SU ehf., einkum vegna galla á verkinu og frekari tafabóta en Þ ehf. hafði samþykkt, sem skuldajafna ætti við tildæmdar kröfur Þ hf. Í dómi Landsréttar var krafa Þ hf. vegna óuppgerðrar skuldar á viðskiptareikningi að tiltekinni fjárhæð tekin til greina en til frádráttar henni skyldu koma tilteknar gagnkröfur SU ehf. Þá var tekin til greina krafa Þ hf. er laut að óreikningsfærðum verkþáttum samkvæmt verksamningi annars vegar og viðbótarkostnaðar vegna tiltekinna magnbreytinga hins vegar. Jafnframt voru teknar til greina kröfur Þ hf. vegna ýmissa viðbótar- og aukaverka en tveimur þeirra hafnað. Loks var krafa Þ hf. um greiðslu kostnaðar vegna verktryggingar tekin til greina. Samkvæmt dómi Landsréttar var fallist á gagnkröfu SU ehf. vegna nánar tilgreinds galla en á hinn bóginn þótti félagið hafa fyrirgert rétti sínum til tafabóta sökum tómlætis. Voru kröfur Þ ehf. þannig teknar til greina með 37.371.743 krónum og gagnkröfur SU ehf. með 5.583.022 krónum.
G og L ehf., sem síðar varð M ehf., gerðu með sér verksamninga á árunum 2015 og 2016 sem lutu að því að G skyldi annast um steypu- og mótavinnu sem undirverktaki fyrir M ehf. G og M ehf. rituðu undir samkomulag 20. október 2016 þar sem G skuldbatt sig til að greiða starfsmönnum sínum laun í samræmi við íslensk lög en stæði G ekki við skyldur sínar samkvæmt samkomulaginu væri M ehf. heimilt að rifta öllum samningum aðila án frekari fyrirvara. Þá skuldbatt M ehf. sig með samkomulaginu til þess að greiða 200.000 evrur til G sem skyldi nýta það fé til þess að gera upp það sem vangoldið væri af launum starfsmanna G. M ehf. rifti samningum aðila 2. nóvember 2016 og vísaði til þess að G hefði ekki staðið við skyldu sína samkvæmt framangreindu samkomulagi frá 20. október 2016 um að gera upp laun starfsmanna sinna í samræmi við íslensk lög og kjarasamninga. G mótmælti riftun samninganna og krafðist greiðslu á ógreiddum reikningum. Með dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði sýnt fram á réttmæti allrar fjárkröfu sinnar og riftun M ehf. á samningum aðila hafi verið ólögmæt. Krafan hafi hvorki verið fyrnd né fallin niður fyrir tómlæti G og ekki hefði verið sýnt fram á að M ehf. ætti gagnkröfu á hendur G. Þá hefðu mótbárur M ehf. gegn reikningum verið allt of seint fram komnar. M ehf. var því dæmt til að greiða kröfu G. Fyrir Landsrétti krafðist M ehf. þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur þar sem niðurstaða héraðsdóms um ólögmæti riftunar byggði á íslenska staðlinum ÍST 30:2012 sem hefði hvorki verið hluti af samningum aðila né hluti málsgagna. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að staðallinn hefði að geyma almenna útboðs- og samningsskilmála um verkframkvæmdir og að tilvísanir í dómi héraðsdóms til staðalsins endurspegluðu almennar reglur sem giltu á réttarsviði um verksamninga. Yrði dómurinn því ekki ómerktur þótt til staðalsins væri vísað í honum. Að því gættu og með þeirri áréttingu að M ehf. stóð ekki við þá skuldbindingu sína samkvæmt samkomulagi aðila frá október 2016 um greiðslu staðfesti Landsréttur héraðsdóm með vísan til forsendna.
Ágreiningur um uppgjör á greiðslum.
Global byggingafélag og co ehf (
Jón Þór Ólason lögmaður)
gegn
þb. Lofts 11 ehf (enginn)
Deilt var um greiðslu vegna verks sem stefnandi vann fyrir stefnda. Bú stefnda var tekið til gjaldþrotaskipta meðan málið var til meðferðar. Síðar féll niður þingsókn af hálfu stefnda og var málið því dómtekið án þess að til aðalmeðferðar þess kæmi. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda þá fjárhæð sem dómkrafa stefnanda laut að.
T höfðaði málið meðal annars gegn M ehf. til heimtu skaðabóta að fjárhæð 34.152.011 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, vegna vanefnda á verksamningi sem aðilar gerðu með sér. Byggði T á því að ísetning M ehf. á gluggum í fjöleignarhúsi hefði verið ófullnægjandi á ýmsan hátt og gluggarnir haldnir göllum. Með dómi héraðsdóms var M ehf. gert að greiða T 33.395.212 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Var M ehf. sýknað af hluta kröfunnar vegna aðildarskorts, þar sem sá hluti varðaði séreignarhluta tiltekins íbúa og ekki lá fyrir undirritað framsal kröfunnar til T. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til niðurstaðna dómkvadds matsmanns, sem M ehf. hefði ekki hnekkt, yrði á það fallist með héraðsdómi að T hefði sýnt nægilega fram á að frágangur, ísetning og gerð hinna umdeildu glugga, sem M ehf. setti í húsið, hefði verið óforsvaranlegur og ekki í samræmi við samning aðila og þær kröfur sem gerðar væru til slíkrar framkvæmdar. Með því hefði M ehf. bakað sér skaðabótaskyldu. Jafnframt var fallist á með héraðsdómi að með matsgerðum dómkvadds matsmanns hefði T fært á það sönnur að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þess frágangs sem þar væri lýst. Taldi Landsréttur að krafan hefði ekki verið fyrnd þegar T höfðaði málið gegn M ehf. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta þar sem yfirlýsing um framsal kröfunnar til T, sem dagsett var 4. maí 2020, og lögð fram fyrir Landsrétti þótti of seint fram komin. Varð af þeim sökum ekki á henni byggt í málinu gegn mótmælum M ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð skaðabóta en vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum dráttarvaxtakröfu T þar sem sú krafa hefði hvorki verið mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.