Stefnandi höfðaði skaðabótamál gegn stefnda sem lauk með dómi Hæstaréttar 26. júní 2024 í máli nr. 54/2023 þar sem stefndi var m.a. sýknaður að svo stöddu af þrautavarakröfu stefnanda. Tæplega sjö mánuðum síðar höfðaði stefnandi að nýju mál vegna þeirrar kröfu. Þar sem fyrri málshöfðun stefnanda rauf ekki fyrningarfrest bótakröfunnar, sbr. 1. mgr. 22. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, var krafan fyrnd við höfðun síðara málsins og stefndi því sýknaður af fjárkröfu stefnanda. Af þeim sökum var stefndi og sýknaður af kröfu stefnanda um staðfestingu kyrrsetningargerðar sem fram hafði farið til tryggingar skaðabótakröfunni.
Kaupendur einbýlishúss höfðuðu skaðabótamál á hendur seljendum hússins og löggiltum fasteignasala sem hafði milligöngu um kaupin. Seljendur höfðuðu á móti mál á hendur kaupendum og kröfðust 5.000.000 króna lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi gegn útgáfu afsals. Málin voru sameinuð og dæmd í einu lagi. For svo að kaupendur voru sýknaðir að svo stöddu af kröfum seljenda þar sem ekki var búið að efna þann hluta kaupsamnings er laut að viðgerðum á steinvegg á lóðarmörkum við nágrannahús. Seljendur voru talin bera hlutlæga ábyrgð gagnvart kaupendum vegna gáleysis fasteignasalans við upplýsingagjöf um fasteignina, en ekki stofnaðist þó til skaðabótaskyldu seljenda þar sem fasteignasalinn hafði lögboðna starfsábyrgðartryggingu fasteignasala. Var hann því einn dæmdur til að greiða kaupendum tæpar 9.000.000 króna í skaðabætur og 2.500.000 krónur í málskostnað. Dómkrafa kaupenda var sú að þeim yrði bætt ríflega 15.000.000 króna fjártjón.
Deilt um áhrif niðurstöðu þýsks dómstóls á réttarsamband málsaðila og skyldu stefnda til að greiða stefnanda skuld vegna ógreiddra reikninga vegna þjónustu sem stefnandi veitti stefnda á nánar greindu tímabili. Fallist var á það með stefnda að viðurkenna yrði niðurstöðu úrskurðar dómstóls í Köln í Þýskalandi fyrir réttarsamband málsaðila án þess að nokkurar sérstakrar málsmeðferðar væri þörf samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Þá var einnig fallist á það með stefnda að honum hafi verið heimilt að grípa til þeirra úrræða að halda eftir greiðslu til stefnanda til að tryggja hagsmuni sína þar sem stefndi væri bundinn af niðurstöðu hins þýska dómstóls og gæti því ekki farið í bága við fyrirmæli hans án þess að eiga í hættu á að baka sér bótaábyrgð og eftir atvikum refsiábyrgð. Var stefndi sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnanda.
S höfðaði mál og krafðist þess að Í yrði gert skylt að gefa út afsal til S fyrir bátnum B, ásamt öllu því sem honum fylgir, gegn greiðslu 3.500.000 króna. Málsatvik voru með þeim hætti að S og Í gerðu með sér samning um kaup S á bátnum B og skyldi kaupverð nema 10.000.000 króna. Eftir gerð kaupsamnings og greiðslu hluta kaupverðs kom í ljós að bátnum hafði verið úthlutað aflahlutdeild í makríl og deildu aðilar meðal annars um hverjum veiðiheimildir þessar tilheyrðu. Í dómi Landsréttar var rakið að með undirritun kaupsamningsins hefði S öðlast skilyrtan eignarrétt á hinum selda báti. Samkvæmt samningnum hvíldi sú skylda á honum að greiða eftirstöðvar kaupverðsins á þeim tíma sem um var samið og efna samningsskuldbindingar sínar að öðru leyti. Þá væri sérstaklega tekið fram í kaupsamningnum að afsalsgerð yrði þegar lokagreiðsla hefði verið innt af hendi. Í útgáfu afsals fælist að jafnaði yfirlýsing seljanda um að kaupandi hefði að fullu efnt skyldur sínar samkvæmt kaupsamningi. Af dómaframkvæmd mætti ráða, að þegar fiskveiðilöggjöf væri breytt á þann veg að veiðar sem áður voru frjálsar yrðu háðar takmörkunum, aflaheimildum úthlutað samkvæmt nýjum reglum á grundvelli fyrri veiðireynslu og ekkert kveðið á um það í kaupsamningi hverjum þær veiðiheimildir skuli tilheyra, eigi seljandi að jafnaði rétt á að fá þær veiðiheimildir framseldar. Samkvæmt því yrði að fallast á að Í hafi átt rétt á að fá í sinn hlut þær veiðiheimildir sem ágreiningur snerist um. S hefði neitað að samþykkja framsal á þessum réttindum til Í og því væri að óbreyttu ekki unnt að fallast á kröfur hans um að Í gæfi út afsal til hans fyrir bátnum. Þá hefði S hvorki greitt eftirstöðvar kaupverðsins í samræmi við efni kaupsamningsins né boðið fram greiðslu á vöxtum til fullnaðaruppgjörs á kaupverðinu. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í að svo stöddu.
Í dómi Hæstaréttar 23. maí 2023 í máli 45/2022 var komist að þeirri niðurstöðu að fjárgildi beins eignarréttar að jörðinni Vatnsenda væri ekkert en að óbeinu eignarréttindin sem ábúandi færi með á hverjum tíma samkvæmt ákvæðum erfðaskrárinnar frá 1938, fælu í sér að hann fari einn með umráða-, hagnýtingar- og ráðstöfunarrétt yfir Vatnsenda samkvæmt erfðaskránni, með þeim takmörkunum sem hún setur. Ábúanda beri einnig allar bætur fyrir landspjöll sem kunni að verða á jörðinni samkvæmt erfðaskránni sem einnig hafi mælt fyrir um rétt hans til að leita til handhafa opinbers valds til verndar eigninni, hvort heldur vegna eiginlegra landspjalla eða eignarnáms. Var sá dómur talinn vera bindandi í þessu tiltekna máli, sbr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Var því lagt til grundvallar í málinu að núverandi stefnandi og ábúandi á jörðinni Vatnsenda, sem tók við aðild málsins að mestu leyti ásamt dánarbúi upphaflegs stefnanda, sem lést í desember 2018, ætti rétt á bótum samkvæmt sáttargerðinni. Á grundvelli heimildar umhverfisráðherra 10. janúar 2007 tók stefndi 23. sama mánaðar eignarnámi 864 ha af landi jarðarinnar Vatnsenda. Þann 30. janúar 2007 undirrituð málsaðilar sáttargerð vegna eignarnámsins. Þar var samið um að stefndi greiddi vegna eignarnámsins peningagreiðslu að fjárhæð rúmlega 2,2 milljarðar króna auk þess að taka að sér að skipuleggja að lágmarki 300 lóðir undir sérbýli á landsvæði við Elliðavatn sem ekki var tekið eignarnámi og var því í umráðum stefnanda. Hið eignarnumda landsvæði var ekki verðmetið en í úrskurði matsnefndar eignarnámsbóta um málskostnað vegna sáttarinnar kom fram að verðmæti sáttargerðarinnar væri á bilinu 6,5 – 8 milljarðar króna. Hið eignarnumda landsvæði og landsvæðið sem til stóð að skipuleggja var innan vatnsverndarmarka á þessum tíma og því óheimilt að byggja þar. Stefndi gaf fyrirvaralaust loforð um að afhenda stefnanda svæðinu fullbúnu eigi síðar en í júní 2008. Vatnsverndarmörk fengust ekki færð fyrr en árið 2015 og þá aðeins á 2/3 hins umsamda landsvæðis en 1/3 var áfram innan vatnsverndar og því óheimilt að reisa þar mannvirki. Stefndi byggði á því að stefnandi hefði tekið á sig ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og að ómöguleiki sem stefnandi bæri ábyrgð á hefði valdið því að ekki var unnt að efna sáttina með vísan til greinar 2.2.1. Þá hefði málshöfðun stefnanda sem fer með mjög víðtæk óbein eignarréttindi í krafti erfðaskrár frá 1938 og hluta erfingja í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested, sem fer með beinan eignarrétt að jörðinni Vatnsenda, einnig komið í veg fyrir efndir á grundvelli ómöguleika því báðir aðilar hafi talið sig eiga tilkall til eignarnámsbótanna samkvæmt sáttargerðinni 30. janúar 2007. Var talið að grein 2.2.1 hafi aðeins getað falið í sér að stefnandi bæri kostnað og ábyrgð vegna einkaréttarlegra kvaða sem tengdust framkvæmd skipulagsins svo sem t.d. lóðarleigusamningum. Stefndi var talinn hafa borið ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og ábyrgst það með fyrirvaralausu loforði um afhendingu í síðasta lagi í júní 2008. Stefndi hafi því borið ábyrgð á því að ekki var unnt að efna sáttina en eftirfarandi dómsmál hefðu engu breytt um það. Var talið unnt að leggja matsgerð þar sem markaðsvirði fullbúinna byggingarlóða eftir skipulag var metið, til grundvallar fjárhæð bóta vegna 1/3 hluta landsvæðisins sem ekki má byggja á sökum vatnsverndar. Hins vegar bæri stefnanda aðeins bætur sem næmu kostnaði vegna skyldu stefnda til að skipuleggja byggingarlóðir vegna 2/3 hluta landsvæðisins utan vatnsverndarmarka, en í matsgerð væri ekki fjallað um það og ekki væri lagaheimild til að meta bætur að því leyti að álitum. Var stefndi því sýknaður að svo stöddu að því leyti. Einnig var fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabótaskyldu stefnda vegna missis leigutekna af 300 byggingarlóðum. Fallist var á að stefnda bæri að greiða vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 9. janúar 2013 þar sem hann hafi rofið fyrningu með birtingu stefnu í meðalgöngusök þann 9. janúar 2017. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um frávísun meðalgöngusakar þann 7. desember 2017 og höfðaði stefnandi mál þetta með birtingu stefnu þann 28. maí 2018, sem að mati dómsins varðaði sama sakarefni og í meðalgöngusök. Dómsmáli því sem erfingjar í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested höfðuðu á árinu 2014 á hendur stefnda þar sem gerð var krafa um að eignarnámsbætur samkvæmt sáttargerð frá 30. janúar 2007 tilheyrðu dánarbúinu, lauk ekki fyrr en með fyrrgreindum dómi Hæstaréttar 23. maí 2023. Var því talið að 1. málsliður 7. gr. laga nr. 38/2001 ætti við í málinu og því dæmdir dráttarvextir frá dómsuppsögudegi.
K, umboðsfyrirtæki hljómsveitarinnar S, höfðaði mál á hendur LE ehf., L ehf. LV ehf. og G vegna kröfu um greiðslu skuldar vegna tónlistarflutnings hljómsveitarinnar á tónlistarhátíðinni SS sumarið 2018. K byggði kröfu sína á hendur LE ehf. á því að framkvæmdastjóri félagsins hefði í viðtali við fjölmiðla gefið ábyrgðaryfirlýsingu fyrir hönd félagsins vegna skulda SP ehf. við flytjendur sem fram komu á umræddri tónlistarhátíð. K byggði kröfu sína á hendur L ehf. LV ehf. og G á því að þeir hefðu verið nátengdir SP ehf. og nýtt þá stöðu sína til þess að koma eignum þess félags undan kröfuhöfum og með því valdið K skaðabótaskyldu tjóni, meðal annars á grundvelli reglna um samsömun. Héraðsdómur féllst á kröfu K en með dómi Landsréttar voru L ehf., LV ehf. og G sýknuð að svo stöddu af kröfu K um greiðslu skaðabóta á þeim grundvelli að fyrir lægi dómur þess efnis að F, fyrrverandi fyrirsvarsmaður SP ehf., skyldi greiða K fjárkröfuna sem um ræðir og ekki væri fullreynt hvort krafan fengist greidd úr hendi F. Voru stefndu að öðru leyti sýknaðir af kröfu K. Hæstiréttur taldi að ekki hefði verið sýnt fram á að framkvæmdastjóri LE ehf. hefði haft heimild til þess að gefa yfirlýsingu þess efnis sem K byggði á í málinu. Var LE ehf. því sýknað af kröfu K. Af þeim sökum kom ekki til frekari skoðunar ábyrgð annarra stefndu á ætlaðri skuldbindingu LE ehf. þar sem til hennar hafði aldrei stofnast. Í dómi Hæstaréttar kom fram að Landsréttur hefði ekki tekið afstöðu til þess hvort gögn sem stefndu lögðu fram undir rekstri málsins í Landsrétti kæmust að við mat á hugsanlegri skaðabótaábyrgð L ehf., LV ehf. og G. Þá hafi Landsrétti borið að taka efnislega afstöðu til ætlaðrar skaðabótaskyldu þeirra og ekki staðið lagaskilyrði til þess að sýkna þá að svo stöddu. Vísaði Hæstiréttur til þess að óskipt ábyrgð fleiri en eins skuldara á kröfu kæmi ekki í veg fyrir að aflað yrði aðfararhæfs dóms gagnvart þeim öllum í einu dómsmáli eða fleirum meðan einhver hluti kröfunnar væri enn ógreiddur. Þar sem ætluð skaðabótakrafa K hefði verið orðin gjaldfær fyrir dómtöku málsins í héraði hafi engin efni verið til að sýkna L ehf., LV ehf. og G að svo stöddu með vísan til 2. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var dómur Landsréttar því ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný um kröfu K á hendur L ehf., LV ehf. og G á grundvelli ætlaðrar skaðabótaskyldu.
K, umboðsfyrirtæki hljómsveitarinnar S, höfðaði mál vegna kröfu um greiðslu skuldar vegna tónlistarflutnings hljómsveitarinnar á tónlistarhátíðinni SS sumarið 2018. K hafði áður höfðað mál til heimtu kröfunnar á hendur SP ehf., félaginu sem hélt tónlistarhátíðina, og fyrirsvarsmanni þess félags, FÓ. Félagið var síðar úrskurðað gjaldþrota og lauk skiptum á búinu án þess að krafan fengist greidd. Máli K gegn FÓ lyktaði á hinn bóginn með því að FÓ var gert að greiða K fjárkröfuna sem um ræðir á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar. K taldi LE ehf. greiðsluskylt gagnvart sér á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar framkvæmdastjóra félagsins í fjölmiðlum. Krafa K gagnvart L ehf., LV ehf. og G byggði á því að verðmætum hafi með saknæmum og ólögmætum hætti verið ráðstafað frá SP ehf. áður en það félag var tekið til gjaldþrotaskipta. Hafi þær ráðstafanir verið til hagsbóta fyrir framangreinda aðila svo að það varðaði þá skaðabótaábyrgð en vegna náinna eigna- og stjórnunartengsla félaganna yrði að samsama þá með SP ehf. á grundvelli reglna félagaréttar þar um. Til vara byggði K á því að L ehf., LV ehf. og G væru bundnir af framangreindri ábyrgðaryfirlýsingu framkvæmdastjóra LE ehf. Í dómi Landsréttar er vísað til þess að við mat á því hvort framkvæmdastjórinn hafi gefið skuldbindandi loforð um að LE ehf. myndi greiða kröfu K um greiðslu skuldar SP ehf. yrði m.a. litið til þess að um var að ræða ummæli sem höfð voru eftir honum í fjölmiðlum, í þeim fólst almenn yfirlýsing og báru þau ekki með sér ótvíræðan vilja til loforðsgjafar, auk þess sem þau voru í andstöðu við fyrri ummæli G stjórnarmanns félagsins. Var því ekki fallist á að framkvæmdastjóri LE ehf. hefði gefið skuldbindandi ábyrgðaryfirlýsingu um að félagið myndi greiða fjárkröfu K og var því LE ehf. sýknaður af kröfum K í málinu. Að því er varðaði kröfu K um greiðslu skaðabóta úr hendi L ehf., LV ehf. og G rakti Landsréttur að fyrir liggi endanlegur dómur þar sem FÓ var gert að greiða K fjárkröfuna sem um ræðir. K hafi fengið löggeymslu í íbúð í eigu FÓ til tryggingar kröfunni og krafist nauðungarsölu íbúðarinnar til fullnustu hennar. Væri því ekki fullreynt hvort fjárkrafa K fengist greidd úr hendi FÓ og því ókominn sá tími sem L ehf., LV ehf. og G yrðu krafðir um efndir hennar. Voru þeir því sýknaðir af kröfum K að svo stöddu.
Notendafyrirtæki dæmt til að greiða starfsmannaleigu reikning vegna þjónustusamnings að fullu. Ekki talin skilyrði til að halda eftir greiðslum vegna meintra vangoldinna launa og launatengdra gjalda og lækkun kröfunnar af öðrum sökum ekki samþykkt.
HF ehf. var eigandi fasteignar að Baldursnesi 6 á Akureyri. Eigninni var skipt upp í tvo hluta og leigðu T ehf. og H ehf. hvor sinn hluta af fasteigninni. Í leigusamningi beggja aðila var kveðið á um forkaupsrétt leigutaka að hinu leigða. HF ehf. samþykkti tilboð R hf. í alla fasteignina og bauð T ehf. og H ehf. að nýta forkaupsréttinn. Ágreiningur kom upp milli aðila um nýtingu forkaupsréttarins. HF ehf. hafnaði því að H ehf. gæti nýtt sér forkaupsrétt að hinu leigða og gekk til samninga við T ehf. um kaup þess síðastnefnda á allri fasteigninni. H ehf. höfðaði þá mál á hendur HF ehf. og T ehf. og krafðist viðurkenningar á því að forkaupsréttur hans á þeim hluta fasteignarinnar sem hann hafði á leigu hefði orðið virkur og að kaupsamningur milli HF ehf. og T ehf. um kaup fasteignarinnar yrði ógiltur með dómi. Þá krafðist hann þess að HF ehf. yrði gert að gefa út afsal til sín fyrir eignarhlutanum gegn greiðslu tilgreindrar fjárhæðar. Loks krafðist H ehf. þess að T ehf. yrði gert að endurgreiða honum tilgreinda fjárhæð sem sá fyrrnefndi hafði greitt þeim síðarnefnda í leigu. Landsréttur taldi HF ehf. ekki hafa sýnt fram á að neitt hefði staðið í vegi fyrir því að fasteigninni yrði skipt í tvo hluta í samræmi við nýtingu eignarinnar. Leggja yrði til grundvallar að í forkaupsréttarskuldbindingu hefði eðli máls samkvæmt falist um leið skuldbinding til að gera ráðstafanir til að skipta eigninni í tvo matshluta. Hafi HF ehf. borið að gera þegar reka að því að skipta eigninni upp þannig að H ehf. yrði gert kleift að neyta forkaupsréttar síns. Ekki var fallist á að T ehf. gæti borið fyrir sig grandleysi um þessa skuldbindingu HF ehf. Hefði HF ehf. ekki með réttu getað selt T ehf. þann hluta sem H ehf. átti forkaupsrétt að. Voru viðurkenningarkrafa, ógildingarkrafa og endurgreiðslukrafa H ehf. teknar til greina. HF ehf. var hins vegar sýknað að svo stöddu af kröfu H ehf. um útgáfu afsals.
Stefndi var sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva af kröfu samkvæmt reikningi. Ekki þótt sýnt fram á að stefnandi hefði lokið við það verk sem hann tók að sér að vinna fyrir stefnda.
Stefnandi krafðist bóta frá vátryggingamiðlara, þar sem hann hafði vanrækt að endurnýja starfstryggingu hans. Jafnfarmt hefði honum ekki verið heimilt að útvega annan vátryggjanda án hans samþykkis. Ekki fallist á röksemdir stefnanda en stefndi bar ábyrgð á því að trygging væri til staðar. Þar sem ekki lá fyrir hvort stefnandi yrði fyrir tjóni var stefndi sýknaður að svo stöddu.
Stefndi, einn eigenda í fjöleignarhúsi, var sýknaður að svo stöddu af kröfu um greiðslu reiknings fyrir endurbætur á garði við húsið, þar sem ekki varð séð að stefnandi hefði fyrst reynt að beina innheimtu að húsfélagi fjöleignarhússins.
Stjórnendur einkahlutafélags dæmdir skaðabótaskyldir gagnvart hluthafa, þar sem talið var að verðmæt eign hafi verið framseld út úr félaginu á undirverði.
Ákærði sýknaður af refsikröfu ákæruvaldins, um að hafa tekið upp og vistað samfarir hans og brotaþola á tölvu, án hennar samþykki eða vitneskju.
Sýknað að kröfu um riftun.
Tryggingarbréf. Aflétting. Sýkna að svo stöddu.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda þar sem krafist var hækkunar á samningsfjárhæð í verksamingi aðila.
Stefndi, sem var ábyrgðarmaður skv. yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgð, var dæmdur til að greiða skuld á tékkareikningi félags.
B var sýknuð að svo stöddu af kröfum Þ og N um lokagreiðslu samkvæmt samningi. Ekki var fallist á að sýnt þætti að Þ og N hefðu ekki lokið verki, en þau höfðu ekki framvísað kvittunum fyrir eigin framlagi, sem B áskildi með stoð í samningi.
B tók að sér að flytja inn og reisa stálgrindarhús fyrir F. Samið var um að greiðslur yrðu tryggðar að hluta miðað við SEK og hluta BVT. F taldi að reikna ætti gengistrygginguna að öllu leyti á fyrstu greiðslur uns hlutfalli hennar væri náð og síðan verðbætur á það sem eftir stæði. F var dæmt til að greiða B gengistryggingu og verðbætur á hverja einstaka greiðslu.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu vegna viðgerðar á bifreið hans. Ágreiningur var um greiðsluskyldu stefnda vegna viðgerðarinnar. Stefndi var sýknaður að svo stöddu, þar sem reikningur stefnanda var ekki í samræmi við lög um þjónustukaup.
Ó, E og J seldu F alla hluti í félaginu Í og rann kaupverðið inn á tiltekinn bankareikning í eigu félagsins H, sem var einnig í eigu þeirra. Talið var að greiðslur frá F, sem bárust inn á bankareikning H, yrðu að skoðast sem lánveiting til H frá Ó, E og J, sem nýta hefði átt til ráðstafana í tengslum við að koma nokkrum fasteignum í verð. Jafnframt yrði að líta svo á að lánið hefði ekki átt að koma til endurgreiðslu fyrr en þessu væri lokið. Ó þótti ekki hafa sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum til að telja gjalddaga lánsins kominn samkvæmt þessum skilmála og gæti hann því ekki krafið H um greiðslu lánsins. Var H því sýkn að svo stöddu af kröfu Ó.
Ákæruvaldið (
Kolbrún Sævarsdóttir saksóknari)
gegn
X (
Jón Egilsson hdl)
Ákærði sýknaður af ákæru um brot gegn valdstjórninni. Sakfelldur fyrir umferðarlagabrot.
Stefndi sýknaður af kröfu lífeyrissjóðs um greiðslu iðgjalda.
Með munnlegum samningi tók S að sér að vinna tiltekin verk við fasteign B fyrir ákveðið tímagjald. Ágreiningur reis milli aðila um hvort tímagjaldið væri með eða án virðisaukaskatts. Þá taldi S að B ætti eftir að greiða fyrir vinnu í nóvember og desember 2003. B áleit að ákveðnir annmarkar hefðu verið á verkinu auk þess sem hann hefði verið krafinn um greiðslu fyrir fleiri tíma en eðlilegt var. Þá mótmælti hann kröfu S vegna verksins í nóvember og desember 2003. S hafði ekki gefið út formlega reikninga vegna verksins og ekki hafði verið vikið að virðisaukaskatti á uppgjörsblöðum frá honum. Samkvæmt 32. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup bar honum að tilgreina öll innifalin opinber gjöld í verðinu. Með hliðsjón af þessu var B sýknaður af kröfu S varðandi umsamið tímagjald. B var hins vegar ekki talinn hafa sýnt fram á annmarka á verkinu eða að S hefði krafið hann um greiðslu fyrir of marga tíma. Þá var ekki talið að S ætti að bera ábyrgð á vinnu málara eða múrara þannig að unnt væri að fallast á kröfu B á hendur honum vegna ofgreiðslu til þeirra. Þá var B sýknaður að svo stöddu um greiðslu vegna vinnu í nóvember og desember 2003 enda hefði S ekki gefið út reikning vegna þeirrar vinnu fyrr en eftir áfrýjun héraðsdóms og sá reikningur verið án virðisaukaskattsnúmers og ekki samrýmst 34. gr. laga nr. 42/200 þrátt fyrir kröfu B um slíkan reikning. Dráttarvaxtakröfum beggja aðila var vísað frá dómi þar sem í þeim var hvorki vísað til ákveðins vaxtafótar eða til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
Ákæruvaldið (Júlíus Kristinn Magnússon fulltrúi) gegn
Hinriki Jóhanni Óskarssyni Elvari Frey Arnarssyni
Sýkna af broti gegn 217. gr. almennra hegningarlaga. Ósamræmi í framburði vitna og kæranda þótti það mikið að ekki var talin komin fram næg sönnunargögn til sakfellingar.
Sýkna af 2. sbr. 5. gr. laga nr. 65/1974 vegna sönnunarskorts.
Sýknaður af kröfum um 3ja mánaða laun við starfsfólk, þar eð stefnandi var kominn í samkeppni við stefnda.
Ákæruvaldið (Karl Ingi Vilbergsson ftr) gegn
Rattana H. Knudsen Ásgeir Þór Davíðssyni
Nektardans, sýkna.
H ákærður fyrir umferðarlagabrot og umboðssvik. Sakfelldur fyrir umferðarlagabrot en ósannað þótti að hann hefði gerst sekur um umboðssvik og var hann því sýknaður af þeim ákærulið.
Stefndi greiddi stefnanda höfuðstól stefnufjárhæðar og vexti áður en málið var höfðað. Undir rekstri málsins breytti stefnandi kröfugerð sinni á þann veg að einungis var krafist málskostnaðar. Stefndi var sýknaður með vísan til þess að upphaflegur grundvöllur málshöfðunarinnar var ekki lengur til staðar þegar málið var höfðað. Þegar jafnframt var litið til þess hvernig málið var lagt fyrir dóminn var fallist á það með stefnda að málskostnaðarkrafa stefnanda yrði ekki tekin til greina eins og hún var sett fram og var stefndi því sýknaður.
Stefndi J greiddi stefnanda höfuðstól og vexti krafna hans á hendur sér samkvæmt stefnu áður en málið var höfðað. Stefnandi hélt málsókninni á hendur honum og meðstefnda M til streitu en breytti kröfugerðinni á þann veg undir rekstri málsins að hann krafðist eingöngu málskostnaðar úr hendi J. Stefndi J var sýknaður af málskostnaðarkröfunni með vísan til þess að upphaflegur grundvöllur málshöfðunarinnar á hendur honum var ekki lengur til staðar þegar málið var höfðað. Þegar jafnframt var litið til þess hvernig málið var lagt fyrir dóminn var stefndi J sýknaður af kröfum stefnanda. Stefndi M var dæmdur samkvæmt upphaflegum stefnukröfum en ekki var sótt þing af hans hálfu.
Stefndi veitti bankaábyrgð v. kaupa Alp ehf. á bílaleigu af stefnendum. Alp ehf. taldi að um venefnd væri að ræða hjá stefnendum og fór fram á skuldajöfnun á kröfum sínum og ógreiddu kaupverði. Dómurinn leit svo á að bankaábyrgð stefnda yrði ekki virk fyrr en leyst hefði verið úr ágreiningi Alp ehf. og stefnenda.
Stefnandi gerði kröfu á hendur stefnda um að hann greiddi sér bætur fyrir það að hann hefði greitt of hátt verð fyrir bensín sem hann keypti af stefnda á árunum 1995 til 2001. Það hefði hann annars ekki gert, hefðu olíufélögin ekki haft ólögmætt samráð um verðlagningu olíuvara. Stefndi gerði kröfur um mismunandi háar bætur eftir því hvernig hann rökstuddi fjárhæð tjónsins. Stefndi var sýknaður af tveimur fyrstu kröfunum, en hinum tveimur síðari var vísað frá dómi á þeim forsendum að stefndi hefði ekki í málatilbúnaði sínum stutt kröfur sínar nægilega haldbærum gögnum sem hann hefði þó átt að geta aflað.
Tveir karlmenn dæmdir fyrir auðgunarbrot, en sá þriðji sýknaður. Bótakröfu VÍS hf. vísað frá dómi.
Karlmaður sýknaður af kynferðisbroti gagnvart 17 ára stúlku.
Karlmaður sýknaður eignarspjöllum og af boti gegn dýraverndarlögum.
Karlmaður sýknaður af kynferðisbrotum gagnvart dætrum fyrrverandi sambýliskonu sinnar, en sakfelldur fyrir brot á barnaverndarlögum, með því að hafa sýnt stúlkunum klámmynd.
K D og X sýknaðir af ákæru um húsbrot. K og X einnig sýknaðir af ákæru um líkamsárás, en K dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot á fíkniefnaljögum og vopnalögum. D var dæmdur sekur um líkamsárás, en ekki gerð sérstök refsing m.a. með vísan til 3. mgr. 218. gr almennra hegningarlaga
J keypti íbúðarhúsnæði af B ehf., en á eigninni hvíldu tvö tryggingarbréf sem B ehf. hafði gefið út til SH. Skömmu eftir gerð kaupsamningsins gaf SH út yfirlýsingu þess efnis að SH myndi aflétta áhvílandi veðskuldum á fasteigninni í takt við innborganir samkvæmt kaupsamningnum og myndi „aflétta öllum sínum skuldum“ þegar allar greiðslur hefðu borist inn á nánar tiltekinn sparisjóðsreikning í eigu SH. Talið var að yfirlýsinguna bæri að túlka svo að SH væri skylt að aflétta veðinu þegar J hefði að fullu efnt kaupsamninginn að teknu tilliti til efnda B ehf. á skyldum sínum samkvæmt honum. J taldi sig hafa efnt kaupsamninginn að fullu að teknu tilliti til bótakröfu sem hann taldi sig hafa öðlast á hendur B ehf. vegna viðskiptanna. B ehf. var úrskurðar gjaldþrota 21. febrúar 2003 og lýsti J kröfu sinni í búið 12. mars sama árs. Þar sem afstaða skiptastjóra til kröfunnar lá ekki fyrir var SH sýknaður að svo stöddu af kröfu J.
Fasteignakaup. Afhendingardráttur. Vanheimild. Stöðvunarréttur. Dráttarvextir. Sýkna að svo stöddu. H og L keyptu íbúðarhúsnæði í byggingu af AR í ágúst 2000 en AR hafði gert kaupsamning um eignina í júlí s.á. Var íbúðin ekki afhent þeim á umsömdum tíma, auk þess sem H og L töldu verulegar vanefndir hafa orðið á framkvæmd verksins. Af þeim sökum héldu þau að sér höndum með nánar tilteknar kaupsamningsgreiðslur. Fór svo að AR höfðaði mál gegn þeim H og L til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins en framseldi síðar kröfu sína til Á, sem tók við aðild málsins fyrir Hæstarétti. H og L kröfðust aðallega sýknu, til vara sýknu að svo stöddu, en að því frágengnu lækkunar á dómkröfum. Óumdeilt var að H og L höfðu greitt 1.000.000 krónur inn á þá skuld sem málið var höfðað um og kom sú fjárhæð því til frádráttar kröfu Á á hendur þeim. Þá stóð óhögguð niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu skuldajafnaðar tiltekins hluta kröfu þeirra H og L, við kröfu Á, og heimild þeirra til að halda þeirri greiðslu eftir, en héraðsdómi var ekki gagnáfrýjað. Voru H og L að öðru leyti sýknuð að svo stöddu af kröfum Á.
Sjá reifun máls nr. 224/2001: Guðmundur Kristinsson, Guðmundur Kristinsson ehf., Theodór Júlíus Sólonsson, Pétur Guðmundsson og Eykt ehf. gegn Ólafíu Ólafsdóttur.
Ó höfðaði skuldamál gegn G, G ehf., T, P og E ehf. vegna vanefnda þeirra á kaupsamningi um eignarlönd Ó. Fallist var á það með kaupendunum að skylda þeirra til greiðslu kaupverðsins hefði frestast vegna þess að í ljós hafi komið eftir undirritun kaupsamningsins, að Reykjavíkurborg teldi sig vera eiganda umrædds landsvæðis samkvæmt þinglýstu samkomulagi við Ó frá 1994. Varnir kaupendanna voru á því byggðar að þeir hefðu gert þann fyrirvara við gerð kaupsamningsins að veðbókarvottorð yrði hreint um eignarrétt seljanda og kaupsamningi yrði þinglýst án athugasemda og að fyrsta greiðsla yrði ekki afhent nema svo væri. Í upphafi hafi samningurinn komið úr þinglýsingu án athugasemda en síðar hafi sýslumaður gert athugasemd vegna yfirlýsingar Reykjavíkurborgar um fyrrnefnt samkomulag við Ó. Ó var talin hafa samþykkt fyrirvara kaupenda um þinglýsingu kaupsamnings án athugasemda. Með því var hún talin hafa ábyrgst að ekki væri vanheimild af hennar hálfu og væri það í samræmi við fyrirvara, sem hún sjálf setti er hún samþykkti kauptilboð þeirra. Kaupendum var því talið rétt að fresta greiðslum samkvæmt kaupsamningnum þar til Ó hefði fengið yfirlýsingu þessa afmáða úr þinglýsingabókum. G, G ehf., T, P og E ehf. voru því sýknaðir að svo stöddu af kröfum Ó.
Skuldabréf. Ábyrgð. Einföld ábyrgð. Skuldskeyting. Ógildingarkrafa. Samningalög. Sýkna að svo stöddu. Sparisjóðurinn M tók á sig einfalda ábyrgð á láni sem N hf. fékk hjá Lánasjóði Vestur-Norðurlanda. Í tengslum við lánveitinguna rituðu S, stjórnarmaður í N hf., og O, oddviti, f.h. hreppsins H, hvor undir sína ábyrgðaryfirlýsinguna. Í yfirlýsingu S kom fram að hann ábyrgdist gagnvart sparisjóðnum greiðslu á helmingi lánsins. Þegar á reyndi gat N hf. ekki staðið í skilum af láninu. Af þessum sökum samdi N hf. með samþykki sparisjóðsins um að breyta skilmálum þess skuldabréfs sem lá til grundvallar láninu. Svo fór að sparisjóðurinn þurfti að greiða stærstan hluta af láninu og krafði S vegna þess um greiðslu á helmingi þeirrar fjárhæðar auk helmings eftirstöðva lánsins. Í málinu krafðist S sýknu með vísan til þess annars vegar að það væri ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, að bera fyrir sig ábyrgðaryfirlýsingu hans. Í þessu sambandi vísaði hann meðal annars til þess að ábyrgðaryfirlýsing hreppsins hefði verið bundin tímamörkum. Sparisjóðnum hefði borið að kynna honum efni yfirlýsingarinnar og gefa honum kost á að takmarka ábyrgð sína með sama hætti. Í dómi Hæstiréttur kemur fram að af ákvæðum ábyrgðaryfirlýsinganna verði ekki ráðið að það hafi verið forsenda hvors ábyrgðarmannanna fyrir sig að hinn gengist í sams konar ábyrgð, enda hafi ábyrgð hvors þeirra náð til helmings lánsins. Ábyrgð þeirra hafi verið skipt og vanefnd annars þeirra því ekki getað haft nein áhrif á umfang ábyrgðar hins. Þá leiddi hvorki staða aðila né önnur atvik til slíkrar niðurstöðu. Krafa S um sýknu var hins vegar byggð á því að ábyrgð hans hefði fallið niður við þá breytingu sem var gerð á skilmálum þess skuldabréfs sem lá til grundvallar láninu. Hæstiréttur hafnaði þessari málsástæðu með vísan til þess að samþykki S hefði ekki þurft fyrir breyttum skilmálum, en þeir hefðu hvorki falið í sér nýjan samning né verið íþyngjandi fyrir S. Var S því gert að greiða sparisjóðnum helming þeirrar fjárhæðar sem hann hafði greitt af láninu, en sýknaður að svo stöddu af kröfu sparisjóðsins um greiðslu á helmingi af eftirstöðvum þess.