Dómstólaleit

Stefndu voru sýknaðir af dómkröfum stefnenda þar sem ekki þótti vera nægilega sannað í málinu að dauði eins hross og veikindi fjögurra annarrra hrossa í eigu stefnenda hefðu orðið af þeim ástæðum er stefnendur byggðu á í málinu og töldu vera á ábyrgð stefndu.

Ákærði sýknaður af kæru um brot á lögum og samþykkt um búfjárhald.

Sýknað af ákæru um ofbeldi í nánu sambandi, eða líkamsárás, og broti gegn barnaverndarlögum. Einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

Ákærða ekki gerð refsing með vísan til 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Tveir bændur ákærðir fyrir brot á lögum og reglugerðum á sviði dýraverndar og búfjárhalds, annar þeirra B, fyrir hlutdeild í tilteknum brotum hins, A. Ákærðu bæði sakfelld af hluta sakargifta en sýknuð af öðrum. A dæmt 30 daga skilorðsbundið fangelsi en B til greiðslu 50.000 króna sektar.

Synjað var ósk sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins.

Ákærði dæmdur i 3 ára og 6 mánaða fangelsi fyrir ránsbrot. Ekki var fallist á kröfu um sýknu vegna skorts á sakhæfi. Skilorðsdómur dæmdur upp.

Viðurkenndur var réttur stefnanda til bóta úr hendi stefnda á grundvelli slysatryggingar launþega.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu íslenska ríkisins vegna ætlaðra mistaka við meðhöndlun blæðingar í kjölfar fæðingar sonar síns. Vegna blæðingarinnar hlaut stefnandi heilsutjón. Ekki var talið, miðað við aðstæður, að heilbrigðisstarfsfólk hefði sýnt af sér háttsemi við meðferðina, sem varðaði skaðabótaskyldu stefnda, og var íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnanda.

Því hafnað að 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga ætti við í tilviki stefnanda.

Stefndi dæmdur skaðabótaskyldur vegna slyss stefnanda.

Ákærði sakfelldur fyrir sérstaklega hættulegar líkamsárásir. Ákærði ósakhæfur og gert að sæta öryggisgæslu samkvæmt 62. gr. laga nr. 19/1940.

Viðurkenndur réttur stefnanda til skaðabóta úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna tjóns sem stefnandi taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að stefndi neitaði að millifæra af reikningum viðskiptamanna inn á höfuðstól lána sem þeir höfðu hjá stefnda. Sýknað

Ákærði sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás og gert að greiða skaðabætur á grundvelli örorkumats.

Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda. Talið var að árslaunaviðmið við útreikninga stefndu á bótum stefnanda vegna varanlegrar örorku væri rétt.

Dæmd sekt fyrir brot gegn lögum um búfjárhald.

Stefnendur kröfðust aðallega greiðslu skaðabóta en til vara viðurkenningar á rétti til skaðabóta vegna rýrnunar á eignarhlutum sínum í peningamarkaðssjóðnum Peningabréf Landsbanka Íslands. Sýknað af aðalkröfum en fallist að hluta á varakröfur.

Stefnandi krafðist leiðréttingar á áunninni eftirlaunaprósentu og endurgreiðslu á ofreiknuðum frádrætti á desemberuppbót. Voru kröfur hans teknar til greina að mestu leyti.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á því aðallega að vatnsréttindi íslenska ríkisins að Þjórsá í landi Skálmholtshrauns séu niður fallin fyrir vanlýsingu samkvæmt ákvæðum laga nr. 113/1952 um lausn ítaka af jörðum. Til vara krafðist stefnandi viðurkenningar á því að hafa eignast að nýju vatnsrétindi Skálmholtshrauns fyrir hefð. Til þrautavara var krafist viðurkenningar á því að vatnsréttindi íslenska ríkisins væru niður fallin fyrir vangeymslu og tómklæti en til þrautavara að vatnsréttindi íslenska ríkisins heimili stefndu ekki tilteknar aðgerðir sem settar eru fram í 13 liðum. Stefndu voru sýknaðir af aðalkröfu, varakröfu og þrautavarakröfu stefnanda en þrautaþrautavarakröfu stefnanda var vísað frá dómi.

Ákvæði 6. og 8. gr. laga nr. 24/1986 um skiptaverðmæti og greiðslumiðlun innan sjávarútvegsins voru ekki talin brjóta í bága við ákvæði stjórnarskrár. Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda í málinu.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á greiðsluskyldu ríkissjóðs á bótum sér til handa vegna líkamsárásar sem hún varð fyrir 2. febrúar 2001. Stefndi var sýknaður þar sem ekki voru uppfyllt skilyrði 6. gr. laga nr. 69/1995.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda fyrir að hafa ranglega afmáð nafn sitt úr hlutaskrá stefnda. Stefnandi var ekki talinn hafa sýnt fram á að hann ætti hlut í stefnda og var stefndi því sýknaður.

Aðilar gerðu með sér samning um birtingu auglýsinga stefnda í tímariti sem stefnandi gefur út. Deildu aðilar um hvort samið hafi verið um birtingu einnar auglýsingar eða fimm. Voru dómkröfur stefnanda teknar til greina.

Deilt var um forkaupsrétt stefnanda að húsnæði, sem stefnandi hafði á leigu hjá stefnda B. Dæmt að kröfu stefnanda.

Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu viðbótarörorkulífeyris vegna áunninna stiga, sem hann hefði fengið eftir að hafa verið úrskurðaður réttur til 100% örorkulílfeyris.

Sjómanni tókst ekki sönnun þess að hann hafi orðið fyrir slysi um borð í fiskibát sem hafi leitt af sér skaðabótaskyldu fyrir útgerðarmann.

Í máli þessu var viðurkenndur réttur stefnanda til skaðabóta úr hendi stefnda vegna missis hagnaðar sem stefnandi hefði notið ef ekki hefði komið til ákvörðunar Vegagerðar ríkisins að hafna tilboðum stefnanda í sérleyfisakstur og skólaakstur á Suðurlandi og Suðurnesjum.

Deilt er um hvort greiða eigi dráttarvexti á uppgjöri kröfu vegna örorkubóta, hvort vaxtakrafan sé að hluta til fyrnd svo og hvort verðbætur á kröfuðstól valdi því að kröfuhafi missi rétt til dráttarvaxta.

Lífeyrissjóður greiddi barnalífeyri til sjóðfélaga sem úrskurðaður hafði verið örorkulífeyrir þrátt fyrir að reglur sjóðsins kvæðu á um að barnalífeyrir skyldi greiddur framfæranda barns. Sjóðfélaginn annaðist ekki framfærslu stefnanda og var talið að sjóðurinn hefði valdið stefnanda tjóni með því að ganga ekki úr skugga um hver væri raunverulegur framfærandi stefnanda.