Dómstólaleit

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda félagsins vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 12. maí 2022 um borð í fiskveiðiskipi. Kvaðst A hafa fallið niður brattan stiga milli þilfara í skipinu þegar það lyftist skyndilega og féll síðan snöggt niður á útstími á leið á fiskimið. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sannað að þetta atvik hefði átt sér stað og sýknaði V hf. af kröfum hans. Í dómi Landsréttar var rakinn vitnisburður tveggja vitna og mat lækna um að einkenni A væri að rekja til áverka en ekki sjúkdóms eða annars innra ástands í líkama hans. Taldi rétturinn sannað að A hefði fallið niður stiga á milli þilfara í skipinu og hlotið áverka á hálsi. Taldi rétturinn enn fremur að A hefði í umrætt sinn orðið fyrir slysi sem hefði hlotist af skyndilegum og utanaðkomandi atburði. Var viðurkenningarkrafa A því tekin til greina.

V höfðaði mál gegn E og krafðist skaða- og miskabóta. Var krafa V á því byggð að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna ólögmætrar riftunar E á fóðursamningi málsaðila um tíkina F. Riftun E var á því reist að V hefði í verulegum atriðum vanefnt samninginn þar sem F hefði fitnað mikið þann tíma sem hún var í fóðrun hjá V. Í dómi Landsréttar kom fram að af tilgreindum ákvæðum fóðursamningsins og samskiptum aðila hafi V mátt vera ljóst að mikilvæg forsenda samningsins væri að holdafar F væri slíkt að F myndi ganga vel á sýningum og í keppnum, og að góður árangur þar skipti ræktandann máli þegar kæmi að sölu afkvæma úr gotum F. Væri fallist á með E að V hafi brotið gegn ákvæðum fóðursamningsins með því að gæta þess ekki við fóðrun F að holdafar hennar væri innan þyngdarmarka samkvæmt viðmiðunarreglum. Hefði E því samkvæmt 19. gr. samningsins verið heimilt að rifta honum og fá tíkina til baka bótalaust. Í því ljósi væru ekki efni til að taka afstöðu til þess hvort V hafi sannað ætlað tjón sitt. Var E sýknuð af kröfum V.

Með hinum áfrýjaða dómi var K sakfelldur samkvæmt I. lið ákæru fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, A, og kastað óþekktum hlut í höfuð hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut opið sár á höfði, höfuðkúpubrot og mar á heila. Var talið sannað að við þá atlögu hefði A fallið í gólfið og brotnað upp úr hægri augntönn hennar. Þá var K jafnframt sakfelldur samkvæmt III. lið ákæru fyrir vopna- og fíkniefnalagabrot. Hvað I. lið ákæru varðaði neitaði K sök og kvaðst ekki vita hvað hent hefði A sem aftur á móti bar um að í kjölfar þess að K hefði reiðst henni hefði hún fengið hlut í höfuðið með þeim afleiðingum að úr blæddi og hana svimaði. Að mati Landsréttar fékk framburður A að þessu leyti eindreginn stuðning í framburði vitnisins B. Þótti ákæruvaldið hafa fært á það sönnur með trúverðugum framburði A og B og því sem honum var til stuðnings, gegn neitun K, að K hefði veist með ofbeldi að A með því að kasta óþekktum hlut í höfuð hennar með fyrrgreindum afleiðingum. Með háttseminni var K talinn hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þær sakargiftir á hendur K að A hefði fallið í gólfið við höfuðhöggið og við það brotnað upp úr hægri augntönn hennar fengju ekki viðhlítandi stuðning í framburði A og B. Var K því sýknaður af þeim. Þá taldi Landsréttur sök K samkvæmt III. lið ákæru fyrnda, enda þótti ljóst að refsing hans vegna þeirra brota hefði ekki farið fram úr sektum. Var K því sýknaður af sakargiftum samkvæmt nefndum lið ákæru. Refsing K var ákveðin 12 mánaða fangelsi og honum gert greiða brotaþola miskabætur.

A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á rétti hans til bóta úr slysatryggingu ökumanns tilgreindrar bifreiðar vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi 17. september 2021. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með dómi Landsréttar var rakið að A hefði sýnt fram á að hann hefði hlotið varanlegt líkamstjón þegar hann ók bifreiðinni út af Vatnsendavegi í umrætt sinn. Á hinn bóginn var litið svo á að S hf. hefði sýnt nægilega fram á að A hefði af ásetningi ekið bifreiðinni út af veginum og þar með fyrirgert rétti sínum til bóta úr hendi félagsins. Var S hf. því sýknað af kröfu A.

A varð fyrir líkamstjóni vegna umferðarslyss árið 2018. Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort telja skyldi mótframlag vinnuveitanda A í séreignasjóð til árslauna í skilningi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Einnig ríkti ágreiningur um hvort fyrirvari A við uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku hefði verið fullnægjandi svo hann gæti sett fram frekari kröfur um bætur vegna slyssins. Niðurstaða Landsréttar var að uppgjör málsaðila hefði ekki falið í sér fullnaðaruppgjör og gæti A samkvæmt því haft uppi þá viðbótarkröfu sem ágreiningur málsins tók til. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði fallist á að nein lagarök stæðu til þess að mótframlag vinnuveitanda í séreignasjóð skyldi ekki telja til atvinnutekna tjónþola og þar með árslauna í skilningi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Enginn tölulegur ágreiningur ríkti í málinu, yrði fallist á þá málsástæðu A að telja mótframlag vinnuveitanda A í séreignasjóð á viðmiðunartímabilinu til árslauna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og V hf. gert að greiða A 302.639 krónur með nánar tilgreindum vöxtum.

Með I. kafla ákæru var S var gefin að sök tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist með ofbeldi að A, fyrrum kærustu sinni, og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti þannig að hún hlaut brot í augntóft og ýmsa aðra áverka. Þá var S í II. kafla ákæru gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist að sömu konu og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti með þeim afleiðingum að hún hlaut ýmsa áverka, svo sem eymsli víðsvegar um líkamann og tannbrot. Loks var S í III. kafla ákæru gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum nánar tiltekin efni í sölu- og dreifingarskyni en S gekkst við sakargiftum að þessu leyti og var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans því staðfest í Landsrétti. Hvað varðar I. kafla ákæru taldi Landsréttur varhugavert að telja fram komna fulla sönnun þess að S hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A. Brotið var því ekki fært undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og niðurstaða héraðsdóms staðfest um að S hefði með þeirri háttsemi sem sannað var að hann hefði framið gerst sekur um sérstaklega hættulega líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Um II. kafla ákæru vísaði Landsréttur til þess að framburður A fengi stoð í framburði vitna sem og læknisvottorðs. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í ljósi þess að tengsl S og A voru ekki talin slík að heyrði undir ákvæði 218. gr. b sömu laga kom ekki til álita að fella brot S samkvæmt I. og II. kafla ákæru undir ákvæðið. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot S beindust að mikilvægum hagsmunum, voru ofsafengin, gróf og ófyrirleitin sem og til 77. gr. almennra hegningarlaga og 1., 2., 3., 5., 6., 7. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Niðurstaða héraðsdóms um fjögurra ára fangelsi, að frádregnu gæsluvarðhaldi, var því staðfest. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur og vexti var jafnframt staðfest með vísan til forsendna.

A lenti í umferðarslysi 11. maí 2018 þegar hann var farþegi í bifreið sem ekið var aftan á kyrrstæða bifreið. Höfðaði hann mál þetta og krafði T hf. um greiðslu á 1.310.544 krónum með nánar tilgreindum vöxtum, sem var sú fjárhæð sem T hf. hafði dregið frá uppgjöri bóta til A á grundvelli 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og byggði á útreikningum tryggingastærðfræðings. Í málinu var deilt um hvort ákvæði 4. málsliðar 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga um að draga skuli frá skaðabótum vegna líkamstjóns 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði, stæðist ákvæði 72. gr. og 65. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á þann málatilbúnað A að frádráttur frá bótum samkvæmt 4. málslið 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga væri andstæður nefndum ákvæðum stjórnarskrár eða stjórnskipulegri meðalhófsreglu. Þá yrði að virtum útreikningum tryggingastærðfræðings og skýringum talið að T hf. hefði sýnt nægilega fram á réttmæti þeirrar fjárhæðar sem um ræddi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og T hf. sýknað af kröfu A.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn T hf. var vísað frá dómi. Héraðsdómur benti á að A hefði aflað álits þriggja nafngreindra sérfræðinga á því hvort ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu hans frá því miska- og örorkustig hans var metið vegna umferðarslyss sem hann lenti í. Slíkt einhliða mat yrði ekki lagt til grundvallar og færi málatilbúnaður A því í heild sinni í bága við e- lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar var tekið fram að málinu hefði verið vísað frá héraðsdómi að aflokinni aðalmeðferð. Samkvæmt þessu og bókun í þingbók hefði A lýst gagnaöflun lokið og hefðu aðstæður því verið aðrar en í máli, sem dæmt var með dómi Hæstaréttar 23. október 2017 í máli nr. 648/2017. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

J var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að A með hnífi, fyrst utandyra við íbúð í Reykjavík og síðan á leið þeirri sem A hljóp undan J, en J hafði lagt margsinnis til A og stungið hann með hnífnum. Með hinum áfrýjaða dómi var J sakfelldur fyrir hluta þeirrar háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var brot hans talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að J hefði í umrætt sinn lagt margsinnis til A eins og lýst væri í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi. Að mati Landsréttar var framburður ákærða í héraði um að hann hefði gætt þess að stinga brotaþola þannig með hnífnum að hann hlyti ekki bana af talinn ótrúverðugur, auk þess sem talið var að lýsingar hans hvað þetta varðaði hefðu verið misvísandi. Þá var tekið undir það mat vitnisins I, sérfræðilæknis, að ákærði hefði ekki getað haft fulla stjórn á því hvar hann stakk A og hversu djúpt hnífslagið gengi. Var samkvæmt þessu talið að J hefði látið sér í léttu rúmi liggja hvort líftjón hlytist af verknaði hans. Hann hefði því gerst sekur um tilraun til manndráps og brot hans verið réttilega heimfært til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga í ákæru. Við ákvörðun refsingar J var litið til 1., 2. og 3. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing J ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var J gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.

BS var sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi, sbr. 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa í tvö aðgreind skipti veist að þáverandi sambýliskonu sinni A með fjölþættu líkamlegu ofbeldi sem fól í sér endurtekna ógn við heilsu hennar og olli henni líkamlegum meiðslum. Jafnframt var BS sakfelldur fyrir tilraun til hylmingar, sbr. 254. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga með því að hafa í fórum sínum illa fengið reiðhjól. Aðrir ákæruliðir voru ekki til endurskoðunar fyrir Landsrétti. Við ákvörðun refsingar var höfð hliðsjón af sakaferli BS og jafnframt litið til 1. til 3. tl. og 5. til 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 78. gr., sbr. 77. gr., almennra hegningarlaga. Refsing BS var ákveðin fangelsi í 18 mánuði og honum gert að greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur og B 978.314 krónur í skaða- og miskabætur.

A höfðaði mál á hendur Í og S og krafðist skaðabóta á grundvelli 13. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna missis framfæranda, en eiginmaður hennar lést eftir meðferð á sjúkrahúsi. S greiddi A hámarksbætur samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. Þá viðurkenndi Í bótaskyldu gagnvart A að tiltekinni fjárhæð en að frádreginni þeirri greiðslu sem S hafði innt af hendi. Snerist ágreiningur aðila um það við hvaða vísitölu ætti að miða framreikning skaðabóta samkvæmt 4. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Héraðsdómur féllst á það með Í að miða ætti við lánskjaravísitölu og var Í gert að greiða A þá fjárhæð sem Í hafði viðurkennt. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu með vísan til lögskýringargagna og dóms Hæstaréttar í máli nr. 142/2014 að skýra bæri ákvæði 1. mgr. 15. gr. skaðabótalaga sem svo að hámark skaðabóta samkvæmt 4. mgr. 7. gr. laganna tæki breytingum miðað við lánskjaravísitölu frá og með gildistöku laganna. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

M var sakfelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa svipt A lífi fyrir utan heimili hans. Í dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsenda um annað en einkaréttarkröfur systkina A, en ákærði var sýknaður af þeim. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að atlaga M væri ofsafengin og hrottaleg og hélt hann henni áfram þótt hinn látni lægi hreyfingarlaus á jörðinni og að M ætti sér ekki sérstakar málsbætur. Með hliðsjón af 1.-8. tölulið 1. mgr. 70. gr. þótti refsing MM hæfilega ákveðin fangelsi í sextán ár. Þá var M gert að greiða B, C, E, G og H miskabætur.

X var sakfelldur í héraði fyrir að hafa sent fyrrverandi eiginmanni A smáskilaboð með kynferðislegum myndum af A og smáskilaboð með myndbandi sem sýndi A í kynferðislegum athöfnum samkvæmt ákærulið I.2 í ákæru, dagsettri 28. október 2021, sem og að hafa sent A tölvupóst með fjórum ljósmyndum í viðhengi en tvær myndanna sýndu A veita X munnmök, sbr. ákærulið I.3 í sömu ákæru. Héraðsdómur heimfærði háttsemi X undir 199. gr. a, sbr. áður 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi Landsréttar var sakfelling X staðfest. Var háttsemi X samkvæmt ákærulið I.2 heimfærð undir 199. gr. a og 233. gr. b almennra hegningarlaga, en háttsemi hans samkvæmt ákærulið I.3 var heimfærð undir 209. gr. og 233. gr. b almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að brot hans fólu í sér grófa röskun á friðhelgi einkalífs A og væri til þess fallið að valda þeim sem fyrir því yrði andlegu tjóni eða hugarangri. Þá væri ávallt hætta á því að myndefni af þessum toga færi í stjórnlausa dreifingu á internetinu. Einnig var tekið tillit til þess að tafir höfðu orðið á meðferð málsins. Að öllu þessu virtu og með vísan til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 78. gr., sbr. 1. mgr. 77. gr., almennra hegningarlaga, var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 500.000 krónur í miskabætur.

Kært var ákvæði dóms héraðsdóms þar sem kröfum A og fleiri á hendur F vegna ætlaðra ólögmætra ráðstafana og málsmeðferðar barnaverndar var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A o.fl. byggðu á því að starfsmenn barnaverndar hefðu valdið þeim tjóni við meðferð barnaverndarmáls er laut að málefnum D, E, B og C. Umræddir starfsmenn barnaverndar hafi verið starfsmenn byggðasamlags sem F og fjögur önnur sveitarfélög stóðu að um Félags- og skólaþjónustu Þ. Í héraðsdómsstefnu hafi í engu verið vikið að því hvort og þá með hvaða hætti starfsmenn F hafi komið að málefnum A o.fl. og meðferð máls þeirra og þá með hvaða hætti F gæti borið ábyrgð á ætluðu tjóni A o.fl. Af héraðsdómsstefnu yrði ekki heldur með vissu ráðið á grundvelli hvaða atvika og málsástæðna A teldi sig geta krafið F um bætur. A hafi ekki verið aðili að barnaverndarmáli D, E, B og C og lytu málsástæður A o.fl. í engu að tilgreindum afskiptum barnaverndar að málefnum A. Málatilbúnaður A o.fl. uppfyllti því ekki kröfur d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og yrði ekki hjá því komist að vísa kröfum A o.fl. á hendur F sjálfkrafa frá héraðsdómi. Var hið kærða ákvæði dómsins um frávísun á dómkröfum A o.fl. á hendur F staðfest.

A krafði V hf. um bætur úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðar sem bakkað hefði verið á kyrrstæða bifreið sem A hafi setið í. V hf. samþykkti í fyrstu bótaskyldu vegna slyssins en breytti síðar afstöðu sinni á þeim grundvelli að ósannað væri að áreksturinn hefði átt sér stað. A höfðaði þá mál á hendur V hf. til heimtu bóta fyrir líkamstjón sem hann hefði hlotið í árekstrinum. Í dómi Landsréttar var litið til þess að í málinu lægju fyrir gögn um tjón á bifreið þeirri sem A sat í og sem V hf. hefði bætt. Ekkert yrði ráðið af ljósmyndum af bifreið þeirri sem A sat í um að orsök skemmda á henni væri önnur en lýst hefði verið í tilkynningu um tjónið og ekki lægju fyrir önnur gögn í málinu sem gætu veitt vísbendingar í þá veru. A hefði ekki haft umráð hinnar bifreiðarinnar og yrði ekki látinn bera hallann af því að engin gögn lægju fyrir um tjón á henni. Ökumaður þeirrar bifreiðar hefði komið fyrir Landsrétt og borið um atvik með sama hætti og A. Þá yrði A ekki látinn gjalda þess við sönnun atvika að lögregla hefði ekki verið kölluð til. Loks gæti það ekki haft þýðingu við mat á sönnun þótt A og ökumaður hinnar bifreiðarinnar hefðu þekkst fyrir slysið. Taldi Landsréttur að leiddar hefðu verið nægar líkur að því að hið bótaskylda atvik hefði átt sér stað. Þá hefðu ekki verið færðar sönnur á að A hefði valdið tjóni sínu af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Var V hf. gert að greiða A umkrafðar bætur.

E var ákærður samkvæmt 1. ákærulið fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, nú 1. mgr. 199. gr. a sömu laga, fyrir að hafa, er hann var stuðningsfulltrúi á sambýli, tekið upp myndbrot af vistmanni á sambýlinu, brotaþola, er hann lá nakinn í rúmi sínu og handlék ber kynfæri sín og sent myndbrotið með samskiptaforriti á vitnið A. Var brot ákærða samkvæmt 1. ákærulið jafnframt heimfært til 138. gr. hegningarlaga sem mælir fyrir um heimild til refsiþyngingar, hafi opinber starfsmaður gerst sekur um refsilagabrot með verknaði sem telja verður misnotkun á stöðu hans og við því broti því er ekki lögð sérstök refsing sem broti í embætti eða sýslan. Var E jafnframt ákærður samkvæmt 2. ákærulið fyrir hótunarbrot samkvæmt 233. gr. hegningarlaga með því að hafa viðhaft nánar tilgreindar hótanir í garð vitnisins A gegnum samskiptaforrit. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu E fyrir brot samkvæmt 1. ákærulið sem var refsivert samkvæmt 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. nú 1. mgr. 199. gr. a. sömu laga. Fram kom að í ljósi gagna málsins lægi ekkert fyrir í málinu því til stuðnings að ákærði hefði stöðu sinnar vegna sem stuðningsfulltrúi eða á grundvelli heimildar í lögum getað tekið eða haft áhrif á ákvarðanir um réttindi eða skyldur heimilismanna á sambýlinu. Að því gættu og jafnframt í ljósi túlkunar hugtaksins opinber starfsmaður í skilningi 138. gr. hegningarlaga, sem og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, var staðfest niðurstaða hans um að sýkna bæri ákærða af þeim sakargiftum í 1. ákærulið sem lutu að broti í opinberu starfi samkvæmt ákvæðinu. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu fyrir hótunarbrot samkvæmt 2. ákærulið, refsingu ákærða og greiðslu miskabóta.