Stefnandi, stéttarfélag, lét endurhanna húsnæði sem hann keypti undir starfsemi sína. Framkvæmdin var boðin út. Skömmu eftir að starfsemi hófst í húsnæðinu fór gólfefnið, parket, að belgjast upp frá gólfinu. Stefnandi stefndi hönnuði endurbótanna, seljanda gólfefnisins og verktaka að endurbótunum, sem og tryggingafélögum þeirra til greiðslu skaðabóta vegna tjónsins á gólfefninu. Talið var að hönnuðurinn, seljandi parketsins og verktakinn væru sérfræðingar, hver á sínu fagsviði. Talið var að þeim hefði öllum orðið á saknæm mistök, hverjum á sínu sérsviði og að orsakatengsl væru á milli mistaka þeirra og þess tjóns sem varð á gólfefni í húsnæði stefnanda. Fallist var á bótaskyldu þeirra sem og greiðsluskyldu tryggingarfélaganna sem höfðu selt þessum stefndu atvinnurekstrartryggingu.
Stefnandi slasaðist þegar hann ók bifhjóli inn á lokaðan vegarkafla og féll með hjólinu ofan í 4 metra djúpan skurð. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi sem ætti að leiða til minni skerðingar á bótarétti en sú 50% skerðing sem uppgjör stefnda miðaðist við. Stefnandi var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að halda áfram för þegar honum var ljóst að hann var kominn inn á lokað vinnusvæði sem ekki var ætlast til að ekið væri um. Merkingar inni á vinnusvæðinu voru ekki í samræmi við reglur Vegagerðarinnar, auk þess sem ósnnað var að aksturshraði stefnanda hefði verið með þeim hætti að hann hafi gert háttsemi stefnanda sérstaklega vítaverða. Ekki var fallist á að stefnda væri heimilt að skerða bætur um helming, heldur að hámarki um þriðjung.
S var ákærð fyrir manndráp og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn með því að hafa á Landspítalanum, þar sem S starfaði sem hjúkrunarfræðingur, svipt A lífi með því að þröngva ofan í hana innihaldi úr tveimur flöskum af næringardrykk, en S hafi hellt drykknum upp í munn A á meðan henni var haldið að fyrirskipan S, þrátt fyrir að A gæfi til kynna að hún vildi ekki drykkinn, allt með þeim afleiðingum að drykkurinn hafnaði í loftvegi hennar, sem hindraði loftflæði um lungun og olli öndunarbilun svo að A kafnaði Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr. sbr. 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn. Í dómi Landsréttar var framburður þriggja vitna að atvikinu metinn mun trúverðugri en framburður S og talið hafið yfir skynsamlegan vafa að umrætt sinn hefði S þröngvað næringardrykk ofan í A með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þá þótti miðað við gögn málsins og framburð vitna, og þrátt fyrir að mörk væru á því vægi sem skýrslu um útvíkkaða réttarkrufningu yrði gefið við sönnunarmat, hafið yfir skynsamlegan vafa að með háttsemi sinni hefði S svipt A lífi og þá með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þrátt fyrir að ýmis atriði sem S bæri ekki ábyrgð á hefðu stuðlað að því að atvikið gat átt sér stað og haft áhrif á rás atburða breyttu þau því ekki að ákæra málsins tæki til nánar tiltekinnar háttsemi S, er haft hefði nánar tilteknar afleiðingar, og teldust bæði háttsemin og afleiðingar hennar sannaðar. Ósannað þótti að S hefði haft ásetning til að svipta A lífi og var því brot hennar ekki fært undir 211. gr. hegningarlaga. Þá var ekki talið unnt að staðhæfa að í háttsemi S hefði falist vísvitandi stórfelld líkamsárás sem færð yrði undir 2. mgr. 218. gr. sömu laga. S var á hinn bóginn sakfelld fyrir brot gegn 215. gr. laganna, enda hefði hún sýnt af sér gáleysi með háttseminni. Þá var hún einnig sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012. Rúmt ár var liðið síðan hinn áfrýjaði dómur gekk í héraði og talsvert á fimmta ár síðan atvik gerðust. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sú niðurstaða staðfest að fresta ákvörðun refsingar ákærðu skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að S bæri að greiða dánarbúi B 2.760.884 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
A var skipverji um borð í fiskiskipi í veiðiferð sem hófst 27. september 2020. Veiðiferðinni lauk 20. október sama ár þar sem veikindi vegna heimsfaraldurs Covid- 19 herjuðu á áhöfnina. A höfðaði mál á hendur S, skipstjóra skipsins, E, framkvæmdastjóra útgerðar skipsins og V, útgerðarstjóra, og krafði þá um greiðslu miskabóta vegna heilsutjóns sem hann rakti til háttsemi þeirra í tengslum við veikindi A í veiðiferðinni. Með dómi héraðsdóms var S dæmdur til að greiða A miskabætur en E og V voru sýknaðir af kröfum A. Var niðurstaða héraðsdóms byggð á því að S hefði sýnt af sér stórfellt gáleysi gagnvart heilsu A og velferð hans með tilgreindri háttsemi en E og V voru hvorki taldir bera ábyrgð á skipverjum um borð í fiskiskipinu né ábyrgð á verkum S. Í dómi Landsréttar var talið að ekki lægi fyrir að S hefði með viðbrögðum sínum við veikindum skipverja, þar á meðal A, sýnt af sér stórfellt gáleysi. Var hann því sýknaður af miskabótakröfu A. Þá var niðurstaða héraðsdóms um sýknu E og V staðfest.
Ákærða voru gefin að sök alvarleg brot gegn eiginkonu sinni. Í ákærulið I var honum gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Háttsemin sem lýst var í ákæru var talin sönnuð en ekki að hann hafi haft ásetning til manndráps. Var brotið heimfært til 2. mgr. 218. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Hann var einnig sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi sem lýst var í ákærulið II. Þrátt fyrir að ákærði hafi verið greindur með heilabilun var hann talinn sakhæfur og að ætla mætti að refsing gæti borið árangur. Hann var dæmdur til tólf ára fangelsisvistar. Þá var honum gert að greiða miskabætur og útfararkostnað.
Ákærða sakfelld fyrir manndráp af gáleysi í opinberu starfi og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn. Ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið.
Bótaskylda var felld á stefnda tryggingafélag þar sem fallist var á með stefnanda að tryggingartaki, vinnuveitandi stefnanda, hefði eins og hér stóð á, ekki tryggt nægilega öruggar vinnuaðstæður þegar stefnandi varð fyrir slysi við vinnu sína.
Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu tryggingafélags vegna tjóns sem hún varð fyrir í vinnuslysi er hún rann í hálku á rampi fyrir utan verslun sem hún starfaði í, en vinnuveitandi hennar hafði keypt frjálsa ábyrgðartryggingu af tryggingafélaginu.
Ákærða var gefið að sök brot gegn 1. mgr. 202. gr., sbr. 204. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við 14 ára stúlku, án þess að gæta nægjanlegrar varúðar um aldur stúlkunnar. Ekki var talið sannað að ákærði hafi haft ástæðu til að draga í efa frásögn stúlkunnar sjálfrar um að hún væri 15 ára og var ákærði því sýknaður og bótakröfu vísað frá dómi.
Ágreiningsefni málsins um heimfærslu háttsemi X til refsiákvæða laut að því hvort hún skyldi heimfærð til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga eða til. 2. mgr. 218. gr. sömu laga en ágreiningslaust var hins vegar að háttsemi X mætti færa undir 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b laganna. Í Landsrétti var háttsemin heimfærð undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Hæstaréttar var rakið að í málinu lægi ekki fyrir játning X um ásetning til manndráps og ekkert yrði ráðið af framburði hans um huglæga afstöðu til afleiðinga atlögunnar að brotaþola. Þá væri öðrum vitnum um verknaðinn ekki til að dreifa. Yrði því að ráða hina huglæga afstöðu X, þar á meðal um hvað hann hlaut að gera sér grein fyrir um afleiðingar líkamsárásarinnar, af því sem taldist sannað í dómi Landsréttar um sjálfan verknaðinn. Hæstiréttur vísaði til þess að árás með skotvopni eða hníf sem beinist að viðkvæmum stöðum á líkama svo sem höfði, hálsi, brjóstkassa og kviði hefði oftar leitt til þess að ásetningur telst sannaður þegar ákært hefur verið fyrir tilraun til manndráps en þegar um aðrar verknaðaraðferðir hefur verið að ræða. Þá vísaði rétturinn til þess að í þeim dómum sem Landsréttur skírskotaði sérstaklega til í niðurstöðu sinni hefði slíkum vopnum og verknaðaraðferðum verið beitt en svo háttaði ekki til í þessu máli þótt lagt væri til grundvallar að árásin hefði verið ofsafengin og beinst að viðkvæmum líkamshlutum. Þá yrðu heldur ekki dregnar haldbærar ályktanir um ásetning X til manndráps af háttalagi hans daginn og nóttina fyrir árásina eða í framhaldi af henni. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að varhugavert væri að telja fram komna fulla sönnun þess að X hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana brotaþola heldur yrði að miða við að um hefði verið að ræða stórfellt gáleysi X til afleiðinga verknaðarins. Yrði brot X því ekki fært undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga heldur 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár og honum gert að greiða brotaþola 3.000.000 króna í miskabætur.
Sakfell fyrir ölvunarakstur og líkamsmeiðingar af gáleysi.
Sýknað af ákæru um brot gegn lögum um atvinnuréttindi útlendinga
Manndráp og líkamsmeiðing af gáleysi í tengslum við umferðarslys.
Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn barni, sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa inni í tjaldi látið A hafa við sig munnmök og stungið fingri inn í leggöng hennar. Ágreiningur um sönnun í málinu var afmarkaður við vitneskju X um réttan aldur A en er atvik gerðust var X á sautjánda ári en A á því fjórtánda. Í dómi réttarins kom fram að með vísan til framburða vitna lægi ekkert fyrir í málinu um vitneskju X um aldur A fyrr en tilgreint vitni kallaði inn í tjaldið til hans og A en ekki var um það deilt í málinu að X hætti þá kynmökum við A. Varð af þeim sökum ekki, gegn eindreginni neitun X, staðhæft að hann hefði af ásetningi haft kynferðismök við barn umrætt sinn. Var hann því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við úrlausn málsins kom jafnframt til skoðunar hvort X hefði sýnt af sér gáleysi um aldur A og þar með gerst brotlegur við 1. mgr. 204. gr., sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar var skírskotað til þess sem fram var komið um að X hefði verið stöðugur í framburði sínum um að hann hefði fyrst fengið að vita aldur A þegar umrætt vitni kallaði inn í tjaldið til hans og A. Þá hefði hann borið að hann hafi talið hana einu ári yngri en hann. Í málinu lægju ekki fyrir ljósmyndir af A eða aðrar upplýsingar um útlit hennar og atgervi er atvik gerðust. Af framburði vitna yrði ekki heldur ráðið að X hefði búið yfir upplýsingum eða þekkingu sem hefði átt að gefa honum tilefni til að ganga úr skugga um aldur A eða tilefni til að sýna sérstaka aðgæslu að því leyti. Þá yrði jafnframt að líta til þess að X var á sautjánda ári er atvik gerðust en ekki væru gerðar jafn ríkar aðgæslukröfur til manna á hans aldri og þeirra sem eldri væru. Var því ekki metið X til refsiverðs gáleysis að hafa ekki gengið sérstaklega úr skugga um aldur A áður en þau höfðu kynmök. Var hann því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 204. gr., sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga.
Ákæruvaldið (
Hrafnhildur M. Gunnarsdóttir saksóknari)
gegn
X (
Oddgeir Einarsson lögmaður)
Ákærða var gefið að sök kynferðisbrot gegn barni en ágreiningur málsins um sönnun var afmarkaður við vitneskju ákærða um réttan aldur brotaþola. Í ákæru var háttsemin talin varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við aðalmeðferð málsins í héraði var bókað af hálfu sækjanda að háttsemi ákærða kynni til vara að eiga undir 204. gr., sbr. 1. mgr. 202. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi héraðsdóms var ákærði sýknaður af broti gegn 1. mgr. 202. gr. laganna og taldi dómurinn sér ekki unnt að fjalla um gáleysi ákærða um aldur brotaþola þar sem verknaðarlýsing ákæru og heimfærsla ætlaðs brots hefði ekki tekið nægjanlega til slíks brots. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða að sýkna ákærða af broti gegn 1. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940. Öfugt við héraðsdóm taldi Landsréttur hins vegar að unnt hefði verið að fjalla um ætlað gáleysi ákærða um aldur brotaþola. Rökstutt var að verknaðarlýsing hins refsinæma verknaðar væri í meginatriðum hin sama hvort sem ákært væri fyrir ásetningsbrot eftir 1. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940 eða brot framið af gáleysi samkvæmt 204. gr. laganna. Þá var rakið að ekki hefði verið skylt að fjalla um huglæga afstöðu ákærða til brotsins í ákæru enda skæru dómstólar úr um saknæmi verknaðar. Með hliðsjón af sönnunarfærslu og ágreiningsatriðum málsins var jafnframt talið að vörnum ákærða hefði ekki orðið áfátt við breytta heimfærslu brotsins til lagaákvæða. Við mat á ætluðu gáleysi ákærða var í dómi Landsréttar meðal annars rakið að hvorki yrði ráðið af framburði vitna né gögnum málsins að ákærði hefði búið yfir upplýsingum sem hefðu átt að gefa honum tilefni til að ganga úr skugga um aldur brotaþola. Þá yrðu ekki gerðar sömu aðgæslukröfur til ákærða og þeirra sem eldri væru. Var það því ekki metið ákærða til refsiverðs gáleysis að hafa ekki gengið sérstaklega úr skugga um aldur brotaþola áður en þau höfðu kynmök. Ákærði var því sýknaður.
S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A, rifið í hægri hönd hans og snúið upp á fingur hans með nánar tilgreindum afleiðingum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess dráttar sem hafði orðið á málinu sem S yrði ekki kennt um. Með brotinu rauf S skilorð eldri dóms og var dómurinn því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og með vísan til 1., 3., 4., og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga. Þá var S gert að greiða A 150.000 krónur í miskabætur.
Stefnandi slasaðist við vinnu sína við gúmmípressu. Dómurinn taldi að það verklag sem hafði tíðkast við vélina sem stefnandi vann við hefði ekki verið fyllilega öruggt. Einfalt og ódýrt var að gera það öruggt og sú aðferð hafði verið notuð við aðrar vélar á sama verkstæði. Talið var að í samanburði við langvarandi aðgerðaleysi vinnuveitandans yrði augnabliks aðgæsluleysi stefnanda ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis.
S hf. höfðaði mál gegn V hf., H hf. og R til endurkröfu vátryggingabóta sem S hf. hafði greitt úr húftryggingu L ehf. vegna tjóns sem varð á kranabifreið í umráðum L ehf. Málavextir voru þeir að L ehf. leitaði eftir því við H hf. að fá R tímabundið til starfa við að stjórna tiltekinni kranabifreið í útseldri tímavinnu. Þegar tjónið varð var R að hífa svokölluð andvægi á kranann sem var hluti af búnaði hans og nauðsynlegt fyrir notkun hans en við það valt hann á hliðina. Hefðu andvægin virst tvískipt en voru í raun þrískipt og voru því til viðbótar 3,85 tonn á króknum. Í dómi Hæstaréttar var fallist á það með Landsrétti að R hefði sýnt af sér gáleysi með því að ganga ekki úr skugga um hver væri þyngd andvægjanna sem hann hefði verið að hífa og að þar sem hann hefði ekki til frekara öryggis dregið út stoðfætur kranans. Við sakarmatið gagnvart R var litið til þess sem fram kom í skoðunarskýrslu fulltrúa vinnueftirlitsins um að andvægin virtust vera tvískipt og að R hefði ekki áttað sig á því hvað hefði orsakað óhappið fyrr en honum hefði verið bent á að þau væru í þremur hlutum en ekki tveimur. Að þessu gættu var talið ósannað að R hefði í umrætt sinn sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Þá var með vísan til heildstæðs mats á atvikum talið að R í skilningi reglunnar um vinnuveitandaábyrgð hefði verið starfsmaður L ehf. þegar tjónið varð þótt hann hefði starfað við verkið í útseldri vinnu frá H hf. og fengið greidd laun frá því félagi.Voru því H ehf. og V hf. sýknuð af kröfum S hf. Þá var talið ósanngjarnt í skilningi 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga að R yrði krafinn um bætur vegna tjónsins
Karlmaður sýknaður af kynferðislegri áreitni gagnvart stúlku þá er hann var 21 árs og hún 14 ára.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Kristmundur Stefán Einarsson saksóknarfulltrúi) gegn
Zenonas Gilaitis
Sakfellt fyrir líkamsmeiðingu af gáleysi og umferðarlagabrot í tengslum við umferðarslys.
SA hf. höfðaði mál gegn VÍS hf., HM hf. og R til endurkröfu vátryggingabóta sem SA hf. hafði greitt úr húftryggingu LS ehf. vegna tjóns sem varð á kranabifreið í umráðum LS ehf. SA hf. hélt því fram að R hefði valdið tjóninu með saknæmum hætti og bæri HM hf. ábyrgð á því tjóni á grundvelli vinnuveitandaábyrgðar þar sem hann væri starfsmaður félagsins. Þá reisti SA hf. kröfu sína gegn VÍS hf. á því að HM hf. hefði haft frjálsa ábyrgðartryggingu hjá VÍS hf. sem tekið hafi til þess tjóns sem starfsmaður HM hf. hefði valdið. Í dómi Landsréttar kom fram að störf R hefðu verið unnin í verktöku hjá LS hf. og um útselda vinnu á vegum HM hf. hefði verið að ræða. Á grundvelli heildstæðs mats á atvikum teldist LS ehf. fremur en HM hf. hafa haft stöðu vinnuveitanda gagnvart R í umrætt sinn. Ætti SA hf. því ekki endurkröfu á hendur HM hf. né VÍS hf. Þá þætti SA hf. ekki hafa sýnt fram á að tjónið hefði orsakast af stórfelldu gáleysi R og með vísan til 23. gr. skaðabótalaga yrði hann ekki krafinn um skaðabætur vegna þess. Voru VÍS hf., HM hf. og R því sýknaðir af kröfum SA hf.
Ákæruvaldið (
Sigurður Hólmar Kristjánsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
Karlmaður sakfelldur vegna umferðaróhapps
Vinnuveitandi sýknaður af skaðabótakröfu starfsmanns sem slasaðist í starfi í tengslum við akstur brettatjakks í vöruhúsi.
Gáleysi. Kynferðisbort. Sýkna
Ákærði var dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir manndráp af gáleysi og brot gegn umferðarlögum. Þá var hann sviptur ökurétti í 10 mánuði.
Sýkna af skaðabótakröfu vegna hlutabréfakaupa.
Hafnað var kröfu um greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu vátryggingartaka vegna vinnuslyss.
Sakfellt fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot.
Stefndu voru sýknaðir af kröfu um miskabætur vegna umferðarslyss þar sem ekki var talið að um stórfellt gáleysi væri að ræða.
Ákæruvaldið (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Jóni Valdimar Jóhannssyni (
Jón Egilsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás. Afleiðingar árásarinnar voru raktar til gáleysis hans. Var hann dæmdur í 10 mánaða fangelsi en vegna dráttar á málinu var refsingin skilorðsbundin að öllu leyti.
Ákærðu sakfelld fyrir peningaþvætti og dæmd til fangelsisvistar. Þá var fallist á upptökukröfur ákæruvalds.
Stefndi fasteignasali var talinn hafa sýnt af sér gáleysi í störfum sínum með því að í söluyfirliti og kaupsamningi um einbýlishúsalóð sem stefnandi keypti voru ófullnægjandi og villandi upplýsingar um stöðu gatanagerðargjalda. Var stefndu gert að greiða stefnanda bætur sem nam mismun á álögðum gatnagerðargjöldum og þeim sem þegar hafði verið greitt þegar kaupin fóru fram enda hafi upplýsingar í framangreinum skjölum gefið stefnanda tilefni til að ganga út frá því að gjöldin væru að fullu greidd.
Ákæruvaldið (
Eyþór Þorbergsson fulltrúi)
gegn
Jóhanni Frey Frímannssyni (
Almar Þór Möller lögmaður)
J var dæmdur í 8 mánaða fangelsi, skilorðsbundið að hluta, fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum.
Ákærði dæmdur í 2 mánaða fangelsi fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi, akstur sviptur ökurétti undir áhrifum fíkniefna og vörslu fíkniefna. Ævilöng ökuréttarsvipting áréttuð og fíkniefni gerð upptæk.
Á það var fallist að vátryggingafélagi hefði verið heimilt að skerða bætur um helming úr húftryggingu vörubifreiðar og krana þar sem tjóninu hefði verið valdið með stórkostlegu gáleysi ökumanns bifreiðarinnar.
Ákæruvaldið (
Sigurður Pétur Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Jóni Sævari Sigurðssyni (
Saga Ýrr Jónsdóttir hdl)
Ákærða gefið að sök umferðarlagabrot og líkamsmeiðingar af gáleysi. Ákærði játaði brot sitt skýlaust. Ákvörðun refsingar ákærða var frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Fallist var á að vinnuveitandi stefnanda, sem slasast hafði á hné í vinnuslysi, bæri skaðabótaábyrgð á tjóni hans, og að hann ætti því rétt á bótum ábyrgðartryggingu vinnuveitandans.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í umferðarslysi þar sem sannað var að ökumaðurinn hafði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi.
Ákæruvaldið (
Margrét Unnur Rögnvaldsdóttir saksóknari)
gegn
Ingvari Júlíusi Óskarssyni (
Oddgeir Einarsson hrl)
I var ákærður fyrir þjófnað á bensíni og fyrir að hafa í tenglum við það brot sitt orðið valdur að eldsvoða sem haft hafi í för með sér almannahættu. Ákærði játaði þjófnaðarbrotið en neitaði sök að öðru leyti. Hann var sakfelldur fyrir bæði brotin en þó þannig að almannahættubrotið var metið sem gáleysisbrot og því heimfært til 167. gr. sbr. 164. gr. almennra hegningarlaga.
Kynferðisbrot. Gáleysi. Sýkna.
Sýknað af kröfu um miskabætur
Vátryggingarfélagi var gert að greiða helming slysabóta úr slysatryggingu launþega.
Ágreiningur um eigin sök vegna slyss í frítíma.
Stefnda gert að greiða stefnanda skaðbætur vegna líkamstjóns.
Kynferðisbrot, gáleysi.
Ákæruvaldið (
Hulda Elsa Björgvinsdóttir saksóknari)
gegn
Stefáni Þór Jansen (
Gizur Bergsteinsson hrl)
X var ákærður fyrir sifskapar- og frelsissviptingarbrot með því að hafa með ofbeldi veist að stúlkunni A, sem þá var tíu ára, og ekið með hana á afvikinn stað. Þá var hann einnig ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa meðan á framangreindri frelsissviptingu stóð meðal annars þuklað á líkama hennar, látið hana snerta getnaðarlim sinn og fróa sér, látið hana hafa við sig munnmök og sett fingur sinn í kynfæri hennar og endaþarm. X var sakfelldur fyrir brot gegn 193. gr., 1. mgr. 194. gr., 1. og 2. mgr. 202. gr., 1. mgr. 210. gr. a. og 1. mgr. 226. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot X þótti þaulskipulagt og brotavilji hans styrkur og einbeittur, auk þess sem það beindist að varnarlausu barni sem átti sér einskis ills von og varði í rúmar tvær klukkustundir. Var X dæmdur í 10 ára fangelsi jafnframt því sem honum var gert að greiða A 4.000.000 krónur í skaðabætur auk vaxta.
X var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að telja fram fjármagnstekjur að fjárhæð 120.026.444 krónur sem voru tekjur X af uppgjöri tveggja framvirkra skiptasamninga. Kröfu X um frávísun málsins var hafnað. Vísað var til þess að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði ekki verið talið að það færi í bága við bann við endurtekinni málsmeðferð þótt stjórnvöld hefðu áður gert manni að greiða skatt af álagi á skattstofn og sama manni væri síðan í öðru máli gerð viðurlög vegna sömu málsatvika. Þá varðaði það ekki frávísun málsins þótt skattrannsóknarstjóri eða sérstakur saksóknari hefði tjáð sig með almennum hætti um fyrirhugaða lagasetningu á sviði skattaréttar, enda væri slík umfjöllun saksókninni óviðkomandi. Ekki var heldur fallist á að tilteknir annmarkar á samningu héraðsdóms yllu því að ómerkja bæri dóminn. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þótt lögum hefði síðar verið breytt um skattlagningu fjármagnstekna breytti það engu um refsinæmi þess að skýra rangt eða villandi frá því sem máli skipti við álagningu tekjuskatts. Var málið því dæmt eftir gildandi skattalögum á þeim tíma er ákærði aflaði teknanna. Talið var að hagnaður X af gerð umræddra framvirkra skiptasamninga hefði falið í sér skattskyldar fjármagnstekjur og að ekki hefði staðið heimild til að draga frá þeim tap af öðrum sams konar samningum eða beinan kostnað við öflun teknanna. Ekki var fallist með X að um hefði verið að ræða tekjur í sjálfstæðri atvinnustarfsemi. Þá leysti það X ekki undan refsiábyrgð þótt samningsaðili hans hefði vanrækt skyldu sína til að standa skil á skattinum eftir lögum nr. 94/1996 um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur. X var fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða 21.000.000 krónur í sekt og skyldi átta mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.
Leigusali sýknaður af skaðabótakröfu leigutaka vegna tjóns sem leigutakinn taldi sig hafa orðið fyrir er myglusveppur fannst í hinu leigða húsnæði.
X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa í tvö aðgreind skipti haft kynferðismök við A, sem þá var 14 ára, gegn greiðslu, án þess að gæta nægjanlegrar varúðar um aldur piltsins. Var háttsemin talin varða við 1. mgr. 202. gr., sbr. 204. gr., og 2. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en rétt þótti að fresta fullnustu 9 mánaða af refsingunni skilorðsbundið í 3 ár sökum þess að meðferð málsins hafði dregist úr hömlu, af ástæðum sem X varð ekki um kennt. Þá var X gert að greiða A 600.000 krónur í miskabætur.
A höfðaði mál gegn B hf. og V hf. og krafðist greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem hann varð fyrir í starfi hjá B hf. er stigi sem hann stóð í féll niður. Fyrir Hæstarétti var aðeins deilt um hvort A skyldi bera hluta tjóns síns sjálfur vegna eigin sakar. Að því virtu hve mikil sök B hf. var í samanburði við gáleysi sem A kynni að hafa sýnt við notkun stigans þóttu B hf. og V hf. ekki hafa tekist sönnun þess að A hefði af stórkostlegu gáleysi átt þátt í að tjónsatburður varð og að lækka bæri bætur til hans af þeim sökum á grundvelli 1. mgr. 23. gr. a. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var því fallist á kröfur A.