Ekki var fallist á að stefnandi ætti skaðbótakröfu á hendur stefnda, vátryggingafélagi byggingarstjóra, vegna ágalla á múrverki fasteignar og skorts á lögbundnu eftirliti þar sem krafan væri fyrnd auk þess sem að ekki var talið að byggingarstjóri gæti borið ábyrgð á verkum verktakans eins og atvikum var háttað.
S og SÞ voru sakfelldir fyrir tollalagabrot og brot gegn lögum um gjald af áfengi og tóbaki með því að hafa flutt til landsins tilgreint magn reyktóbaks og vindlinga og veitt íslenskum tollyfirvöldum rangar og villandi upplýsingar um varninginn. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að nokkrar tafir höfðu orðið á meðferð þess og þótti því rétt að skilorðsbinda refsinguna. Því var staðfestur dómur héraðsdóms um tveggja ára fangelsisrefsingu, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Auk þess var þeim báðum gert að greiða hvor um sig í ríkissjóð 740.742.386 krónur í sekt. Loks voru nánar tilgreindar eignir gerðar upptækar.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda, Sjúkratryggingum Íslands, til viðurkenningar á bótaskyldu fyrir tjón sem hún hlaut við læknismeðferð í útlöndum. Talið var að ætluð krafa hennar á hendur stefnda hefði verið fallin niður fyrir fyrningu þegar hún höfðaði málið.
Ákært var fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en brotið var heimfært undir 1. mgr. 217. gr. sömu laga og ákærði sýknaður vegna fyrningar.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda vegna fyrningar en um umferðarslys stefnanda fór samkvæmt eldri umferðarlögum.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Sonja Wiium saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Berglind Svavarsdóttir lögmaður)
Ákærða var gefið að sök að hafa á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu eða velferð sambúðarmaka síns, sbr. 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Ekki var talið sannað að háttsemi ákærða næði því alvarleikastigi að hún félli undir ákvæðið, heldur ætti hún undir 1. mgr. 217. gr. laganna. Þar sem liðin voru rúm tvö ár frá háttseminni þegar kæra var lögð fram var brotið fyrnt og ákærði því sýknaður.
Ágreiningur málsaðila fyrir Landsrétti laut einkum að því hvort krafa H um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Í vegna ætlaðra galla á þaki tónlistar- og ráðstefnuhússins Hörpu væri niður fallin fyrir fyrningu eða tómlæti. Í dómi Landsréttar voru rakin samskipti málsaðila og fram kom um það hefði verið rætt að fara í lagfæringar á öllu þakinu, sem gæfi tilefni til að ætla að málsaðilar hefðu talið nauðsynlegt að fara í aðgerðir til lagfæringa. Leggja yrði til grundvallar að H hafi þegar á árinu 2016 haft nægar upplýsingar um ætlaða kröfu sína á hendur Í til þess að láta á hana reyna með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu hennar. Um það breytti engu þótt lekinn hefði verið umfangsmeiri en H mátti ætla eða hverjar orsakir hans nákvæmlega voru. Gæti sú óvissa ekki haft þau áhrif að H teldist hafa skort nauðsynlega vitneskju um ætlaða kröfu þannig að fyrning tæki ekki að líða vegna 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í af kröfum H.
Í málinu var deilt um rétt A til bóta vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 í tengslum við umferðarslys sem A varð fyrir árið 2014. V, B og C byggðu meðal annars á því að kröfur aðrar en þær sem lytu að aksturskostnaði væru fyrndar og væru réttmætar kröfur A að fullu greiddar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna, var rakið að um fyrningarfrest krafna A færi samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem gilti á slysdegi. Fyrntust þær kröfur á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar, en þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði. Þá var talið að A hefði fengið vitneskju um umræddan kostnað þegar hann féll til hverju sinni og hefði hann þá þegar átt kost á að leita fullnustu kröfu sinnar. Miðaðist upphaf fyrningar, hverju sinni, þannig við þann dag sem A lagði út fyrir tilgreindum kostnaði. Voru V, B og C því sýknuð af kröfum A, enda hefði A ekki sýnt fram á að hann ætti kröfur á hendur þeim umfram þá fjárhæð sem honum hefði þá þegar verið greidd.
M höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í á tjóni félagsmanna M vegna úthlutunar á aflahlutdeild í makríl samkvæmt III. ákvæði til bráðabirgða við lög nr. 151/1996 um fiskveiðar utan lögsögu Íslands, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 46/2019. Í málinu var einkum deilt um hvort krafa M væri fyrnd. Í dómi Hæstaréttar var rakið að M hefði allt frá birtingu síðastgreindu laganna 20. júní 2019 og í síðasta lagi við úthlutun Fiskistofu á aflahlutdeild og aflamarki í makríl 8. ágúst það ár nauðsynlegar upplýsingar um að lögin myndu leiða til skerðingar fjárhagslegra hagsmuna félagsmanna hans og þar með valda þeim tjóni. Fyrningarfrestur kröfu M hefði samkvæmt því byrjað að líða 20. júní 2019 og aldrei síðar en 8. ágúst sama ár. Í þeim efnum réði ekki úrslitum þótt ekki hefði á þeim tíma verið hægt að staðreyna endanlega fjárhæð tjónsins. Þá taldi Hæstiréttur að M stoðaði ekki að vísa til 1. mgr. 22. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda vegna niðurstöðu Hæstaréttar 19. apríl 2023 í máli nr. 44/2022 eða að með þeim dómi hefði stofnast nýr sex mánaða frestur til að höfða annað mál. Málsgrundvöllur í fyrirliggjandi máli væri annar og sakarefni ólíkt því sem hefði verið til úrlausnar í fyrrgreindum dómi. Ákvæðið ætti því ekki við í málinu. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að krafa M væri fallin niður fyrir fyrningu samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 var því staðfest.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skuldar, þar sem sýnt þótti að meginhluti kröfu stefnanda hefði verið fallinn niður vegna fyrningar er málið var höfðað, og það sem eftir stæði næmi ekki hærri fjárhæð en innborganir er draga skyldi frá kröfu stefnanda samkvæmt kröfugerð hans sjálfs.
Ágreiningur málsaðila laut að lögmæti innheimtu H á farþegagjaldi samkvæmt 2. tölul. 2. mgr. 17. gr. hafnalaga nr. 61/2003 af G ehf. frá 2016 til 2023 og hvort grundvöllur gjaldtökunnar hefði verið í samræmi við ákvæði laganna og reglur um innheimtu þjónustugjalda. Landsréttur vísaði til þess að fjárhæð gjaldsins hefði í fyrstu byggst á samkomulagi stefnda við þriðja aðila sem kvað á um að gjaldið skyldi ákvarðast í tilteknu hlutfalli við tekjur viðkomandi vegna hvalaskoðunar. Taldi Landsréttur að slík tilhögun hefði ekki átt sér stoð í lögum og hefði stangast á við meginreglur laga um töku þjónustugjalda, þar sem krafist væri samhengis milli gjaldtöku og veittrar þjónustu. H bar því við að síðar hefði fjárhæð gjaldtöku af G ehf. tekið mið af því að umfang tengt hvalaskoðun næmi tilgreindu hlutfalli af heildarrekstrarkostnaði hafnarinnar. Landsréttur vísaði til þess að í hafnalögum væri í engu vikið að því að heimilt væri að haga gjaldtöku með þeim hætti. Þvert á móti væri þar miðað við að hvert gjald stæði undir tilteknum kostnaðarliðum sem lýst væri í 17. gr. laganna. Hefði H ekki rennt nægum stoðum undir málatilbúnað sinn um að gjaldtakan hefði á þessum tíma samrýmst ákvæðinu. Að þeirri niðurstöðu fenginni taldi Landsréttur að taka bæri til greina endurgreiðslukröfu áfrýjanda. Taldi Landsréttur að krafa áfrýjanda hefði ekki verið fyrnd, enda hefði áfrýjandi haft hluta hennar uppi sem skuldajafnaðarkröfu í fyrra dómsmáli milli aðila, og höfðað mál þetta innan sex mánaða frá því að því máli lyktaði, og hinn hluti kröfunnar hefði einnig verið ófyrndur þegar mál þetta var höfðað. Var aðalkrafa áfrýjanda því tekin til greina og aðalstefnda gert að greiða honum málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.
Í júlí 2008 keypti stefnandi glugga og hurðir frá danska framleiðandanum I A/S, í verslun H 10 ehf. (áður H hf.), en stefndi H ehf. yfirtók síðar rekstur verslana H 10 ehf. og þar með viðskipasambandið við I A/S. Félagið H 10 ehf. sameinaðist stefnda HF ehf. 2022. Í hinum áfrýjaða dómi þótti sannað með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns að gluggarnir hefðu ekki haft þá eiginleika sem áskildir voru við kaupin og stefnandi hefði af þeim sökum orðið fyrir tjóni. Aftur á móti var talið að krafa stefnanda gagnvart stefnda H ehf. hefði verið fyrnd þegar hann höfðaði málið í október 2023, jafnvel þótt tekið hefði verið mið af tæplega vikulöngu fyrningarrofi í maí 2022. Krafa stefnanda á hendur stefnda HF ehf. var sömuleiðis talin fyrnd, en í því tilliti var álitið að stefndi hefði ekki verið í samskiptum við félagið H 10 ehf. frá því síðast um áramótin 2011-2012, þegar stefndi H ehf. yfirtók rekstur þess félags. Var dómur héraðsdóms staðfestur með vísan til forsendna hans.
A varð fyrir vinnuslysi í vinnu hjá B. Í málinu var ekki deilt um bótaskyldu eða bótafjárhæð heldur einskorðaðist ágreiningur aðila við það hvort krafa A væri fyrnd. Í fyrsta lagi var deilt um það hvort fyrningarfrestur hefði verið rofinn með orðum eða athöfnum V fyrir höfðun málsins. Í öðru lagi hvort V hefði gefið yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu og í þriðja lagi hvort krafa stefndu hefði fyrnst á grundvelli hins sérstaka fyrningarákvæðis 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga en aðilar voru sammála um að það ákvæði gilti um fyrningu kröfunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að fyrningarfrestur kröfu A hefði ekki verið rofinn fyrir höfðun málsins með orðum eða athöfnum V og að V hefði ekki gefið út yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu. Varðandi það hvort krafan hefði fyrnst með vísan til fyrrgreinds ákvæðis laga nr. 30/2004 vísaði Landsréttur til þess að með hliðsjón af upplýsingum sem fram kæmu í sjúkraskrá A yrði að líta svo á að A hefði ekki látið hjá líða að leita sér aðstoðar vegna vinnuslyssins og fylgt í öllu meðferð og þeim ráðleggingum sem læknar hefðu lagt fyrir hana. Hún hefði með réttu mátt líta svo á að hún fengi bata af áverkum sínum fyrir tilstilli lækna og mátt ganga út frá að henni yrði vísað til sérfræðinga á því sviði stæðu efni til þess. Með vísan til þessa yrði að líta svo á að A hefði ekki haft nauðsynlegar upplýsingar um kröfu sína fyrr en í fyrsta lagi að lokinni skoðun sérfræðings á fyrri hluta árs 2018 og var krafa hennar því ekki talin fyrnd við höfðun málsins. Hinn áfrýjaði dómur, þar sem V var gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð, var því staðfestur.
Eigendur fasteignarinnar að Miðhrauni 4 í Garðabæ, F ehf. og H ehf., deildu um skiptingu kostnaðar vegna endurbyggingar hennar í kjölfar eldsvoða 5. apríl 2018. Deildu aðilar um það hvort miða ætti skiptingu kostnaðar sem rekja mátti til endurbyggingar sameignar við hlutfallstölur hvors eignarhluta um sig í eignaskiptayfirlýsingu fasteignarinnar, sem F ehf. taldi eiga við, eða hvort miða ætti við hlutfall hvors um sig í samanlögðu brunabótamati eignarinnar, svo sem H ehf. byggði á. Einnig var um það deilt hvort sýkna bæri húsfélag eignarinnar, M, og H ehf. af tilteknum kröfum F ehf. á grundvelli aðildarskorts, hvort kröfur F ehf. á hendur þeim væru niður fallnar fyrir fyrningu eða tómlæti og hvort H ehf. ætti gagnkröfur til skuldajafnaðar á móti kröfum F ehf. Kröfum um sýknu á grundvelli aðildarskorts, fyrningar og tómlætis var hafnað. Niðurstaða Landsréttar var að miða ætti við hlutfall brunabótamats hvors eignarhluta fyrir sig í heildarbrunabótamati eignarinnar. Voru M og H ehf. sýknaðir af kröfum F ehf., að öðru leyti en því að fallist var á að F ehf. ætti kröfu á hendur H ehf. um greiðslu hlutar hans í kostnaði við lóð, hellulagnir og inntak. Hins vegar var á það fallist að H ehf. ætti hærri gagnkröfur til skuldajafnaðar á móti kröfum F ehf. Voru M og H ehf. því sýknaðir af kröfum F ehf.
Tryggingafélag sýknað af mögulegri viðbótarkröfu tjónþola um bætur vegna tímabundins atvinnutjóns og kröfu um miskabætur samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem þær kröfur tjónþola þóttu hvað sem öðru liði vera fyrndar samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem í gildi voru á slysdegi.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta úr hendi stefnda vegna töku stefnda á fyllingarefni sem komið hafi verið fyrir við framkvæmdir á landi stefnanda, þar sem krafa stefnanda væri fallin niður vegna fyrningar.
A höfðaði mál gegn S og krafðist þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála nr. 319/2017 yrði felldur úr gildi og S dæmt til að greiða honum 12.104.500 krónur í skaðabætur vegna tjóns sem hann rakti til lyfjameðferðar sem hann gekkst undir. Byggði A á því að tjón sitt væri að rekja til sjaldgæfs og þungbærs fylgikvilla meðferðar með tilgreindu lyfi og að ekki væri unnt að rekja svo sjaldgæfan fylgikvilla til eiginleika lyfsins heldur væri um að ræða einstaklingsbundna svörun hans við lyfinu og tjón hans því bótaskylt á grundvelli 4. töluliðar 2. gr. laga nr. 11/2000 um sjúklingatryggingu. S byggði á því að tjón A mætti rekja til eiginleika lyfsins og því ekki til staðar bótaskylda þar sem 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 kveður á um að bætur greiðist ekki samkvæmt lögunum ef rekja má tjón til eignleika lyfs. Í dómi Landsréttar var rakið að í matsgerð dómkvaddra matsmanna kæmi fram að tjón A væri að rekja til langvarandi notkunar á umræddu lyfi og að ekkert kæmi fram í málatilbúnaði A eða í hinum áfrýjaða dóm um hvað fælist í einstaklingsbundinni svörun A við lyfinu. Var því lagt til grundvallar að nýrnabilun sú, sem A þjáðist af, væri að rekja til langvarandi notkunar umrædds lyfs og um væri að ræða sjaldgæfa en þekkta aukaverkun lyfsins sem teldist til eiginleika þess. Þar sem ekki þótti tækt að túlka 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 með þeim hætti að hún næði ekki til sjaldgæfra og alvarlegra aukaverkanna lyfja var bótaskyldu hafnað og S sýknað af kröfum A.
Stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Ágreiningur málsins snéri að túlkun tveggja verðsamninga sem aðilar höfðu gert sín í milli, einkum hvort stefnandi gæti krafið stefnda um hækkun á vöruverði vegna gengisbreytinga. Einnig reyndi á hvort stefnda bæri að kaupa upp lager sem stefnandi átti eftir samningslok.
Stefnandi sætti þvingunarráðstafana lögreglu vegna rannsóknar sakamáls. Síðar var rannsóknin felld niður. Stefnandi krafðist miskabóta úr hendi stefnda, íslenska ríkisins, vegna umræddra ráðstafana. Talið var að enda þótt því yrði ekki slegið föstu að stefnandi hefði beinlínis valdið þeim aðgerðum sem hann reisti miskabótakröfu sína á þá teldist stefndi eigi að síður hafa leitt nægjanlega í ljós að stefnandi hefði, eins og atvikum háttaði til, a.m.k. stuðlað að þeim aðgerðum. Þótt ekki væri talið rétt að fella bætur til stefnanda niður að öllu leyti yrði að mati dómsins við þessar aðstæður að skerða þær. Var stefnda því gert að greiða stefnanda 90.000 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, en vaxtakrafa stefnanda var að huta til talin fyrnd.
A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á skaðabótaskyldu félagsins vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir í vélsleðaslysi 27. apríl 2013. Með ákvörðun héraðsdómara var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst var leyst úr því hvort ætluð krafa A væri fyrnd. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að við úrlausn um upphafstíma fyrningafrests ætlaðrar kröfu A hefði eingöngu reynt á lögfræðilega þekkingu héraðsdómara við mat á sönnunargildi gagna málsins. Því hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni í héraði. Þá hefði í réttarframkvæmd verið við það miðað að svo að unnt væri að skipta sakarefni máls og taka aðeins afstöðu til fyrningar, án þess að leysa úr málinu að öðru leyti, yrði að liggja fyrir hvenær og á hvaða grundvelli hin umdeilda krafa væri talin hafa stofnast. Taldi Landsréttur vafalaust að hefði ætluð krafa A stofnast hefði það verið við slysið 27. apríl 2013. Þá væri ljóst af málatilbúnaði A að krafan væri reist á bótareglum XIII. kafla eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Að þessu athuguðu taldi Landsréttur niðurstöðu um fyrningu ætlaðrar kröfu A ekki geta falið í sér valkvæðar getsakir. Jafnframt væri augljóst hagræði af skiptingu sakarefnisins. Var ómerkingarkröfu A því hafnað. Með vísan til þess að heilsufar A hefði verið orðið stöðugt þremur mánuðum eftir slysið og að hún hefði átt þess kost að leita fullnustu ætlaðrar kröfu sinnar á árinu 2014 staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um fyrningu kröfunnar.
Fallist var á skaðabótakröfu stefnanda hvað varðar vissan hluta eins kostnaðarliðar af þremur í tengslum við mistök hjá stefnda við gerð útboðsgagna sem leiddi síðan til tjóns fyrir stefnanda. Ekki var fallist á að umrædd eftirstandandi krafa stefnanda teldist vera fallin niður fyrir fyrningu.
Stefnendur kröfðust skaðabóta úr hendi stefnda á þeim grundvelli að embætti sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu hefði staðið ranglega að nauðungarsölu og úthlutun söluandvirðis fasteignar stefnenda og með því valdið þeim tjóni sem stefnda bæri að bæta stefnendum með greiðslu skaðabóta. Krafa stefnenda byggðist einkum á því að vextir sem hefðu verið fyrndir hefðu ranglega verið taldir með við úthlutun söluandvirðis eignarinnar til Arion banka hf. Talið var að ef stefnendur hefðu átt skaðabótakröfu á hendur stefnda á þessum grundvelli þá væri sú krafa fyrnd. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnenda.
Miðbraut 28, húsfélag (
Húnbogi J. Andersen lögmaður)
gegn
Byggðarlagi ehf., Arwen Holdings ehf. og Verði tryggingum hf. til réttargæslu
Húsfélagið M krafðist skaðabóta vegna galla á fráveitukerfi fjöleignarhúss úr hendi stefnda B, sem var eigandi fasteignar á byggingarstigi og seljandi íbúða í húsinu, og stefnda A sem var skráður byggingarstjóri eignarinnar. Stefndu báru meðal annars við aðildarskorti, fyrningu, tómlæti, skorti á sönnun sakar og skorti á sönnun tjóns. Fallist var á með stefnanda að stefndu hefðu vanrækt skyldur sínar til að sjá til þess að húsið væri byggt í samræmi við samþykkt hönnunargögn.
H og S höfðuðu mál á hendur HD, Ó, G og V til heimtu skaðabóta vegna galla á fasteign sem þau keyptu af HD sem byggði hana. Ó var byggingarstjóri og G hönnuður en báðir voru þeir með starfsábyrgðartryggingu hjá V. Í héraði var að mestu leyti fallist á kröfur þeirra en G þó sýknaður og V sömuleiðis hvað hann varðaði. Af áfrýjun og gagnáfrýjun málsins leiddi að allar kröfur aðila voru til úrlausnar fyrir Landsrétti. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að frágangur glugga og rennihurðar, svala, votsvæða í baðaðstöðu og peningaskáps hefði falið í sér galla samkvæmt 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, sem HD bæri ábyrgð á. Ó var einnig talinn bera ábyrgð á frágangi glugga, rennihurðar og svala og G á frágangi svala en ábyrgð þeirra beggja grundvallaðist á þágildandi lögum nr. 73/1997. Ábyrgð HD, Ó og G á fyrrgreindum göllum var óskipt en V gert að greiða nánar tiltekna fjárhæð vegna starfsábyrgðartrygginga Ó og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms voru HD, Ó og G hins vegar sýknuð af kröfu er laut að einangrun í útkragaðri plötu.
Stefndi dæmdur til að greiða eftirstöðvar skuldar samkvæmt skilnaðarsamningi.
Ákærði var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot, gripdeild og umferðarlagabrot en sýknaður af ákæru fyrir brot í nánu sambandi þar sem brotið var talið eiga undir 217. gr. almennra hegningaralaga og vera fyrnt af þeim sökum.
Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa slegið dóttur sína A í andlitið og sparkað í ofanverðan búk hennar. Jafnframt var hann sakfelldur fyrir að hafa hótað A og syni sínum B ofbeldi. Brotin gagnvart A voru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brotið gagnvart B við 233. gr. sömu laga. Refsing X var ákveðin átta mánaða fangelsi og var hún bundin skilorði til tveggja ára. Þá var X gert að greiða A og B miskabætur. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X, refsingu hans og fjárhæð miskabóta staðfest.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda þar sem krafan var fyrnd og fyrningu hennar hafði ekki verið slitið samkvæmt ákvæðum laga nr. 150/2007.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaábyrgð íslenska ríkisins vegna breytinga á lögum sem mæltu fyrir um aflahlutdeild til makrílveiða samkvæmt öðru viðmiði um veiðireynslu en stefnandi taldi réttmætt. Krafa stefnanda var talin fyrnd og stefnda sýknað.
Ákæruvaldið (
Arndís Bára Ingimarsdóttir fulltrúi)
gegn
X (
Jóhann Pétursson lögmaður)
Ákærði var sýknaður, en honum hafði verið gefið að sök að hafa aflað sé kynferðislegrar ljósmyndar af barni. Þó sannað þætti að ákærði hefði gegn greiðslu fengið brotaþola, sem var þá barn að aldri, til að senda sér mynd, er sannað þótti að væri af kynferðislegum toga, var ekki hjá því komist að sýkna ákærða í málinu, enda teldist brotið, sem varðaði eingöngu við sektum á þeim tíma sem það var framið, fyrnt þar sem sýnt þótti að rannsókn lögreglu hefði stöðvast um óákveðin tíma án þess að ákærða yrði um kennt.
V krafðist þess að felldir yrðu úr gildi nánar tilgreindir hlutar þriggja úrskurða matsnefndar eignarnámsbóta og að staðfest yrði að honum bæri ekki að greiða H, E, Á og A bætur vegna þeirra. Í úrskurði Landsréttar var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að undirliggjandi fjárkrafa V á hendur A að baki aðalkröfu V hefði verið fallin niður fyrir fyrningu þegar málið var höfðað. Með hinum kærða úrskurði hefði málinu á hendur H, E og Á verið vísað frá vegna vanreifunar. Fram kom að þegar umrædd kröfugerð V væri lesin í heild yrði ekki talið að framsetning hennar í stefnu væri svo torskilin og óskýr að hún færi í bága við ákvæði d- og e- liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Ekkert annað væri komið fram í málinu sem leiddi til þess að vísa bæri því frá dómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur hvað varðar A en felldur úr gildi hvað varðaði H, E og Á.
Fallist var á að stefnda bæri að endurgreiða stefnanda hluta þeirra vaxta sem hann hafði greitt af láni samkvæmt skuldabréfi sem hann tók árið 2006 hjá forvera stefnda en samið hafði verið um að vextir lánsins skyldu vera breytilegir. Talið var að stefndi hefði ekki gert fullnægjandi grein fyrir forsendum þess að vöxtum yrði breytt í skilmálum skuldabréfsins sjálfs, samkvæmt 2. mgr. 6. gr. og 9. gr. laga nr. 121/1994 um neytendalán, en af hálfu stefnda kom fram að ekki hefðu fundist gögn um að stefnanda hefðu verið kynntar forsendur lánsins með öðrum hætti, svo sem í lánsumsókn eða greiðsluáætlun við lántökuna. Varð hann af þessum sökum að bera hallann af skorti á sönnun þess að stefnandi hefði engu að síður tekið lánið með umræddum kjörum ef honum hefði verið gerð grein fyrir forsendum breytinganna með nákvæmari hætti. Var því talið að heimild hans til að breyta vöxtunum væri ógild samkvæmt 36. gr. og 36. gr. c í lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Ekki var á hinn bóginn fallist á að horfa til 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu við endurútreikning vaxtanna heldur var miðað við þá vexti sem aðilar sömdu upphaflega um og sú vaxtaprósenta lögð til grundvallar. Þá var ekki fallist á að endurreikna ætti lánin frá upphafi 15 ár aftur í tímann heldur miðað við að stefnanda bæri einungis endurgreiðsla þeirrar fjárhæðar sem nam mismun á greiddum vöxtum og vöxtum samkvæmt upphaflega umsaminni vaxtaprósentu fjögur ár aftur í tímann, en umframgreiðslur fyrir þann tíma væru fyrndar.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2017. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. S hf. hafði þegar greitt A bætur í samræmi við uppgjörstillögu félagsins, þ.e. að útreikningur á varanlegri örorku tæki mið af tekjum A á tímabilinu 2016 til 2020, uppreiknuðum miðað við fullt starf. A byggði á hinn bóginn á því aðallega að miða skyldi við meðaltekjur iðnlærðra rafvirkja en til vara meðaltekjur rafvirkja á árinu 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að aðalkrafa A miðaði við meðaltekjur fólks með sömu menntun og hann. A hefði lokið sveinsprófi í rafvirkjun þegar hann lenti í umræddu slysi og sinnt störfum sem rafvirki um rúmlega árs skeið. Hefði hann þannig mótað starfsvettvang sinn til framtíðar. Þar sem A hefði nýlega lokið námi þegar slysið varð var talið líklegt að laun hans, eins og þau voru fyrstu ár í starfi, hefðu hækkað eftir því sem hann aflaði sér lengri starfsreynslu en í matsgerð sem lá fyrir í málinu var höfð hliðsjón af þessum atriðum. Var fallist á með A að honum hefði tekist sú sönnun að rétt væri að miða við þau meðallaun sem hann byggði á í aðalkröfu sinni og var sjónarmiðum S hf. um að annar mælikvarði væri réttur hafnað. Í ljósi þess var S hf. gert að greiða A 7.840.718 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Með dómi Hæstaréttar 6. desember 2018 í málum nr. 508/2017 og 509/2017 var viðurkenndur réttur tveggja aðila til skaðabóta úr hendi Í vegna þess tjóns sem þeir kynnu að hafa beðið vegna þess að fiskiskipum félaganna var á árunum 2011 til 2014 með ákvörðunum Fiskistofu, sem teknar voru á grundvelli reglugerða, úthlutað minni aflaheimildum en skylt var samkvæmt lögum nr. 151/1996 um fiskveiðar utan lögsögu Íslands. V hf. hafði einnig rekið dómsmál á sama grundvelli gegn Í. Í kjölfarið á þessum dómum var dómsátt gerð milli aðila þar sem Í viðurkenndi bótaskyldu gagnvart V hf. V hf. höfðaði síðan mál á ný gegn Í til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir á árabilinu2011 til 2018. Undir rekstri málsins var aflað matsgerðar dómkvaddra matsmanna. Í framhaldi af því færði H ehf. kröfur sínar í endanlegan búning í samræmi við niðurstöðu matsgerðar, þó þannig að fjárhæðir fyrir árin 2012, 2013 og 2015 voru miðaðar við upphaflega kröfugerð þar sem þær voru lægri en í matsgerðinni. Í dómi héraðsdóms var niðurstaða matsgerðar lögð til grundvallar, miðað við 30% lækkun matsfjárhæðar vegna óvissuþátta, og Í gert að greiða V hf. skaðabætur í samræmi við varakröfu hans. Í dómi Landsréttar var niðurstaða matsgerðarinnar einnig lögð til grundvallar en þó þannig að miðað var við 30% lækkun matsfjárhæðar vegna óvissuþátta og meðalhagnað eingöngu. Kröfur V hf. vegna áranna 2011 og 2012 voru taldar fyrndar er hann höfðaði fyrra mál sitt gegn Í. Var Í dæmt til að greiða V hf. tilgreindar fjárhæðir vegna áranna 2013 til og með 2018.
Með dómi Hæstaréttar 6. desember 2018 í máli nr. 508/2017 var viðurkenndur réttur H ehf. til skaðabóta úr hendi Í vegna þess tjóns sem H ehf. kynni að hafa beðið vegna þess að fiskiskipi félagsins, Hugin VE 55, var á árabilinu 2011 til 2014 með ákvörðunum Fiskistofu, sem teknar voru á grundvelli reglugerða, úthlutað minni aflaheimildum en skylt var samkvæmt lögum nr. 151/1996 um fiskveiðar utan lögsögu Íslands. H ehf. höfðaði síðan mál á ný gegn Í til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir á árabilinu 2011 til 2018. Undir rekstri málsins var aflað matsgerðar dómkvaddra matsmanna. Í framhaldi af því færði H ehf. kröfur sínar í endanlegan búning í samræmi við niðurstöðu matsgerðar, þó þannig að fjárhæðir fyrir árin 2012 og 2013 voru miðaðar við upphaflega kröfugerð þar sem þær voru lægri en í matsgerðinni. Í dómi héraðsdóms var byggt á minnsta missi hagnaðar samkvæmt matsgerð, þar sem miðað hefði verið við meðalkostnað við veiðarnar eingöngu og við 10% frádrátt vegna óvissuþátta, auk lækkunar vegna ársins 2012. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að matsgerðinni hefði ekki verið hnekkt með yfirmati. Var málatilbúnaði Í um að tjón H ehf. væri ósannað hafnað, sem og að kröfur hans væru fyrndar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefndu, Vátryggingafélag Íslands hf., B og C, voru sýknuð af kröfum stefnanda sem krafðist sjúkrakostnaðar vegna slyss. Stefnandi gat ekki sýnt fram á að hann ætti kröfur á hendur stefnanda í málinu umfram þá fjárhæð sem stefndi hafði þegar greitt stefnanda.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi í desember 2014. V hf. viðurkenndi bótaskyldu og var tjónið gert upp í nóvember 2019 á grundvelli matsgerðar um afleiðingar slyssins á heilsu áfrýjanda. Í matsgerðinni kom fram að stöðugleikapunktur hefði verið 22. mars 2015 og fyrst tímabært að meta afleiðingar slyssins 22. desember sama ár. A gerði fyrirvara við uppgjörið og með beiðni 3. apríl 2020 leitaði A álits örorkunefndar sem komst að þeirri niðurstöðu að miski og varanleg örorka hans væri meiri en samkvæmt matsgerð. Í álitinu kom ekki fram hvenær fyrst hefði verið tímabært að meta afleiðingar slyssins. Í september 2020 krafði A V hf. um hærri bætur á grundvelli álits örorkunefndar sem V hf. hafnaði og höfðaði A mál þetta fyrir héraðsdómi 14. september 2021. Greindi aðila á um hvora matsgerðina ætti að leggja til grundvallar, hvort víkja bæri frá árslaunaviðmiði 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og hvort bótakrafan væri fyrnd. Með hinum áfrýjaða dómi var V hf. sýknað þar sem bótakrafan var talin hafa verið fyrnd þegar málið var höfðað, sbr. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Í dómi Landsréttar var rakið að af dómaframkvæmd mætti ráða að upphaf fyrningarfrests samkvæmt sömu grein réðist einkum af því hvenær tjónþoli hafi fyrst mátt vænta þess að heilsufar hans í kjölfar slyss hafi orðið stöðugt og hann því getað hafist handa við að leita fullnustu bótakröfu sinnar. Var talið að varanleg einkenni sem leiddu til örorku og miska A hafi verið komin fram fljótlega eftir slysið 20. desember 2014. Fram kom að A hefði mátt vera orðið ljóst á árinu 2016 að heilsufar hans væri orðið stöðugt og hann getað hafist handa við að leita fullnustu bótakröfu sinnar. Því var fallist á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, að upphaf fyrningar á kröfunni skyldi miðast við árslok 2016. Þá var jafnframt fallist á niðurstöðu héraðsdóms um að að uppgjör kröfu í nóvember 2019 hefði ekki rofið fyrningu hennar á grundvelli 14. gr. laga nr. 150/2007. Þegar málið var höfðað hefði fjögurra ára fyrningarfrestur skv. 99. gr. laga nr. 50/1987 þess vegna verið liðinn. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu V hf. var því staðfest.
G taldi sig eiga nánar tilteknar kröfur á hendur Þ í tengslum við uppgjör á fasteign sem þau áttu að jöfnu. G gerði einkum kröfu um að Þ endurgreiddi honum helming útlagðs rekstrarkostnaðar vegna fasteignarinnar á árunum 2016 til 2022. Í héraði var Þ gert að greiða G samtals 437.804 krónur vegna fasteignagjalda, vatns- og frá- veitugjalda sem og rafmagnskostnaðar á tímabilinu 6. október 2018 til 18. mars 2022 en hluti kostnaðarins var talinn fyrndur. Héraðsdómur taldi aðra kostnaðarliði ekki sannaða. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að Þ hefði með tölvupósti 27. maí 2021 viðurkennt greiðsluskyldu sína að því er varðar rekstrarkostnað fasteignarinnar og að fyrningu hefði þar með verið slitið, sbr. 14. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þá taldi Landsréttur jafnframt sannað, eftir framlagningu gagna af hálfu G, að hann hefði greitt brunatryggingu og hússjóðsgjöld vegna fasteignarinnar. Var Þ því gert að greiða G samtals 1.382.256 krónur fyrir tímabilið 27. maí 2017 til 18. mars 2022 og málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.
Með dómi Hæstaréttar 6. apríl 2022 í máli nr. 52/2021 var talin skorta lagastoð skerðing á sérstakri uppbót á lífeyri vegna framfærslu, samkvæmt 2. mgr. 9. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð, hjá lífeyrisþegum sem ekki fullnægðu skilyrði um búsetu hér á landi. Í kjölfar dómsins leiðrétti T greiðslur sérstakrar uppbótar á lífeyri fjögur ár aftur í tímann eða frá 1. maí 2018 og taldi eldri kröfur fyrndar. Í málinu krafðist A greiðslu uppbótar fyrir tímabilið 1. maí 2012 til 1. maí 2018 og Ö krafðist greiðslna vegna félagsmanna sinna fyrir tímabilið 1. janúar 2012 til 1. maí 2018. A og Ö töldu viðbótarfrest samkvæmt 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007 eiga við um kröfur sem svöruðu til skerðingar bótanna á fyrrgreindu tímabili þar sem þau hefði skort nauðsynlega vitneskju um kröfur sínar fram að uppkvaðningu dóms Hæstaréttar í máli nr. 52/2021. Hæstiréttur rakti að Ö hefði haft nægar upplýsingar um ætlaðar kröfur sínar til að láta reyna á þær með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu þeirra. Í ljósi aðdraganda málsins taldi Hæstiréttur að sú réttaróvissa sem var fyrir hendi gat ekki haft þau áhrif að skort hafi nauðsynlega vitneskju um ætlaðar kröfur þannig að fyrning þeirra tæki ekki að líða eftir 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007. Þá taldi Hæstiréttur að Ö hefði mátt vera þetta ljóst vegna undanfarandi hagsmunagæslu fyrir lífeyrisþega og jafnframt að sömu upplýsingar hefðu verið nægjanlega aðgengilegar öðrum lífeyrisþegum, þar á meðal A, svo þeim hefði verið kleift að grípa til ráðstafana til að slíta fyrningu krafna sinna. Af þeirri ástæðu var T sýknað af kröfum A og Ö.
Krafa stefnanda á hendur stefnda var talin fyrnd.
Fallist var á kröfu Menntasjóðs námsmanna um að lántaka yrði gert að greiða kröfu vegna námsláns.
Ágreiningur málsaðila sneri að því hvort ætti að miða við hlutfallsreikning tryggingafélags við útgreiðslu brunabóta og miða þá við samanlagða brunabótatryggingu beggja eignarhluta og hlutfall hvors eignarhluta í samanlögðum tryggingarbótum eða hvort ætti að miða við hlutfall hvors eignarhluta samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Var niðurstaðan að miða ætti við hlutfall hvors eignarhluta í sameign samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Þá var sýkna af hluta krafna stefnanda vegna aðildarskorts og hluta gagnkrafna stefnda hafnað vegna sönnunarskorts. Var málskostnaður látinn falla niður.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um leiðréttingu á launum á starfstíma með vísan til tómlætis.
Viðurkenndur var réttur stefnanda til skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna gæsluvarðhalds og annarra þvingunarráðstafana sem hann mátti sæta af hálfu lögreglu.Ágreiningur málsaðila laut að því hvernig reikna ætti út árslaun stefnanda skv. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvaða hlutfall um framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð ætti að miða við útreikning á tekjum og hvort bifreiðahlunnindi væru hluti atvinnutekna. Þá var deilt um vexti og dráttarvexti. Fallist var á að aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar og að réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur fengist með því að miða við þær launatekjur sem stefnandi hafði á tjónsdegi, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá lá fyrir að vinnuveitandi stefnanda greiddi í raun 10% framlag í lífeyrissjóð og var það hlutfall lagt til grundvallar útreikningi á tekjum hans. Bifreiðahlunnindi stefnanda voru talin hluti launakjara hans og því ætti að taka tillit til þeirra við útreikning viðmiðunarlauna. Ekki var fallist á að vaxtakrafa væri fyrnd né að upphafstími dráttarvaxta væri rangur.
Ágreiningur aðila varðaði endurkröfur B á hendur A vegna krafna sem hún greiddi sem ábyrgðarmaður og veðþoli samkvæmt lánssamningi og veðskuldabréfi þar sem A var aðalskuldari. A hafði gert samning um greiðsluaðlögun þar sem honum var veitt 90% eftirgjöf af samningskröfum, þar með töldum kröfunum tveim sem málið laut að. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að endurkröfur B á hendur A hefðu verið ófyrndar þegar málið var höfðað. Þá féllst Hæstiréttur ekki á að ábyrgð B hefði fallið niður á grundvelli þágildandi 2. mgr. 21. gr. laga 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga vegna samnings A um greiðsluaðlögun. Þar sem ábyrgðarskuldbindingar B stofnuðust fyrir gildistöku laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn gat ákvæði 3. mgr. 9. gr. laganna heldur ekki leitt til þess að eftirgjöf eða lækkun kröfu gagnvart A samkvæmt samningi um greiðsluaðlögun hefði sömu áhrif til lækkunar kröfu á hendur henni. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að ábyrgð B hefði ekki fallið niður við samþykkt samnings um greiðsluaðlögun og hún hefði því ekki greitt umræddar kröfur umfram skyldu. Við úrlausn um hvort endurkrafa B væri fallin niður eins og A hélt einnig fram taldi Hæstiréttur að í lög nr. 101/2010 skorti afdráttarlaus ákvæði um að samningur um greiðsluaðlögun leiddi til þess að endurkröfu B yrði ekki beint að honum. Vegna fyrirmæla 72. gr. stjórnarskrárinnar gæti markmiðsskýring á ákvæðum laga nr. 101/2010 eða samanburðarskýring við 1. málslið 2. mgr. 60. gr. laga nr. 21/1991 sem fjallaði um nauðasamninga ekki orðið sjálfstæður grundvöllur slíkrar niðurfellingar á kröfuréttindum B. Var því byggt á hinni almennu reglu kröfuréttar um að B hefði eignast endurkröfu á hendur A þegar hún sem ábyrgðarmaður greiddi umræddar kröfur á hendur honum. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um fallast á kröfu B á hendur A.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir í lok árs 2012. Fyrir lá matsgerð frá byrjun árs 2022 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt í mars 2013. Talið var að stefnandi hefði átt þess kost að leita fulllnustu kröfu sinnar fyrir lok þessa almanaksárs og að hún hefði fyrnst á fjórum árum frá lokum þess árs skv. 99. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Krafan hafi því verið fyrnd þegar stefnandi skaut máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum árið 2022.
Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur nr. E-1738/2018 sem staðfestur var í Landsrétti í máli nr. 384/2020 var viðurkennd skylda stefnda til að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð í vátryggingabætur vegna brunatjóns í samræmi við framvindu endurbyggingar fasteignarinnar. Með dómi Hæstaréttar nr. 4/2022 var þessi fjárhæð viðurkenningarkröfunnar hækkuð þar sem ekki var talið að stefnda væri heimilt að halda eftir 24% hlutfalli virðisaukaskatts af vátryggingabótunum. Ágreiningur reis um greiðslu verðbóta eða vaxta að umræddri fjárhæð auk þess sem stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir sökum þess að stefndi synjaði um útgáfu yfirlýsingar um óumdeilda fjárhæð vátryggingabótanna.Með vísan til sjónarmiða um málsforræði og skilyrði viðurkenningarkrafna samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 var talið að ákvæði 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 og önnur ákvæði þeirra laga útilokaði stefnanda ekki frá því að koma slíkri kröfu að á síðari stigum. Þá voru röksemdir stefnda með vísan til 2. mgr. 116. gr. haldlausar enda hafði ekki verið dæmt um aðal- og varakröfu stefnanda áður. Aðalkröfu stefnanda um greiðslu verðbóta var hafnað þar sem ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram gegn neitun stefnda að sú venja gilti í starfsemi stefnda við uppgjör bóta. Hins vegar var fallist á að krafan bæri vexti og dráttarvexti. Stefnandi sleit ekki fyrningu fyrr en með birtingu stefnu vegna vaxtakröfunnar og var því hluti vaxta og dráttarvaxta fallin niður fyrir fyrningu. Viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabætur var hafnað, enda ekki talið að krafa uppfyllti skilyrði sakarreglunnar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu.
Ágreiningur laut að því hvort fasteign sem stefnendur keyptu af stefndu teldist gölluð í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og hvort stefnda sem einnig var byggingaraðili eignarinnar hefði með samkomulagi um viðgerðir á eigninni fyrir afhendingu á grundvelli söluskoðunar tekist á hendur að afhenda eignina gallalausa. Þá laut ágreiningur einnig að því hvort byggingarstjóri og hönnuður auk tryggingafélags þeirra væru skaðabótaskyldir á grundvelli þess að framkvæmdir hefðu ekki verið í samræmi við samþykkta uppdrætti, byggingarreglugerð og faglega fullnægjandi. Fallist var á að fasteignin hafi verið haldin leyndum göllum og metinn kostnaður við úrbætur sem nam 9,2% af söluverðmæti væri slíkur að ágallinn teldist rýra verðmæti hennar svo nokkru varði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002, en eignin var mjög nýleg. Einnig var fallist á samkomulag um viðgerðir fæli í sér að gera við bæði orsök og afleiðingar raka og leka. Þá var fallist á skaðabótaábyrgð byggingarstjóra gagnvart stefnendum þar sem ekki var farið eftir samþykktum teikningum og frágangi var stórlega ábótavant og tryggingarfélag hans dæmt til að greiða stefnendum í samræmi við starfsábyrgðartryggingu. Hönnuður var sýknaður af kröfum stefnenda.
Sakfellt og sýknað af ákæru fyrir fíkniefnalagabrot, auk sýknu af broti gegn lögreglulögum.
F ehf., J og I höfðuðu mál á hendur G og S ehf. vegna tjóns af völdum sandfoks frá bílaplani við íþróttamiðstöð í Grindavík á árunum 2012 til 2019. Krafðist F ehf. skaðabóta vegna tjóns á bifreiðum í eigu félagsins en J og K kröfðust skaðabóta vegna fasteignar þeirra auk miskabóta samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með héraðsdómi var fallist á kröfur F ehf., J og I að hluta og greiddi S ehf. nánar tilgreinda fjárhæð til F ehf. á grundvelli dómsins. Voru engar kröfur gerðar á hendur S ehf. fyrir Landsrétti og átti félagið þar með ekki lengur aðild að málinu. Í niðurstöðu Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að með athafnaleysi við að bregðast við sandfoki af bílaplaninu hefði G sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi gagnvart F ehf., J og I. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fjárkröfur F ehf. vegna annarra bifreiða en einnar væru fyrndar. Þar sem F ehf. hafði borist greiðsla til samræmis við niðurstöðu héraðsdóms og lækkað aðalkröfu sína sem henni nam taldist krafa hans þegar upp gerð og G sýknað af henni. Þá var G sýknað af viðurkenningarkröfu F ehf. á skaðabótaskyldu G, þar sem frekara tjón en fallist var á í héraðsdómi var ósannað. Aðalkrafa J og I var um skaðabætur vegna þrifa á fasteign þeirra sem byggði á matsgerð dómkvaddra manna um áætlaðan kostnað við þrif. Fyrir lá að J og I hefðu aldrei keypt þrif á því tímabili sem bóta var krafist fyrir og byggðu þau ekki á því að þrif sem þau sinntu sjálf hefðu haft fjárhagslegar afleiðingar. Var því ósannað að J og I hefðu orðið fyrir fjártjóni vegna sandfoks. Á hinn bóginn var rakið að óþægindi vegna þrifa, sem ekki hefðu fjárhagslegar afleiðingar, teldust til miska. Við úrlausn um miskabótakröfu J var vísað til þess að auknar kröfur séu gerðar til saknæmis svo að slíkar bætur verði dæmdar. Taldi Landsréttur ljóst að fulltrúar G hefðu gert sér grein fyrir sandfokinu um árabil og J og I ítrekað leitað úrbóta en fullnægjandi lausn ekki fengist fyrr en bílaplanið var loks malbikað í október 2019. Öll þessi ár hefði sandur og möl ítrekað fokið á fasteign J og I og enginn vafi væri á því að þetta hefði valdið þeim óþægindum og ama og haft áhrif á daglegt líf þeirra. Var því fallist á að háttsemi G væri þess eðlis að skilyrðum b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga væri fullnægt. Þá var því hafnað að krafan væri fyrnd. Var G því gert að greiða J og I hvoru um sig 500.000 krónur, en var að öðru leyti sýknað af kröfum F ehf., J og I.