Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur J, vegna þriggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til J. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga J hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var J því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur RRPF, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins flugfélagsins W til RRPF. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var RRPF því sýknað af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur E, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins W til E. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslu. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslan fór fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga E hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var E því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hin umdeilda greiðsla hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslan var innt af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur ALC, vegna tveggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til ALC. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var ALC því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
L o.fl. höfðuðu mál á hendur B og kröfðust þess aðallega að tré á fjögurra metra belti á lóð B mælt frá lóðarmörkum þeirra yrðu fjarlægð en önnur tré á lóðinni klippt niður í nánar tilgreinda hæð. L og G annars vegar og B og H hins vegar voru eigendur tveggja parhúsa á lóðum aðliggjandi lóð B og töldu þau sig verða fyrir verulegum óþægindum af völdum trjágróðurs á lóð B. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að vísa bæri frá héraðsdómi að sjálfsdáðum kröfu L o.fl. um greiðslu dagsekta þar sem hvert og eitt þeirra hefði ekki gert sjálfstæða aðgreinda kröfu um greiðslu þeirra. Í dómi Hæstaréttar kom fram að trjágróður á lóð B væri mikill að umfangi og hæð og ljóst væri að hann hamlaði verulega flæði birtu og sólarljóss að lóðum L o.fl. með tilheyrandi skuggavarpi og takmörkun útsýnis frá eignum þeirra. Taldi Hæstiréttur því að L o.fl. þyrftu ekki, samkvæmt reglum grenndarréttar, að sætta sig við þau óþægindi og röskun sem af trjágróðrinum leiddi að óbreyttu. Hæstiréttur tók fram að það hvernig kröfugerð L o.fl. hefði þróast undir rekstri málsins setti því óhjákvæmilega skorður hversu langt yrði gengið í því skyni að tryggja hagsmuni þeirra enda hefðu þau unað niðurstöðu héraðsdóms sem hafnaði kröfu þeirra um að fjarlægja allan trjágróður á lóð B í fjögurra metra belti frá lóðarmörkum. Var að því virtu staðfest sú niðurstaða að lækka bæri trjágróður á umræddu fjögurra metra belti í 48,6 metra hæð yfir sjávarmáli. Varðandi trjágróður utan umrædds fjögurra metra svæðis við lóðarmörk féllst Hæstiréttur á að hann skerti einnig grenndarréttarlega hagsmuni þeirra til nýtingar fasteigna sinna. Hins vegar komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að matsgerð sú sem lá fyrir í málinu og L o.fl. byggðu á gæti ekki orðið grundvöllur inngrips í trjágróður B á þeim hluta lóðarinnar í ljósi annamarka á henni. Var þeim hluta kröfugerðinnar sem tók til trjágróðurs á lóð B utan fjögurra metra beltis frá lóðarmörkum vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn R og Í var vísað frá dómi. A byggði á því að R og Í hefðu með samverkandi hætti valdið tenglsarofi milli hennar og barna hennar og með því valdið henni líkamstjóni í skilningi 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. R og Í bæru óskipta ábyrgð á tjóni hennar og væri tjónið að rekja til sömu atvika og aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þau atvik sem A reisti kröfur sínar á voru ekki nálægt í tíma og hvorki þáttur í sömu stjórnvaldsákvörðun eða reist á sama lagagrundvelli. Því geti kröfur A ekki verið að rekja til sömu atvika í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Jafnframt var talið að þótt á því væri byggt að hálfu A að ætluð skaðabótaskyld háttsemi R og Í hafi komið á ólögmætu ástandi, sem leitt hafi til tjóns hennar, þá hafi kröfur hennar verið reistar á mismunandi athöfnum eða athafnaleysi, þar sem ætlaður tjónvaldur er ýmist sagður R eða Í og í einhverjum tilvikum mögulega bæði R og Í, þá geti það ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að kröfur hennar séu reistar á sömu aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Gat A því ekki með réttu stefnt varnaraðilum báðum í málinu til að þola dóm um kröfur sínar og var því málinu vísað frá og hinn kærði úrskurður staðfestur
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn R og Í var vísað frá dómi. A byggði á því að R og Í hefðu með samverkandi hætti valdið tenglsarofi milli hans og sonar hans og með því valdið honum líkamstjóni í skilningi 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. R og Í bæru óskipta ábyrgð á tjóni hans og væri tjónið að rekja til sömu atvika og aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þau atvik sem A reisti kröfur sínar á voru ekki nálægt í tíma og hvorki þáttur í sömu stjórnvaldsákvörðun eða reist á sama lagagrundvelli. Því geti kröfur A ekki verið að rekja til sömu atvika í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Jafnframt var talið að þótt á því væri byggt að hálfu A að ætluð skaðabótaskyld háttsemi R og Í hafi komið á ólögmætu ástandi, sem leitt hafi til tjóns hans, þá hafi kröfur hans verið reistar á mismunandi athöfnum eða athafnaleysi, þar sem ætlaður tjónvaldur er ýmist sagður R eða Í og í einhverjum tilvikum mögulega bæði R og Í, þá geti það ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að kröfur hans séu reistar á sömu aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Gat A því ekki með réttu stefnt varnaraðilum báðum í málinu til að þola dóm um kröfur sínar og var því málinu vísað frá og hinn kærði úrskurður staðfestur.
Málinu var vísað frá dómi einkum vegna þess að skilyrði til samlagsaðildar til varnar voru ekki uppfyllt.
Hofsstaðaháls ehf, Dreisam ehf, Múlavirkjun hf, Magnús Elíasson, Bergljót Jónsdóttir, Valgerður Jónsdóttir, Einar Steinþór Jónsson, Ingibjörg Fells Elíasdóttir, West ehf, dánarbú Ástu Ingunnar Thors, Hildur Thors og Edda Thors (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
gegn
Stykkishólmskirkju og Stykkishólmskirkja (
Ólafur Björnsson lögmaður)
S höfðaði mál á hendur H ehf. o.fl. til viðurkenningar á landamerkjum jarðarinnar Baulárvalla á Snæfellsnesi gagnvart aðliggjandi jörðum í eigu H ehf. o.fl. Aðilar deildu um það hvort stofnast hefði réttilega til jarðarinnar með útmælingargjörð sýslumanns árið 1823, hvort réttindi tengd þeirri stofnun hefðu fallið niður og um eignarhald jarðarinnar. Í dómi Landsréttar var talið að S væri réttur aðili að málinu til sóknar þar sem S nyti þinglýstrar eignarheimildar að jörðinni og engin gögn lægju fyrir í málinu um eignarhald íslenska ríkisins að jörðinni. Þá var ráðið af útmælingargjörð sýslumanns og byggingarbréfi að stofnað hefði verið til nýbýlis í landi Baulárvalla samkvæmt reglum nýbýlatilskipunar 15. apríl 1776 á þeirri forsendu að jörðin hefði á þeim tíma ekki verið háð beinum eignarrétti annarra. Var talið að útmælingargjörðin bæri ekki annað með sér en að málsmeðferðin hefði fullnægt fyrirmælum 2. og 4. gr. tilskipunarinnar með því að ábúendur nábýlisjarða hefðu verið varaðir við um fyrirhugaða forréttingu samkvæmt ákvæðum tilskipunarinnar. Þá yrði ekki séð að eigendur eða ábúendur aðliggjandi jarða hefðu í aðdraganda forréttingarinnar að neinu leyti gert athugasemdir við að hún hefði raskað öðrum réttindum þeirra en notkun svæðisins til upprekstrar eða að komið hefðu fram athugasemdir á næstu áratugum um að forréttingin hefði skert önnur réttindi aðliggjandi jarða. Var því ekki fallist á þá málsástæðu H ehf. o.fl. að ekki hefði verið gætt réttra formreglna við útmælingu nýbýlisins og að hún hefði því ekki getað orðið grundvöllur að yfirfærslu á beinum eignarrétti. Því var einnig hafnað að réttur til nýbýlisins að Baulárvöllum hefði fallið niður vegna notkunarleysis. Ekki var heldur á það fallist með H ehf. o.fl. að tilgreind landamerkjabréf aðliggjandi jarða fælu í sér sönnun fyrir eignarrétti þeirra að því landi sem sakarefni málsins tók til. Loks var því hafnað að H ehf. o.fl. hefðu unnið eignarhefð yfir landinu. Ekki var deilt um það að þær kröfulínur sem afmarkaðar voru í kröfugerð S væru í samræmi við afmörkun lands Baulárvalla samkvæmt útmælingargerðinni og lögfestu Arnfinns Arnfinnssonar fyrir jörðina 1847. Voru kröfur S því teknar til greina.
Stykkishólmskirkja (
Ólafur Björnsson lögmaður)
gegn
Hofsstaðahálsi ehf, Dreisam ehf, Múlavirkjun hf, Magnúsi Elíassyni, Bergljótu Jónsdóttur, Valgerði Jónsdóttur, Einari Steinþóri Jónssyni, Ingibjörgu Fells Elíasdóttur, West ehf, dánarbúi Ástu Ingunnar Thors, Hildi Thors og Eddu Thors (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
S hafði í héraði uppi kröfu á hendur eigendum átta jarða um viðurkenningu á tilteknum landamerkjum jarðarinnar B gagnvart jörðum sem liggja að henni á alla vegu. Héraðsdómur féllst á kröfu S um nánar tiltekin merki jarðarinnar B gagnvart sex af þessum jörðum en sýknaði eigendur tveggja jarða af kröfum S. Landsréttur vísaði málinu frá héraðsdómi þar sem S hefði borið að gera sérstaka dómkröfu um viðurkenningu landamerkja B að hverri jörð fyrir sig þannig að dæma hafi mátt um þær aðgreint. Hæstiréttur taldi að Landsrétti hefði borið, samkvæmt 3. mgr. 101. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að beina því til S að bæta úr ágöllum á kröfugerð sinni í stað þess að vísa málinu frá héraðsdómi. Í því sambandi var þess sérstaklega getið að ekki væri að sjá að upphaflegur málatilbúnaður S hefði komið niður á vörnum eigenda jarðanna. Úrskurður Landsréttar var því ómerktur og málinu vísað til löglegrar meðferðar fyrir Landsrétti.
G höfðaði mál til viðurkenningar á nánar tilgreindum mörkum jarðarinnar E gagnvart jörðunum S og V. Þ og K áttu jörðina S í óskiptri sameign en Þ einn jörðina V. Héraðsdómur féllst á kröfu G um nánar tiltekin merki jarðanna. Landsréttur komst hins vegar að þeirri niðurstöðu að G hefði ekki tekist sönnun þess að merki jarðanna væru með þeim hætti sem lýst væri í kröfugerð hennar. Hæstiréttur leit til þess að aðal- og varakrafa G fól í sér tvö sjálfstæð sakarefni um landamerki jarðar hennar og tveggja grannjarða sem ekki voru sömu eigendur að. G hefði borið við höfðun málsins í upphafi að marka kröfur sínar þannig að eftir atvikum hefði verið unnt að dæma aðgreint um þær hvora um sig. Eins og á stóð í málinu var vegna þessa annmarka á kröfugerð um merki milli jarðanna málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu. Þ. Í dómi Hæstaréttar kom einnig fram að sá málatilbúnaður Þ, sem var áfrýjandi fyrir Landsrétti, að krefjast ekki þar fyrir dómi að sameiganda sínum að S yrði gert að þola dóm í málinu, hefði átt að leiða til frávísunar málsins frá réttinum að hluta eða öllu leyti hefði ekki framangreindur annmarki verið á kröfugerð G um merki milli jarðanna.
Deilt um trúnaðarákvæði í starfslokasamningi stefnanda. Stefndu sýknaðir af kröfu um bætur fyrir fjártjón og miska stefnanda sem byggði á því að stefndu hefðu brotið gegn ákvæðinu með því að stefndi F hefði fjallað um stefnanda og starfslok hennar í pistli til formanna aðildarfélaga meðstefnda. Ekki var fallist á það með stefnanda að umdeild ummæli fælu í sér, beint eða óbeint, umfjöllun um stefnanda eða störf hennar. Af þeim sökum var ekki fallist á að um brot á trúnaði væri að ræða eða að í umdeildum ummælum hefði verið vegið að starfsheiðri eða orðspori stefnanda.
Merscus Ventures Limited (
Vífill Harðarson lögmaður)
gegn
Tommi´s Burger Joint Limited, Ingva Tý Tómassyni, Róberti Aroni Magnússyni og Valgarði Þórarni Sörensen (
Þórir Júlíusson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M ltd. gegn T ltd. o.fl. var vísað frá dómi þar sem tilgreining M ltd. og almenn tilvísun til „meginreglna ensks samningaréttar um skuldbindingargildi samninga“ og „meginreglna ensks kröfuréttar, einkum reglna um ábyrgðir“ uppfyllti ekki kröfur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og gæti ekki talist fullnægjandi sönnunarfærsla um tilvist og efni erlendrar réttarreglu. Í málinu var deilt um greiðsluskyldu varnaraðila, T ltd., gagnvart M ltd. á grundvelli lánssamnings. Greiðsluskylda varnaraðilanna I, R og V var reist á ætlaðri sjálfsskuldarábyrgð þeirra á skuldbindingum T ltd. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna frávísunarkröfu T ltd. o.fl. á þeim grundvelli að málið væri höfðað á röngu varnarþingi eða að skilyrði samlagsaðildar væru ekki uppfyllt. Þá var ekki fallist á að vísa bæri málinu frá á þeim grunni að dómkröfur M ltd. uppfylltu ekki skilyrði d-, e- og g-liða 80. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar var skírskotað til þess að ekki væri annað komið fram en að lánssamningurinn væri að formi og efni gildur að enskum rétti. Fyrir lægi að T ltd. o.fl. hefðu gengist undir að lúta enskum réttarreglum að því er varðar framkvæmd samningsins og túlkun. Var því talið að tilvísun í stefnu til lagaákvæða og réttarreglna sem krafa M ltd. væri reist á fullnægði áskilnaði f-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Gætu T ltd. o.fl. ekki borið fyrir sig að þessar reglur væru þeim með öllu ókunnar og þeim væri ómögulegt að verjast fyrir dómi þeim kröfum sem að þeim er beint á grundvelli samningsins. Yrði að ætla að á þeim sjálfum hvíldi samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laganna, til jafns á við M ltd., undir rekstri málsins að leiða líkur að tilvist og efni þeirra erlendu reglna sem þeir telja skipta máli og þeim kynni að vera hald í sér til varnar gegn kröfum M ltd. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. gegn A hf., B hf., Í hf., L hf. og V hf. var vísað frá dómi. Með málshöfðun sinni höfðaði E ehf. í sjötta sinn mál vegna ætlaðs tjóns K ehf. vegna tilgreindrar háttsemi varnaraðila. Landsréttur féllst á það með E ehf. að málatilbúnaður hans væri nú í því horfi að ekki væri ástæða til að vísa málinu í heild sinni frá dómi. Meðal annars kom fram í úrskurði réttarins að aðalkrafa E ehf. fullnægði áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá fullnægðu þriðja, fjórða og fimmta varakrafa E ehf. áskilnaði sama ákvæðis og samrýmdust 2. mgr. 25. gr. sömu laga. Hins vegar fullnægðu fyrsta og önnur varakrafa E ehf. ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laganna, enda væri þar krafist greiðslu skaðabóta úr hendi varnaraðila án þess að lýst væri því tiltekna skaðaverki sem bæturnar ættu að koma fyrir. Var fyrstu og annarri varakröfu E ehf. því vísað frá héraðsdómi en að öðru leyti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Guðrún María Valgeirsdóttir, Sigurður Jónas Þorbergsson, Finnur Sigfús Illugason, R3 ehf, Bryndís Jónsdóttir, Sigurður Baldursson, Sólveig Ólöf Illugadóttir og Kristín Þ. Sverrisdóttir (
Guðmundur Pétursson lögmaður)
gegn
Þingeyjarsveit (
Jón Jónsson lögmaður)
Í málinu gerðu sóknaraðilar þá dómkröfu að viðurkenndur yrði beinn eignaréttur þeirra að varmaskiptistöð í Bjarnarflagi í Mývatnssveit til samræmis við skráðan hlutfallslegan eignarhlut þeirra sem landeigenda í óskiptu landi Reykjahlíðar. Var í úrskurði Landsréttar rakið að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafi verið litið svo á að það væri ófrávíkjanlegt skilyrði 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 til aðilasamlags að hver aðili gerði sjálfstæða kröfu um sína hagsmuna. Var með vísan til þess talið að dómkrafa sóknaraðila væri ódómtæk og af þeirri ástæðu var hinn kærði úrskurður staðfestur um frávísun málsins.
Arnfríður Jóhannsdóttir (
Ólafur Björnsson lögmaður)
gegn
Kristjönu Sigmundsdóttur, Klettholti ehf, Magnúsi Páli Brynjólfssyni, Rut Sigurðardóttur og Önnu Brynjólfsdóttur (
Óskar Sigurðsson lögmaður)
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli AJ á hendur K, K ehf., M, R og AB var vísað frá héraðsdómi. Ágreiningur málsins laut einkum að afmörkun jarðarinnar Dalbæjar 1, sem er í eigu AJ, gagnvart jörðunum Dalbær 2 og Dalbær 3 og nýtingu jarðarinnar. Með fyrri kröfu sinni krafðist AJ viðurkenningar á því að Dalbæ 2 og Dalbæ 3 tilheyrði leiguland úr Dalbæ 1 innan nánar tilgreindra merkja og beindi kröfunni að öllum varnaraðilum. Með seinni viðurkenningarkröfu AJ á hendur sömu aðilum var þess krafist að nánar tiltekið landsvæði tilheyrði Dalbæ 1 en að Dalbær 2 og Dalbær 3 ættu þar óskiptan beitarrétt að einum þriðja á móti Dalbæ 1, í samræmi við byggingarbréf 12. desember 1950. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að þar sem krafa AJ á hendur hverjum varnaraðila væri samhljóða hafi verið ástæðulaust að tiltaka sérstaklega hvers væri krafist með endurtekningu sömu orða fyrir hvern varnaraðila um sig. Var því ekki fallist á að 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála leiddi til frávísunar kröfunnar á þeim grundvelli. Hins vegar var talið að kröfugerð AJ uppfyllti ekki áskilnað d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um ákveðna og skýra kröfugerð. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kristjana Sigmundsdóttir, Klettholt ehf, Magnús Páll Brynjólfsson, Rut Sigurðardóttir og Anna Brynjólfsdóttir (
Óskar Sigurðsson lögmaður)
gegn
Arnfríði Jóhannsdóttur (
Ólafur Björnsson lögmaður)
A höfðaði málið og krafðist viðurkenningar á því að ytri mörk landamerkja Dalbæjar 1 gagnvart aðliggjandi jörðum væru með nánar tilgreindum hætti. Þá krafðist A þess um innri mörk Dalbæjarjarða að viðurkennt yrði að Dalbæ 2 og 3 tilheyrði leiguland úr Dalbæ 1 innan tilgreindra landamerkja. Einnig var þess krafist að viðurkennt yrði að nánar tilgreint landsvæði tilheyrði Dalbæ 1, en Dalbær 2 og 3 ættu óskiptan beitarrétt að einum þriðja á móti Dalbæ 1, innan tilgreindra spildna, í samræmi við byggingarbréf frá 1950. Loks var þess krafist að viðurkenndur yrði fullur umferðarréttur A eftir vegi sem lægi um land Dalbæjar 2 og 3. Með hinum áfrýjaða dómi var vísað frá öðrum kröfum en þeim er vörðuðu svokölluð innri mörk Dalbæjarjarða og beitarrétt innan tilgreindrar spildu en þær kröfur A voru teknar til greina. A kærði ekki niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um frávísun og kom hún af þeim sökum ekki til endurskoðunar fyrir Landsrétti. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A gerði sameiginlega kröfu á hendur K og fleirum um að viðurkennt yrði að Dalbæ 2 og 3 tilheyrði leiguland úr Dalbæ 1 innan nánar tilgreindra landamerkja þrátt fyrir að hver aðili væri skráður eigandi að mismunandi hlutum jarðanna. Tiltekið var að A hefði nýtt sér heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til aðilasamlags. Hefði henni því borið að beina að hverjum aðaláfrýjenda sjálfstæðri kröfu. Þar sem svo hefði eigi verið gert yrði þessari kröfu A þegar af þeirri ástæðu vísað frá héraðsdómi. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að í máli þessu gerði A einnig kröfu um að viðurkennt yrði að nánar tilgreint land tilheyrði Dalbæ 1 en að Dalbær 2 og 3 ættu óskiptan beitarétt að einum þriðja á móti Dalbæ 1 í samræmi við byggingarbréf frá 1950 án þess að frekar kæmi fram hvað fælist í því að umkrafið land skyldi tilheyra Dalbæ 1 eða hvaða réttindi myndu falla til hennar ef fallist yrði á kröfu hennar. Þá fæli kröfugerðin í sér að krafist væri dóms um beinan og óbeinan eignarrétt A að sömu spildunni, auk þess sem krafan lyti að óbeinum eignarréttindum þriðja aðila án þess að það væri útskýrt með viðhlítandi hætti. Samkvæmt því uppfyllti þessi krafa A ekki áskilnað d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýra kröfugerð og var henni vísað frá héraðsdómi.
S ehf. höfðaði mál, gegn K ehf. og L slf. til vara, til greiðslu nánar tilgreindrar fjárhæðar og til viðurkenningar á skaðabótaábyrgð vegna ætlaðs tjóns sem stafaði af kyrrsetningu tilgreindra fasteigna í eigu S ehf. Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem var vísað frá dómi annars vegar kröfum gagnvart L slf. á grundvelli 1., sbr. 2. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 og hins vegar viðurkenningarkröfu á hendur K ehf. þar sem hún var talin varða sama tjón og fjárkrafan tæki til að hluta og færi því gegn d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga n.r 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sóknaraðili hefði með beiðni sinni til Endurupptökudóms vegna atvika sem liggja máli þessu til grundvallar ekki ráðstafað sakarefni þess. Landsréttur taldi aftur á móti að fjárkrafan og viðurkenningarkrafan sköruðust hvað varðaði ætlað tjón vegna kyrrsetningar fasteignanna Selbrautar 82 á Seltjarnarnesi og Ósgerði í Ölfusi. Að því leyti sem fjárkrafa og viðurkenningarkrafa sóknaraðila sköruðust hefði S ehf. ekki lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr viðurkenningarkröfunni. Þá væri í stefnu málsins ekkert fjallað um það í hverju annað tjón S ehf. vegna kyrrsetningar framangreindra tveggja fasteigna gæti falist. Væri málatilbúnaður S ehf. að því leyti ekki í samræmi við kröfur e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. S ehf. hefði því hvað þennan þátt viðurkenningarkröfu sinnar varðaði ekki reifað með viðhlítandi hætti þau atriði sem væru skilyrði þess að viðurkenningarkrafa yrði höfð uppi á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Framangreindir réttarfarsannmarkar væru aftur á móti ekki fyrir hendi varðandi þann þátt viðurkenningarkröfu S ehf. sem lyti að ætluðu tjóni hans vegna þess að fasteignirnar Eyrarvegur 2 á Selfossi og Egilsstaðir í Ölfusi voru kyrrsettar. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur að öðru leyti en því að lagt var fyrir héraðsdóm að taka til úrlausnar þann þátt viðurkenningarkröfunnar er laut að bótaábyrgð vegna kyrrsetningar fasteignanna Eyrarvegs 2 á Selfossi og Egilsstaða í Ölfusi.
B ehf og G ehf. höfðuðu mál á hendur R ohf. og M og kröfðust viðurkenningar á bótaskyldu þeirra. Byggðu þau kröfugerð sína fyrir héraðsdómi á því að Br ehf., sem hvor þeirra hafði átt helmingshlut í, hefði orðið fyrir ómældu fjártjóni vegna umfjöllunar í sjónvarpsþættinum Kastljósi, sem gerður var á vegum R ohf. Umfjöllun í þættinum hefði verið röng, villandi, skaðleg og ósanngjörn í garð Br ehf. og ólögmæt og saknæm. Þá hefði hún byggst á ólögmætri og saknæmri þátttöku M. Bú Br ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og röktu B ehf. og G ehf. gjaldþrot félagsins til framangreinds sjónvarpsþáttar. Kröfur B ehf. og G ehf. studdust við yfirlýsingu skiptastjóra Br ehf. þar sem hann framseldi fyrir hönd þrotabúsins tilgreindar ódæmdar kröfur að hálfu til G ehf. og að hálfu til B ehf. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þrotabú Br ehf. hefði haft lögvarða hagsmuni af því að fá dæmt um kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Af málatilbúnaði B ehf. og G ehf. mátti ljóst vera að það orðalag í dómkröfum þeirra að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð gagnvart hvorum þeirra um sig helgaðist af því að mögulegar skaðabótakröfur Br ehf. hefðu runnið til þrotabús félagsins við uppkvaðningu gjaldþrotaúrskurðar og síðan til B ehf. og G ehf. á grundvelli kröfuframsals skiptastjóra. Öndvert við niðurstöðu héraðsdóms komst Landsréttur að því að ekki yrði séð að viðurkenningarkrafa sem styddist við þessar forsendur væri ódómtæk. Á hinn bóginn yrði ekki séð að B ehf. og G ehf. hefðu orðið fyrir tjóni sem skapaði þeim rétt til sérgreindra bóta umfram þær bætur sem Br ehf. sjálft eða þrotabú þess kynni að hafa eignast á hendur R ohf. og M og framangreint kröfuframsal tæki til. Af þessu leiddi að staðfest var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun á aðalkröfum B ehf. og G ehf. og varakröfum þeirra sem voru sambærilegar aðalkröfum að þessu leyti. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að í samhljóða fyrstu varakröfu sem B ehf. og G ehf. höfðu uppi væri tjón Br ehf. rakið til undirbúnings, ummæla og umfjöllunar í sjónvarpsþættinum Kastljósi um málefni félagsins sem sýndur hefði verið á sjónvarpsrás R ohf. Ekki væru þeir annmarkar á kröfugerð að þessu leyti að frávísun varðaði og ekki hefðu verið færð fram önnur haldbær rök sem stæðu því í vegi að taka mætti hana til efnislegrar úrlausnar. Af því leiddi að varakröfur um óskipta bótaábyrgð R ohf. og M sem hafðar væru uppi að framangreindum varakröfum frágengnum kæmu ekki til frekari álita. Á hinn bóginn þótti rétt í ljósi þess að kröfugerð B ehf. og G ehf. væri ekki einskorðuð við óskipta bótaábyrgð að sá liður hennar kæmi eftir atvikum til efnislegrar úrlausnar. Hinn kærði úrskurður var felldur úr gildi að því er tók til frávísunar á 1. og 5 varakröfu hvors varnaraðila um sig og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið að þessu leyti til efnismeðferðar.
Máli vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum og óskýrleika í málatilbúnaði og þar sem skilyrði samlagsaðildar voru ekki uppfyllt auk þess sem á þótti skorta að aðild hvers stefnda að meintri ólögmætri háttsemi væri nægilega reifuð af hálfu stefnanda.
Með hinum kærða úrskurði var aðalkröfu H hf. um nánar tilgreindar breytingar á samningi hans og I ohf. og aðal- og varakröfum A ehf. um nánar tilgreindar fjárhæðir ásamt vöxtum vísað frá dómi þar sem þær væru ósamþýðanlegar innbyrðis. Í úrskurði Landsréttar var til þess vísað að þótt niðurstaða um aðalkröfu H hf. gæti haft bein áhrif á aðal- og varakröfur A ehf. yrði ekki á það fallist með héraðsdómi að slíkir annmarkar væru á kröfugerð H hf. og A ehf. að þessu leyti að frávísun varðaði en ekki væri vandkvæðum bundið að átta sig á fjárhagslegum áhrifum slíkrar niðurstöðu á kröfur A ehf. eins og þær væru framsettar. Þá ættu H hf. og A ehf. þess kost að afla frekari gagna undir rekstri málsins. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi að því er þessar kröfur H hf. og A ehf. varðaði og lagt fyrir héraðsdóm að taka þær til efnismeðferðar. Með hinum kærða úrskurði var jafnframt vísað frá dómi sameiginlegri varakröfu H hf. og A ehf. um viðurkenningu á skaðabótaskyldu I ohf. gagnvart H hf. og A ehf. þar sem í málum sem rekin væru á grundvelli samlagsaðildar gætu stefnendur ekki haft uppi sameiginlega kröfu sem þessa, auk þess sem í kröfugerð H hf. og A ehf. gæti að líta málsástæður sem þar ættu ekki heima. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt viðurkenningarkrafa H hf. og A ehf. væri í stefnu orðuð sem svo að krafist væri viðurkenningar á bótaskyldu I ohf. gagnvart „öðrum eða báðum“ sóknaraðilum mætti líta svo á að í kröfunni fælist að H hf. og A ehf. gerðu hvor um sig samhljóða sjálfstæða kröfu á hendur I ohf. Þá kæmi skýrt fram í greinargerð þeirra til Landsréttar að í kröfunni fælist samhljóða kröfugerð hvors um sig á hendur I ohf. Voru því ekki fyrir hendi þeir annmarkar á kröfugerð H hf. og A ehf. að þessu leyti að frávísun varðaði. Í málinu leituðust H hf. og A ehf. ennfremur við að nýta sér heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 með því að krefjast viðurkenningar á bótaskyldu vegna þess tjóns sem I ohf. hefði valdið þeim „með athöfnum sínum og athafnaleysi“, svo sem tekið væri til orða í héraðsdómsstefnu. Í úrskurði Landsréttar þótti krafan of óljós og óákveðin til þess að efnisdómur yrði lagður á hana, sbr. meginreglu d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Kröfunni var því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Einar Örn Grettisson, Silja Ósk Sigurpálsdóttir, Nanna Höjgaard Grettisdóttir og Sindri Sigurðarson (
Sigurður Ágústsson lögmaður)
gegn
CLT Húsum ehf (
Marteinn Másson lögmaður)
Seljandi húseininga og annars efnis dæmdur til að endurgreiða útborgun
O, S hf. og L ehf. gerðu óskipta fjárkröfu á hendur T ehf. Fjárhæð kröfunnar var samtala þess tjóns sem O, S hf. og L ehf. töldu sig hafa orðið fyrir vegna galla á fasteigninni að Sómatúni 1 á Akureyri. Í málatilbúnaði O, S hf. og L ehf. var ekki vikið að því á hvaða grundvelli félögin hefðu kröfur sínar uppi í einu lagi. Í dómi Landsréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar að um samlagsaðild væri að ræða samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ófrávíkjanlegt skilyrði þess að unnt væri að nýta sér það réttarfarshagræði væri að hver kröfuhafi gerði sjálfstæða aðgreinda kröfu um hagsmuni sína. Hefðu O, S hf. og L ehf. ekki gætt þessa skilyrðis í málatilbúnaði sínum. Málinu var því vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.
Alexandru Tudose, Petruta-Roxana Musat, Romario-Valentin Ganea og Sorin Marinescu (Ragnar Aðalsteinsson) gegn
þb. MIV ehf. (Enginn),
Höllu Rut Bjarnadóttur og Unni Sigurðardóttur og Friðriki Erni Jörgenssyni (
Jóhannes Stefán Ólafsson) og
og Eldum rétt ehf. (
Hildur Leifsdóttir)
Stefnendur kröfðu þb. starfsmannaleigu, eiganda, framkvæmdastjóra og starfsmann persónulega auk notendafyrirtækis um vangreidd laun og bætur vegna vanvirðandi framkomu. Í málinu var upplýst að skiptum var lokið á þb starfsmannaleigunnar og var kröfu á hendur því vísað frá. Krafa á hendur notendafyrirtækinu var þar með einnig vísað frá dómi, en lög nr. 139/2005 gera ráð fyrir að notendafyrirtæki sé stefnt samhliða starfsmannaleigu. Ágreiningur málsins laut að aðbúnaði starfsmanna og ýmsum frádráttarliðum sem stefnendum var gert að sæta við útborgun launa og hvort hann rúmaðist innan ráðningarsamningsins, hvort víkja ætti ákvæðum ráðningarsamningi til hliðar og hvort frádrátturinn bryti í bága við lög um greiðslu verkkaups o.fl. Ekki var fallist á að stefndu gætu borið persónulega ábyrgð á umræddum frádrætti sem byggði á ákvæðum í ráðningarsamningi og laut fyrst og fremst að kostnaði sem var þess eðlis að stefnendur hefðu þurft að greiða hann sjálfir, ef ekki hefði komið til greiðslna frá starfsmannaleigunni. Þá var ekki fallist á að aðbúnaður eða umræddur skuldajöfnuður gæti falið í sér meingerð í skilningi skaðbótalaga sem stefndu bæru persónulega ábyrgð á. Voru þau því sýknuð af kröfunum og stefnendur dæmdir til greiðslu málskostnaðar.
Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.
Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.
Kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerðir sýslumanns var hafnað
Íslenska ríkið (
Eiríkur Gunnsteinsson lögmaður)
gegn
Andra Egilssyni og Bryndísi Helgadóttur og Darra Egilssyni og Agli Ágústssyni og Helga og Þór Helgasyni og Hrund Ásgeirsdóttur og Kristni Rúnari Tryggvasyni og Ingólfi og Jónssyni og Freyju Ingólfsdóttur og Jóni Guðmundssyni og Jóni G. Stefánssyni og Jóni og Tryggva Helgasyni og Katrínu Eymundsdóttur og Kristni Sigurði Yngvasyni og Loga og Helgasyni og Oktavíu Stefaníu Helgadóttur og Torfa Ingólfssyni og Báru og Siguróladóttur,
Ágústu Ágústsdóttur (
Ingvar Þóroddsson lögmaður),
Agli Egilssyni og Eyrúnu Egilsdóttur og Norðurþingi (
Garðar Þ. Garðarsson lögmaður) og
Sævari Erni Sigurðssyni og Kristrúnu Ísaksdóttur og Sigurbjörgu Ísaksdóttur og Sigurgeiri Ísakssyni og dánarbúi Sveininnu Jónsdóttur og Eyvindarstöðum ehf. (enginn)
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem kröfum Í í aðalsök var vísað frá dómi, en Í hafði krafist viðurkenningar á því að það væri eigandi að landi sem hefði verið afsalað til SÍ árið 1939, að það ætti veiðirétt fyrir viðkomandi landi og að mörk þess væru með tilteknum hætti. Niðurstaða héraðsdóms um frávísun var reist á því að ekki væri vísað til þess á hvaða lagagrundvelli kröfum væri beint að A og fleirum í einu lagi og að ekki lægi fyrir nægileg afmörkun á kröfum Í gagnvart því hvaða landspilda tilheyrði hverri þeirra jarða sem afsalað hefði verið árið 1939. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samlagsaðild A og fleiri væri reist á heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og að kröfum Í væri beint að A og fleirum hverjum í sínu lagi. Þar sem ekki hefði verið byggt á því fyrir héraðsdómi að skilyrðum aðilasamlags samkvæmt 19. gr. laga nr. 91/1991 væri ekki fullnægt kæmi ekki til álita að vísa málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var talið að framsetning krafna Í stæði því ekki í vegi að leyst yrði úr þeim fyrir dómi. Varðandi kröfu Í um viðurkenningu á tilteknum mörkum landsvæðisins var tekið fram að varnir sem A og fleiri hefðu fært fram gætu ekki leitt til þess að kröfugerð eða málatilbúnaður Í teldist vanreifaður, en dómari gæti beint því til aðila að afla gagna um tiltekin atriði ef hann teldi það nauðsynlegt til skýringar á máli, sbr. 2. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var ákvæði hins kærða dóms um frávísun á kröfum Í því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur Í í aðalsök til efnismeðferðar.
Þrotabú P ehf. höfðaði riftunarmál á hendur NU Ltd. og NE Ltd. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum þrotabús P ehf. á hendur NU Ltd. vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt samningi þrotabús P ehf. við NE Ltd. hefði málið verið réttilega höfðað gegn því félagi fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, sbr. 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þrotabú P ehf. var talið hafa gert viðhlítandi grein fyrir því að í málinu væru uppfyllt skilyrði samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. sömu laga til að sækja NU Ltd. og NE Ltd. í einu máli. Var því ekki fallist á að málið væri vanreifað hvað þetta varðaði. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 42. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 43. gr., stæðu reglur um varnarþing því ekki í vegi að að NU Ltd. yrði gert að þola dóm um kröfur þrotabús P ehf. í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Þrotabú D ehf. höfðaði riftunarmál á hendur NU Ltd. og NE Ltd. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum þrotabús D ehf. á hendur NU Ltd. vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt samningi þrotabús D ehf. við NE Ltd. hefði málið verið réttilega höfðað gegn því félagi fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, sbr. 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þrotabú D ehf. var talið hafa gert viðhlítandi grein fyrir því að í málinu væru uppfyllt skilyrði samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. sömu laga til að sækja NU Ltd. og NE Ltd. í einu máli. Var því ekki fallist á að málið væri vanreifað hvað þetta varðaði. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 42. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 43. gr., stæðu reglur um varnarþing því ekki í vegi að að NU Ltd. yrði gert að þola dóm um kröfur þrotabús D ehf. í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Sýknað af kröfum um ógildingu ákvarðana um fasteignamat.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli T ehf. gegn Þ og R var vísað frá dómi. Í málinu krafðist T ehf. þess að tilteknar ákvarðanir Þ um endurmat á fasteignamati fasteignar T ehf. yrðu ógiltar og að R yrði dæmd til að endurgreiða T ehf. fasteignaskatt á tilteknu tímabili samkvæmt lögum nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fallist væri á með héraðsdómi að dómkröfur T ehf. á hendur Þ og R hefði ekki verið að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings og því hefði ekki verið fullnægt skilyrðum 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að stefna þeim báðum til samlagsaðildar í málinu. Landsréttur féllst þó á varakröfu T ehf. fyrir Landsrétti um að hinn kærði úrskurður yrði felldur úr gildi að því er varðar Þ og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að því leyti.
A lenti í umferðarslysum í apríl og maí 2006 og fékk vegna þeirra greiddar bætur í janúar 2008, annars vegar úr hendi S og hins vegar úr hendi T. Eftir þetta taldi A að afleiðingar slysanna hefðu orðið meiri en lagt var til grundvallar við bótauppgjörið. Fékk A dómkvaddan matsmann sem mat viðbótar varanlega örorku 5% og viðbótar varanlega miska 5 stig, vegna hvors slyss fyrir sig. Í málinu stefndi A S og T óskipt til greiðslu bóta sem svöruðu til 10% varanlegrar örorku og 10 miskastiga en til vara gerði A kröfu á hendur hvorum fyrir sig um helming fjárhæðarinnar. Í dómi Landsréttar kemur fram að þótt einungis mánuður hafi liðið milli slysanna tveggja væri ekki um samverkandi tjónsorsakir að ræða þannig að ekki væri unnt að greina milli tjóns af völdum hvorrar bifreiðar um sig. Stæðu því engin rök fyrir kröfu A um óskipta greiðslu úr hendi S og T vegna þeirra tveggja umferðarslysa sem hún varð fyrir. Voru S og T því sýknaðir af aðalkröfu A. Þá var varakröfu A vísað frá héraðsdómi þar sem ekki væru uppfyllt skilyrði 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um samlagsaðild, enda væru kröfur A á hendur S og T ekki reistar á sama atviki, aðstöðu eða löggerningi.
Máli vísað frá dómi
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fyrri og síðari lið aðalkröfu Á á hendur A o.fl. var vísað frá dómi á þeim grundvelli að við þingfestingu málsins í héraði hefði stefna og málatilbúnaður Á ekki fullnægt áskilnaði 1. mgr. 80. gr. og 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var síðari lið varakröfu Á, um greiðslu skaðabóta óskipt úr hendi allra stefndu, vísað frá dómi þar sem verulega skorti á að Á hefði gert grein fyrir sameiginlegri aðild málsins til varnar og grundvelli sameiginlegrar ábyrgðar A o.fl.
Skaðabótamáli vísað frá héraðsdómi. Vanreifun. Kröfu um álag á málskostnað hafnað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli N á hendur E og K var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að máli yrði ekki vísað frá dómi vegna þess að skilyrðum aðilasamlags samkvæmt 19. gr. laga nr. 91/1991 eða kröfusamlags samkvæmt 27. gr. sömu laga væri ekki fullnægt, nema stefndi krefðist þess. Þar sem E og K hefðu ekki haft uppi varnir á þeim grunni kæmi ekki til álita að vísa málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var talið að N hefði á fullnægjandi hátt gert grein fyrir kröfum sínum á hendur E og K þannig að efnisdómur yrði lagður á þær. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Fallist var á kröfu stefnanda um frekari bætur en áður höfðu verið greiddar vegna afleiðinga tveggja umferðarslysa sem urðu á árinu 2006. Samkvæmt nýrri matsgerð höfðu ófyrirsjáanlegar breytingar orðið á heilsu stefnanda þannig að miskastig og örorkustig var verulega hærra en áður var talið.
Tungufljót ehf (
Ásgeir Þór Árnason hrl, Diljá Mist Einarsdóttir hdl, 3. prófmál)
gegn
Bernharði Guðmundssyni,
Einari E. Sæmundsen,
Elínu Björtu Grímsdóttur,
Gerði Hannesdóttur,
Guðnýju Gísladóttur,
Guðrúnu Gísladóttur,
Hafliða Stefáni Gíslasyni,
Halldóri Jónssyni,
Jóni Bjarna Gunnarssyni,
Jónínu Guðrúnu Einarsdóttur,
Kristjáni Helga Guðmundssyni,
Margréti Pálínu Guðmundsdóttur,
Ólafi G. E. Sæmundsen,
Ólafi J. Bjarnasyni,
Sigríði H. J. Benedikz,
Sigurjóni H. Sindrasyni,
Vilborgu Vilmundardóttur,
Vilhjálmi Einarssyni,
Vilmundi Gíslasyni (
Páll Arnór Pálsson hrl) og
Þórhalli F. Guðmundssyni (
Einar Páll Tamimi hdl, 4. prófmál)
T ehf. höfðaði mál á hendur B o.fl., eigendum jarðarinnar Bergstaða og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta óskipt úr hendi B o.fl. vegna þeirrar háttsemi þeirra að hafa, á nánar tilgreindu tímabili, hindrað og reynt að hindra framleigutaka sína við stangveiðar í Tungufljóti og fyrir að hafa sjálf stundað og látið stunda stangveiðar í ánni fyrir landi jarðarinnar. Hafði T ehf. gert tvo leigusamninga um leigu veiðiréttar í Tungufljóti við hlutaðeigandi veiðifélög á árunum 2003 og 2010 og í kjölfarið hafið fiskrækt í ánni. B o.fl. töldu sig hins vegar óbundin af umræddum samningum. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að samningurinn frá 2003 hefði ekki verið bindandi fyrir B o.fl. en hins vegar hefði samningurinn frá 2010 verið skuldbindandi fyrir þau og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu. Hæstiréttur taldi jafnframt að T ehf. hefði verið rétt að beina kröfum sínum að B. o.fl. og að leggja yrði til grundvallar að þeim hefði a.m.k. verið kunnugt um að markvisst hefði verið reynt að hindra veiðar manna á vegum T ehf. fyrir landi Bergstaða og að á tilteknu ári hefðu þau öll tekið þátt í veiðum fyrir landi jarðarinnar eða verið fullkunnugt um að veiði væri þar ráðstafað í bága við samning T ehf. Vísaði Hæstiréttur til þess að B o.fl. hefði borið samkvæmt lögum nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði að veita veiðimönnum á vegum T ehf. aðgang að veiðistöðum í landi jarðarinnar og hefði framganga þeirra við að hindra eða reyna að hindra veiði á vegum T ehf., svo og veiði þeirra sjálfra, farið í bága við þá lagaskyldu og þær samningsskyldur sem á þeim hvíldu. Með því að T ehf. taldist hafa leitt nægar líkur að því að það hefði orðið fyrir tjóni vegna þessa var viðurkenndur réttur félagsins til skaðabóta úr hendi B o.fl. vegna nánar tilgreind tímabils.
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
B krafðist riftunar á afsölum SG og HE annars vegar á hesthúsi til GS, ES, GUS og HS og hins vegar á íbúð til GS og HV og hafði uppi endurgreiðslukröfu í báðum tilvikum. Féllst héraðsdómur á kröfur B. Undir meðferð málsins fyrir Hæstarétti féll B frá kröfu sinni um riftun á síðarnefndu afsali. Í dómi Hæstaréttar 9. mars 2017 var vísað til þess að þar sem kröfurnar hefðu hvorki verið á hendur sömu aðilum né hefðu þær átt rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings hefðu skilyrðum 1. mgr. 27. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um kröfusamlag ekki verið fullnægt og þar með ekki heldur til samlagsaðildar, sbr. 1. mgr. 19. gr. sömu laga. Þar sem B hefði í reynd með breyttri kröfugerð fallist á að fyrrnefndum skilyrðum hefði ekki verið fullnægt og fallið frá síðari dómkröfu sinni var þeim hluta málsins vísað frá héraðsdómi en málið að öðru leyti látið bíða efnisdóms réttarins. Í dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 kom fram að B reisti riftunarkröfu sína annars vegar á 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og hins vegar á 141. gr. sömu laga. Í dóminum var vísað til þess að GS, ES, GUS og HS hefðu innt af hendi umsamda greiðslu fyrir hesthúsið og selt það síðan aftur á sama verði. Hefði salan því ekki leitt til eignaraukningar hjá þeim og því ekki talið að um gjöf hefði verið að ræða sem væri riftanleg eftir ákvæðum 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá var talið að riftunarskilyrði 141. gr. laganna væri ekki fullnægt þar sem ráðstöfunin hefði ekki ótilhlýðilegan hátt verið kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra eða hefði leitt til þess að eignir þrotamanna yrðu ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum né til skuldaaukningar þeim til tjóns. Voru því GS, ES, GUS og HS sýknuð af kröfum B.
Úrskurður héraðsdóms, þar sem máli Í ehf. og S ehf. var vísað frá dómi, var felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til frekari meðferðar. Í dómi Hæstaréttar sagði að atvikin að baki kröfu Í ehf. og S ehf. í fyrsta og öðrum lið kröfugerðar væru þau sömu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 og því væru ekki efni til að verða við kröfu Í um frávísun málsins vegna brests á heimild þeirra til að sækja í einu máli þær dómkröfur í samlagi. Þótt ákveðnir annmarkar væru á málatilbúnaði Í ehf. og S ehf. að því er varðaði þriðja lið dómkrafna þeirra, m.a. gagnvart öðrum kröfum, væru þeir þó ekki slíkir að næg efni stæðu til að vísa málinu nú þegar í heild frá dómi meðan óreynt væri hvort úr yrði bætt.
Máli vísað frá dómi þar sem ekki lá fyrir að félagsmenn málsóknarfélags hefðu lögvarða hagsmuni af úrlausn viðurkenningarkrafna sinna.
F o.fl. kröfðu Ö, föður þeirra, óskipt um greiðslu fjárhæðar sem svaraði til helmings kaupverðs í fasteign. Hafði helmingshlutur í fasteigninni komið til skipta milli F o.fl. að jöfnu við einkaskipti á dánarbúi móður þeirra en eignin var að öðru leyti í eigu Ö. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ófrávíkjanlegt skilyrði þess að unnt væri að nýta sér heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til aðildarsamlags væri að hver kröfuhafi gerði sjálfstæða aðgreinda kröfu um hagsmuni sína. Hefðu F o.fl. ekki gætt þessa skilyrðis í málatilbúnaði sínum. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Ekki var talið að rökstuddur grunur beindist að X um að hún hafi gerst sek um háttsemi sem fangelsisrefsing væri lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum S á hendur V hf. sem settar voru fram með sakaukastefnu í máli S gegn H. Var vísað til þess að kröfurnar yrðu ekki raktar til sama atviks, aðstöðu eða löggernings og því væri ekki fullnægt skilyrðum 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að unnt væri að stefna báðum aðilum til samlagsaðildar í máli um kröfurnar.
Samtök, myndréttarhafa á Íslandi, Samband, íslenskra kvikmyndaframleiðenda, Samband, tónskálda og eigenda, flutningsréttar og Félag hljómplötuframleiðenda (
Tómas Jónsson hrl)
gegn
Hringdu ehf (
Marteinn Másson hrl)
SM, SÍ, ST og FH beiddust þess að lagt yrði lögbann við því að H ehf. veitti viðskiptamönnum sínum aðgang að nánar tilgreindum vefsíðum, lagt yrði fyrir H ehf. að grípa til nauðsynlegra ráðstafana til að hindra að viðskiptamenn hans gætu farið inn á sömu vefsíður og lagt yrði fyrir H ehf. að hindra allan gagnaflutning að og frá svonefndum IP-tölum sem vísuðu á vefsíðurnar. Með ákvörðun sýslumanns var lögbannskröfunni hafnað, en SM, SÍ, ST og FH báru ágreining um ákvörðunina undir héraðsdóm, sem vísaði málinu frá með hinum kærða úrskurði. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð að því er varðaði SM, SÍ og FH sökum þess að þau hefðu ekki löggildingu mennta- og menningarmálaráðuneytis samkvæmt 23. gr. og 23. gr. a. höfundalaga nr. 73/1972, þar sem líta yrði svo á að einungis höfundarréttarsamtök sem hlotið hefðu slíka löggildingu gætu fengið lögbann lagt á eftir fyrirmælum 59. gr. a. sömu laga. ST hafði á hinn bóginn hlotið slíka löggildingu, en í hinum kærða úrskurði hafði málinu einnig verið vísað frá hvað hann varðaði sökum þess að krafa ST í málinu, sem ST hafði upphaflega staðið að með SM, SÍ og FH, takmarkaðist ekki við flutning eða önnur not þeirra verka sem löggilding ST næði til og væri honum því ekki heimil. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þótt ST stæði orðið einn eftir sem gerðarbeiðandi gæti það, með hliðsjón af 1. málslið 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ekki eitt út af fyrir sig talist annmarki á kröfugerð hans að hún væri orðuð á sama hátt og upphaflega var gert sameiginlega fyrir SM, SÍ, ST og FH. Þá taldi rétturinn, að virtum skilyrðum IV. kafla laga nr. 31/1990 fyrir því að lagt yrði lögbann við háttsemi eftir heimild í 2. mgr. 59. gr. a. höfundalaga og eins og atvikum málsins var háttað, að ekki yrði séð að ST hefði þurft að haga orðalagi kröfugerðar sinnar í lögbannsbeiðni á annan veg en gert var þótt hann hefði frá öndverðu einn átt aðild að henni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er varðaði ST og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því leyti.
Samtök, myndréttarhafa á Íslandi, Samband, íslenskra kvikmyndaframleiðenda, Samband, tónskálda og eigenda, flutningsréttar og Félag hljómplötuframleiðenda (
Tómas Jónsson hrl)
gegn
Fjarskiptum hf (
Erla Svanhvít Árnadóttir hrl)
SM, SÍ, ST og FH beiddust þess að lagt yrði lögbann við því að F hf. veitti viðskiptamönnum sínum aðgang að nánar tilgreindum vefsíðum, lagt yrði fyrir F hf. að grípa til nauðsynlegra ráðstafana til að hindra að viðskiptamenn hans gætu farið inn á sömu vefsíður og lagt yrði fyrir F hf. að hindra allan gagnaflutning að og frá svonefndum IP-tölum sem vísuðu á vefsíðurnar. Með ákvörðun sýslumanns var lögbannskröfunni hafnað, en SM, SÍ, ST og FH báru ágreining um ákvörðunina undir héraðsdóm, sem vísaði málinu frá með hinum kærða úrskurði. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð að því er varðaði SM, SÍ og FH sökum þess að þau hefðu ekki löggildingu mennta- og menningarmálaráðuneytis samkvæmt 23. gr. og 23. gr. a. höfundalaga nr. 73/1972, þar sem líta yrði svo á að einungis höfundarréttarsamtök sem hlotið hefðu slíka löggildingu gætu fengið lögbann lagt á eftir fyrirmælum 59. gr. a. sömu laga. ST hafði á hinn bóginn hlotið slíka löggildingu, en í hinum kærða úrskurði hafði málinu einnig verið vísað frá hvað hann varðaði sökum þess að krafa ST í málinu, sem ST hafði upphaflega staðið að með SM, SÍ og FH, takmarkaðist ekki við flutning eða önnur not þeirra verka sem löggilding ST næði til og væri honum því ekki heimil. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þótt ST stæði orðið einn eftir sem gerðarbeiðandi gæti það, með hliðsjón af 1. málslið 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ekki eitt út af fyrir sig talist annmarki á kröfugerð hans að hún væri orðuð á sama hátt og upphaflega var gert sameiginlega fyrir SM, SÍ, ST og FH. Þá taldi rétturinn, að virtum skilyrðum IV. kafla laga nr. 31/1990 fyrir því að lagt yrði lögbann við háttsemi eftir heimild í 2. mgr. 59. gr. a. höfundalaga og eins og atvikum málsins var háttað, að ekki yrði séð að ST hefði þurft að haga orðalagi kröfugerðar sinnar í lögbannsbeiðni á annan veg en gert var þótt hann hefði frá öndverðu einn átt aðild að henni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er varðaði ST og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því leyti.