Dómstólaleit

Þrotabú F ehf. krafðist þess að tólf millifærslum af reikningi félagsins á reikning A ehf. yrði rift. A ehf. byggði á því að færslurnar ættu rætur að rekja til samkomulags frá 8. júlí 2019, sem laut að fjármögnun á verksamningi við K ehf., og hefði verið um að ræða endurgreiðslu vegna fjármuna sem runnið hefðu frá A ehf. til F ehf. samkvæmt samkomulaginu. Í dómi Landsréttar var rakið að félögin hefðu átt í samningssambandi um nokkurt skeið þar sem A ehf. hefði keypt kröfur F ehf. á hendur verkkaupum og þær verið framseldar A ehf. Ekki var talið að fyrrgreint samkomulag hefði gengið út á kröfukaup eins og fyrri viðskipti aðila heldur hefði ætlunin fremur verið að A ehf. veitti F ehf. peningalán sem skyldi tryggt með handveði í reikningi félagsins. Að virtum gögnum málsins, þar með töldum nýjum gögnum sem voru lögð fyrir Landsrétt, var ekki fallist á að þær millifærslur sem um ræðir fengju viðhlítandi stoð í samkomulaginu. Fram kom að átta af þeim tólf millifærslum sem krafist var riftunar á hefðu farið fram eftir frestdag og verið framkvæmdar af starfsmanni A ehf. sem hafði heimild til úttekta af bankareikningi F ehf. Var litið til þess að A ehf. hefði að miklu leyti fjármagnað rekstur F ehf. og í reynd haft ráðstöfunarrétt yfir þeim tekjum sem bárust á reikning félagsins. Þá hefðu verið rík hagsmunatengsl milli félaganna auk þess sem hagsmunir eigenda F ehf. hefðu verið samofnir hagsmunum A ehf. Samkvæmt því hefðu millifærslurnar farið fram við aðstæður sem hvorki gætu talist venjulegar né til þess fallnar að tryggja jafnræði kröfuhafa. Talið var að F ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma sem um ræðir og að A ehf. hefði í öllu falli mátt vita af því. Lagt var til grundvallar að greiðslurnar, sem hefðu verið A ehf. einum til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa, hefðu verið ótilhlýðilegar í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að A ehf. hefði verið grandsamur um þær aðstæður sem leiddu til þess. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um riftun þrotabúsins á millifærslunum og að búið hefði orðið fyrir tjóni sem nam fjárhæð greiðslnanna, sbr. 3. mgr. 142. gr. sömu laga.

A höfðaði mál gegn B og krafðist endurgreiðslu á samtals 8.500.000 krónum sem A kvaðst hafa lánað B með fjórum millifærslum í tengslum við kaup B á íbúðinni I. B byggði sýknukröfu sína á því að millifærslurnar hefðu verið endurgreiðslur A á lánum sem B hefði að ósk A haft milligöngu um að veita þremur félögum A og ábyrgst greiðslu á. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í kvittun með þremur millifærslum hefði verið ritað „vegna [I]” en á hinni fjórðu væri nafn B ritað til skýringar. Telja yrði að þær skýringar gæfu sterka vísbendingu um að greiðslurnar hefðu verið inntar af hendi í tengslum við kaup B á íbúðinni I. Styddi það framburð A um að B hefði leitað til hans um aðstoð við fjármögnunina. Þá fengi framburður A jafnframt nokkurn stuðning í aðilaskýrslu B í héraði og reikningsyfirlitum sem B lagði fyrir Landsrétt. Þá yrði ekki fram hjá því litið að málatilbúnaður B um fjármögnun íbúðarkaupanna hefði að nokkru leyti verið misvísandi, auk þess sem engin skrifleg gögn lægju fyrir um að A hefði átt aðkomu að lánveitingum B til þriggja félaga hans. Var fallist á kröfu A um að B greiddi A 8.500.00 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum.

Þrotabú D ehf. höfðaði mál á hendur fyrrum eigendum sínum, B og C, og A, sambýliskonu C, og krafðist aðallega skaðabóta vegna tjóns sem næmi þeirri fjárhæð sem þrotabúið taldi að A, B og C hefðu dregið sér úr rekstri D ehf. með ólögmætum hætti. Til vara byggði þrotabú D ehf. á því að A, B og C hefðu fengið ólögmæt lán hjá D ehf. sem þeim bæri að endurgreiða þrotabúinu. Með dómi héraðsdóms voru A, B og C sýknuð af aðalkröfu þrotabús D ehf. en varakröfur þrotabúsins voru teknar til greina. Héraðsdómur vísaði til þess að A, B og C hefðu tekið út reiðufé í samræmi við varakröfur þrotabús D ehf. gagnvart hverju þeirra. Taldi dómurinn að A, B og C bæru sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum þeirra að þessar úttektir hefðu verið hagnýttar í þágu D ehf. Yrðu þau að bera ábyrgð á því að hafa hagað rekstri D ehf. með slíkum hætti að þau gætu ekki sýnt fram á eða gert líklegt að um lögmæt útgjöld hefði verið að ræða í þágu félagsins. Var á það fallist með þrotabúi D ehf. að úttektir A, B og C af bankareikningi D ehf. hefðu farið í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var það niðurstaða héraðsdóms að A, B og C hefðu með þessum framgangsmáta valdið þrotabúi D ehf. skaðabótaskyldu tjóni. Voru varakröfur þrotabús D ehf. því teknar til greina, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru að hluta taldir fyrndir. Þá var kyrrsetningargerð sýslumanns staðfest þannig að fallist var á kyrrsetningu í fasteign A fyrir þeirri fjárhæð sem hún var dæmd til að greiða þrotabúi D ehf. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A, B og C hefðu ekki lagt fram fullnægjandi gögn eða vísað í vitnisburði sem staðfestu að það reiðufé sem þau tóku á móti hafi runnið til greiðslu lögmætra krafna á hendur D ehf. Með vísan til þessa staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A, B og C bæru hallann af því að hafa ekki getað sannað að reiðuféð hefði verið notað í þágu rekstrar D ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

J höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að henni yrði gert skylt að gefa út afsal til hans fyrir 10% eignarhlut sínum í tiltekinni fasteign en til vara að viðurkenndur yrði óskiptur eignarréttur hans að allri fasteigninni. Undir rekstri málsins var eignin seld og gaf H þá eftir tilkall til hlutdeildar í söluandvirði eignarinnar. Málið var í kjölfar þessa fellt niður og aðilar látnir bera hvor sinn málskostnað. Landsréttur rakti að í hinum kærða úrskurði væri gerð grein fyrir því hvernig staðið hefði verið að kaupum á fasteigninni á sínum tíma, þar á meðal aðkomu H að þeim sem móðir þáverandi unnustu J, tildrögum málshöfðunar J og atvikum sem leiddu til þess að málið var fellt niður. Vegna lána sem tekin hefðu verið við kaup á fasteigninni, sem aðilar báru óskipta ábyrgð á, hefði H haft augljósa hagsmuni af málsúrslitum. Við niðurfellingu málsins hefði hún verið leyst undan þeirri ábyrgð. Að öllum þessum atvikum virtum þóttu ekki efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um málskostnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur og kærumálskostnaður felldur niður.

S höfðaði mál til heimtu 20.000.000 króna úr hendi E. Ágreiningur aðila laut að því hvort greiðsla S á reikning E hefði verið lán eða ætti rætur að rekja til viðskipta sem S hefði tekið þátt í ásamt E og eiginmanni hennar. Héraðsdómur féllst á að E bæri að greiða S umkrafða fjárhæð. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar litið væri til gagna málsins, þar með talið samskipta sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt, teldist E hafa leitt líkur að því að hin umdeilda greiðsla ætti rætur að rekja til viðskipta sem S hefði tekið þátt í. Eins og atvikum væri háttað félli það í hlut S að sýna fram á að fremur hefði verið um að ræða peningalán sem E bæri að endurgreiða en hvorki gögn málsins né framburðir vitna styddu málatilbúnað hans. Var E því sýknuð af kröfum S.

Í kjölfar sambúðarslita A og B var deilt um eignarhluta aðila í fasteign sem þau voru bæði skráðir eigendur að. Samkvæmt kaupsamningi og afsali var B skráð sem eigandi 60% eignarhluta í fasteigninni en eignarhluti A var 40%. B krafðist þess að viðurkenndur yrði 100% eignarréttur hennar að fasteigninni. Með héraðsdómi var fallist á kröfu B og meðal annars talið að A gæti ekki byggt á því, gegn andmælum B, að greiðslur hans til hennar hefðu runnið til afborgana á þeim veðlánum sem hvíldu á fasteigninni fremur en til endurgreiðslu láns sem B hafði veitt A í september 2021 til að hann gæti komið að kaupunum. Í dómi Landsréttar kom fram að samskipti aðila bæru með sér að B hefði verið meðvituð um að reglulegum millifærslum A til hennar væri ætlað að standa straum af afborgunum vegna veðlánanna í samræmi við samkomulag aðila. Þá benti ekkert til þess að B hefði talið greiðslurnar vera til endurgreiðslu á láni sem hún veitti A í september 2021 og var ekki fallist á að það leiddi af meginreglum kröfuréttar að B hefði verið frjálst að ráðstafa greiðslunum inn á lánið. Vísað var til þess að B bæri sönnunarbyrði fyrir því að skráð eignarhlutföll hefðu ekki að geyma réttar upplýsingar og hefði hún ekki sýnt fram á að slíkur munur væri á framlögum aðila að fallast bæri á kröfur hennar. Var A því sýknaður af kröfum B.

E gaf út skuldabréf til móðurfélags síns í nóvember 2012 í tengslum við fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands og dró vexti sem greiddir voru af skuldabréfinu frá skattskyldum tekjum rekstraráranna 2014 til 2018. Með úrskurði ríkisskattstjóra var þeim frádrætti hafnað með vísan til 1. töluliðar 1. mgr. 31. gr., sbr. 49. gr. og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og tekjuskattstofn E hækkaður sem vöxtunum nam. Byggði stofnunin á því að lántakan hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt hefði gerst í viðskiptum ótengdra aðila, meðal annars á þeim grundvelli að lántaka hefði verið óþörf fyrir E að virtri fjárhagsstöðu félagsins og að tilgangur viðskiptanna hefði verið að skapa móðurfélagi E gjaldeyrishagnað. E höfðaði því mál á hendur Í og krafðist þess að ákvörðun ríkisskattstjóra yrði felld úr gildi. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 31. gr. laga nr. 90/2003 mætti draga frá tekjum lögaðila þau gjöld sem ættu á ári að ganga til að afla tekna, tryggja þær og halda þeim við, þar á meðal vexti af skuldum. Væri óumdeilt að andvirði skuldabréfsins hefði gengið til reksturs E og báru gögn málsins með sér fjárfestingar E á fyrrnefndum árum og niðurgreiðslu skulda. Þóttu því engin efni til að leggja annað til grundvallar en að um frádráttarbæran rekstrarkostnað hefði verið að ræða. Við mat á því hvort skilyrði fyrir beitingu 1. mgr. 57. gr. laganna hefðu verið uppfyllt var litið til þess að félögum í atvinnurekstri er almennt í sjálfsvald sett að taka ákvarðanir um fjármögnun sína. Þótti ekki sýnt fram á að sú ákvörðun að taka lán að umræddri fjárhæð hefði vikið svo frá því sem eðlilegt gat talist fyrir E að hún hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist í ákvörðunum félaga í atvinnurekstri um fjármögnun sína. Þá lá ekkert fyrir um að viðskiptakjör lánsins, sem miðuðust við skilmála Seðlabanka Íslands, hefðu verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist. Loks var óhjákvæmilegt að líta til þess að við endurákvörðun ríkisskattstjóra var gengið eins langt og frekast var unnt miðað við þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar og horft framhjá láninu að öllu leyti. Var úrskurður ríkisskattstjóra því felldur úr gildi.

A ehf. höfðaði mál gegn B og krafðist endurgreiðslu tiltekinnar fjárhæðar sem hafði verið millifærð af bankareikningum A ehf. á bankareikning B með fjölmörgum millifærslum. Héraðsdómur féllst á með A ehf. að greiðslurnar hafi falið í sér ólögmæta lánveitingu til B, sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, og var B gert að endurgreiða fjárhæðina. Í dómi héraðsdóms var meðal annars vísað til þess að umræddar greiðslur hafi runnið af bankareikningi A ehf. inn á bankareikning B sem hafi ekki tekist að sanna að hann ætti launakröfur á hendur A ehf. né að greiðslurnar hafi verið vegna útlagðs kostnaðar. Þá var málsástæðu B um tómlæti hafnað. Fyrir Landsrétti var meðal annars deilt um hver hafi annast fjármál A ehf. Landsréttur taldi sannað að B hafi sem starfsmaður A ehf. haft fjármál félagsins á sinni könnu og jafnframt að hann hafi haft aðgang að bankareikningi þess. Þá taldi Landsréttur sannað að B hafi fengið greidda umrædda fjármuni og að hann hafi í flestum tilvikum sjálfur greitt þá fjármuni inn á eigin bankareikning. B hafi ekki axlað sönnunarbyrði fyrir því að greiðslurnar væru samþykkt rekstrarútgjöld eða fyrir fram greidd laun. Loks taldi Landsréttur ósannað að B hafi átt kröfu á A ehf. til skuldajafnaðar. Að öðru leyti var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna.

B höfðaði mál gegn L og krafðist viðurkenningar á því að L væri skylt að endurreikna lán vegna tveggja nánar tilgreindra skuldabréfa sem gefin voru út árið 2002 og 2008, með hliðsjón af því að vextir og verðbætur afborgana sem hefðu verið eldri en fjögurra ára á nánar tilgreindum dögum í desember 2016 væru fyrndar. B hafði fengið samþykkt frumvarp að nauðasamningi til greiðsluaðlögunar í janúar 2010 sem eldra skuldabréfið féll undir. Þá komst á tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna í febrúar 2010 sem yngra skuldabréfið féll undir. Þegar umrædd úrræði komust á voru engar afborganir skuldabréfanna fallnar í gjalddaga. Fékk L greitt samkvæmt nauðasamningi til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins til 1. nóvember 2011 en engar greiðslur bárust vegna yngra skuldabréfsins frá því tímabundin greiðsluaðlögun komst á. B var veitt heimilt til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 en með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála í nóvember 2016 var ákvörðun umboðsmanns skuldara um að fella niður greiðsluaðlögunarumleitanirnar staðfest. Þá reiknaði L upp lán B og hóf hann að greiða af lánunum að nýju í janúar 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að nauðasamningur til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins og tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna vegna yngra skuldabréfsins hefðu verið í gildi þegar B var veitt heimild til að leita greiðsluaðlögunar. Því var skuld B ekki gjaldkræf þegar heimildin var veitt, þrátt fyrir að greiðslufall samkvæmt umræddum nauðasamningi vegna eldra skuldabréfsins hefði orðið eftir 1. nóvember 2011 og ekkert hefði fengist greitt upp í yngra skuldabréfið frá gildistöku samningsins. Þegar umboðsmaður skuldara veitti B heimild til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 hófst tímabundin frestun greiðslna þar sem L var samkvæmt a-lið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga óheimilt að krefjast eða taka við greiðslu á kröfum sínum. Strax í kjölfar þess að greiðsluaðlögunarumleitanir B voru felldar niður var skuld hans reiknuð út og honum kynnt staða hennar ásamt vöxtum og verðbótum en B hóf greiðslu hennar í janúar 2017. Með þessum afborgunum og beinum viðurkenningum á skuldastöðu sinni rauf B fyrningu krafna um vexti og verðbætur. Var L því sýknaður af kröfum B.

E ehf. höfðaði mál á hendur K hf. og krafðist þess aðallega að félaginu yrðu afhendir fjármunir sem það hefði lagt inn á reikning K hf. á árinu 2007 auk dráttarvaxta. Til vara krafðist E ehf. að K hf. endurgreiddi félaginu sömu fjármuni auk dráttarvaxta. Mál þetta var rakið til yfirlýsingar sem gefin var út af G, þáverandi meðeiganda og stjórnarformanni E ehf., 21. júlí 2008. Staðfesti G í yfirlýsingunni að tilteknar greiðslur, sem samsvöruðu stefnufjárhæð málsins, til tryggingar viðskiptum félagsins V ehf. við V hf., sem lagðar voru inn til V hf. í nafni G, hefðu átt að vera lagðar inn í nafni E ehf. og væru eign þess félags, sem lánaði V ehf. peningana sem veð fyrir viðskiptum V ehf. til V hf. Félagið V hf. sameinaðist K ehf. 18. nóvember 2017 og tók K hf. þá yfir réttindi og skyldur þess félags. Þáverandi fyrirsvarsmenn E ehf. leituðu á árinu 2018 til K hf. um upplýsingar um afdrif fjármunanna en ítarleg leit K hf. að slíkum upplýsingum bar ekki árangur. Í ljósi grundvallarreglu í réttarfari um að sá sem heldur fram staðhæfingu um atvik máls, gegn mótmælum gagnaðila, beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni var E ehf. látið bera hallann af sönnunarskorti um atvik málsins og fallist á með K hf. að honum bæri ekki skylda til að geyma upplýsingar um uppgerð viðskipti lengur en í sjö ár frá lokum viðkomandi reikningsárs, sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Benti allt til þess að umræddir fjármunir hefðu verið lánaðir til V ehf., af E ehf. eða eftir atvikum af G sjálfum, og að lántakinn hefði sem veðsali veðsett þá veðhafanum V hf. til tryggingar í viðskiptum þeirra. Á því tímamarki sem lánsfé væri afhent teldist lánveitandi ekki lengur eigandi hinna eiginlegu fjármuna, heldur eignaðist hann við lögskiptin samsvarandi kröfu á hendur lántaka. Var því fallist á með K hf. að E ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hann væri rétthafi fjármuna sem K hf. bæri að afhenda honum né hefði hann sýnt fram á að stofnast hefði til kröfuréttarsambands á milli aðila málsins vegna meðferðar umræddra fjármuna. Var K hf. því sýknað sökum aðildarskorts E ehf.

B höfðaði mál á hendur A, systur sinni, og krafði hana um greiðslu á 5.688.287 krónum sem hún kvað vera eftirstöðvar fjármuna sem hún hefði lánað A á tímabilinu frá 2. nóvember 2017 til 3. júní 2019 með samtals 17 millfærslum. A hafnaði því að um lán hefði verið að ræða en kvaðst hafa framfleytt B og séð um hana á meðan hún bjó hjá A. Byggði A á því að samkomulag hefði verið í gildi um að B tæki þátt í kostnaði A við framfærslu hennar eftir að B næði 18 ára aldri. Þá hefði B ekki haft fjárhagslega burði til að lána A þá fjármuni sem hún krefðist endurgreiðslu á. Í dómi Landsréttar kom fram að engin haldbær sönnunargögn um slíkt samkomulag hefðu verið lögð fram. Það útilokaði þó ekki að einhverjar færslur sem deilt væri um mætti rekja til þess að A hafi lagt út fyrir tilteknum útgjöldum B. Ekki lægju fyrir afdráttarlaus sönnunargögn um tilefni einstakra færslna. Miðað við framlögð gögn var ekki talið upplýst að fimm millifærslur væru peningalán. Aftur á móti þótti nægjanlega fram komið að B hefði lánað A samtals 3.251.000 krónur með 12 millifærslum eða eftir atvikum falið A að varðveita féð um tíma. Til frádráttar komu 19 greiðslur sem A innti af hendi til B, samtals að fjárhæð 567.000 krónur. Var A því gert að greiða B 2.684.000 krónur en að öðru leyti var A sýknuð af kröfum B.

D höfðaði mál gegn þrotabúi D ehf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að hann ætti almenna fjárkröfu í þrotabúinu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., að fjárhæð 7.000.000 króna. Krafa D byggði á því að hann hefði lagt þrotabúi D ehf. til verulega fjármuni í formi bátsins Dísanna, greiðslna fyrir endurnýjun og viðhald á bátnum og beinna peningagreiðslna sem fæli í sér lán af hálfu D til þrotabúsins. Við framangreindar ráðstafanir hafi stofnast samsvarandi skuld þrotabúsins við D. Af hálfu D var byggt á því að um peningalán væri að ræða en slík krafa fyrnist á tíu árum samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þannig hefði D rofið fyrningu kröfunnar með kröfulýsingu í þrotabúið innan fyrningarfrests. Í úrskurði Landsréttar kom fram að D hefði lagt bátinn inn í hið gjaldþrota félag án þess að peningagreiðsla kæmi fyrir en með því hefði hann eignast kröfu á hendur félaginu sem líta yrði á sem lán með greiðslufresti. Samkvæmt skýrum fyrirmælum 2. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 fyrnist slíkar kröfur á fjórum árum, sbr. 3. gr. laganna. Þar sem meira en fjögur ár liðu frá því að til kröfunnar stofnaðist þar til D lýsti henni í þrotabúið og í ljósi þess að fyrningu var ekki slitið innan þess tíma, væri krafa D fyrnd.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð hjá A og að lagt yrði fyrir sýslumann að halda gerðinni áfram.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð hjá A og að lagt yrði fyrir sýslumann að halda gerðinni áfram.

Þrotabú J höfðaði mál gegn JG og krafðist endurgreiðslu nánar tilgreindra fjármuna sem JG hafði ráðstafað til greiðslu á persónulegum útgjöldum sínum og inn á persónulegan reikning. Krafa þrotabús J byggðist á því að JG hefði með ólögmætum hætti og í andstöðu við ákvæði 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög tekið fjármuni úr rekstri félagsins. Af hálfu JG var einkum vísað til þess að þrotabú J hefði staðið í skuld við hann vegna launa og kaupa félagsins á bifreið í hans eigu og að úttektir og millifærslur til hans frá þrotabúi J skyldu koma til frádráttar á þeirri skuld. Í dómi Landsréttar kom fram að JG yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti um að samið hefði verið sérstaklega um að félagið myndi greiða fyrir tilgreinda bifreið með úttektum JG af bankareikningi félagsins. Þá var talið ósannað að samkomulag hefði verið á milli félagsins og JG um að félagið greiddi laun JG með úttektum af bankareikningum félagsins til greiðslu á persónulegum útgjöldum. Samkvæmt framangreindu var fallist á það með þrotabúi J að þær úttektir og millifærslur af bankareikningi hins gjaldþrota félags sem dómkrafa þess næði til hefðu stangast á við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Bar JG því að endurgreiða þær fjárhæðir með dráttarvöxtum, sbr. 4. mgr. sömu lagagreinar.

Þrotabú M ehf. höfðaði mál gegn G ehf. og krafðist riftunar á greiðslu að fjárhæð 6.668.309 evrur sem fram fór með yfirtöku G ehf. á kröfu M ehf., að sömu fjárhæð, á hendur S ehf. samkvæmt samningi 15. febrúar 2011. Byggði þrotabúið á því að ráðstöfunin væri riftanleg á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Landsréttar kom fram að hin umdeilda ráðstöfun 15. febrúar 2011 uppfyllti ekki það grunnskilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 að hafa á á ótilhlýðilegan hátt verið G ehf. til hagsbóta á kostnað annarra, leitt til þess að eignir M ehf. væru ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum eða leitt til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns. Var G ehf. því sýknað af kröfum þrotabús M ehf.

Þrotabú T ehf. höfðaði mál gegn G og krafðist riftunar á greiðslu, að fjárhæð 4.217.281 króna, sem félagið hafði innt af hendi til hennar innan sex mánaða frá frestdegi. Byggði þrotabúið á því að greiðslan væri riftanleg á grundvelli 131., 134. og 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Í héraðsdómi var fallist á riftun á grundvelli þess að um gjafagerning hefði verið að ræða, sbr. 131. gr. fyrrnefndra laga. Í dómi Landsréttar var talið á grundvelli gagna sem lögð höfðu verið fyrir Landsrétt að ekkert lægi fyrir um að um gjöf hefði verið að ræða. Þrátt fyrir að greiðslan hefði verið til þess fallin að skerða greiðslugetu þrotabús T ehf. verulega voru fjármunirnir sem nýttir voru til greiðslunnar einungis félaginu tækir vegna skilyrtrar lánafyrirgreiðslu frá félagi sem tengdist bæði fyrrum fyrirsvarsmanni þrotabúsins og G fjölskylduböndum og hefðu öðrum kosti aldrei staðið öðrum kröfuhöfum félagsins til reiðu. Greiðslan hefði því eftir atvikum verið venjuleg og ekki G til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa. Þannig hefði ekki verið sýnt fram á að skilyrðum 134. gr. eða 141. gr. sömu laga til að rifta umræddri greiðslu hefði verið fullnægt. Með hliðsjón af framangreindu var G sýknuð af kröfum þrotabús T ehf.

A lést árið 2018 og var dánarbú hennar tekið til opinberra skipta sama ár. Á árunum 2009 til 2011 lagði A samtals 3.772.000 krónur inn á bankareikning sonar síns B. Db. A höfðaði mál á hendur B til endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar og reisti kröfu sína á því að um lán frá A til B hefði verið að ræða. B hélt því fram að fjármunirnir hefðu verið gjöf frá A sem hefði viljað styðja hann fjárhagslega af nánar tilgreindum ástæðum. Í dómi Landsréttar kom fram að B bæri sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu sinni um eðli þeirra greiðslna sem um væri deilt í málinu. B hefði leitt nægilegar líkur að því að greiðslurnar hefðu verið gjöf til hans úr hendi A. Samkvæmt því var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað.

Í höfðaði mál gegn S á grundvelli 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og krafðist riftunar nánar tilgreindra greiðslna frá H ehf. til S og endurgreiðslu úr hendi S til þrotabús H ehf. Í reisti riftunarkröfu sína á 2. mgr. 131. gr. og 134. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar kom fram að S og A hefðu stofnað félagið H ehf. til að kaupa, gera upp og selja nánar tilgreinda fasteign. Samkvæmt samkomulagi þeirra hefði S átt að fjármagna verkið og A að annast vinnu við endurbætur á eigninni. Óumdeilt væri að S hefði lánað H ehf. fjármuni til reksturs þess. Fyrir héraðsdómi hefði A borið um að við verklok hefði staðið til að nota söluandvirði eignarinnar til að greiða upp lán og skipta síðan hagnaðinum milli þeirra S, ef einhver yrði. Af framangreindum ástæðum gæti endurgreiðsla lána sem S hefði veitt félaginu til reksturs ekki talist gjöf í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins og fyrrgreindum framburði A en að samkomulag hefði verið um þá greiðslutilhögun. Samkvæmt því yrðu greiðslurnar taldar venjulegar eftir atvikum og því væru ekki skilyrði til riftunar á grundvelli 134. gr. sömu laga. Var S því sýknuð af kröfum Í.

S og fyrrum eiginmaður hennar, V, tóku með skuldskeytingu árið 2007 yfir greiðsluskyldu á láni samkvæmt veðskuldabréfi sem gefið var út til L hf. árið 2005 og tryggt með veði í fasteign sem S og V festu kaup á árið 2007. Árið 2012 gerðu þau samning um sértæka skuldaaðlögun þar sem vikið var frá skilmálum bréfsins um fjárhæð afborgana fram til 15. desember 2015, en eftir það skyldu greiðslur vera samkvæmt bréfinu. Hinn 4. júní 2015 var veðskuldabréfið áritað af L hf. um að vera að fullu greitt og var því aflýst af fasteigninni fjórum dögum síðar. V lést 16. desember það ár en hann og S höfðu slitið samvistum skömmu eftir að samningurinn um skuldaaðlögun tók gildi. L hf. taldi að áritunin og aflýsingin hefðu átt sér stað fyrir mistök og höfðaði mál til heimtu eftirstöðva bréfsins og staðfestingar á kyrrsetningargerð í 50% eignarhlut S í fasteigninni. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að fyrir lægi að S hefði hvorki fyrr né síðar greitt upp skuldina. Miðað við gögn málsins væri heldur ekki fallist á að S hefði haft ástæðu til að ætla að V hafi verið búinn að greiða skuldina að fullu í júní 2015. Þar sem engum öðrum mögulegum greiðanda væri til að dreifa hefði S mátt gera sér grein fyrir því að áritun á skuldabréfið um greiðslu þess hefði átt sér stað fyrir mistök og væri því ekki skuldbindandi fyrir L hf., sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Af þessum sökum hvíldi enn sú skylda á S að endurgreiða lánið. Var héraðsdómur því staðfestur um skyldu S þess efnis og um staðfestingu kyrrsetningargerðarinnar.

Þrotabú HV ehf. höfðaði mál gegn B og krafðist endurgreiðslu nánar tilgreindra fjármuna sem B hefði í 39 skipti ráðstafað af bankareikningi HV ehf. inn á eigin reikning. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti kom fram að engin gögn lægju fyrir sem sýndu fram á eða gerðu líklegt að fjármunirnir hefðu verið nýttir í þágu félagsins. Þá var ekki fallist á að umræddar greiðslur hefðu verið launagreiðslur til B. Með því að nýta sér stöðu sína hjá HV ehf., og sem prókúruhafi á umræddum bankareikningi félagsins, hefði B veitt sjálfum sér lán frá félaginu með umræddum greiðslum andstætt því sem til var ætlast samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var því fallist á kröfu þrotabús HV ehf. og B gert að endurgreiða fjármunina með dráttarvöxtum.

L hf. krafði J um greiðslu tveggja lána sem hann hafði tekið á árunum 2007 og 2008. Framangreind lán voru gengistryggð en höfðu bæði verið endurútreiknuð tvisvar, á grundvelli dóma Hæstaréttar og eftirstöðvarnar tekið breytingum í kjölfarið. J hafði selt fasteign árið 2008 og var söluandvirðinu varið til kaupa á peningabréfum sem handveðsett voru L hf. Skyldi andvirði seldra fjármálagerninga ganga til lækkunar á skuld þeirri sem handveðið ætti að tryggja. Þegar peningamarkaðssjóðum L hf. var slitið var andvirði hlutar J, 52.535.103 krónur, greitt inn á óbundinn innlánsreikning í hans nafni. Um hálfu ári eftir þingfestingu málsins í héraði, árið 2017, gekk L hf. að fyrrnefndri innstæðu og ráðstafaði sem innborgun inn á fyrra lánið miðað við 1. mars 2017. Fyrir Landsrétti byggði J meðal annars á því að lánasamningarnir væru hluti af vaxtaskiptasamningi hans og L hf. sem líti yrði á sem eina heild og L hf. gæti ekki slitið einhliða í sundur. Í dómi Landsréttar kom fram að meðal annars með hliðsjón af þeim mikla mun sem væri á dráttarvöxtum og innlánsvöxtum sem J naut hjá L hf. hefði hvílt sú tillitsskylda á L hf. gagnvart J að ganga fyrr að innstæðunni og ráðstafa henni til lækkunar á skuld hans. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur að öðru leyti en því að til skuldajafnaðar kröfum L hf. kom, miðað við 9. desember 2013 þegar leiðréttur endurútreikningur á fyrra láninu lá fyrir, innstæða áfrýjanda að fjárhæð 52.535.103 krónur, með vöxtum frá því að reikningurinn var stofnaður á árinu 2008 og fram til 9. desember 2013.

S krafði L um greiðslu á tveimur fjárkröfum. Fyrri krafa S átti rætur að rekja til gengistryggðs lánssamnings til kaupa á bifreið. S taldi sig hafa ofgreitt af samningnum en L taldi að S stæði enn í skuld við sig. Landsréttur féllst á réttmæti útreiknings L og ætti S því ekki kröfu á hendur L. Síðari krafa S var reist á því að B hefði eignast kröfu á hendur L sem S hefði fengið framselda. Landsréttur tók meðal annars fram að ráðagerðir hefðu verið uppi um að L myndi greiða B umrædda fjárhæð í tengslum við uppgjör á tilteknum lögskiptum þeirra. Skuldbinding til að inna þá greiðslu af hendi hefði augljóslega verið undir því komin að undirritað samkomulag um lokauppgjör lægi fyrir en slíkt samkomulag hefði aldrei komist á. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu L af kröfum S.

G lagði samtals um 3.300.000 krónur inn á reikning í eigu A á 12 mánaða tímabili og krafðist endurgreiðslu á þeim fjármunum enda hefði verið um lán að ræða. A hafnaði endurgreiðslu fjármunanna og kvað þá hafa verið styrk til útvarpsstöðvar sem A á og rekur. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var talið að A hefði ekki fært sönnur fyrir því að um gjöf eða annan örlætisgerning hefði verið að ræða. Var dómurinn því staðfestur.

S áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem henni var gert að endurgreiða þrotabúi P ehf. fjárhæðir sem millifærðar höfðu verið af bankareikningi P ehf. á bankareikning S. Í dómi Landsréttar kom fram að í greinargerð S til Landsréttar væri um málsástæður og lagarök S vísað til greinargerðar í öðru dómsmáli sem rekið væri á milli eiginmanns S og þrotabúsins. Sá háttur við tilgreiningu á málsástæðum fullnægði ekki kröfum b-liðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og yrði að líta svo á að S hefði ekki byggt á neinum málsástæðum fyrir Landsrétti. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

Fallist var á með þrotabúi P ehf. að skuld G á viðskiptamannareikningi hjá P ehf., millifærslur af bankareikningi P ehf. á bankareikning G og tilgreindar færslur á banka- og kreditkortareikningi P ehf. sem ekki tengdust atvinnurekstri þess hefðu falið í sér ólögmæta lánveitingu til G, sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og var G gert að endurgreiða þrotabúinu þær fjárhæðir. Þá var G gert að greiða þrotabúi P ehf. andvirði tækja og búnaðar í eigu þrotabúsins sem G hafði tekið til sín en ekki gert fullnægjandi grein fyrir endurgjaldi af sinni hálfu. Fallist var að hluta á að G ætti launakröfu á hendur þrotabúi P ehf. sem tæk væri til skuldajafnaðar en öðrum kröfum G var hafnað.