K og A deildu um reikning sem B gaf út til K vegna vinnu samkvæmt verksamningi en B hafði framselt kröfuna samkvæmt reikningnum til A. Fyrirsvarsmaður K undirritaði reikninginn um framsal B til A þar sem lýst var samþykki hans. K lýsti síðan yfir riftun verksamningsins og hafnaði greiðslu reikningsins til A með vísan til vanefnda B. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægi að A hefði með höndum fjármálastarfsemi sem fælist í því að kaupa útistandandi viðskiptakröfur fyrirtækja. Með vísan til þess sem fram væri komið um viðskipti aðila og þeirra skilmála sem giltu um framsal kröfunnar í stimpluðum texta á reikningnum yrði að leggja til grundvallar að fyrirsvarsmanni K hafi mátt vera ljóst að undirritunar og samþykkis hans á reikninginn hafi verið aflað vegna framsals kröfunnar til staðfestingar á því að hann myndi ekki hreyfa mótbárum við reikningnum gagnvart A. Áfrýjandi hefði því glatað rétti sínum til að hafa uppi mótbárur sem lytu að vanefndum B sem útgefanda reikningsins.
Samlagsfélag í eigu fasteignasala höfðaði mál á hendur stefnda til þess að fá greiddan kostnað vegna gagnaöflunar í tengslum við fyrirhugaða sölu á íbúðum stefnda. Talið var að fasteignasalinn hefði gert söluumboð við stefnda í nafni fasteignasölunnar þar sem hann starfaði. Fasteignasalan var því talin eiga kröfu á hendur stefnda en ekki fasteignasalinn sjálfur. Stefndi var því sýkn af kröfu stefnanda. Vegna fyrirmæla 3. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991 var stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda málskostnað.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Stefndi dæmdur til að greiða skuld samkvæmt reikningi sem hafði verið framseldur stefnanda.
Ágreiningur málsaðila sneri að því hvort ætti að miða við hlutfallsreikning tryggingafélags við útgreiðslu brunabóta og miða þá við samanlagða brunabótatryggingu beggja eignarhluta og hlutfall hvors eignarhluta í samanlögðum tryggingarbótum eða hvort ætti að miða við hlutfall hvors eignarhluta samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Var niðurstaðan að miða ætti við hlutfall hvors eignarhluta í sameign samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Þá var sýkna af hluta krafna stefnanda vegna aðildarskorts og hluta gagnkrafna stefnda hafnað vegna sönnunarskorts. Var málskostnaður látinn falla niður.
Stefnandi hafði greitt bætur vegna tjóns sem varð á ökutækjum vegna galla á slitlagi á vegarkafla og krafðist bóta á grundvelli ábyrgðartryggingar sem verktaki hafði hjá stefnda. Kröfur stefnanda voru að nokkru fyrndar, auk þess sem stefnanda tókst ekki að sýna fram á að verktakinn bæri sakarábyrgð á tjóninu. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
H er í eigu N og annast rekstur hafna á Húsavík, Kópaskeri og Raufarhöfn og innheimtir gjöld samkvæmt gjaldskrám sem sjóðurinn setur. H gaf út reikninga til G ehf., sem rekur ferðaþjónustu með hvalaskoðun að meginstarfsemi, vegna farþegagjalda á árunum 2008 til 2019. Ágreiningur reis milli aðila um greiðslu gjaldanna og höfðaði H mál á hendur G ehf. Héraðsdómur féllst á það með G ehf. að málið lyti að kröfum H vegna ógreiddra reikninga vegna áranna 2008, 2010 og 2015. Kröfur vegna áranna 2008 og 2010 voru taldar fyrndar þegar málið var höfðað og sýknaði héraðsdómur G ehf. því af aðalkröfu H en dæmdi G ehf. til greiðslu á reikningi vegna ársins 2015 í samræmi við varakröfu H. Landsréttur tók til skoðunar hvort H hefði haft aðildarhæfi. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 13. gr. hafnalaga nr. 61/2003 skyldi höfn í eigu sveitarfélags sem hefur sérstaka hafnarstjórn rekin sem opinbert fyrirtæki. Þá lægi fyrir að rekstri og efnahag hafnar skyldi haldið aðgreindum og tekjum og eignum hennar eingöngu varið í þágu hafnarinnar samkvæmt 16. gr. hafnalaga. Samkvæmt þessu yrði að leggja til grundvallar að H væri sjálfstæður lögaðili sem annaðist rekstur hafna í eigu sveitarfélagsins N í samræmi við hafnalög og gæti því borið skyldur og átt réttindi samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fyrir Landsrétti var einungis til úrlausnar krafa N, sem tekið hafði við aðild málsins af H, samkvæmt reikningi vegna ársins 2015. Deildu aðilar um það hvort krafa N vegna farþegagjalda á árinu 2015 hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað 29. desember 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að miða yrði við að fyrningarfrestur á kröfu N vegna farþegagjalda hefði byrjað að líða strax í kjölfar mánaðarlegs skilafrests á upplýsingum um farþegafjölda samkvæmt 22. gr. gjaldskrár H. Allar kröfur N vegna farþegagjalda fyrir fyrstu 11 mánuði ársins 2015 hafi því verið fyrndar er málið var höfðað. Þá lægju engar upplýsingar fyrir um það í málinu að G ehf. hefði flutt farþega í desember 2015 og í reikningnum væri enga sundurgreiningu að finna á farþegafjölda eftir mánuðum. Var G ehf. því sýknaður af kröfum N.
Málið á rót sína að rekja til samkomulags sem A og F A/S gerðu með sér 7. mars 2006. Samkvæmt samkomulaginu, sem ritað var á dönsku, viðurkenndi A að skulda F A/S 623.280,74 danskar krónur. Í samkomulaginu fólst að krafan skyldi greidd með 120.000 dönskum krónum sem A bæri að standa skil á með 120 mánaðarlegum afborgunum að fjárhæð 1.000 danskar krónur fyrsta dag hvers mánaðar. Þegar allar afborganir hefðu verið greiddar með samtals 120.000 dönskum krónum skyldi bankinn senda fullnaðarkvittun fyrir eftirstöðvunum. A stóð skil á greiðslum samkvæmt samkomulaginu fram til apríl 2009 en frá þeim tíma urðu afborganir stopular og féllu alveg niður frá og með 21. janúar 2014. Krafan var framseld í apríl 2010 til N A/S en L A/S fékk kröfuna svo framselda í júní 2014. Með dómi héraðsdóms var talið ósannað að L A/S hefði fengið framselt annað og meira en 68.561 danska krónu. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur aðila aðallega að fjárhæð kröfu L A/S á hendur A, en A hélt því aðallega fram að fallið hefði verið frá frekari kröfum á hendur henni en tilgreindum eftirstöðvum kröfu að fjárhæð 120.000 danskar krónur í kjölfar kröfuframsals í apríl 2010. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að af gögnum sem lágu fyrir um framsal kröfunnar yrði með engu móti ráðið að það hafi verið bundið takmörkunum með tilliti til samkomulagsins frá 7. mars 2006. Samkvæmt því var fallist á að L A/S hefði með framsalinu í júní 2014 fengið í hendur allar þær heimildir sem upphaflegur framseljandi naut og samkomulagið fól í sér. Fjárkrafa L A/S var því að fullu tekin til greina.
Stefndi, smálánafyrirtæki, sýkn af kröfu stefnanda, hagsmunasamtaka, sem höfðu keypt kröfu neytanda, lántaka, á hendur stefnda.
Sýknað af ákæru um skilasvik.
Kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerðir sýslumanns var hafnað
Stefnandi höfðaði mál til greiðslu eftirstöðva samnings. Fallist var á að stefndi hefði ábyrgst greiðslu eftirstöðvanna með yfirlýsingu í tölvuskeyti til fyrirsvarsmanns stefnanda.
L, fyrir hönd óstofnaðs félags, og G ehf. gerðu með sér samning um kaup á félaginu A ehf. Samkvæmt kaupsamningnum skyldi L innan tiltekins tíma stofna félag sem tæki við skyldum hans samkvæmt kaupsamningnum. Þá skyldi kaupandi eigi síðar en 17. október 2016 framvísa óafturkræfri yfirlýsingu um fjármögnun kaupanna til G ehf. frá íslensku, löggiltu fjármálafyrirtæki. Ekki varð af kaupunum og höfðaði AV ehf. mál á hendur G ehf. og krafðist skaðabóta úr hendi G ehf. vegna missis hagnaðar sem hann kvaðst hefðu hlotið ef kaupin hefðu gengið eftir. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að G ehf. hefði samþykkt að L gæti einhliða fært réttindi sín og skyldur samkvæmt kaupsamningnum til félags sem hann myndi síðar stofna. Rétturinn ályktaði að G ehf. hefði samþykkt framsalið og væri AV ehf. réttur aðili að málinu. Landsréttur vísaði til þess að óumdeilt væri að AV ehf. hefði ekki sent G ehf. óafturkræfa staðfestingu á fjármögnun kaupanna fyrr en eftir að frestur til þess var liðinn. Þá hefði staðfestingin ekki verið í samræmi við kaupsamning aðila. Landsréttur taldi að þar sem AV ehf. hefði aldrei afhent yfirlýsingu um fjármögnun sem væri í samræmi við kaupsamninginn hefði hann fallið niður eftir 17. október 2016. Hefðu viðræður aðila eftir þann tíma falið í sér viðræður um nýjan samning sem aldrei hefði komist á. Var G ehf. sýknaður af kröfum AV ehf.
Fallist á kröfu sóknaraðila um að ógilda ákvörðun sýslumanns um að ljúka aðfararmáli með árangurslausu fjárnámi.
Stefndu tóku að sér hönnun fasteignar með samningi 13. apríl 2007. Stefnandi krafði stefndu um bætur vegna tjóns sem hann taldi sig, fyrrum eiganda fasteignar og fleiri aðila hafa orðið fyrir vegna vanefnda stefndu á samningi um hönnun eignarinnar. Byggði stefnandi á því að rekja mætti galla í loftræsi- og hitakerfi hússins auk sprungumyndunar í steyptu gólfi eignarinnar til ófullnægjandi hönnunar. Í niðurstöðu dómsins er hafnað málsástæðum stefndu sem lutu að aðildarskorti en fallist á að krafa stefnanda væri fyrnd með vísan til reglna um fyrningu krafna á grundvelli vanefnda samnings.
Ágreiningur um bótaskyldu vegna tjóns sem varð á aðalgír í skipi.
Þb. M ehf. höfðaði mál aðallega á hendur A ehf. en til vara gegn K, S og F og krafðist þess aðallega að A ehf. en til vara K, S og F yrði gert að greiða sér 970.103.914 krónur með dráttarvöxtum. Var krafa þb. M gegn A ehf. reist á því að hún hefði myndast við kaup A ehf. á hlutabréfum í L&H hf. af L&H ehf. Hafði L&H ehf. framselt kröfu sína um söluverð bréfanna til M ehf. og síðar hafði M ehf. framselt kröfuna til L Ltd. Þb. M ehf. vísaði til þess að með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2012 hefði framsali M ehf. á kröfunni til L Ltd. verið rift og væri því þb. M ehf. réttur aðili að kröfunni. A ehf. bar því meðal annars við að krafan hefði liðið undir lok með samkomulagi um niðurfellingu kröfu L Ltd. á hendur A ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkomulag um eftirgjöf kröfunnar hefði hvorki verið bindandi gagnvart þb. M ehf. né hefði A ehf., sem var grandsamur um riftun framsalsins, losnað á þennan hátt undan skuldbindingu sinni. Þá var í dómi Hæstaréttar vísað í dóm réttarins frá 2. júní 2016 í máli nr. 479/2015 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að með því að fá fyrrnefndan héraðsdóm birtan fyrir L Ltd. og lýsa því jafnframt yfir að felld væri niður skuld félagsins samkvæmt viðskiptareikningi hefði þb. M ehf. fullnægt skilyrðum þess dóms og hefði hann því að svo búnu farið með umrædd kröfuréttindi. Samkvæmt því var talið að þb. M ehf. væri réttur aðili til að sækja mál til efnda á þessum kröfuréttindum sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá bar A ehf. fyrir sig að yrði dómkrafa þb. M ehf. á hendur sér tekin til greina myndi þrotabúinu hlotnast óréttmæt auðgun, þar sem honum hefði ekki verið gert að standa L Ltd. aftur skil á endurgjaldi sem hann hefði notið úr hendi þess félags fyrir framsal kröfunnar á A ehf. Var talið að það væri ekki á færi A ehf. að leitast við að rétta hlut L Ltd. vegna afleiðinga fyrrnefnds héraðsdóms enda hefði félaginu verið í lófa lagið að gæta hagsmuna sinna af því tilefni eftir reglum 2. málsl. 143.gr., sbr. 6. tölul. 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var krafa þb. M ehf. gegn A ehf. því tekin greina.
Stefnda dæmd til að greiða kröfu sem sannað þótti að stefnandi hefði fengið framselda frá upphaflegum kröfueiganda. Ekki fallist á að greiðsla til þriðja manns leysti stefndu undan greiðsluskyldu.
Leyst var úr ágreiningi um það hvort stefnandi ætti fullnusturétt í fasteign í eigu stefnda á grundvelli tryggingarbréfa fyrir efndum á fjórum lánssamningum. Hluta af kröfu stefnanda var vísað sjálfkrafa frá dómi en að öðru leyti var á hana fallist.
Hæstiréttur leysti úr kröfu Á og H um rétt þeirra til skaðabóta úr hendi L hf. vegna sölu á hlutafé Á og H í einkahlutafélagi þeirra SÆ til SH ehf. Á og H báru því við að L hf. hefði valdið þeim persónulega tjóni er L hf., sem lánveitandi ólögmætra gengistryggðra lána, hefði hafnað réttmætri beiðni þeirra um leiðréttingu lánanna og þvingað þau til sölu hluta sinna í SÆ ehf. til uppgjörs á skuldum þess og hefði L hf. með því bakað sér bótaskyldu gagnvart þeim. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ágreiningur aðila snerist að þessu leyti um það hvort endurreikna hefði átt umrætt lán frá upphafi með vöxtum samkvæmt 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, eins og L hf. hélt fram, eða hvort taka hefði átt tillit til þess í endurútreikningnum að SÆ ehf. hefði í höndum fullnaðarkvittanir frá L hf. vegna greiðslu vaxta fyrir liðna tíð. Hæstiréttur sýknaði L hf. af kröfum Á og H með því að ekki væri fram komið að Á og H hefðu eignast skaðabótakröfu fyrir framsal frá SÆ ehf. eða þrotabúi þess, enda gætu þeir einir krafist skaðabóta vegna ólögmætrar og saknæmrar háttsemi tjónvalds sem bótaskyld háttsemi beindist gegn.
Fjármálafyrirtæki sýknað af kröfu um viðurkenningu á því að krafa um endurgreiðslu á ofgreiddum greiðslum fyrri greiðanda samkvæmt samningi um kaupleigu á bifreið hefði verði framseld að fullu til nýs greiðanda með samningi um yfirtöku hans á skyldum og réttindum samkvæmt bílasamningnum.
Talið að hið umdeilda skuldabréf hafi verið framselt Búnaðarbanka Íslands 15. janúar 1988.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skuld samkvæmt tveimur lánssamningum.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu samkvæmt skuldabréfi sem hafði í upphafi verið til fimm ára, verðtryggt. Skuldari hafði síðan breytt skuldinni í gengistryggt lán. Stefnandi endurreiknaði lánið í framhaldi af gengisdómum Hæstaréttar og lækkaði dómkröfu sína í samræmi við það. Þá krafðist stefnandi staðfestingar á kyrrsetningu í eignastýringasafni stefnda hjá stefnanda. Stefndi mótmælti öllum kröfum stefnanda og krafðist sýknu á grundvelli aðildarskorts en hann taldi m.a. að ekki hafi verið heimilt að flytja skuldina frá Kaupþing banka hf., yfir í Nýja Kaupþing banka hf. þar sem útgáfa skuldabréfsins hafði verið hluti af afleiðusamningi sem stefndi var með hjá stefnanda. Stefndi gagnstefndi í málinu og krafðist afhendingar á fjármunum sem höfðu verið í eignastýringarsafninu. Niðurstaða dómsins var að stefndi hafi ekki sýnt fram á að skuldabréfið hafi verið liður í afleiðusamningum hans hjá bankanum og því framsal á skuldabréfinu samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins, heimil til Nýja Kaupþings banka hf., síðar Arion banka hf. Var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda endanlegar dómkröfur ásamt dráttarvöxtum. Þá var staðfest kyrrsetning fjármuna í eignastýringasafni stefnda. Málskostnaður var felldur niður.
Skuldamál. Tékkareikningur.
Kröfum Þ þess efnis að viðurkennt yrði að tiltekin lán væru gengistryggð lán í íslenskum krónum var hafnað.
Jón Magngeirsson gegn
Birnu Magnúsdóttur
Stefnda sýknuð af kröfum stefnanda um greiðslu reiknings vegna vinnu.
Stefndi sýknaður vegna aðildarskorts.
Stjórn og framkvæmdastjóra lífeyrissjóðs var í fyrsta lagi gefið að sök að hafa ávaxtað fé sjóðsins með ólögmætum hætti með ítrekuðum lánveitingum til bæjarfélags í formi peningamarkaðslána. Í dómnum er rakið að undir hugtakið verðbréf falla ýmsir gerningar. Í 1. mgr. 36. gr. laga nr. 129/1997 eru talin upp ýmis verðbréf sem lífeyrissjóðum er heimilt að fjárfesta í og í 9. tl. 1. mgr. er sérstaklega heimilað að fjárfesta í "öðrum verðbréfum". Skv. 3. mgr. 36. gr. mega það vera upp að vissu marki verðbréf sem ekki eru skráð á skipulegum markaði. Fjárfestingum eru svo settar skorður í 5. mgr. 36. gr. Þá segir í dómnum að um var að ræða framseljanlegar kröfur og eðlismunur þeirra og t.d. skuldabréfa í raun enginn. Að öllu þessu virtu var það niðurstaða dómsins að ákæruvaldinu hefði ekki tekist að sýna fram á að ákærðu hafi verið óheimilt að ávaxta fé sjóðsins með umræddum hætti og voru þau því sýknuð. Í öðru lagi voru þau ákærð fyrir að hafa gefið FME rangar upplýsingar 15. janúar 2009 með því að lýsa því yfir að fjárfestingar sjóðsins samrýmdust 36. gr. laga nr. 129/1997. Í yfirlýsingunni var ekki getið láns sem var veitt 6. janúar 2009 en með því fóru fjárfestingar sjóðsins út fyrir heimildir skv. 3. og 5. mgr. 36. gr. Yfirlýsingin var því röng og voru B og E, sem undirrituðu hana, sakfelld en A, C, D og F voru sýknuð þar sem þeim var ekki kunnugt að í yfirlýsingunni var fullyrt að fjárfestingar væru í samræmi við 36. gr.
K hf. og K ehf., sem D ehf. leiddi rétt sinn frá, gerðu með sér svonefnda skiptasamninga á árinu 2008. Í samningunum og skilmálum við þá var tiltekið að óheimilt væri að framselja réttindi og skyldur samkvæmt þeim til þriðja manns nema með samþykki beggja samningsaðila. Þrátt fyrir það framseldi K ehf. kröfur sínar á grundvelli samninganna til þriðja manns, sem aftur framseldi þær til D ehf., án samþykkis K hf. Með úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti, var kröfu D ehf., sem félagið lýsti við slit K hf. í tilefni þessa, hafnað með vísan til þess að D ehf. ætti engar kröfur á hendur K hf. samkvæmt samningunum.
Ekki var fallist á að sóknaraðili ætti kröfur á hendur varnaraðila samkvæmt skiptasamningnum, en sóknaraðili hafði eignast kröfurnar við framsal, án þess að fyrir lægi samþykki varnaraðila um framsal þeirra.
Krafa hollenska Seðlabankans (De Nederlansche Bank N.V.), sem lýst var sem innstæðu á grundvelli framsala á kröfum innstæðueigenda Icesave reikninga í Hollandi, var viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, ásamt dráttarvöxtum, við slitameðferð Landsbanka Íslands hf. Ekki var fallist á að ákvæði 6. gr. laga nr. 125/2008 (neyðarlög) um forgang innstæðna, sbr. nú 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, bryti í bága við ákvæði stjórnarskrár eða mannréttindasáttmála Evrópu.
Arrowgrass,
Distressed Opportunities Fund Limited,
Arrowgrass,
Master Fund Ltd,
Arrowgrass,
Special Situations S.a.r.l,
CIG,
& Co,
Conseq,
Invest plc,
Conseq,
Investment Management AS,
CVI,
GVF Master S.a.r.l,
Fondo,
Latinoamericano de Reservas,
GLG,
European Distressed Fund,
GLG,
Market Neutral Fund,
ING,
Life Insurance and Annuity,
ING,
USA Annuity and Life Insurance Co,
LMN,
Finance Ltd,
Lyxor/Third,
Point Fund Limited,
Monumental,
Life Insurance Company,
National,
Bank of Egypt Limited,
Ohio,
National Life Assurance Corporation,
PHL,
Variable Insurance Company,
Phoenix,
Life Insurance Company,
Reliastar,
Life Insurance Company,
Security,
Life of Denver Insurance,
Sun,
Life Assurance Company of Canada,
Third,
Point Partners LP,
Third,
Point Offshore Master Fund LP,
Third,
Point Partners Qualified LP,
Third,
Point Ultra Master Fund LP,
Värde,
Fund LP,
Värde,
Fund V-B LP,
Värde,
Fund VI-A LP,
Värde,
Fund VII-B LP,
The,
Värde Fund VIII LP,
The,
Värde Fund IX LP/The Värde Fund IX-A LP,
Värde,
Investment Partners LP,
Värde,
Investment Partners Master LP,
WGZ,
Bank Luxembourg SA,
Bayerische,
Landesbank,
Bremer,
Landesbank,
Commerzbank,
AG,
Commerzbank,
International S.A,
Erste,
Europäische Phandbrief- und Kommunalkreditbank AG,
Eurohypo,
Aktiegesellschaft,
DekaBank,
Deutsche Girozentrale,
DekaBank,
Deutsche Girozentrale Luxembourg S.A,
Deutsche,
Postbank International S.A,
Düsseldorfer,
Hypothekenbank AG,
DZ,
BANK AG Deutsche Zentral Genossenschaftsbank,
Landesbank,
Baden-Württemberg,
LBBW,
Luxembourg SA,
Landesbank,
Berlin AG,
Deutsche,
Postbank AG,
Deutsche,
Hypothekenbank AG,
KfW,
Bankengruppe,
Raiffeisen,
Zentralbank Österreich AG,
Österreichische,
Volksbanken AG,
Sparkasse,
Oberhessen,
Taunus-Sparkasse,
Sparkasse,
Phorzheim Calw,
Sparkasse-Jena-Saale-Holzland,
Sparkasse,
Hannover,
Nassauische,
Sparkasse Anstalt des öffentlichen Rechts,
Sparkasse,
zu Lübeck AG,
Kreissparkasse,
Peine,
Die,
Sparkasse Bremen AG,
Sparkasse,
Oder-Spree,
Vereinigte,
Sparkassen im Landkreis Weilheim,
Caixa,
Geral de Depositos,
The,
Royal Bank of Scotland plc,
ABN AMRO Bank NV,
London Branch,
Skiki,
ehf,
Blomstri,
ehf,
Íslenska,
útflutningsmiðstöðin hf,
Rakel,
Óttarsdóttir (
Ragnar Aðalsteinsson hrl),
Óttar (
Kári Hólmar Ragnarsson hdl),
Yngvason (
Óttar Yngvason hrl),
Deutsche Bank Trust Company Americas (
Eyvindur Sveinn Sólnes hrl) og
Landsbanki Guernsey Ltd (
Jóhannes Eiríksson hdl)
gegn
The Financial Services og Compensation Scheme Ltd. (
Baldvin Björn Haraldsson hdl) og
Landsbanka og Íslands hf. (
Herdís Hallmarsdóttir hrl)
Krafa breska tryggingarsjóðsins (The Financial Services Compensation Scheme Ltd.), sem lýst var sem innstæðu á grundvelli framsala á kröfum innstæðueigenda Icesave reikninga í Bretlandi, var viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, ásamt dráttarvöxtum, við slitameðferð Landsbanka Íslands hf. Ekki var fallist á að ákvæði 6. gr. laga nr. 125/2008 (neyðarlög) um forgang innstæðna, sbr. nú 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, bryti í bága við ákvæði stjórnarskrár eða mannréttindasáttmála Evrópu.
Stefnda var dæmd til þess að greiða stefnanda hluta af lokagreiðslu skv. kaupsamningi um sumarbústað.
V ehf. krafðist þess að Þ ehf. yrði dæmt til að greiða félaginu tæplega sjötíu milljónir króna með vöxtum. Byggði V ehf. kröfu sína á því að Þ ehf. hefði ekki innt af hendi skyldu samkvæmt kaupsamningi milli M ehf. og Þ ehf. Talið var að stefna í héraði uppfyllti ekki skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað þar sem meðal annars væri ekki unnt að fá heildstætt yfirlit um atvik máls og þær málsástæður sem kröfur væru reistar á. Þessir ágallar á málatilbúnaði í héraði veittu Þ ehf. ekki færi á því að koma að þeim vörnum sem hann kynni að hafa átt kost á. Óhjákvæmilegt væri því að vísa málinu frá héraðsdómi.
Stefnandi krafði aðalstefnda um skuld vegna yfirdráttar á bankareikningi og annan stefnda um skuld byggða á sjálfskuldarábyrgð. Aðalstefndi lét málið ekki til sín taka. Varnir stefnda byggðu m.a. á því að um aðildarskort stefnanda væri um að ræða þar sem Fjármálaeftirlitið hefði ekki auglýst á réttan hátt yfirtöku Nýja Kaupþings banka á réttindum og skyldum gamla bankans. Þá byggði hann sýknukröfu sína á því að ábyrgð hans væri niður fallin vegna skráningar í heimabanka hans. Varakrafa stefnda laut að stefnufjárhæðinni en hann hafði takmarkað ábyrgð sína í yfirlýsingunni. Voru allar kröfur stefnanda teknar til greina.
Framsalshafa kröfu dæmd krafan að hluta, en ágreiningur var um aðild og uppgjör kröfunnar
Ágreiningur var uppi um hvort skiptastjóri þrotabús hafi afsalað kröfu bús til þrotamanns eða hvort hann hafi heimilað honum að reka málið í eigin nafni en til hagsbóta fyrir búið.
R krafði L um greiðslu reikninga, sem R hafði fengið framselda frá F. Af hálfu L voru ekki gerðar athugasemdir við fjárhæð reikninganna. L kvaðst hafa náð samkomulagi við F um uppgjör reikninganna, en gegn mótmælum R voru fullyrðingar L um það taldar ósannaðar. Var því lagt til grundvallar að R væri réttur eigandi kröfunnar og hún tekin til greina. Við úrlausn málsins var litið fram hjá skriflegri yfirlýsingu sem L lagði fyrir Hæstarétt og sérstaklega var útbúin í tengslum við rekstur málsins, en efni hennar hefði með réttu átt að koma fram í munnlegri vitnaskýrslu eftir reglum VIII. kafla laga nr. 91/1991.
K kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem staðfest hafði verið aðfarargerð, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði í eign K. Var aðfarargerðin reist á áskorunarstefnu, sem árituð hafði verið um aðfararhæfi og E fengið framselda til sín. Fyrir Hæstarétti lagði K fram skjöl sem báru með sér að sú krafa, sem áskorunarstefnan tók til, hefði verið greidd áður en hin áritaða stefna var framseld. Var því ekki talið að E hefði sýnt fram á að sú krafa, sem hann beiddist aðfarar samkvæmt, væri til og að hann væri rétthafi hennar. Var aðfarargerð sýslumannsins í Reykjavík því felld úr gildi.
G seldi fasteignirnar S14 og S16 og skuldbundu kaupendur sig til að inna af hendi nánar tilteknar peningagreiðslur. Áður en greiðslurnar skyldu inntar af hendi var gert fjárnám hjá G að kröfu H í umræddum kröfum G. Bankinn B mótmælti því að fjárnám yrði gert í umræddum greiðslum. Í fylgiskjölum með kaupsamningum um fasteignirnar skuldbundu kaupendur þeirra sig til að beina öllum greiðslum, sem þeim bæri að inna af hendi með peningum, inn á reikning í B, þar sem greiðslurnar hefðu verið settar B sem trygging fyrir lánafyrirgreiðslu við G. Þá var tekið fram að allar áhvílandi veðskuldir á fasteignunum væru kaupendum óviðkomandi og ábyrgðist B að þeim yrði aflétt. Ekki var talið að kröfur G, sem H fékk gert fjárnám í, hefðu verið framseldar B. Þá var ekki talið unnt að líta svo á að umrædd fylgiskjöl hefðu geymt veðsamning milli G og B. Þá var yfirlýsing G, þar sem hann setti B að handveði umræddan reikning í B, ekki talin veita B veðrétt í umræddum kröfuréttindum, enda hefðu greiðslurnar ekki verið inntar af hendi þegar fjárnám var gert. Var B ekki talinn hafa sýnt fram á að hann nyti réttar í umræddum kröfuréttindum, sem gætu gengið fyrir rétti H samkvæmt fjárnámi í þeim. Var því lagt fyrir sýslumann að gera fjárnám samkvæmt beiðni H.