Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að leiða fyrir héraðsdóm tvo nánar tilgreinda sérfræðinga sem unnið höfðu álitsgerð á grundvelli heimildar 1. mgr. 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í úrskurði Landsréttar var rakið að tíðkast hefði að sérfræðingar sem staðið hefðu að álitsgerð á grundvelli 1. mgr. 10. gr. skaðabótalaga kæmu fyrir dóm til að svara spurningum um niðurstöður sínar með sama hætti og dómkvaddir matsmenn. Að teknu tilliti til þess að við vinnslu sérfræðiálitsins, sem kröfugerð A væri reist á, hefði Í ásamt S verið gefið færi á að gæta hagsmuna sinna með framlagningu viðbótargagna, væri rétt að veita A, með lögjöfnun frá 65. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála heimild til að leiða þá sérfræðinga sem að henni hefðu staðið fyrir dóm til skýrslugjafar. Væri þá jafnframt tekið mið af meginreglu réttarfars um jafnræði málsaðila. Einnig væri til þess að líta að ekki hefði verið teflt fram neinum haldbærum rökum sem gæfu tilefni til að álykta að skýrslugjöfin væri bersýnilega tilgangslaus, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var því fallist á kröfu A um að honum væri heimilað að leiða sérfræðingana fyrir dóm til skýrslugjafar við aðalmeðferð málsins í héraði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn T hf. var vísað frá dómi. Héraðsdómur benti á að A hefði aflað álits þriggja nafngreindra sérfræðinga á því hvort ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu hans frá því miska- og örorkustig hans var metið vegna umferðarslyss sem hann lenti í. Slíkt einhliða mat yrði ekki lagt til grundvallar og færi málatilbúnaður A því í heild sinni í bága við e- lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar var tekið fram að málinu hefði verið vísað frá héraðsdómi að aflokinni aðalmeðferð. Samkvæmt þessu og bókun í þingbók hefði A lýst gagnaöflun lokið og hefðu aðstæður því verið aðrar en í máli, sem dæmt var með dómi Hæstaréttar 23. október 2017 í máli nr. 648/2017. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Með dómi héraðsdóms var B falin forsjá C, dóttur A og B, og skyldi lögheimili hennar vera hjá B. Þá var mælt fyrir um umgengni A og B við C. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu væri deilt um forsjárhæfni málsaðila og það hvers konar fyrirkomulag forsjár og umgengni væri dóttur þeirra fyrir bestu. Hefði héraðsdómi því verið rétt að kveðja sérfróðan meðdómsmann til setu í dómi, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var jafnframt vísað til þess að við meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefði dómurinn falið sálfræðingi, sem ekki var dómkvaddur sem matsmaður í málinu, önnur verkefni en að kanna viðhorf C og skila álitsgerð um það til dómsins. Með þessu hefði héraðsdómur farið út fyrir þær heimildir sem honum væru fengnar með 1. mgr. 43. gr., sbr. 3. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003. Hinn áfrýjaði dómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.