Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V ehf. um endurupptöku máls þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því verið slegið föstu að vegna þeirra réttaráhrifa sem úrskurður um töku bús til gjaldþrotaskipta hefði að lögum yrði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki beitt fortakslaust um slík mál. Þá var vísað til þess að V ehf. hefði ekki sótt þing þegar krafa L um að bú félagsins yrði tekið til gjaldþrotaskipta var tekin fyrir, en í beiðni sinni til héraðsdóms um endurupptöku gjaldþrotaskiptamálsins hefði V ehf. ekki byggt á því að félagið hefði við þá fyrirtöku haft fram að færa mótmæli gegn kröfunni sem ekki hefðu komist að vegna útivistar þess. Voru varnir V ehf. gegn kröfunni fyrir Landsrétti, sem félagið hefði getað sett fram í beiðni sinni um endurupptöku en þar var ekki að finna, taldar of seint fram komnar.
Ákæruvaldið (
Katrín Hilmarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Jón Egilsson lögmaður)
Sakfellt fyrir tilraun til nauðgunar.
Ákæruvaldið (
Fanney Björk Frostadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
A (
Gísli Kr. Björnsson lögmaður)
Sakfellt og sýknað að hluta fyrir kynferðisbrot. Kynferðisleg áreitni.
Manndráp og líkamsmeiðing af gáleysi í tengslum við umferðarslys.
Máli varðandi kröfu um ógildingu á tveimur erfðafjárskýrslum o.fl. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar, litis pendens o.fl.
Tómas Ísleifsson (Sjálfur ólöglærður) gegn
Sigrúnu Ragnheiði Ragnarsdóttur (
Birgir Már Björnsson lögmaður)
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefndu til greiðslu skuldar vegna peningaláns, útlagðs kostnaðar út af endurbótum á fasteign o.fl., auk dráttarvaxta. Málskostnaður felldur niður.
Ákæruvaldið (
Hólmsteinn Gauti Sigurðsson ftr)
gegn
Erni H. Magnússyni (
Guðmundur Ágústsson hrl)
Tolllagabrot.
Ákærði sakfelldur fyrir eignaspjöll og gert að greiða sekt til ríkissjóðs og skaðabætur.
Ábyrgðarmaður er hélt uppi vörnum á grundvelli þess að Sparisjóður Keflavíkur hafði ekki látið fara fram greiðslumat á aðalskuldara á grundvelli samkomulags sem Samtök banka og verðbréfafyrirtækja, Samband íslenskra sparisjóða, Neytendasamtökin og viskiptaráðherra af hálfu stjórnvalda höfðu gert með sér um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Var ábyrgð stefndu því ekki talin skuldbindandi fyrir hana. Önnur stefndu héldu ekki uppi vörnum og voru dæmd til að greiða stefnanda stefnufjárhæð.
Ábyrgðarmaður er hélt uppi vörnum á grundvelli þess að Sparisjóður Keflavíkur hafði ekki látið fara fram greiðslumat á aðalskuldara á grundvelli samkomulags sem Samtök banka og verðbréfafyrirtækja, Samband íslenskra sparisjóða, Neytendasamtökin og viskiptaráðherra af hálfu stjórnvalda höfðu gert með sér um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Var ábyrgð stefndu því ekki talin skuldbindandi fyrir hana. Önnur stefndu héldu ekki uppi vörnum og voru dæmd til að greiða stefnanda stefnufjárhæð.
Sóknaraðili krafðist innsetningar á bifreið. Varnaraðili mótmælti kröfu sóknaraðila á þeim forsendum að samningur aðila væri ógildur þar sem óheimilt hefði verið að gengistryggja samninginn og með hliðsjón af upphaflegri greiðsluáætlun sóknaraðila hefði varnaraðili verið búinn að ofgreiða sóknaraðila. Varnir varnaraðila komust ekki að í máli þessu og var talið að hann hafi ekki sýnt fram á að varhugavert væri að gerðin næði fram að ganga. Kröfur sóknaraðila því teknar til greina en fallist á með varnaraðila að kæra til Hæstaréttar frestaði aðför.
Útburðarkrafa var tekin til greina.
Stefnda, sem var ábekingur víxils dæmd til greiðslu víxilskuldar. Varnir sem lutu að lögskiptum að baki víxlinum komust ekki að í málinu.
Kona dæmd til greiðslu víxils. Varnir sem lutu að viðskiptum á bak við víxilinn komust ekki að
E höfðaði mál á hendur Í, K og fjórum húsfélögum, H, H1, H2 og H3, til greiðslu skaðabóta vegna slyss sem hún varð fyrir. Með héraðsdómi var kröfu á hendur H1, H2 og H3 vísað frá dómi þar sem ekki var talið að þau nytu aðildarhæfis, en Í, K og H voru sýknuð. E undi dómi að öðru leyti en að því er kröfu á hendur H varðaði. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að héraðsdómur hefði fjallað um kröfur og málsástæður H1, H2 og H3 eins og þeim væri einnig haldið fram af H, þó að húsfélagið hefði ekki skilað greinargerð í héraði. Vísað var til þess að samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 skuli stefndi leggja fram skriflega greinargerð vilji hann halda uppi vörnum í máli. Varð samkvæmt framansögðu ekki komist hjá að ómerkja án kröfu hinn áfrýjaða dóm að því er H varðaði og vísa málinu heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar að nýju.
Bankinn Í höfðaði mál gegn félaginu A til greiðslu skuldar og gegn Þ til að þola staðfestingu á 6. veðrétti og uppfærslurétti í fasteign hennar á grundvelli tryggingabréfs sem A gaf út til Í. Ekki var sótt þing fyrir hönd A í héraði og var félagið dæmt til greiðslu skuldarinnar og veðréttur í fasteign Þ staðfestur. Þ áfrýjaði málinu til Hæstaréttar og krafðist aðallega ómerkingar og heimvísunar þar sem héraðsdómari hefði ekki gætt réttra málsmeðferðarreglna, þar sem farið hafi verið með kröfur Í á hendur A eftir reglum 1. mgr. 96. gr. laga um meðferð einkamála og dæmt um þær kröfur án þess að taka tillit til varna sem Þ hafði uppi í málinu. Kröfum Þ um ómerkingu var hafnað á grundvelli þess að málsmeðferð héraðsdómara hefði verið í samræmi við lög og tekin hefði verið afstaða til allra varnarástæðna Þ, þar á meðal þeirra sem gátu verið til varnar A. Var héraðsdómur staðfestur.