Dómstólaleit

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

SK, BÞS, SBS og AX voru ákærðir fyrir skipulagða brotastarfsemi og stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið saman að innflutningi á 5.733,60 g af metamfetamín kristöllum með 81% styrkleika í metamfetamínbasa sem samsvaraði 100% af amfetamínklóríði, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Voru efnin falin í bifreið sem flutt var inn til landsins. Við komu til landsins voru efnin fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað áður en ákærðu var afhent bifreiðin. X var gefin að sök hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 24. október 2024 sótt bifreiðina ásamt SBS og BÞS, vitandi að fíkniefni væru í bifreiðinni, og þannig veitt þeim liðsinni með stuðningi og hvatningu. Þá var ERR sökuð um hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 25. október 2024 aðstoðað SK og AX við að fjarlægja fíkniefnin úr bifreiðinni. Voru ætluð brot X og ERR talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 20. og 22. gr. sömu laga. Með dómi héraðsdóms voru SK, BÞS, SBS og AX sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot en sýknaðir af þeim hluta ákæru er laut að skipulagðri brotastarfsemi. Þá var ERR sakfelld samkvæmt ákæru en X var sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Fyrir Landsrétti voru SK, BÞS, SBS og AX allir sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot. Sömuleiðis var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ERR samkvæmt ákæru. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki yrði talið að X hefði á nokkurn hátt átt þátt í því að brotið var framið, enda hafi það að stærstum hluta verið yfirstaðið þegar tilgreind samtöl áttu sér stað. Ekki væri hægt að ljá neitt í háttsemi eða orðum X slíkt vægi að það hafi styrkt áform BÞS og SBS. X hafi auk þess á þessum tíma verið umkomulaus, búið með samþykki BÞS og SBS í bifreið þeirra og ekki átt í önnur hús að venda. Yrði ekki gerð sú krafa að X við þær aðstæður yfirgæfi bifreiðina þótt hugsanlega hafi grunur vaknað með honum að í hinni innfluttu bifreið væru fíkniefni. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu X staðfest. Þá tók Landsréttur til skoðunar hvort háttsemi SK, BÞS, SBS og AX teldist vera skipulögð brotastarfsemi. Rétturinn taldi að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að tilvist skipulagðra brotasamtaka í tilfelli ákærðu né að þeir hafi haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. a almennra hegningarlaga. Voru SK, BÞS, SBS og AX því sýknaðir af ákæru fyrir brot gegn því ákvæði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða samverknað SK, BÞS, SBS og AX með verkskiptri aðild þar sem þáttur hvers og eins var mismikill. Þá var litið til þess að ásetningur þeirra og ERR hafi verið einbeittur. Enn fremur var litið til þess að um var að ræða mikið magn hættulegra fíkniefna og veruleg hætta á að þau færu í sölu og dreifingu til ótiltekins fjölda manna hér á landi. Við refsingu þeirra var því litið til 1., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig 2. mgr. 70. gr. sömu laga varðandi SK, BÞS, SBS og AX. Einnig var litið til sakaferils SK og BÞS við ákvörðun refsingar þeirra. Var SK gert að sæta fangelsi í átta ár, BÞS í fjögur ár, SBS í þrjú og hálft ár, AX í fimm og hálft ár og ERR skilorðsbundið í 10 mánuði. Loks voru fíkniefnin og tilgreindir munir gerð upptæk..

H var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa fíkniefna og áfengis en meðan á akstrinum stóð voru börnin A, B og C farþegar í bifreiðinni. Taldist háttsemin varða við 1., sbr. 2. mgr. 49. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 50. gr., umferðarlaga nr. 77/2019, allt sbr. 1. mgr. 95. gr. sömu laga sem og 98. gr. og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Ákærði krafðist þess aðallega að málinu yrði vísað frá Landsrétti að því er varðar ætluð barnaverndarlagabrot á þeim grundvelli að ákæra málsins væri ekki nægilega skýr en ekki var fallist á kröfu hans. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða að því er varðar akstur undir áhrifum kókaíns og áfengis. Landsréttur rakti að gögn málsins bæru með sér að ákærði hefði verið stöðvaður af lögreglu vegna þess að bifreið ákærða „vakti athygli“ hennar. Aftur á móti yrðu af því orðalagi ekki dregnar afdráttarlausar ályktanir um aksturslag bifreiðarinnar eða stjórntök á henni að öðru leyti. Þá lá ekkert fyrir um ökuhraða bifreiðarinnar umrætt sinn. Landsréttur taldi því að ekki væri komin fram nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, að aðstæður hefðu verið slíkar að háttsemi ákærða hefði falið í sér vanrækslu þannig að lífi eða heilsu barnanna hefði verið hætta búin. Ákærði var því sýknaður af broti gegn 98. gr. barnaverndarlaga. Þá var háttsemi ákærða jafnframt ekki talin eiga undir 1. mgr. 99. gr. sömu laga. Hinn áfrýjaði dómur skyldi því vera óraskaður.

K var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot í þremur ákæruliðum með því að hafa tilgreint magn fíkniefna í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Með dómi Landsréttar var K sakfelldur fyrir vörslur tilgreindra fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni samkvæmt fyrsta ákærulið. K var einnig sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna sem um ræddi í öðrum og þriðja ákærulið. Þá var magn fíkniefnanna ekki slíkt að það gæfi eitt og sér tilefni til ályktunar um sölutilgang. Var K því sýknaður af því að hafa ætlað fíkniefnin samkvæmt öðrum og þriðja ákærulið til sölu og dreifingar. Var refsing K ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

X var ákærður fyrir stórfelld brot í nánu sambandi gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni A, framin á árunum 2009 til 2020 á nánar tilgreindan hátt og stórfelld brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gagnvart tveimur börnum þeirra framin á árunum 2015 til 2020 á nánar tilgreindan hátt. X var sýknaður af þeirri háttsemi sem honum var gefin að sök fyrir tímabilið 2009 til 5. apríl 2016 en sakfelldur að hluta fyrir háttsemi sem lýst var eftir það. Voru brot hans gagnvart þáverandi sambýliskonu heimfærð til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot hans gagnvart börnunum heimfært til 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum og fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði en fullnustu 15 mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að sæta upptöku á nánar tilgreindum efnum. Loks var X gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur.

S og Í voru ákærðir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum, þá var S einnig ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka og Í fyrir hlutdeild í því broti. Með dómi Landsréttar var fallist á kröfu ákæruvaldsins um sakfellingu ákærðu fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Á hinn bóginn þótti því ekki verða slegið föstu að S hafi með athöfnum þeim sem í ákæru greindi sýnt ótvírætt í verki ásetning til að fremja hryðjuverk. Þá yrði heldur ekki talið að sýnt hefði verið fram á ásetning Í til hlutdeildar í slíkum verknaði, auk þess sem það leiddi af niðurstöðu réttarins um þátt S að ekki gæti komið til sakfellingar Í fyrir háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu ákærðu af sakargiftum um tilraun til hryðjuverks og hlutdeild í því broti. Var ákærðu dæmd refsing fyrir brot gegn vopnalögum og refsing S ákveðin fangelsi í 18 mánuði en refsing Í fangelsi í 15 mánuði. Þá var upptaka muna staðfest með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms.

X var ákærður annars vegar fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára, ásamt því að láta hana hafa við sig munnmök. Var háttsemi X í ákæru talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar var X ákærður fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti fjórum sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna tvisvar að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Var háttsemi X í ákæru talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þau brot sem honum voru gefin að sök að því undanskildu að hann var sýknaður af þeirri háttsemi að hafa látið B hafa við sig munnmök og jafnframt, þrátt fyrir að talið hefði verið hafið yfir skynsamlegan vafa að X og B hefðu stundað samfarir og X vitað að B hefði verið 13 ára, var X sýknaður af nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar var staðfest með vísan til forsendna sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu X af þeirri háttsemi að hafa látið B hafa við sig munnmök. Þá var einnig tekið undir niðurstöðu um að sannað væri að X hefði framið það brot sem honum var gefið að sök gagnvart B í samræmi við þá verknaðarlýsingu sem þar væri að finna, að frátöldum munnmökum. Taldi Landsréttur hins vegar að óhjákvæmilegt væri að leggja til grundvallar að X hefði nýtt sér yfirburðarstöðu gagnvart B vegna aldurs- og þroskamunar og þess að hún hefði verið ein með honum fjarri öðrum. Hafi því verið um ólögmæta nauðung að ræða í skilningi 3. málsliðar 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og var ákærði sakfelldur samkvæmt því ákvæði en einnig 1. mgr. 202. gr. laganna. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X fyrir háttsemi sína gegn A en í því sambandi var byggt á þeim fjölda tilvika sem A greindi frá, sem ekki var að öllu leyti í samræmi við ákæru málsins. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri og væru brot hans alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna í miskabætur og B 2.000.000 króna.

H var ákærður fyrir hættubrot og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sinni án gildra ökuréttinda og á vítaverðan og ógnandi hátt að bifreið sem A og B voru í, veitt þeim eftirför og gert tilraun til að þvinga þau út af veginum og að hafa með þeirri háttsemi stofnað lífi og heilsu A og B í augljósan háska á ófyrirleitinn hátt. Þá var H ákærður fyrir brot gegn lögreglulögum og vopnalagabrot. Með hinum áfrýjaða dómi var H sakfelldur samkvæmt öllum liðum ákærunnar. Að virtum gögnum málsins, framburði A og B fyrir héraðsdómi og eindreginni neitun H, var ekki talið sannað að H hefði gerst sekur um hættubrot og var hann sýknaður af því broti. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans um sakfellingu ákærða vegna brota gegn umferðarlögum, lögreglulögum og vopnalögum á hinn bóginn staðfest. Var refsing H ákveðin 100.000 króna sekt.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi, nauðgun og hættubrot með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð þáverandi sambýliskonu sinnar, í sex nánar tilgreind skipti. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna var X sýknaður af hluta sakargifta en sakfelldur að hluta og sú háttsemi heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 4. mgr. 220. gr. sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir eignaspjöll með því að hafa skemmt hluti í eigu sambýliskonunnar þáverandi. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 60. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 77. gr. laganna var refsing X ákveðin fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár, vegna dráttar sem orðið hafði á rekstri málsins.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa sumarið 2016 í fellihýsi þuklað á brjóstum A innanklæða og sett fingur í leggöng hennar er hún var 13 ára gömul. Var háttsemin heimfærð til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 202. gr. sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa í júlí 2017 á heimili A, er hún var 14 ára gömul, þuklað á brjóstum hennar innanklæða og sett fingur inn í leggöng hennar. Var háttsemin heimfærð til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 202. gr. sömu laga. Einnig var X gefin að sök nauðgun með því að hafa í febrúar 2019, með ólögmætri nauðung og án samþykkis, notfært sér að A var sofandi, þuklað á brjóstum hennar innanklæða og sett fingur inn í leggöng hennar en hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar, að teknu tilliti til endurrits Snapchat samskipta X og A og breytts framburðar A fyrir Landsrétti, að ósannað væri að X hefði sett fingur í leggöng A. Yrði framburður X, sem hefði verið stöðugur og skýr um þetta atvik, lagður til grundvallar, þar með talið um að hann hefði þuklað á brjóstum A utanklæða. Var hann sýknaður af broti gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Aftur á móti var háttsemin, með vísan til lokamálsliðar 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Enn fremur var X gefin að sök kynferðisleg áreitni gegn barni og kynferðisleg áreitni með því að hafa á árunum 2014 til 2018 eða 2019 í fjöldamörg skipti áreitt A kynferðislega á samskiptamiðlinum Snapchat. Í dómi Landsréttar var með vísan til endurrits Snapchat samskipta X og A, ekki fallist á, gegn staðfastri neitun X, að ákæruvaldinu hefði tekist sönnun á að samskipti af þeim toga sem í ákæru greindi hefðu hafist fyrir júlí 2016. Sannað þótti að X hefði áreitt A kynferðislega frá árinu 2016 til 2019 í fjölmörg skipti á samskiptamiðlinum Snapchat. Var X sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga vegna tímabilsins þar til A varð 15 ára en eftir það var háttsemin heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Loks var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í eitt skipti þuklað á brjóstum A utanklæða og háttsemin heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 195. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var X gert að greiða A miskabætur en fjárhæð þeirra þótti hæfilega ákveðin 3.000.000 króna.

X og Y var gefið að sök að hafa sem raunverulegir framkvæmdastjórar einkahlutafélagsins Ö staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum á nánar tilgreindum tímabilum á árunum 2012 til 2015, með því að hafa offramtalið innskatt á grundvelli rangra og tilhæfulausra sölureikninga sem gefnir voru út af fjórum tilgreindum fyrirtækjum og þar með ekki staðið skil á virðisaukaskatti samtals að fjárhæð 64.036.383 krónur og að hafa fært eða látið færa ranga og tilhæfulausa sölureikninga í bókhald Ö ehf. á sama tímabili sem leitt hefði til þess að innskattur félagsins hefði verið offramtalinn um fyrrgreinda fjárhæð. Með hinum áfrýjaða dómi voru X og Y sakfelld fyrir framangreinda háttsemi. Fram kom í dómi Landsréttar að lagt yrði til grundvallar að X hefði verið raunverulegur framkvæmdastjóri Ö ehf. á öllu því tímabili sem ákæra tæki til. Aftur á móti taldi Landsréttur að ekki hefði verið sýnt fram á að Y hefði tekið ákvarðanir sem lutu að fjármálum eða skattskilum Ö ehf. og verið raunverulegur framkvæmdastjóri félagsins. Þegar af þeirri ástæðu yrði ekki felld refsiábyrgð á Y vegna framangreindra sakargifta. Um sakargiftir á hendur X vísaði Landsréttur til þess að ákæruvaldið hefði sýnt fram á að um ranga og tilhæfulausa reikninga frá félögunum fjórum hefði verið að ræða. Hefði því ekki mátt færa reikningana sem rekstrargjöld í bókhaldi Ö ehf. og mátti ekki nýta innskatt samkvæmt þeim á móti útskatti félagsins. Vegna þessarar háttsemi hefði virðisaukaskattur verið vanframtalinn um þá fjárhæð sem í ákæru greindi. Þar sem X hefði verið raunverulegur framkvæmdastjóri Ö ehf. á þeim tíma sem ákæra tók til féll það í hans hlut að annast daglegan rekstur félagsins og bar hann ábyrgð á því að skattskilum og bókhaldi félagsins væri hagað í samræmi við það sem lög áskilja, sbr. til hliðsjónar 2. og 3. mgr. 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X. Brot hans voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 3. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Töldust brot X stórfelld í skilningi 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 2. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi sæta fangelsi í 15 mánuði staðfest. Þar sem verulegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins þótti rétt að binda refsinguna skilorði. Þá var X gert að greiða 64.072.766 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 360 daga.

Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem X var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr., sbr. 2. mgr. 201. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa áreitt A kynferðislega, með því að hafa ítrekað haldið um kynfæri hennar utan klæða þar sem hún lá við hlið hans í rúminu og í tvö til þrjú skipti fært A upp á sig þannig hún lægi með bringuna upp við kynfæri hans utan klæða. Með dómi héraðsdóms var X einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 199. gr. almennra hegningarlaga, sbr. áður 209. gr. sömu laga, með því að hafa tekið mynd af B þar sem hún lá sofandi nakin að neðan, fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a, 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. áður 209. gr. sömu laga, og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa tekið myndir af C nakinni eða fáklæddri, og fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a almennra hegningarlaga með því að hafa haft í vörslu sinni í farsíma samtals tólf myndir sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt. Þá var X gert að sæta upptöku á framangreindu myndefni, farsíma og turntölvu. Í Landsrétti var X sýknaður af kynferðisbroti gegn A, sbr. 2. mgr. 202. gr., sbr. 2. mgr. 201. gr., almennra hegningarlaga, og einkaréttarkröfu hennar vísað frá dómi. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að þegar frá væru taldir framburðir X og A nyti ekki við í málinu neinna beinna sönnunargagna um þá kynferðislegu áreitni sem X væri gefin að sök í þessum lið ákærunnar. Við aðalmeðferð málsins í héraði hefði ekkert þeirra vitna sem þar gaf skýrslu getað borið um sakargiftir málsins af eigin raun, en flest þeirra tengist X og A fjölskylduböndum. Móðir A hefði greint frá því að dóttir hennar hefði á tímabili sýnt af sér óeðlilega kynferðislega hegðun og hefði hún leitað ráðgjafar í Barnahúsi af því tilefni. Í gögnum málsins lægi hins vegar ekkert fyrir um samskipti við Barnahús og mat starfsfólks þess á hegðun A og þá hefðu í málinu ekki verið leidd fram önnur vitni sem varpað gætu ljósi á þessa hegðun A. Í Landsrétti var X einnig sýknaður af broti gegn 210. gr. a. almennra hegningarlaga, meðal annars með vísan til þess að ekki væri talið hafið yfir skynsamlegan vafa að myndirnar sýndu börn „á kynferðislegan eða klámfenginn hátt“ í skilningi 1. mgr. 210. gr. a. laganna. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur um sakfellingu ákærða fyrir kynferðisbrot gegn B og C, greiðslu miskabóta og upptöku. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára.

S var ákærður ásamt tveimur öðrum fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa staðið að framleiðslu á amfetamíni í sumarhúsi. Þá var S gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á heimili nafngreinds aðila haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 5.000 ml af vökva sem innihélt amfetamínbasa. Með dómi héraðsdóms var S fundinn sekur samkvæmt báðum ákæruliðum og gerð refsing, auk þess sem tilgreind fíkniefni og ýmis búnaður voru gerð upptæk, þar á meðal Rolex- armbandsúr sem talið var í eigu S. Á skaut málinu til Landsréttar í samræmi við yfirlýsingu S um áfrýjun. Með dómi Landsréttar var hafnað málatilbúnaði S um að meðferð málsins í héraði hafi farið gegn 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og 70. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að nægileg sönnun væri komin fram um að S hefði ásamt öðrum staðið að framleiðslu á amfetamíni í sumarhúsi. Á hinn bóginn var ekki fallist á það með Á að S hafi haft í vörslum sínum vökva sem innihélt amfetamínbasa og var S því sýknaður af þeim sakargiftum. Við ákvörðun refsingar S var litið til þess að með broti sínu rauf hann skilorð tveggja ára og sex mánaða refsidóms og var honum gerð refsing með vísan til 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing S ákveðin fangelsi í þrjú ár en gæsluvarðhald sem hann hafði sætt vegna rannsóknar málsins og annars máls sem dæmt var með dómi héraðsdóms í apríl 2017 skyldi koma til frádráttar refsingunni. Loks voru ákvæði héraðsdóms um upptöku staðfest.

PJ, DB, JP og BH voru ákærðir fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots, sbr. 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og skipulagða brotastarfsemi, sbr. 175. gr. a sömu laga, með því að hafa staðið saman, ásamt óþekktum aðila, að innflutningi á 99,25 kg af kókaíni, að styrkleika 81-90%, hingað til lands frá Brasilíu, ætluðu til sölu og dreifingar í ágóðaskyni, en efnin voru falin í sjö trjádrumbum sem komið var fyrir í gámi sem var síðar haldlagður í Hollandi þar sem efnin voru fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað. Við komu gámsins hingað til lands hafi hin ætluðu fíknefni verið fjarlægð úr trjádrumbunum í því skyni að koma þeim í sölu og dreifingu, þar til lögregla lagði hald á efnin og ákærðu voru handteknir. Þá voru JP og DB sakfelldir fyrir önnur nánar tilgreind fíkniefnalagabrot sem sættu ekki endurskoðun Landsréttar. Ákærðu játuðu allir brot gegn 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga og voru sakfelldir fyrir þá háttsemi, en töldu ósannað að magn eða styrkleiki efnanna hefði verið sem í ákæru greindi og að þeir hefðu vitað hversu mikið af fíknefnum ætlunin hefði verið að flytja til landsins. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til matsgerða sem aflað var við rekstur málsins í héraði og fyrir Landsrétti yrði miðað við að magn og styrkleiki efnanna hefði verið samkvæmt ákæru. Þá væri ótrúverðugt að ákærðu hefðu ekki vitað af magni efnanna í ljósi hinnar umfangsmiklu umgjarðar um innflutninginn og kostnað við hann. Í öllu falli hefðu þeir látið sér það í léttu rúmi liggja og samþykkt að taka þátt í innflutningnum. Í dómi Landsréttar var inntak 175. gr. a almennra hegningarlaga um skipulega brotastarfsemi reifað og skírskotað til lögskýringargagna að baki ákvæðinu. Taldi Landsréttur ekki tilefni til að vísa þeim ákærulið frá dómi á grundvelli þess að hann uppfyllti ekki kröfur c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var kröfunni hafnað. Í annan stað var það mat réttarins að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo að yfir skynsamlegan vafa væri hafið, að tilvist skipulagðra brotasamtaka hefði verið raunin í tilfelli ákærðu né að þeir hefðu haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. A almennra hegningarlaga. Voru ákærðu því sýknaðir af sakargiftum samkvæmt því. Ákærðu voru jafnframt ákærðir fyrir peningaþvætti samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa tekið við, geymt, umbreytt og aflað sér ávinnings af refsiverðum brotum og eftir atvikum með öðrum ólögmætum eða refsiverðum hætti tilteknum fjárhæðum sem þeir hafi notaði með tilgreindum hætti. Að virtu heildstæðu mati á ákæruliðum er vörðuðu peningaþvætti taldi Landsréttur gallana á þeim slíka að telja yrði að þeir hefðu áhrif á möguleika ákærðu til að verjast þeim. Uppfylltu þeir því ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 og var þeim vísað frá dómi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot þeirra varðaði tilraun til innflutnings á fordæmalaust miklu magni af kókaíni. Var jafnframt horft til hættueiginleika efnisins og styrkleika þess. Þar að auki hefði verið um samverknað ákærðu að ræða með verkskiptri aðild, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Enn fremur var litið til þess að þáttur ákærðu í brotinu hefði verið mismikill. Ásetningur þeirra til innflutningsins, sem skipulagður hefði verið í þaula, þótti einbeittur. Var því við refsiákvörðun litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt var höfð hliðsjón af játningu ákærðu. Refsing PJ var ákveðin fangelsi í níu ár, BH var gert að sæta fangelsi í sex ár og sex mánuði og DB og JP hvorum um sig gert að sæta fangelsi í fimm ár. Loks var ákærðu gert að sæta upptöku verðmæta.

N var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa komið aftan að A og slegið hann ítrekað með klaufhamri og jarðhaka í höfuð og líkama, meðal annars með þeim afleiðingum að hann þríhöfuðkúpu- og rifbeinsbrotnaði. Þá var N gefin að sök tilraun til manndráps, en til vara sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa í framangreint sinn komið aftan að B og slegið hann með klaufhamri í höfuð þannig að hann hlaut skurð aftan við eyra. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að N hafi slegið A þremur höggum í höfuð með klaufhamri og einu höggi með jarðhaka í líkamann. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um þá áverka sem hlutust af atlögunni, að því frátöldu að gögn málsins þóttu ekki bera ótvírætt með sér að A hafi hlotið brot á rifbeinum. Var N því sýknaður af sakargiftum að því leyti. Með vísan til vættis vitna og gagna málsins var ráðið að hending ein hafi ráðið því að lífshættulega áverka leiddi ekki af atlögunni gegn A. N hafi ekki getað dulist að mannbani gæti hlotist af verknaðinum en hann látið sér það í léttu rúmi liggja. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tilraun til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Niðurstaða héraðsdóms var staðfest um að sannað væri að N hafi veist að B svo sem lýst var í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi og var sú háttsemi heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar N var litið til 1., 3., 5. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 76. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, en í ljósi verknaðarins og huglægrar afstöðu N á verknaðarstundu var ekki talið unnt að hafa hliðsjón af 2. mgr. 20. gr. laganna við ákvörðun refsingar. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði. Þá var N gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna og B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.

F var ákærður fyrir tilraun til nauðgunar með því að hafa ruðst inn á salerni á skemmtistað þar sem brotaþoli, A, var staddur og reynt að hafa við hann endaþarms- og munnmök, án hans samþykkis. Þá var hann ákærður fyrir nauðgun með því að hafa stuttu síðar sama kvöld, á sama skemmtistað, farið á eftir A inn á salerni og haft við hann endaþarmsmök án hans samþykkis sem og þvingað hann til að hafa við sig munnmök og ekki hætt þótt A hafi ítrekað beðið hann um það. Loks var F ákærður fyrir brot gegn lögum nr. 80/2016 um útlendinga með því að hafa við handtöku haft í vörslum sínum grunnfalsað ökuskírteini og grunnfalsað kennivottorð frá Belgíu. Með hinum áfrýjaða dómi var F sýknaður af ætlaðri tilraun til nauðgunar en sakfelldur fyrir nauðgun og brot gegn lögum um útlendinga. Síðastnefnda brotið játaði F fyrir dómi. Af hálfu ákæruvaldsins var ekki krafist endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta. Í dómi Landsréttar var rakið að F og A væru einir til frásagnar um það sem gerðist inni á salerninu. Framburður A um að F hafi þvingað hann til munnmaka hafi frá upphafi verið stöðugur og fengi stoð í framburði vitna. Framburður F um að hann myndi ekki eftir atvikum kvöldsins vegna áfengisdrykkju stangaðist á við gögn málsins sem útskýrðu ekki minnisleysi hans umrætt kvöld að öðru leyti. Þá væri framburður F um að hann hefði engan áhuga á karlmönnum jafnframt ótrúverðugur með hliðsjón af fyrirliggjandi gögnum. Með vísan til þess var sú niðurstaða héraðsdóms staðfest að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi þvingað brotaþola til munnmaka. Á hinn bóginn var ekki fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að fulllnægjandi sönnun lægi fyrir um að F hafi haft endaþarmsmök við brotaþola án hans samþykkis. Var F sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa þvingað brotaþola til að hafa við sig munnmök en sýknaður af annarri háttsemi sem honum var gefin að sök í þeim ákærulið. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og 77. gr. sömu laga. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var F gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.