Dómstólaleit

Íslenska ríkið var sýknað af kröfum stefnanda um ógildingu úrskurða kærunefndar útlendingamála.

Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85/2007. Stefnandi hafði óskað leyfis til sölu gistingar í flokki II, gististaður án veitinga, í íbúð sinni í miðborg Reykjavíkur. Synjunin byggðist á því að lögbundinn umsagnaraðili, Reykjavíkurborg, hefði lagst gegn veitingu leyfisins af skipulagsástæðum. Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017, sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar, væri haldin ógildingarannmörkum. Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni, en því máli var enn ólokið. Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna, en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91/1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda. Í dóminum var tekið fram að ekki yrði séð að sameining málanna hefði neinu breytt varðandi niðurstöðu um þá dómkröfu sem stefnandi hafði uppi í málinu. Ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð stefnda hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum. Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin, en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni. Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila. Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar. Nýrri málsástæðu stefnanda, sem fyrst kom fram við aðalmeðferð, um að umsögn Reykjavíkurborgar væri haldin ógildingarannmarka var hafnað sem of seint fram kominni, en jafnframt efnislega. Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.

Kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála hafnað.

Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefnda til greiðslu efndabóta, auk dráttarvaxta o.fl. vegna ólögmætrar riftunar húsaleigusamnings. Málskostnaður felldur niður.

Fallist var á kröfu stefnanda, Frjálslynda flokksins, um að stefnda, Reykjavíkurborg, greiddi flokknum fjárframlag samkvæmt 5. gr. laga nr. 162/2006 fyrir árið 2008.

Stefnandi krafðist ómerkingar á úrskurðum skattstjóra og yfirskattanefndar, en samkvæmt þeim var honum gert að greiða tekjuskatt af lánum, sem hann hafði þegið hjá einkahlutafélagi sínu og endurgreitt. Var talið að lagaákvæði, sem skyldaði stefnanda til greiðslu tekjuskatts af láni, sem hann hafði þegar endurgreitt, bryti gegn stjórnarskrárvörðum eignarrétti hans. Voru úrskurðirnir því felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda það, sem hann hafði þegar greitt á grundvelli úrskurðanna.

Stefnda sýknuð af kröfum sveitarfélags um greiðslu reikninga vegna búfjáreftirlits á grundvelli laga nr. 103/2002, um búfjárhald o.fl.

Fallist var á kröfu stefnanda um að stefndu Reykjavíkurborg bæri að endurgreiða honum gjöld, sem hann hafði greitt borginni í tengslum við úthlutun á atvinnuhúsalóð, gegn því að stefnandi skilaði borginni lóðinni. Talið var stefnandi hafi haft réttmætar væntingar til þess að úthlutunin gengi til baka við einhliða yfirlýsingu hans um skil á lóðinni í samræmi við fyrri stjórnsýsluframkvæmd og að Reykjavíkurborg hafi borið að taka tillit til þess þegar afstaða var tekin til gildissviðs breyttrar framkvæmdar.

Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði dómsmála- og mannréttindaráðuneytisins og á ákvörðun stefnda þar sem henni var synjað um dvalarleyfi. Stefndu voru sýknuð af kröfunni.

B tók að sér að flytja inn og reisa stálgrindarhús fyrir F. Samið var um að greiðslur yrðu tryggðar að hluta miðað við SEK og hluta BVT. F taldi að reikna ætti gengistrygginguna að öllu leyti á fyrstu greiðslur uns hlutfalli hennar væri náð og síðan verðbætur á það sem eftir stæði. F var dæmt til að greiða B gengistryggingu og verðbætur á hverja einstaka greiðslu.

Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar Ríkisskattstjóra sem laut að kröfu stefnanda um breytingu á reikningsári. Þá var vísað frá 2. lið kröfugerðar stefnanda.

Stefnandi krafði stefnda um greiðslu slysatryggingarbóta á grundvelli 92. greinar umferðarlaga. Endanlega snerist ágreiningur einvörðungu um upphafsdag dráttarvaxta.

Íslenska ríkið sýknað af viðurkenningarkröfu læknis, þess efnis að Landspítala-sjúkrahúsi hefði verið óheimilt að banna honum, haustið 2006, að reka sjálfstæða lækningastofu, samhliða starfi yfirlæknis með stjórnunarskyldur. Einnig var sýknað af launakröfu vegna tiltekins tímabils, en fallist á kröfu um ófyrnda dráttarvexti.

Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnenda um að felldur yrði úr gildi hluti úrskurðar Óbyggðanefndar í máli varðandi Stór-Reykjavíkursvæðið um þjóðlendu. Einnig var íslenska ríkið sýknað af kröfum þeirra um að viðurkennt yrði að á afrétti Seltjarnarneshrepps hins forna sé engin þjóðlenda. Hafnað var kröfum í málinu um að landamerki tiltekinna jarða væru önnur en Óbyggðanefnd ákvað með úrskurðinum. Sýknað var einnig af kröfum um viðurkenningu á eignarréttindum á svæðinu og hafnað kröfum um viðurkenningu á fullum og óheftum afnotarétti á sama svæði.

Stefndi sýknaður af kröfu lífeyrissjóðs um greiðslu iðgjalda.

Sýkna af broti gegn 217. gr. almennra hegningarlaga. Ósamræmi í framburði vitna og kæranda þótti það mikið að ekki var talin komin fram næg sönnunargögn til sakfellingar.

Sýknaður af kröfum um 3ja mánaða laun við starfsfólk, þar eð stefnandi var kominn í samkeppni við stefnda.

Stefnandi krafðist skaðabóta vegna framsals til Þýskalands og aðgerða yfirvalda í tengslum við það. Skilyrði skaðabótaábyrgðar voru ekki talin fyrir hendi.

Á grundvelli laga nr. 73/1990 um eignarrétt íslenska ríkisins að auðlindum hafsbotnsins fékk stefnandi leyfi 1990 til 30 ára til malar- og sandtekju af sjávarbotni. Lög nr. 101/2000 leiddu til niðurfellingar leyfisins árið 2005 og skyldi áframhaldandi framkvæmd vera gjaldskyld og háð lögum um mat á umhverfisáhrifum. Sýknað af kröfum um að úrskurður umhverfisráðherra um að efnistaka stefnanda af hafsbotni í Kollafirði, Faxaflóa skuli sæta mati á umhverfisáhrifum verði felldur úr gildi og að viðurkennt verði að leyfi stefnanda, útgefið 28. ágúst 1990, sé enn í gildi.

Stefndi J greiddi stefnanda höfuðstól og vexti krafna hans á hendur sér samkvæmt stefnu áður en málið var höfðað. Stefnandi hélt málsókninni á hendur honum og meðstefnda M til streitu en breytti kröfugerðinni á þann veg undir rekstri málsins að hann krafðist eingöngu málskostnaðar úr hendi J. Stefndi J var sýknaður af málskostnaðarkröfunni með vísan til þess að upphaflegur grundvöllur málshöfðunarinnar á hendur honum var ekki lengur til staðar þegar málið var höfðað. Þegar jafnframt var litið til þess hvernig málið var lagt fyrir dóminn var stefndi J sýknaður af kröfum stefnanda. Stefndi M var dæmdur samkvæmt upphaflegum stefnukröfum en ekki var sótt þing af hans hálfu.

Tveir karlmenn dæmdir fyrir auðgunarbrot, en sá þriðji sýknaður. Bótakröfu VÍS hf. vísað frá dómi.

Stefnandi krafðist ógildingar á ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota en nefndin hafði hafnað kröfu stefnanda um bætur vegna líkamstjóns sem hann hafði orðið fyrir. Einnig krafðist stefnandi bóta úr hendi stefnda samkvæmt sömu lögum og skaðabótalögum. Kröfur stefannda voru teknar til greina að frátaldri kröfu um bætur vegna tímabundins atvinnutjóns.

Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun fjármálaráðuneytisins um að synja stefnanda um leyfi til að reka frísvæði, þ.e. tollfrjálst svæði, og að dómurinn viðurkenndi að stefnda væri skylt að gefa út slíkt leyfi. Einnig krafðist stefnandi viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna ólögmætrar synjunar á að gefa út leyfi til að reka frísvæði. Málinu var vísað frá dómi þar sem kröfur stefnanda uppfylltu ekki skilyrð réttarfarslaga til að hljóta efnislega umfjöllun fyrir dóminum.