A krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðatryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir árið 2019 í vinnuslysi við störf hjá B ehf. er vörubretti féll á A við affermingu vöruflutningabifreiðar en í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar horft yrði heildstætt á málið væri óhjákvæmilegt að B ehf. yrði látið bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðar ástand farmsins og hvernig brettunum hefði verið stillt upp á mjólkurvagnaraðirnar. Var B ehf. því talið bera sakarábyrgð á tjóni A vegna slyssins. Á hinn bóginn var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með háttsemi sinni með því að hafa farið á bak við vagnaröðina til að ýta henni út og hefði A mátt gera sér ljóst að hætta gæti af þessu stafað, sér í lagi þegar litið væri til þess að A hefði kveðið það hafa verið „tímaspursmál“ hvenær brettin dyttu. Þá hefði það verklag A að standa ein að affermingunni átt stóran þátt í því að slysið varð og tjóni hennar. Var A því látin bera helmings hluta tjónsins sjálf.
Stefnandi, einkahlutafélag, stefndi fyrrverandi starfsmanni sínum og einkahlutafélagi, til greiðslu skaðabóta en í ljós kom að greiðslukort stefnanda hafði verið notað til auglýsingakaupa á vefnum Facebook fyrir aðra aðila en stefnanda. Stefndu gengust við því að greiðslukort stefnanda hefði verið notað fyrir mistök en dómurinn lagði til grundvallar að sú háttsemi, að halda áfram auglýsingakaupum án þess að grennslast fyrir um það hvernig greitt hefði verið fyrir þau, fæli að lágmarki í sér stórkostlegt gáleysi. Var ekki talið unnt að fallast á að lækka ætti skaðabætur eða fella þær niður á grundvelli sjónarmiða um meðábyrgð. Þá var háttsemin ekki talin í nægjanlegu samhengi við störf stefnda fyrir stefnanda til að unnt væri að beita 1. mgr., sbr. 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefndu mótmæltu því ekki að auglýsingakaupin hefðu að stærstum hluta verið í þágu hins stefnda einkahlutafélags og var það dæmt ásamt starfsmanninum fyrrverandi til greiðslu skaðabóta að frádreginni innborgun og kröfu vegna skuldajafnaðar. Var upphaf dráttarvaxta miðað við það tímamark er mánuður var liðinn frá birtingu stefnu vegna fyrri málshöfðunar stefnanda á hendur stefndu. Voru stefndu jafnframt dæmd til að greiða stefnanda málskostnað óskipt.
Fallist var á skaðabótaskyldu stefndu úr ábyrgðartryggingum vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi með vísan til þess að verkstjórn og uppsetningu verkpalla á verkstað hefði verið ábótavant. Ekki var fallist á meðábyrgð stefnanda sjálfs.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
A höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll ásamt stiga til jarðar við vinnu hjá B ehf. á gámasvæði félagsins. Með dómi héraðsdóms var skaðabótaskylda B ehf. viðurkennd að hluta en talið að A skyldi bera þriðjung tjóns síns þar sem hann hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. bæri ábyrgð á því að A hefði aðgang að tækjum sem hæfðu vinnu hans. Hefði félaginu þannig borið að tryggja að A hefði stiga sem hentaði því verkefni sem hann sinnti og að komið væri í veg fyrir að hann rynni til við notkun, sbr. meðal annars grein 4.2.2 í II. viðauka reglugerðar nr. 367/2006 og 5. gr. reglugerðarinnar. Var ekki talið að umræddur stigi hefði hæft því verki sem A hafði verið falið að vinna og að B ehf. hefði vanrækt þær ríku kröfur sem gerðar eru til atvinnurekanda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Taldi Landsréttur ótvírætt að saknæm háttsemi B ehf. hefði átt þátt í að slysið varð og að félagið bæri bótaábyrgð á tjóni A. Þá lægi ekki annað fyrir en að A hefði hagað verkinu í samræmi við verklagsreglur B ehf. og með þeim tækjum sem félagið hefði útvegað. Voru engin efni til að telja A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og láta hann bera hluta af tjóni sínu sjálfur. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á óskertri bótaábyrgð B ehf. vegna slyssins.
L ehf. krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna ákvörðunar Minjastofnunar Íslands 8. janúar 2019 um að skyndifriða þann hluta Víkurkirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. á Landsímareit í miðbæ Reykjavíkur. Deildu aðilar um það hvort ákvörðunin hefði verið háð annmarka er leiddi til bótaábyrgðar og hvort L ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að heimild 1. mgr. 20. gr. laga nr. 80/2012 um menningarminjar yrði ekki beitt til að friða stað, sem þegar nyti lögbundinnar friðunar, til að hindra að framkvæmdir, sem heimilaðar hefðu verið innan hins friðaða svæðis, rýrðu gildi menningarminja utan þess. Til þess að ná slíkum markmiðum hefði Minjastofnun getað beitt öðru nánar tilgreindu úrræði samkvæmt sömu lögum. Féllst Landsréttur því á að ekki hefði staðið lagaheimild til skyndifriðunar þess hluta hins forna kirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. og að með þeirri ákvörðun hefði verið brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi rétturinn að skilyrði bótaábyrgðar á grundvelli sakarreglunnar um ólögmæti og saknæmi væru uppfyllt. Með vísan til matsgerðar dómkvaddra matsmanna var lagt til grundvallar að L ehf. hafi vegna skyndifriðunarinnar orðið af töpuðum leigugreiðslum í [...] daga og að sú fjárhæð næmi 19.726.024 krónum. Ekki var á það fallist að L ehf. hefði sýnt af sér eigin sök er leiddi til niðurfellingar eða takmörkunar á bótaábyrgð Í. Var Í því gert að greiða L ehf. 19.726.024 krónur ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
A krafðist viðurkenningar á því að V hf. og R bæru fulla skaðabótaábyrgð vegna afleiðinga líkamstjóns hennar af völdum slyss sem hún varð fyrir á útisvæði S árið 2019 þegar hún rann á stétt við heitan pott. Ágreiningur aðila laut einungis að því hvort A skyldi bera hluta tjóns síns sjálf vegna eigin sakar. Í forsendnum hins áfrýjaða dóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var meðal annars vísað til þess að A hefði verið kunn staðháttum í sundlaugunni og vitað af vandkvæðum við að hálkuverja útisvæði laugarinnar. Þá hefði hún valið að fara óhefðbundna leið upp úr pottinum, í stað þess að ganga upp úr honum um tröppur sem voru með handriði. Var því talið rétt að skerða bótarétt A um þriðjung.
Stefnandi sætti þvingunarráðstafana lögreglu vegna rannsóknar sakamáls. Síðar var rannsóknin felld niður. Stefnandi krafðist miskabóta úr hendi stefnda, íslenska ríkisins, vegna umræddra ráðstafana. Talið var að enda þótt því yrði ekki slegið föstu að stefnandi hefði beinlínis valdið þeim aðgerðum sem hann reisti miskabótakröfu sína á þá teldist stefndi eigi að síður hafa leitt nægjanlega í ljós að stefnandi hefði, eins og atvikum háttaði til, a.m.k. stuðlað að þeim aðgerðum. Þótt ekki væri talið rétt að fella bætur til stefnanda niður að öllu leyti yrði að mati dómsins við þessar aðstæður að skerða þær. Var stefnda því gert að greiða stefnanda 90.000 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, en vaxtakrafa stefnanda var að huta til talin fyrnd.
Viðurkennt var að vinnuveitandi bæri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda en stefnandi talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og gert að bera tjón sitt að hluta til sjálfur.
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í umferðarslysi árið 2019 en hún var farþegi í bíl með ölvuðum ökumanni. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hefði sem farþegi í bifreið sýnt af sér háttsemi sem jafna mætti til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, svo að réttlætanlegt hefði verið að lækka bætur til hennar úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá S hf. Í dómi Landsréttar var talið að ekkert hefði komið fram í málinu um að A hefði séð ökumanninn neyta áfengis áður en hún tók far sér far með honum. Lagt var til grundvallar að A og ökumaðurinn hefðu eytt skömmum tíma saman um kvöldið og ökumaðurinn greint A frá því að hann væri edrú. Þá lá fyrir framburður vitnisins C sem einnig var farþegi í bifreiðinni um að ekki hefði verið unnt að greina á ökumanninum að hann hefði verið undir áhrifum áfengis. Var því ekki talið sannað að A hefði hlotið að vera ljóst þegar hún tók sér far með ökumanninum að hann væri undir áhrifum áfengis og óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega, en af gögnum málsins mátti ráða að önnur atvik urðu til þess að bifreiðin fór út af veginum. Var krafa A um óskertar bætur úr hendi S hf. því tekin til greina og niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.
Stefnandi var farþegi í bifreið sem ölvaður maður ók þegar bifreiðin valt og stefnandi slasaðist. Bifreiðin var tryggð hjá stefnda sem greiddi stefnanda 1/3 hluta af bótakröfu hans vegna líkamstjóns, en stefndi taldi stefnanda vegna stórkostlegs gáleysis verða að bera 2/3 hluta tjóns síns sjálfur. Í ljósi atvika og með hliðsjón af dómaframkvæmd taldi dómurinn að stefnandi ætti ekki rétt á frekari bótum frá stefnda vegna slyssins og var stefndi því sýknaður af dómkröfum hans.
Stefnandi slasaðist þegar hann gekk yfir brú í Árbæjarlaug á vetrardegi. Talið var að leggja yrði til grundvallar við úrlausn málsins að hálka vegna frosts hefði verið á brúnni. Það ástand á gönguleiðinni var metið starfsmönnum laugarinnar til sakar. Reykjavíkurborg sem eigandi laugarinnar og vinnuveitandi starfsfólksins var talin bera ábyrgð á tjóni stefnanda. Vegna ábyrgðartryggingar sveitafélagsins hjá stefnda var bótaskylda talin hvíla á stefnda. Stefnandi var ekki talinn eiga neina sök sjálfur á slysi sínu.Einnig var viðurkennt að stefnandi ætti rétt til bóta úr málskostnaðartryggingu í fjölskyldutryggingu sinni hjá stefnda.
A var stöðvaður af lögreglu við akstur bifreiðar 15. nóvember 2018. Í lögregluskýrslu kom fram að grunur hefði vaknað um akstur undir áhrifum fíkniefna og var A handtekinn og færður á lögreglustöð. A var gert að sæta blóð- og þvagrannsókn og greindist umbrotsefni THC sem er í kannabis í þvagi hans. Seinna var rannsókn á máli A hætt. Höfðaði A málið til heimtu bóta vegna þvingunaraðgerða sem hann hafði verið beittur, bæði handtöku og líkamsrannsókn. Í dómi Landsréttar var rakið að með hliðsjón af 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar stæðu efnisrök til að beita bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála með lögjöfnun um handtöku A og jafnframt stæðu efnisrök til að beita bótareglunni og þá blóð- og þvagrannsókn sem A varð að sæta meðan hann var sviptur frelsi á grundvelli 2. mgr. 47. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Landsréttur vísaði til þess að skilyrðum 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 fyrir bótaábyrgð Í væri fullnægt. Aftur á móti komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að A hefði valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Samkvæmt niðurlagi 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 þótti rétt að fella að öllu leyti niður bætur til A. Var því fallist á kröfu Í um sýknu af kröfu A.
Stefnandi slasaðist þegar hún gekk út um neyðarútgang á vínveitingahúsi. Fallist var á að merkingum við útganginn hefði verið áfátt og að það hefði átt þátt í tjóni stefnanda. Jafnframt fallist á að hún hefði átt þátt í tjóni sínu vegna ölvunar. Húseigandi og rekstraraðili vínveitingastaðarins látnir bera helming tjóns stefnanda og hún sjálf helming.
Fallist var á bótakröfu stefnanda vegna líkamstjóns er hann varð fyrir er hann féll í hálku við bílaþvottastöð stefnda, en hálkuvarnir þóttu ófullnægjandi við stöðina.
Bótaskylda atvinnurekanda viðurkennd að hluta vegna vinnuslyss er maður féll í og með stiga við vinnu sína.
Stefnandi höfðaði mál á hendur tryggingafélagi eiganda bifreiðar sem stefnandi ók til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann hefði hlotið í bílslysi. Dómurinn leit svo á að stefnandi hefði, með því að ákveða að aka út af veginum, valdið vátryggingaratburði og hefði mátt gera ráð fyrir tjóni sem óhjákvæmilegri afleiðingu af þeirri ákvörðun. Tryggingafélagið var því sýknað.
Stefnandi slasaðist við störf sín fyrir vátryggingartaka þegar hann féll ofan í grunn. Hið stefnda tryggingarfélag féllst á að bæta 2/3 tjóns stefnanda að öðru leyti en er varðaði lyfjakostnað. Deilt var um hvort stefnda skyldi gert að bæta að fullu tjón stefnanda, auk þess sem deilt var um hvort stefndi skyldi greiða stefnanda lyfjakostnað. Talið var að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var talið að stefnandi hefði ekki fært sönnur á þann lyfjakostnað sem hann krafðist. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnanda dæmdar bætur vegna handtöku, gæsluvarðhalds og þvingunaraðgerða lögreglu, auk dráttar á rannsókn máls.
Deilt var um atvik við vinnuslys sem stefnandi varð fyrir þegar sjálfvirk hurð á vinnusvæði hans lokaðist og lenti á höfði stefnanda. Atvik að slysinu voru óljós um mörg atriði og ljóst að rannsókn Vinnueftirlitsins hefði getað upplýst nánar um ástæður þess. Taldi dómurinn að stefnandi hefði orðið fyrir slysi sem rekja mætti til óviðeigandi búnaðar hurðarinnar og aðstæðna á vinnustað.
A höfðaði málið til viðurkenningar á bótaskyldu V hf. og Í á líkamstjóni sem hann varð fyrir er lögreglubifreið sem vátryggð var hjá V hf. var ekið aftan á bifreið sem A ók með þeim afleiðingum að bifreiðin lenti utan vegar og A varð fyrir líkamstjóni. Í dómi Landsréttar er rakið að um hefði verið að ræða árekstur tveggja skráningarskyldra vélknúinna ökutækja í skilningi 89. gr. þágildandi umferðarlaga. Vátrygging samkvæmt 1. mgr. 91. gr. sömu laga hafi tekið til hvers kyns skaðabótakrafna samkvæmt 89. gr. laganna, enda þótt sök ökumanns, sem var grundvöllur bótaábyrgðar eftir 89. gr., tengdist ekki notkun í skilningi 1. mgr. 88. gr. laganna. Réðst niðurstaða málsins um hvernig skipta bæri tjóninu að tiltölu við sök þeirra sem áttu hlut að máli. A hafði áður verið sakfelldur í sakamáli sem höfðað var gegn honum vegna akstursins, fyrir að hafa raskað umferðaröryggi á alfaraleið og stofnað lífi lögreglumanna í hættu og með því brotið gegn ákvæðum almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til þeirrar hættu sem almenningi stóð af refsiverðri háttsemi A var talið að ekki hefðu verið tæk viðurhlutaminni úrræði til að stöðva för A en að aka utan í bifreið hans og lögreglumaðurinn sem ók bifreiðinni hefði því ekki farið fram með saknæmum hætti. Því var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að A bæri að öllu leyti sjálfur ábyrgð á þeim árekstri sem leiddi til líkamstjóns hans og jafnframt voru talin skilyrði til að fella niður ábyrgð varastefndu S hf. á líkamstjóni A. Var hinn áfrýjaði dómur um sýknu V hf., Í og varastefnda S hf. því staðfestur.
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2017. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hefði sem farþegi í ökutæki sýnt af sér háttsemi sem mætti jafna til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, svo að réttlætanlegt hafi verið að lækka bætur honum til handa úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá V hf. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að greiningar á blóðsýni ökumanns ökutækisins staðfestu að hann hefði neytt áfengis í aðdraganda akstursins. Með hliðsjón af því og í ljósi þess að A og ökumaður ökutækisins höfðu eytt löngum tíma saman fyrir slysið hefði A ekki getað dulist að ökumaðurinn gæti ekki stjórnað ökutækinu örugglega. Með því að taka sér far með ökutækinu eins og ástatt var um ökumanninn hafi A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og bæri því að hluta ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir við slysið. Að þessu gættu og með hliðsjón af því hversu hátt saknæmisstig A var í umrætt sinn, var talið rétt að A bæri 2/3 hluta tjóns síns sjálfur.
Viðurkennd var bótaskylda stefnda, tryggingafélags, úr ábyrgðartryggingu ökutækisins, en þó aðeins vegna þriðjungs þess ætlaða líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í umræddu umferðarslysi. Voru bætur til stefnanda þannig lækkaðar með hliðsjón af 4. mgr. 4. gr. laga um ökutækjatryggingar nr. 30/2019, þar sem að sýnt þótti vera nægilega fram á það að með háttarlagi sínu og ökumanns hefði stefnandi af stórkostlegu gáleysi verið meðvaldur að tjóni sínu með því að taka sér far með ökumanni bifreiðarinnar í greint sinn.
A krafðist bóta úr vátryggingu bifreiðar vegna umferðarslyss. Deilt var um hvort A ætti rétt á að fá líkamstjón sitt bætt að fullu úr ábyrgðartryggingu bifreiðar sem á slysdegi var tryggð lögbundinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Þótti A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að taka sér far með bifreið sem ekið var af manni sem A gæti ekki hafa dulist að var undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Stefndi hafði þegar greitt A bætur miðað við að A bæri helming tjóns síns sjálfs, sem í ljósi atvika var talið sanngjarnt. Var stefndi því sýknaður.
Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu bóta samkvæmt 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008. Var háttsemi stefnanda virt honum til sakar og hann talinn bera ábyrgð á ákvörðun lögreglu um að handtaka hann og eftirarandi frelsissviptingu hans með vistun í fangaklefa.
A (
Guðjón Ólafur Jónsson lögmaður)
gegn
Reitum – verslun ehf Húsfélaginu Þverholti 2 til vara og Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu
Stefnandi hlaut alvarlega höfuðáverka þegar hún 9 ára gömul, féll niður loftræstiop sem lokað var með járngrind. Loftræstiopið var staðsett í sameign við verslunar- og þjónustuhúsnæði. Ágreiningur laut að því hvort stefndi og varastefndi væru bótaskyldir vegna slyssins, svo og hvort stefnandi gæti beint kröfu sinni einungis að einum fasteignareiganda þ.e. aðalstefnda. Fallist var á að stefnandi gæti höfðað mál á hendur aðalstefnda án þess að stefna húsfélaginu eða öðrum eigendum. Talið var að járngrindin og viðhaldi hennar hafi verið ábótavant og fallist á viðurkenningakröfu stefnanda gagnvart aðalstefnda.
A höfðaði mál á hendur B ehf. og S hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu þeirra og á bótarétti úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi í vinnu sinni hjá B ehf. A var að móta veggjastoðir úr galvaníseruðu járni í beygjuvél og staflaði mótuðum veggjastoðum á bretti á lyftuborði. Glussatjakkur í borðinu gaf sig undan þunga veggjastoðanna með þeim afleiðingum að stoðirnar og brettið féllu á vinnuborð sem rann við það á A og ýtti honum í átt að beygjuvélinni. Deildu aðilar um það hvort slysið mætti rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanna B ehf. eða til háttsemi A sjálfs. Fram kom meðal annars í dómi Landsréttar að B ehf. hefði ekki lokið við gerð áhættumats þegar slysið átti sér stað. Þá hefðu rangar forsendur sem lagðar hefðu verið til grundvallar í umsögn Vinnueftirlitsins átt að gefa B ehf. tilefni til þess að láta fara fram frekari rannsókn á málinu. Lagði Landsréttur til grundvallar að fyrirsvarsmenn B ehf. hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að afla ekki áhættumats fyrir umræddan verkþátt og með því að hafa ekki óskað eftir nýrri umsögn Vinnueftirlitsins þegar fyrir lá að forsendur fyrri umsagnar hefðu verið rangar. Landsréttur taldi hins vegar sannað að A hefði hlaðið á lyftuborðið stoðum sem vógu um eitt tonn sem var langt umfram þá þyngd sem borðinu var ætlað að bera og væri sú háttsemi frumorsök slyssins. Var þessi háttsemi A metin honum til gáleysis. Var því viðurkennd bótaskylda B ehf. og S hf. og bótaréttur A úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá S hf. vegna helmings þess tjóns sem A varð fyrir vegna vinnuslyssins.
A krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B hjá VÍ hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún æfði sig í að skeiðleggja hest í gegnum opna reiðhöll og datt af baki eftir að hestur hennar beygði skyndilega til hliðar þegar út var komið. Byggði A á því að slysið mætti rekja til vanbúnaðar og hættulegra aðstæðna í reiðhöllinni þar sem starfsfólk B hafði vanrækt að setja upp línur fyrir æfinguna til að afmarka svokallaða niðurhægingarbraut fyrir framan dyrnar þar sem knapar komu á hestum sínum út úr höllinni, oft á mikilli ferð. VÍ hf. krafðist aðallega sýknu af kröfum A en til vara að sök yrði skipt og reisti kröfur sínar á því að um óhappatilvik hefði verið að ræða, og/eða að atvikið væri að rekja til aðgæsluleysis A sjálfrar. Auk þess hefði ekki verið um skipulagða æfingu hjá B að ræða og því gæti B ekki borið ábyrgð á tjóni A. Í dómi héraðsdóms var talið að búast hefði mátt við því að hesturinn brygðist við eins og hann gerði og að slysið hefði ekki orðið ef línur hefðu verið settar upp til að hægja á ferð hestsins þegar út var komið. Slysið mætti þannig rekja til gáleysis starfsfólks B og var bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B hjá VÍ hf. því viðurkennd. Í dómi Landsréttar var rakið að af gögnum málsins mætti ráða að æfingin hefði verið skipulögð af B vegna móts á vegum B sem halda skyldi í reiðhöllinni tveimur dögum síðar. Þá væri ljóst að sama þörf væri á því að afmarka niðurhægingarbraut fyrir utan húsið við æfingar á flugskeiði í gegnum reiðhöllina og í keppni í sömu grein við sömu aðstæður. Á hinn bóginn var litið til þess að A, sem væri menntaður reiðkennari og tamningamaður, hefði þrátt fyrir vitneskju sína um að engin niðurhægingarbraut væri fyrir utan reiðhöllina tekið þá áhættu að leggja hest sinn á flugskeið við áðurgreindar aðstæður og skyldi hún því bera tjón sitt sjálf að ¼ hluta. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var viðurkenndur réttur A til greiðslu að ¾ hlutum úr ábyrgðatryggingu B hjá VÍ hf. vegna slyssins.
Sýknað af kröfu manns um fullar bætur, sem tekið hafði sér far með ölvuðum ökumanni, þar sem hann yrði að bera meðábyrgð á tjóni sínu vegna eigin sakar um sem næmi 2/3 hlutum tjónsins.
A varð fyrir slysi við húsbyggingu í starfi sínu hjá H ehf. er hann féll úr 2,65 metra hæð og hlaut varanlegt líkamstjón. A höfðaði mál til heimtu bóta annars vegar úr frjálsri ábyrgðartryggingu T ehf. vegna J ehf. og I ehf. og hins vegar úr tryggingu V hf. vegna H ehf. og K ehf. Í málinu lá fyrir að félögin I ehf., K ehf. og H ehf. stóðu sameiginlega að stofnun félagsins J ehf. sem var verktaki að byggingu hússins og hafi vitnið B verið sameiginlegur yfirverkstjóri fyrir öll félögin. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrrgreind félög, að svo miklu leyti sem aðstæðum eða verkstjórn hefði verið ábótavant á vinnustaðnum í umrætt sinn, yrðu sem atvinnurekendur í skilningi 1. mgr. 17. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, öryggi og hollustuhætti á vinnustöðum, talin bera ábyrgð á því sameiginlega og óskipt. Þáttur A í tjónsatburðinum var að hluta metinn honum til stórkostlegs gáleysis, sbr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993, í ljósi menntunar hans og starfsreynslu. Var hann því látinn bera tjón sitt sjálfur að 1/3 hluta. Voru T ehf. og V ehf. dæmd til að greiða A óskipt 2/3 hluta af kröfu hans, að frádregnu tjóni sem A hefði þegar fengið bætt.
Fallist á að stefnandi ætti rétt til bóta samkvæmt lögum um bætur til þolenda afbrota þrátt fyrir að sá einstaklingur sem ákærður var fyrir tilraun til manndráps á hendur honum hefði verið sýknaður. Jafnframt var talið að stefnandi yrði að bera hluta af tjóni sínu sjálfur í ljósi eigin framburðar um upphaf þeirra átaka sem enduðu með því að hann var stunginn.
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2012. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hafi sem farþegi í bifreiðinni sýnt af sér háttsemi sem mætti jafna til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, nú 4. mgr. 4. gr. laga nr. 30/2019 um ökutækjatryggingar, svo að réttlætanlegt hafi verið að lækka bætur honum til handa úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá stefnda. Í dómi Landsréttar var rakið að í blóðsýni ökumanns bifreiðarinnar sem tekið var fljótlega eftir atvikið hafi vínandamagn mælst 1,66 ‰. Með hliðsjón af því háa mæligildi hafi A ekki getað dulist að ökumaðurinn gæti ekki stjórnað bifreiðinni örugglega og að hann væri óhæfur til aksturs. Með því að taka sér far með bifreiðinni eins og ástatt var um ökumanninn hafi A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og bæri því að hluta til sjálfur ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir við slysið. Ekkert lægi fyrir í málinu sem styddi síðbúna frásögn ökumanns bifreiðarinnar um að hann hefði neytt áfengis eftir að akstri lauk. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að A bæri 2/3 hluta tjóns síns sjálfur.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 þegar hann ók bifhjóli aftan á bifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Hann var tryggður lögboðinni slysatryggingu hjá V hf. og féllst félagið með tölvubréfi 17. febrúar 2015 á bótaskyldu vegna líkamstjónsins. Aftur á móti skerti félagið rétt A til bóta um helming vegna stórkostlegs gáleysis hans við akstur bifhjólsins á ætluðum hraða samkvæmt útreikningi langt umfram hámarkshraða á veginum. Hæstiréttur taldi að V hf. hefði vegna tómlætis glatað rétti til að bera þetta fyrir sig samkvæmt 94. gr. laga nr. 30/2004. Var krafa A á hendur V hf. því tekin til greina.
Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnanda en stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefndu vegna slyss er hún varð fyrir í vinnutíma. Var niðurstaðan sú að um eigin sök hafi verið að ræða af hálfu stefnanda þar sem hún var öllum hnútum kunn og fór nánast daglega út á svæði sem gat verið hált og gætti ekki nægilega að sér umrætt sinn.
Fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefndu á líkamstjóni hans en talið að stefnandi þyrfti að bera heming tjóns síns sjálfur vegna stórkostlegs gáleysis.
Í málinu krafðist B skaðabóta úr hendi A ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf hjá A ehf. Hæstiréttur hafði áður staðfest bótaábyrgð A ehf. að 2/3 hluta en fyrir Landsrétti laut málið að fjárhæð og útreikningi skaðabóta vegna tímabundins atvinnutjóns, þjáninga, miska og varanlegrar örorku. Ágreiningur aðila laut meðal annars að því hvort draga bæri bætur og aðrar greiðslur samkvæmt 2. mgr. 2. gr. og 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá tímabundnu atvinnutjóni og varanlegri örorku áður en frádrætti væri beitt vegna sakarskiptingar eða eftir að það hefði verið gert. Í dómi Landsréttar var rakið að rétt væri að beita frádrætti vegna sakarskiptingar eftir að framangreindar greiðslur hefðu verið dregnar frá. Þá greindi aðila jafnframt á um hvaða árslaun bæri að leggja til grundvallar við útreikning varanlegrar örorku B. Í dómi Landsréttar var talið að meta yrði árslaun hans sérstaklega með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og lagt til grundvallar að miða bæri við fyrirliggjandi upplýsingar um meðallaun verkakarla. Með hliðsjón af framangreindu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms var A ehf. gert að greiða B 16.785.311 krónur með nánar tilgreindum vöxtum.
Sýknað af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu er sauðkind hljóp á bótakrefjanda sem féll og slasaðist. Taldist ósannað að gefin hefðu verið fyrirmæli um að bótakrefjandi hefði afskipti af ærinni eða að stefndu hefðu borið á annan hátt ábyrgð á að slysið átti sér stað.
A krafðist þess að viðurkennd yrði full bótaskylda V hf. samkvæmt slysatryggingu hennar vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við fall af hestbaki. V hf. krafðist þess að bótaskylda þess samkvæmt slysatryggingunni yrði eingöngu viðurkennd að 1/3 hluta þar sem A hefði verið undir áhrifum áfengis þegar slysið varð. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað væri að A hefði drukkið áfengi í reiðtúrnum auk þess sem fyrir lægju upplýsingar um mælingu á alkóhólmagni í blóði hennar við komu á bráðamóttöku Landspítalans. Þar sem A hefði ekki fært fram sönnun fyrir því að mæling Landspítalans væri ónákvæm eða röng yrði lagt til grundvallar að mælingin sýndi að A hefði ekki verið fær um að stjórna hestinum örugglega þegar slysið átti sér stað og hún því talin hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með þeirri háttsemi sinni. Í ljósi vitnisburða um að hesturinn hefði hlaupið hratt í burtu eftir slysið og að hann hefði fælst var það mat dómsins að rekja mætti orsakir slyssins að hluta til utanaðkomandi áreitis. Með hliðsjón af þessu og því að A hefði hlotið umtalsvert líkamstjón í slysinu taldi Landsréttur rétt að A yrði látin bera helming tjóns síns sjálf en að öðru leyti viðurkenndur réttur hennar til bótagreiðslna úr vátryggingunni.
Stefndi dæmdur til að bæta stefnanda ¾ hluta tjóns vegna vinnuslyss er stefnandi klemmdist á fæti við vinnu á þjónustutrukki á flugvelli en notkun trukksins fór úrskeiðis í miklum vindi. Stefnanda var gert að bera fjórðung tjóns síns sjálfur vegna stórfellds gáleysis.
A krafðist þess að viðurkennd yrði sameiginleg skaðabótaábyrgð S og H ohf. vegna líkamstjóns sem hann hlaut í starfi sínu fyrir S í húsnæði H ohf.. Slysið varð þegar A leitaðist við að stíga upp á pall í hljómsveitargryfju í myrkvuðum sal H ohf. í því skyni að koma boðum til ljósamanns um að kveikja ljós sem varð til þess að hann rann á brún efri pallsins og rak hnéð í hana. Í dómi Landsréttar kom fram að í áhættumati og öryggis- og heilbrigðisáætlun H ohf. hefði ekki með raunhæfum hætti verið fjallað um þá sérstöku hættu sem gæti skapast í hljómsveitargryfjunni vegna ónógrar lýsingar eða skyndilegrar myrkvunar og aðgerðir til úrbóta vegna þess. Því hefði framkvæmd við gerð áhættumatsins farið gegn ákvæðum 65. gr. og 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 2. mgr. 27. gr. reglugerðar nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Þá var talið ósannað að á pöllum í hljómsveitargryfju hefðu verið merkingar sem væru til þess fallnar að draga úr þeirri hættu vegna myrkvunar sem fyrir lá að hefði skapast umrætt sinn og sannað þótti að væri meginorsök slyss A og því hefðu aðstæður á vinnustaðnum ekki með þeim hætti að gætt væri fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar í skilningi 42. gr. laga nr. 46/1980. Landsréttur taldi jafnframt leiða af fyrirmælum 17. gr. laga nr. 46/1980 og 22. gr. reglugerðar nr. 920/2006 að ábyrgð á því að huga að góðum aðbúnaði og öruggum starfsskilyrðum á vinnustað, þar sem fleiri en einn atvinnurekandi ættu aðild að starfsemi, hefði hvílt bæði á H ohf. og S og bæru þau því í sameiningu ábyrgð á þeirri hættu sem hefði skapast í hljómsveitargryfjunni umrætt sinn og vanrækslu við gerð áhættumatsins. Var það ekki talið leysa S undan ábyrgð sinni gagnvart A þótt samið hefði verið um það í húsaleigu- og þjónustusamningi að öryggismál væru í höndum H ohf. Voru S og H ohf. því talin bera sameiginlega skaðabótaábyrgð á líkamstjóni A. Ekki var talið að A hefði sýnt af sér svo stórkostlegt gáleysi að heimilt væri að skerða rétt hans til bóta samkvæmt ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var ekki fallist á það að ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga ætti ekki við gagnvart H ohf. vegna þess að G hefði ekki starfað fyrir H ohf. þegar slysið varð.
A varð fyrir líkamstjóni er hann ók bifhjóli sínu aftan á bifreið. A krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns en V hafði skert bótarétt hans um helming á þeim grundvelli að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifhjólsins, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Aðilar deildu einkum um hvort og þá eftir atvikum að hvaða marki skerðing bótaréttar hefði verið heimil. Lagt var til grundvallar að A hefði ekið bifhjólinu langt yfir löglegum hámarkshraða og valdið slysinu með því að horfa ekki fram fyrir sig skömmu áður en áreksturinn varð. A hefði ekki gætt að varúðarreglu 1. mgr. 36. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Var talið að háttsemi A hefði skapað augljósa hættu á veginum og falið í sér stórkostlegt gáleysi af hans hálfu. Var A gert að bera þriðjung tjóns síns sjálfur en V dæmt til að greiða honum tvo þriðju hluta þess.
TD var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið TZ einu höggi í höfuðið með hafnaboltakylfu. Þá var TZ sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr., sömu laga með því að hafa lagt til TD í tvígang með hníf. Ekki var fallist á þá vörn TD og TZ að háttsemi þeirra hefði helgast af neyðarvörn, sbr. 12. gr. fyrrgreindra laga. Í dómi Landsréttar sagði meðal annars að bæði TD og TZ hefðu haft ýmsa aðra kosti en að vígbúast og mæta hinum með þeim hætti sem þeir gerðu. Refsing TD var ákveðin fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða TZ 200.000 krónur í skaðabætur. Þá var refsing TZ ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Stefnanda dæmdar miskabætur vegna þess að hann sætti frelsisviptingu og -skerðingu sem sakborningur í aðdraganda og undir rekstri sakamáls, í mun lengri tíma heldur en sá dómur sem hann á endanum hlaut kvað á um.
Stefnandi, sem var níu ára gamall, lenti í slysi á svæði þar sem C vann að byggingarframkvæmdum við skóla. C var með ábyrgðartryggingu hjá stefnda og var kröfu um viðurkenningu á bótarétti beint að vátryggingafélaginu. Dómurinn, sem var skipaður sérfróðum meðdómsmanni, taldi að tjón stefnanda yrði rakið til gáleysis af hálfu C við frágang á svæðinu og var fallist á kröfu hans.
Íslenska ríkið dæmt til að greiða stefnanda miskabætur vegna gæsluvarðhalds og einangrunar sem hún sætti. Bætur dæmdar vegna fjögurra sólarhringa af níu.
A krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá SA hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf hjá B ehf. er hann féll niður um lúguop á togdekki skips og niður á dekk þar fyrir neðan. Ágreiningur málsins laut að því hvort B ehf. bæri ábyrgð á slysinu þar sem aðstæður á vinnustað hefðu verið óforsvaranlegar og hvort A bæri meðábyrgð vegna háttsemi sinnar, á grundvelli 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993, sem leiddi til þess að bótaréttur hans skertist eða félli niður. Landsréttur vísaði til þess að þegar litið væri til sakar A andspænis sök B ehf. varðandi aðstæður um borð í skipinu, þar sem B ehf. hefði ekki rækt skyldur sínar samkvæmt lögum nr. 46/1980 og öryggi var ábótavant, gæfi stórkostlegt gáleysi A aðeins tilefni til þess að skerða bætur til hans um fjórðung. Var því viðurkenndur réttur hans til bóta úr tryggingu B ehf. hjá SA hf. sem næmi ¾ af fullum bótum.
Talið var að stefndi hefði komið að fasteignaviðskiptum sem fasteignasali, enda þótt hann segði sjálfur að einungis hefði verið um vinargreiða að ræða. Kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta var hins vegar hafnað þar sem stefnanda mátti vera ljós sú áhætta sem fólst í því að skrifa undir afsal.
A krafðist skaðabóta úr hendi B ehf. og V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf hjá B ehf. Slysið varð þegar stigi rann undan A með þeim afleiðingum að hann féll niður og slasaðist alvarlega. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að B ehf. hefði í umrætt sinn falið A verk sem féll utan hans venjubundnu starfa. Búnaðurinn sem nota átti hefði ekki hentað og því hefði A notast við stiga. Vinnueftirlitið hafi komist að þeirri niðurstöðu að stiginn væri bæði gamall og lélegur og ekki af viðurkenndri gerð til nota í atvinnustarfsemi og bannaði notkun hans. Með hliðsjón af þeim ríku skyldum sem á vinnuveitanda hvíla samkvæmt lögum nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, var háttsemi B ehf. og starfsmanna hans talin saknæm og bæri B ehf. því skaðabótaábyrgð á tjóni A á grundvelli hinnar ólögfestu reglu um vinnuveitandaábyrgð. Á hinn bóginn var A látinn bera hluta tjónsins sjálfur, sbr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem talið var að hann hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að nota umræddan stiga án þess að tryggja að hann rynni ekki til og með því að nota ekki hjálm.
Hafnað var kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótarétti úr hendi stefnda vegna brunatjóns sem varð á fasteign hans. Talið var að um íkveikju hafi verið að ræða. Með hliðsjón af atvikum máls og rannsóknargögnum lögreglu var niðurstaða dómsins sú að ekki væri óvarlegt að álykta að eldsupptök megi rekja til háttsemi fyrirsvarsmanns stefnanda, sem annað hvort af ásetningi eða stórkostlegu gágleysi hefur valdið eldsvoðanum. Með vísan til skilmála trygginga stefnanda og 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.
S hf. krafði SF ehf. og T hf., ábyrgðartryggjanda félagsins, um greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem B ehf. varð fyrir er skip þess Perlan RE sökk í Reykjavíkurhöfn. Hafði B ehf. samþykkt tilboð SF ehf. um að taka skipið í slipp. Tilboðið fól meðal annars í sér að taka skipið upp og sjósetja á ný þegar slippvinnu lyki. Til viðbótar óskaði B ehf. eftir því að SF ehf. ynni ýmis aukaverk og var eitt þeirra vinna við botntanka skipsins. Voru göt gerð á stokk og á botntank í tengslum við viðgerðir til að koma í veg fyrir leka milli botntanka í skipinu. Þegar verkinu samkvæmt tilboðinu var lokið var skipið sjósett á ný. Tók þá sjór að leka í lestar þess og fylltist það að lokum af sjó og sökk. Greiddi S hf. bætur til B ehf. á grundvelli vátrygginga sem félagið var með hjá S hf. Talið var að þrjár samverkandi orsakir hefðu verið fyrir því að sjór náði að berast inn í skipið með þeim afleiðingum að sökk. Í fyrsta lagi hefði blöndunarloki verið opinn þegar skipið var sjósett, í öðru lagi hefðu verið skorin tvö göt í lestargólfið og ofan við botntank stjórnborðsmegin þannig að sjór átti greiða leið niður úr lestinni í botntankinn. Í þriðja lagi hefði mannop verið opið úr botntanknum og inn í verkstæði. Þar með hefði sjór komist úr honum inn í þurrrými skipsins. Var talið að engin ein þessara orsaka hefði verið nægileg en hver þeirra nauðsynleg forsenda skipskaðans. Ósannað var í málinu að skipið hefði verið yfirfarið af SF ehf. með fulltrúum B ehf. áður en því var slakað niður í sjó eins og áskilið var í verklagsreglum sem SF ehf. hafði sett sér. Þá hefði meðal þeirra aukaverka sem SF ehf. tók að sér verið smíðavinna og önnur aðstoð til að komast fyrir leka milli botntanka. Hlyti úttekt og yfirferð yfir þau verk sem unnin hefðu verið áður en sjósetning fór fram meðal annars að hafa náð til stöðu þess verks og aðstæðna þar, þó að verkið hefði að einhverju leyti verið unnið í samvinnu við B ehf. Gæti SF ehf. því ekki borið fyrir sig að það hefði ekki verið í verkahring hans að taka þennan verkþátt út með tilliti til öryggis við sjósetninguna. Þá hefðu það verið saknæm mistök af hálfu starfsmanna SF ehf. að huga ekki að stöðu blöndunarlokans áður en niðurslökun fór fram. Var því talið að SF ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóninu. Á hinn bóginn var talið að B ehf. eða skipstjóri skipsins, sem ekki var um borð umrætt sinn, hefði ekki tryggt að vélstjóri hjá B ehf., sem var um borð, væri upplýstur um nauðsyn þess að loka blöndunarlokanum og hvernig það skyldi gert. Með þessu hefði B ehf. sýnt af sér vanrækslu sem átti þátt í því að tjónið varð. Var jafnframt talið að ófullnægjandi mönnun skipsins við sjósetninguna hefði átt þátt í því að viðbrögð skipverja urðu fálmkennd eftir að það fór að halla. Var S hf. því látinn bera helming tjónsins. SF ehf. og T hf. héldu því fram að sýkna bæri þá af kröfu um greiðslu úr hagsmunatryggingu skipsins þar sem S ehf. hefði í engu sannað að B ehf. hefði orðið fyrir tilteknu tjóni við að missa skipið úr rekstri sínum vegna þess að skipið hefði orðið ónýtt. Kom fram að hagsmunatrygging fæli í sér fyrirfram umsamdar bætur, meðalhófsbætur, fyrir það tjón sem B ehf. yrði fyrir við að missa skipið úr rekstri sínum. Fullvíst væri að B ehf. hefði við það orðið fyrir tjóni. Gæti S hf. því krafið SF ehf. og T ehf. um þá fjárhæð sem hann hafði þegar greitt B ehf. úr hagsmunatryggingunni, sbr. 2. mgr. 19. gr. og 1. mgr. 22. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var SF ehf. og T hf. gert að greiða S hf. helming þess sem S hf. hafði greitt B ehf. úr húfutryggingu meðal annars vegna björgunar, hagsmunatryggingu og áhafnartryggingu skipsins.