Dómstólaleit

Hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu tveggja aðfarargerða.

Dómkröfum stefnenda um miskabætur, skaðabætur og endurgreiðslu kostnaðar var hafnað þar sem ekki var talið sannað að vera á biðlista í um þrjú og hálft ár eftir félagslegu úrræði fæli við svo búið í sér bótaskylda háttsemi stefnda, eða kostnað eða miska sem stefndi bæri ábyrgð á lögum samkvæmt .

Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85/2007. Stefnandi hafði óskað leyfis til sölu gistingar í flokki II, gististaður án veitinga, í íbúð sinni í miðborg Reykjavíkur. Synjunin byggðist á því að lögbundinn umsagnaraðili, Reykjavíkurborg, hefði lagst gegn veitingu leyfisins af skipulagsástæðum. Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017, sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar, væri haldin ógildingarannmörkum. Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni, en því máli var enn ólokið. Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna, en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91/1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda. Í dóminum var tekið fram að ekki yrði séð að sameining málanna hefði neinu breytt varðandi niðurstöðu um þá dómkröfu sem stefnandi hafði uppi í málinu. Ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð stefnda hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum. Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin, en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni. Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila. Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar. Nýrri málsástæðu stefnanda, sem fyrst kom fram við aðalmeðferð, um að umsögn Reykjavíkurborgar væri haldin ógildingarannmarka var hafnað sem of seint fram kominni, en jafnframt efnislega. Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.

Sýknað af ákæru um ofbeldi í nánu sambandi, eða líkamsárás, og broti gegn barnaverndarlögum. Einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

Stefnandi krafði stefnda, Náttúruhamfaratryggingu Íslands, um skaðabætur vegna málsmeðferðar stefnda í þremur stjórnsýslumálum er vörðuðu ákvörðun tjónsbóta vegna tjóns sem varð á tilteknum fasteignum stefnanda í jarðskjálfta á árinu 2008. Ágreiningi um tjónsbætur lauk með úrskurðum kærunefndar skv. 19. gr. laga nr. 55/1992 í desember 2016. Vísaði kærunefndin frá kröfum stefnanda um greiðslu málskostnaðar þar sem lagaheimild skorti, en átaldi þó málsmeðferð stefnda í einu málanna. Krafði stefnandi stefnda um skaðabætur í framhaldi þess, en þeirri kröfu var synjað. Höfðaði stefnandi þá mál þetta og byggði á því að kostnaður sem hann hefði orðið fyrir meðan á rekstri málanna stóð vegna aðstoðar lögmanns, öflun matsgerða,starfa iðnaðarmanna í tengslum við matsgerðir og aksturs eigin bifreiðar, fæli í sér tjón sem rekja mætti til skaðabótaskyldrar háttsemi eða athafnaleysis stefnda. Stefndi var sýknaður af öllum dómkröfum stefnanda þegar af þeirri ástæðu að á skorti að skilyrði sakarreglunnar um ólögmæti og saknæmi teldust uppfyllt, en auk þess var í ýmsum atriðum talið skorta á sönnun þess að skilyrði um orsakatengsl og sennilega afleiðingu teldust uppfyllt. Málskostnaður milli aðila var þó felldur niður.

Felld var úr gildi ákvörðun um að svipta aðalstefnanda fyrstu verðlaunum í hönnunarsamkeppni um hjúkrunarheimili í Fjarðabyggð. Enn fremur var fallist á kröfu aðalstefnanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda, íslenska ríkisins, í tilefni af því að ákveðið var að semja við annan keppanda um áframhaldandi hönnun hjúkrunarheimilisins. Aðalstefnandi var sýknaður af kröfu gagnstefnanda um endurgreiðslu á verðlaunafénu. Þá voru kröfur aðalstefnanda á hendur tveimur stefndu vísað frá dómi þar sem þeir hefðu ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins.

Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda að helmingi bætur úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifhjól sem hann ók lenti á bifreið.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu úr frítímaslysatryggingu hjá stefnda.

Stefnandi krafðist ómerkingar á úrskurðum skattstjóra og yfirskattanefndar, en samkvæmt þeim var honum gert að greiða tekjuskatt af lánum, sem hann hafði þegið hjá einkahlutafélagi sínu og endurgreitt. Var talið að lagaákvæði, sem skyldaði stefnanda til greiðslu tekjuskatts af láni, sem hann hafði þegar endurgreitt, bryti gegn stjórnarskrárvörðum eignarrétti hans. Voru úrskurðirnir því felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda það, sem hann hafði þegar greitt á grundvelli úrskurðanna.

Fallist var á kröfu stefnanda um að stefndu Reykjavíkurborg bæri að endurgreiða honum gjöld, sem hann hafði greitt borginni í tengslum við úthlutun á atvinnuhúsalóð, gegn því að stefnandi skilaði borginni lóðinni. Talið var stefnandi hafi haft réttmætar væntingar til þess að úthlutunin gengi til baka við einhliða yfirlýsingu hans um skil á lóðinni í samræmi við fyrri stjórnsýsluframkvæmd og að Reykjavíkurborg hafi borið að taka tillit til þess þegar afstaða var tekin til gildissviðs breyttrar framkvæmdar.

Fallist var á að vísa bæri máli frá dómi sökum annmarka á stefnu, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Viðurkennt að svokallað heildsöluinnlán hollensks sveitarfélags nyti forgangs samkvæmt 112. laga nr. 21/1991 við slitameðferð Landsbanka Íslands hf. M.a. deilt um hugtakið innstæða og gildi neyðarlaganna svokölluðu

Viðurkenndur réttur stefnanda til skaðabóta úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi.

Ekki fallist á kröfu um ógildingu eignarnáms á spildu úr lóð undir göngustíg.

Viðurkennd skaðabótaábyrgð stefnda vegna tjóns stefnanda, sem hún hlaut við að renna á ávexti sem var á gólfi í verzlun stefnda.

Ákærði sakfelldur fyrir ranga skýrslugjöf og akstur sviptur ökurétti.

Fallist var á kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar stefnda um að veita stefnanda aðeins takmarkaðan aðgang að tilgreindum kafla í erindi til stefnda þar sem því var haldið fram að stefnandi hefði brotið gegn samkeppnislögum. Enn fremur var felldur úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála þar sem þessi ákvörðun var staðfest.

Ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald. Dæmdur til að sæta 12 mánaða skilorðsbundnu fangelsi og til greiðslu fésektar.

Ákærði var dæmdur fyrir meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.

Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar Ríkisskattstjóra sem laut að kröfu stefnanda um breytingu á reikningsári. Þá var vísað frá 2. lið kröfugerðar stefnanda.

Ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum.

Stefnandi slasaðist við akstur bifhjóls síns. Tryggingafélagið féllst á bótarétt hans þannig að hann bæri sjálfur þriðjung síns vegna eigin sakar. Stefnandi andmælti þessu og taldi að hann hafi ekki sýnt af sér stórkostlegt gáleysi er hann slasaðist heldur hafi um óhapp verið að ræða. Dómarinn taldi hins vegar stórkostlegt gáleysi af stefnanda að aka mótorhjóli á umferðargötu innanbæjar með þeim hætti sem hann gerði og féllst á kröfu tryggingafélagsins um sýknu.

Ákærði dæmdur í sex mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu sektar fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum.

Fallist var á kröfu stefnanda um endurgreiðslu slysalauna úr hendi stefnda á grundvelli slysatrygginga almannatrygginga.

Flugumferðarstjóri krafði íslenska ríkið um leiðréttingu á launum samkvæmt úrskurði samgönguráðuneytisins. Ráðuneytið var ekki talið bært til að úrskurða í málinu og var ekki fallist á kröfur stefnanda.

Stefnanda hafði verið gert af skattyfirvöldum að greiða staðgreiðslu af launum portútgalskra starfsmanna sem ráðnir voru af starfsmannaleigum. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða stefnanda þær greiðslur.

Manni og einkahlutafélagi gerð refsing fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum.

Hjón sakfelld fyrir brot á lögum um virðisaukaskatt og staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa ekki skilað virðisaukaskýrslum og skilagreinum, og að hafa ekki gert skil á þessum gjöldum. Brotið er einnig talið varða við 262. gr. alm. hgl.

Íslenska ríkið sýknað af viðurkenningarkröfu læknis, þess efnis að Landspítala-sjúkrahúsi hefði verið óheimilt að banna honum, haustið 2006, að reka sjálfstæða lækningastofu, samhliða starfi yfirlæknis með stjórnunarskyldur. Einnig var sýknað af launakröfu vegna tiltekins tímabils, en fallist á kröfu um ófyrnda dráttarvexti.

Fyrrum framkvæmdarstjóri og stjórnarmaður byggingafyrirtækis sakfelldur fyrir brot á lögum um virðisaukaskatt, lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda og almennum hegningarlögum.

Máli vísað frá dómi vegna galla á málatilbúnaði.

Ákvæði 6. og 8. gr. laga nr. 24/1986 um skiptaverðmæti og greiðslumiðlun innan sjávarútvegsins voru ekki talin brjóta í bága við ákvæði stjórnarskrár. Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda í málinu.

Ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins, um tiltekna skuld stefnanda vegna ofgreidds ellilífeyris, var felld úr gildi. Öðrum kröfum stefnanda varðandi skuldastöðu var vísað frá dómi án kröfu.

Sakfellt fyrir brot gegn lögum um virðisaukaskatt og lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda. Við ákvörðun refsingar var tekið mið af því að ákærði hafði staðið skil á verulegum hluta þeirrar fjárhæðar sem ákært var út af. Brot ákærða gegn lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda þótti meiri háttar og því var einnig sakfellt fyrir brot gegn 262. gr. almennra hegningarlaga. Refsing ákveðin 2.500.000 krónur í sekt og tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Framkvæmdastjóri Lauffells ehf. var dæmd í 8 mánaða fangelsi skilorðsbundið 2 ár, fyrir stórfellt skattalaga- og bókhaldsbrot. Þá var framkvæmdastjóranum og einkahlutafélaginu gert að greiða óskipt 78.000.000 króna sekt til ríkissjóðs.

Stefnendur höfðuðu mál gegn Kópavogsbæ til heimtu skaðabóta á þeim grunni að úthluta hefði átt ákveðinni lóð til stefnenda en ekki til þeirra er lóðina hlutu. Kópavogsbær var sýknaður af kröfu stefnenda.

Ákært fyrir hraðakstur, akstur sviptur ökurétti og ranga skýrslugjöf. Sakfellt og ákærði dæmdur til greiðslu sektar.

Stefnandi var ein af fimm starfsmönnum sem var sagt upp störfum. Þar sem ekki var réttilega staðið að uppsögninni voru bætur vegna fjártjóns ákveðnar að álitum 900.000 kr. Ekki var fallist á miskabótakröfu stefnanda.

Kennara voru dæmdar bætur vegna þess að ráðinn var réttindalaus kennari þrátt fyrir að kennarinn hefði sótt um starf.

Íslenska ríkið sýknað af kröfu lífeyrisþega um að felldur yrði úr gildi úrskurður skattstjóra, þar sem því var hafnað að greiða ætti fjármagnstekjuskatt af þeim hluta lífeyris sem stefnandi taldi vera ávöxtun af innborguð iðgjaldi.

Dæmt var að stefnandi hefði orðið fyrir slysi með þeim hætti sem skilmálar slysatryggingar sjómanna hjá stefndu náðu til.

Máli vísað frá dómi vegna ólögmætrar stefnubirtingar.

Ákært fyrir að hafa valdið hættu og hneykslan, ölvaður á almannafæri með því að sitja uppi í afturrúðu bifreiðar og neita að gefa lögreglu upp nafn og kennitölu. Ákærði sakfelldur fyrir brot á lögreglulögum og lögreglusamþykkt. Þá var háttsemi ákærða færð til 1. mgr. 71. gr. umferðarlaga en ekki sakfellt fyrir þá háttsemi sem í lagaákvæðinu er lýst þar sem þeirri háttsemi var ekki lýst í ákæru.

Á grundvelli laga nr. 73/1990 um eignarrétt íslenska ríkisins að auðlindum hafsbotnsins fékk stefnandi leyfi 1990 til 30 ára til malar- og sandtekju af sjávarbotni. Lög nr. 101/2000 leiddu til niðurfellingar leyfisins árið 2005 og skyldi áframhaldandi framkvæmd vera gjaldskyld og háð lögum um mat á umhverfisáhrifum. Sýknað af kröfum um að úrskurður umhverfisráðherra um að efnistaka stefnanda af hafsbotni í Kollafirði, Faxaflóa skuli sæta mati á umhverfisáhrifum verði felldur úr gildi og að viðurkennt verði að leyfi stefnanda, útgefið 28. ágúst 1990, sé enn í gildi.

Hafnað var kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna synjunar á að veita stefnanda leyfi til að stunda nálastungulækningar hér á landi.

Tveir forsvarsmenn þriggja einkahlutafélaga sakfelldir fyrir að standa ekki sýslumanni skil á virðisaukaskatti og staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið hafði verið eftir af launum starfsmanna.

Felldur var úr gildi úrskurður barnaverndarnefndar um að taka börn sóknaraðila úr umsjá hans og vista þau utan heimilis í allt að tvo mánuði á heimili á vegum nefndarinnar.

Sakfellt fyrir að standa tollstjóra ekki skil á staðgreiðslu opinberra gjalda haldið eftir af launum starfsmanna.