Dómstólaleit

S og SÞ voru sakfelldir fyrir tollalagabrot og brot gegn lögum um gjald af áfengi og tóbaki með því að hafa flutt til landsins tilgreint magn reyktóbaks og vindlinga og veitt íslenskum tollyfirvöldum rangar og villandi upplýsingar um varninginn. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að nokkrar tafir höfðu orðið á meðferð þess og þótti því rétt að skilorðsbinda refsinguna. Því var staðfestur dómur héraðsdóms um tveggja ára fangelsisrefsingu, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Auk þess var þeim báðum gert að greiða hvor um sig í ríkissjóð 740.742.386 krónur í sekt. Loks voru nánar tilgreindar eignir gerðar upptækar.

K var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa veist að A og slegið hann endurtekið í höfuðið með glerglasi, uns glasið brotnaði á höfði A og í kjölfarið sparkað í líkama hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut fimm sár hægra megin á höfði og þar af 1,5 til 2 cm skurði í hársverði við enni. Var háttsemi K í ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við upphaf aðalmeðferðar í héraði féll ákæruvaldið frá orðalaginu „hægra megin“ í ákæru. Með hinum áfrýjaða dómi var K sakfelld samkvæmt ákæru eins og hún hljóðaði eftir breytinguna þó þannig að K var sýknuð af því að hafa sparkað í líkama A og því að hafa valdið honum þeim áverkum sem reyndust vera hægra megin á höfði hans. Var refsing K ákveðin fangelsi í sex mánuði skilorðsbundið auk þess sem K var gert að greiða A miskabætur. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægi upptaka úr eftirlitsmyndavél sem sýndi skýrt þau atvik sem ákært væri fyrir. Kvað Landsréttur framburð K hafa verið óstöðugan og í miklu ósamræmi við fyrrnefnda upptöku og væri hann metinn ótrúverðugur. Með vísan til þess og samkvæmt því sem sæist á myndbandinu, sem fengi stuðning í framburði vitnisins B, teldist sannað að K hefði eftir höfuðhöggin sparkað í líkama A líkt og greindi í ákæru. Þá þótti Landsrétti ekki efni til að gera greinarmun á sárunum hægra og vinstra megin á höfði og yrði að telja hafið yfir skynsamlegan vafa að öll sárin væru að rekja til árásar K. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var K sakfelld samkvæmt ákæru og brot K heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ekki þóttu efni til að hrófla við refsiákvörðun eða bótaákvörðun og voru ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærðu og einkaréttarkröfu því staðfest með vísan til forsendna.

Varnaraðilum öllum var í I. kafla ákæru gefið að sök brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940 með því að hafa í félagi veist með ofbeldi að A í kjölfar þess að hann kom B til aðstoðar eftir að Æ réðst á hann, sbr. II. kafla ákæru. Með hinum kærða úrskurði var máli varnaraðila vísað frá í heild sinni, þar á meðal bótakröfum, en ákæran var ekki talin uppfylla lágmarkskröfur um skýrleika sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ekki væru slík tvímæli um hverjar sakargiftir væru samkvæmt I. kafla ákærunnar að með réttu yrði talið að torvelt væri fyrir varnaraðila að taka afstöðu til þeirra og halda uppi vörnum í málinu, en úrlausn þess hver hefði verið þáttur hvers og eins varnaraðila heyrði til efnisúrlausnar málsins. Þá taldi Landsréttur að þó svo fallast mætti á með Æ að orða hefði mátt verknaðarlýsingu í II. kafla ákærunnar með fyllri og skýrari hætti yrði allt að einu af henni ráðið að honum væri gefin að sök líkamsárás með því að hafa á fyrrgreindum stað og tíma, með tveimur atlögum, veist að brotaþola B með ítrekuðum hnefahöggum og að minnsta kosti eitt þeirra högga sem Æ hefði veitt B í fyrri atlögunni hefði hafnað í höfði hans. Að þessu gættu þótti verknaðarlýsing í II. kafla ákæru vera nægjanlega skýr svo hún teldist uppfylla skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. g. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 180. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

G var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa í sumarhúsi veist að A með margþættu ofbeldi, þannig að A hlaut bana af. Í ákæru var háttsemin heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa slegið A tvívegis í andlitið en G viðurkenndi þá háttsemi. Í dómi Landsréttar var rakið að telja yrði sannað að A hefði látist af völdum margþætts ofbeldis sem leiddi til fjölda áverka, þar með talið þeirra áverka á höfði og heila sem greindi í ákæru. Var framburður G talinn óstöðugur og ótrúverðugur. Þá lá fyrir að blóð úr A hefði fundist á þremur stöðum á fatnaði G en skýringar G á því hvernig blóðið hefði getað komst á klæðnað hans þóttu ótrúverðugar og fengu ekki stoð í gögnum málsins. Þá benti ekkert til þess að B, sem var einn í sumarhúsinu ásamt G og A, hefði átt þátt í andlátinu og framburður hans talinn stöðugur um meginatriði málsins. Að virtu heildstæðu mati yrði að telja að nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, væri komin fram fyrir því að G hefði ráðist á A með margþættu ofbeldi og veitt honum þá áverka sem leiddu til andláts hans. Var G því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi og háttsemi hans heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Refsing G var ákveðin fangelsi í 10 ár.

SK, BÞS, SBS og AX voru ákærðir fyrir skipulagða brotastarfsemi og stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið saman að innflutningi á 5.733,60 g af metamfetamín kristöllum með 81% styrkleika í metamfetamínbasa sem samsvaraði 100% af amfetamínklóríði, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Voru efnin falin í bifreið sem flutt var inn til landsins. Við komu til landsins voru efnin fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað áður en ákærðu var afhent bifreiðin. X var gefin að sök hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 24. október 2024 sótt bifreiðina ásamt SBS og BÞS, vitandi að fíkniefni væru í bifreiðinni, og þannig veitt þeim liðsinni með stuðningi og hvatningu. Þá var ERR sökuð um hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 25. október 2024 aðstoðað SK og AX við að fjarlægja fíkniefnin úr bifreiðinni. Voru ætluð brot X og ERR talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 20. og 22. gr. sömu laga. Með dómi héraðsdóms voru SK, BÞS, SBS og AX sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot en sýknaðir af þeim hluta ákæru er laut að skipulagðri brotastarfsemi. Þá var ERR sakfelld samkvæmt ákæru en X var sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Fyrir Landsrétti voru SK, BÞS, SBS og AX allir sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot. Sömuleiðis var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ERR samkvæmt ákæru. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki yrði talið að X hefði á nokkurn hátt átt þátt í því að brotið var framið, enda hafi það að stærstum hluta verið yfirstaðið þegar tilgreind samtöl áttu sér stað. Ekki væri hægt að ljá neitt í háttsemi eða orðum X slíkt vægi að það hafi styrkt áform BÞS og SBS. X hafi auk þess á þessum tíma verið umkomulaus, búið með samþykki BÞS og SBS í bifreið þeirra og ekki átt í önnur hús að venda. Yrði ekki gerð sú krafa að X við þær aðstæður yfirgæfi bifreiðina þótt hugsanlega hafi grunur vaknað með honum að í hinni innfluttu bifreið væru fíkniefni. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu X staðfest. Þá tók Landsréttur til skoðunar hvort háttsemi SK, BÞS, SBS og AX teldist vera skipulögð brotastarfsemi. Rétturinn taldi að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að tilvist skipulagðra brotasamtaka í tilfelli ákærðu né að þeir hafi haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. a almennra hegningarlaga. Voru SK, BÞS, SBS og AX því sýknaðir af ákæru fyrir brot gegn því ákvæði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða samverknað SK, BÞS, SBS og AX með verkskiptri aðild þar sem þáttur hvers og eins var mismikill. Þá var litið til þess að ásetningur þeirra og ERR hafi verið einbeittur. Enn fremur var litið til þess að um var að ræða mikið magn hættulegra fíkniefna og veruleg hætta á að þau færu í sölu og dreifingu til ótiltekins fjölda manna hér á landi. Við refsingu þeirra var því litið til 1., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig 2. mgr. 70. gr. sömu laga varðandi SK, BÞS, SBS og AX. Einnig var litið til sakaferils SK og BÞS við ákvörðun refsingar þeirra. Var SK gert að sæta fangelsi í átta ár, BÞS í fjögur ár, SBS í þrjú og hálft ár, AX í fimm og hálft ár og ERR skilorðsbundið í 10 mánuði. Loks voru fíkniefnin og tilgreindir munir gerð upptæk..

Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknuð af öllum kröfum ákæruvaldsins en Z og Y sakfelldar fyrir stórfelld skattalagabrot. Í úrskurði Landsréttar var rakið misræmi hvað varðaði texta verknaðarlýsingar og tölulegra þátta í ákærum og hinum áfrýjaða dómi, sem rekja mætti til þess að ófullgerð drög að ákæru voru send héraðsdómi í stað samrits ákæru. Fram kom að umtalsverðs misræmis gætti á milli lýsingar á sakargiftum í héraðsdómi og þeirrar ákæru er lægi fyrir í málinu, sem meðal annars birtist í niðurstöðukafla hins áfrýjaða dóms. Var talið að slíkir annmarkar væru á samningu dómsins, sbr. 2. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008, að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

K var sakfelldur í héraði fyrir peningaþvætti, sbr. 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa á tímabilinu 6. mars 2024 til 11. sama mánaðar tekið við samtals 21.125 evrum í reiðufé frá óþekktum aðila eða aðilum. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu K vegna peningaþvættis og fallist á með héraðsdómi að framburður K um uppruna reiðufjárins væri í heild mjög ótrúverðugur. Þá taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði sýnt fram á með óyggjandi hætti að útilokað væri að reiðuféð sem fannst í vörslum K ætti sér lögmætan uppruna og að K hafi ekki getað dulist það eða í öllu falli látið sér það í léttu rúmi liggja. Þá var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um upptöku og sakarkostnað staðfest með vísan til forsendna. Var refsing K ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en í ljósi eðlis og alvarleika brotsins var ekki fallist á að hún yrði bundin skilorði.

Ákærðu J, P, Á, H, G, V, Th, TK og AÞ var meðal annars gefin að sök skipulögð brotastarfsemi og stórfelld fíkniefnalagabrot sem þau hafi sammælst um að fremja á árinu 2023 og fram til 11. apríl 2024. Hafi framkvæmd brotanna verið liður í starfsemi skipulagðra brotasamtaka, en þau hafi í félagi staðið að sölu og dreifingu fíkniefna hér á landi, meðvituð um tiltekna verkaskiptingu við geymslu, pökkun, sölu og dreifingu efnanna, meðal annars í fjórum nánar tilgreindum tilvikum 21. og 22. september 2023, sem varðaði vörslur ávana- og fíkniefna í sölu og dreifingarskyni á þremur stöðum í Reykjavík og einum í Mosfellsbæ. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að af 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála leiddi að einungis væri unnt að taka afstöðu til síðastnefndra fjögurra tilvika varðandi þennan hluta málsins. Af framsetningu ákæru leiddi að ekki væri unnt, svo sem gert var í hinum áfrýjaða dómi, að taka afstöðu til þess hvort ákærðu hefðu í öðrum tilvikum árið 2023 og fram til 11. apríl 2024 gerst sek um ávana- og fíkniefnalagabrot. Voru ákærðu J, P, G, V, og TK sakfelld samkvæmt þessum hluta ákærunnar fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en auk þess taldi Landsréttur sannað að brotin hefðu verið framkvæmd sem liður í skipulagðri brotastarfsemi samkvæmt 175. gr. a almennra hegningarlaga. Ákærðu Á, H, Th og AÞ voru hins vegar sýknuð af þessum hluta ákærunnar. Auk framangreinds voru J, P, Á, D og G sakfelldir fyrir nánar tilgreind peningaþvættisbrot og fíkniefnalagabrot og J, G og H fyrir innflutning ávana- og fíkniefna sem liðar í skipulagðri brotastarfsemi. Þá voru Th og AÞ sakfelld fyrir nánar tilgreind fíkniefnalagabrot. Loks voru J, P, TK, H og D sakfelld fyrir nánar tilgreind vopnalagabrot.

Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi gegn þáverandi eiginkonu sinni, A, og sonum sínum, B, C og D, en brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A gaf skýrslu fyrir Landsrétti þar sem hún bar meðal annars um að hún hefði nær daglega sætt barsmíðum ákærða eftir að þau fluttust til landsins auk annars ofbeldis. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi fyrir í málinu að brot ákærða gagnvart A hefðu verið framin með sérstaklega hættulegri aðferð eða leitt af sér stórfellt líkams- eða heilsutjón A. Aftur á móti væri talið sannað að ákærði hafi um rúmlega tveggja ára skeið ítrekað beitt A líkamlegu, andlegu og fjárhagslegu ofbeldi og með því ógnað heilsu hennar og velferð á alvarlegan og sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt. Þegar litið væri til umfangs ofbeldisins, þess tíma sem það hafi staðið og að X misnotaði yfirburðastöðu sína gagnvart A, yrði að telja brot hans gagnvart henni stórfellt og það réttilega heimfært til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Hvað varðar syni X, B, C og D, kom fram að þeir hefðu daglega getað búist við því að ákærði beitti líkamlegu eða andlegu ofbeldi. Lagði Landsréttur til grundvallar að vegna háttsemi ákærða hafi myndast alvarlegt og viðvarandi ógnarástand á heimilinu þar sem ógn ákærða beindist að öllu heimilisfólki. Að öllu virtu voru brot ákærða gegn B, C og D einnig heimfærð undir 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. Að teknu tilliti til verulegra tafa á meðferð málsins sem X yrði ekki kennt um var refsing X ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi þess að brot X voru alvarleg og stórfelld þótti ekki rétt að binda refsingu X skilorði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum kafla ákæru var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nái til að þjóðarétti. Samkvæmt 11. gr. almennra hegningarlaga skuli beita ákvæðum 4. til 6. gr. laganna með þeim takmörkunum sem leiðir af reglum þjóðaréttarins. Hvorki Ísrael né Palestína eigi aðild að þeim Evrópuráðssamningum sem vísað sé til í 22. og 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Við skýringu á 6. gr. og fyrrgreindum töluliðum þurfi að líta til meginreglu sömu laga um að refsing verði ekki dæmd nema heimild hafi verið til þess í lögum þar sem brotið var framið eða samkvæmt lögum þess ríkis sem telst vera heimaríki sakbornings, hvort heldur miðað er við ríkisfang eða búsetu á verknaðarstundu. Þá lægi fyrir að X hafi ekki verið búsettur hér á landi þegar ætluð háttsemi væri talin hafa átt sér stað. Yrði refsilögsaga íslenska ríkisins því ekki reist á 22. eða 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Þá sé það skilyrði þess að unnt sé að refsa manni sem búsettur er á Íslandi samkvæmt íslenskum refsilögum fyrir brot sem framið hefur verið á erlendri grundu að það sé jafnframt refsivert samkvæmt lögum heimaríkis sakbornings eða í því ríki þar sem brotið var framið. Með því að fullnægjandi upplýsingar þar að lútandi lægju ekki fyrir í málinu yrði refsilögsaga íslenska ríkisins hvorki reist á 1. né 2. tölulið 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem lagt hefði verið til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nær til að þjóðarétti yrði refsilögsaga í málinu því heldur ekki reist á 3. tölulið 6. gr. sömu laga. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

P var sakfelldur í héraði og dæmdur til átta ára fangelsisrefsingar fyrir tilraun til stórfells fíkniefnalagabrots, sbr. 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ásamt A, B, C og D, sem þegar höfðu hlotið dóm fyrir sinn þátt í málinu, staðið að innflutningi á 99,25 kg af kókaíni hingað til lands. Fyrir Landsrétti krafðist P þess aðallega að ákæru á hendur honum yrði vísað frá héraðsdómi. P byggði á því að ákæran uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um skýrleika verknaðarlýsingar. Landsréttur vísaði til þess að þegar hefði verið leyst úr ágreiningi um sama atriði með úrskurði réttarins. Með sömu röksemdum og þar voru raktar var frávísunarkröfu P á þessum grunni hafnað. P byggði jafnframt á því að við lögreglurannsókn málsins hefði verið brotið gegn rétti hans til réttlátrar málsmeðferðar en í þeim efnum vísaði hann til þess að hljóðupptökur af skýrslum hans hjá lögreglu, þar sem hann naut réttarstöðu sakbornings, hefðu verið notaðar til raddgreiningar á viðmælanda dómfellda B í nánar tilteknu hljóðrituðu símtali. Á þetta féllst Landsréttur ekki. Hvað sýknukröfu P varðar taldi Landsréttur, að virtum nánar tilteknum símagögnum, að athugasemdir P fengju ekki haggað þeirri ályktun héraðsdóms að hann hefði, á þeim tíma sem um ræddi, notað nánar tiltekin Signal-auðkenni, og verið í samskiptum við B við skipulagningu brotsins en eitt símanúmeranna fannst einnig vistað í farsíma dómfellda D. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að sannað væri að P hefði verið samverkamaður dómfelldu A, B, C og D við tilraun til stórfells fíkniefnalagabrots, eins og lýst væri í ákæru. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

D var gefið að sök manndráp með því að hafa svipt A lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi, allt með tilgreindum afleiðingum. Með dómi héraðsdóms var sú háttsemi sem D var sakfelld fyrir heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var rakið að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að dánarorsök A hefði verið köfnun vegna ytri kraftverkunar á hálsinn og efri öndunarveginn. Væri horft heildstætt á gögn málsins og samskipti D og A í aðdraganda andlátsins væri fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að D hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hans en fyrir lægi að áverkarnir hefðu verið ferskir og ekki öðrum til að dreifa en D. Var háttsemi hennar heimfærð til 211. gr. almennra hegningarlaga enda yrði ráðið af gögnum málsins að um stórhættulega atlögu hefði verið að ræða sem D hefði ekki getað dulist að langlíklegast væri að bani hlytist af. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að ákvæði 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga hefðu ekki þýðingu fyrir niðurstöðu málsins. Við ákvörðun refsingar var horft til þess að um mjög grófa og tilefnislausa árás hefði verið að ræða á hendur A og að D ætti sér engar málsbætur. Var D gert að sæta fangelsi í 16 ár. Þá var henni gert að greiða einkaréttarkröfuhöfum miskabætur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæru á hendur X var vísað frá dómi þar sem verknaðarlýsing í henni þótti óskýr, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í úrskurði Landsréttar var talið að eins og málið horfði við þegar ákvörðun var tekin um saksókn og þegar litið væri til þess brots sem X væri gefið að sök væri réttlætanlegt að látið hafi verið við það sitja að lýsa ætlaðri háttsemi X í ákæru sem margþættu ofbeldi, þar sem atlaga hans beindist að höfði, hálsi og líkama A, taka því næst dæmi um háttsemi sem X hafði sjálfur lýst að hafa beitt gegn A, en gera að lokum grein fyrir afleiðingum atlögunnar. Með kröfu um nákvæmari lýsingu á ætlaðri framgöngu X væri hætta á að ákærandi yrði settur í þá stöðu að þurfa að geta um of í eyðurnar um þær verknaðaraðferðir sem X hafi beitt. Þá var ekki talið að framangreind lýsing í ákæru væri svo óljós að það gerði X erfitt fyrir að átta sig á sakargiftum á hendur sér, enda væri þar lýst atlögu hans meðal annars að höfði A, en í ákæru komi fram að hann hafi látist af heilaáverka. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Á kærði ákvæði í dómi héraðsdóm þar sem nánar tilgreindum ákæruliði í máli Á gegn X var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að Á hafði ekki sýnt fram á að skilyrði 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga væru uppfyllt svo refsa mætti X fyrir ætlað brot. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L á hendur X var vísað frá dómi. Þar sem héraðsdómur hafði ekki gefið málsaðilum kost á að tjá sig um þá ágalla sem dómurinn taldi vera á ákæru áður en hann vísaði málinu frá dómi var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

X var ákærður fyrir rangar sakargiftir með því að hafa með röngum kærum leitast við að koma því til leiðar að A, barnsmóðir hans og fyrrverandi sambýliskona, yrði að ósekju sökuð um refsiverðan verknað, annars vegar með því að hafa sakað A um þjófnað á farsíma og fjársvik með því að hafa greitt fyrir vöru á tilgreindri heimasíðu með greiðslukorti X, hins vegar með því að hafa sakað A um skjalafals með því að hafa í blekkingarskyni ritað og framvísað sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu tveimur greinargerðum í máli sýslumanns er varðaði umgengni við sameiginlegt barn þeirra. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði annað séð af fyrir- liggjandi gögnum í málinu en að kærur X til lögreglu á hendur A hefðu beinst að því að lögregla rannsakaði ætlaða refsiverða háttsemi hennar. Var ekki á það fallist að kærur X uppfylltu saknæmisskilyrði 1. mgr. 148. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda lægi ekkert fyrir um að framburður X hjá lögreglu varðandi sakarefni málsins hefði verið rangur þegar hann var gefinn. Var því talið ósannað að X hefði af ásetningi borið A röngum sökum þegar hann kærði hana til lögreglu. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

H var sakfelldur fyrir nauðgun, stórfellda líkamsárás og stórfellt brot í nánu sambandi gegn eiginkonu sinni A, með því að hafa endurtekið og á sérstaklega sársaukafullan, meiðandi og alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með andlegu, líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi, hótunum og nauðung, svo sem nánar var lýst í sex ákæruliðum. Með hinum áfrýjaða dómi var H sakfelldur samkvæmt ákæru en fyrir Landsrétti var hann sýknaður að hluta. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að brotin sem H væri sakfelldur fyrir væru mörg og gróf og ekki færi á milli mála að A hefði búið við alvarlegt ógnar- og óttaástand, þjáningu og kúgun, þar sem H misnotaði freklega yfirburðastöðu sína gagnvart henni og beitti hana ítrekað ofbeldi með tilheyrandi neikvæðum áhrifum á heilsu, líðan og velferð hennar. H ætti sér engar málsbætur. Tekið var fram að H hefði verið sakfelldur fyrir alvarlegustu brotin sem honum væru gefin að sök í ákæru og í ljósi alvarleika þeirra þætti rétt að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu. Var H dæmdur til átta ára fangelsisrefsingar. Þá var honum gert að greiða A 6.000.000 króna í miskabætur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæru á hendur X var vísað frá dómi á grundvelli óskýrleika, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í úrskurði Landsréttar var rakið að X væri ákærður fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots, með því að hafa ásamt fjórum nafngreindum mönnum, sem þegar höfðu hlotið dóm fyrir sinn þátt í málinu, staðið að innflutningi á 99,25 kg af kókaíni hingað til lands. Talið var að í ákæru væri nægjanlega lýst fyrir hvaða háttsemi X væri ákærður og að hún væri ekki haldin annmörkum sem væru til þess fallnir að koma niður á möguleikum hans til að halda uppi vörnum í málinu. Í því sambandi væri ekki unnt að líta fram hjá því að ætlaðir samverkamenn ákærða hafi verið sakfelldir samkvæmt ákæru á hendur þeim sem hafi haft að geyma sambærilega verknaðarlýsingu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

T var sakfelldur fyrir líkamsárás, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið A hnefahöggi með þeim afleiðingum að hann varð fyrir líkamstjóni. Við ákvörðun refsingar T var til þess litið að brotið var tilefnislaust og hafði talsverðar afleiðingar fyrir A, sem var virt T refsiþyngingar, sbr. 2. og 7. tölulið 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Á hinn bóginn var það virt T til refsimildunar að T hefði verið ungur á árum og hefði ekki brotið af sér síðan, sbr. 4. og 5. tölulið sama ákvæðis. Loks var horft til þess dráttar sem orðið hefði á rannsókn málsins og útgáfu ákæru. Refsing T var ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar frestað í tvö ár. Þá var T gert að greiða A 500.000 krónur í miskabætur.

O var ákærður fyrir brot gegn 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og reglugerð nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni fyrir að hafa í tvö skipti haft í vörslum sínum fíkniefni ætluð til söludreifingar í ágóðaskyni. Krafðist O sýknu af kröfum sem lutu að þeirri háttsemi. Í dómi Landsréttar var rakið að tölverðs misræmis gætti í framburði ákærða en slíkt misræmi rýrði verulega trúverðugleika O í heild sinni. Fíkniefnin hefðu verið geymd í smelluláspokum, ásamt reiðufé sem hann gat ekki gert grein fyrir. Renndi það stoðum undir þá ályktun að fíkniefnin hefðu ekki verið ætluð til einkanota O, auk þess sem um var að ræða töluvert magn fíkniefna í seinna tilvikinu. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sakfelling O staðfest. Þá voru O, J og K ákærð fyrir peningaþvætti, sbr. 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, fyrir að hafa um nokkurt skeið, fram að handtöku þeirra, tekið við tilgreindum fjármunum frá óþekktum aðila eða aðilum sem þeim hafi ekki getað dulist að væri ávinningur af refsiverðum brotum. Kröfðust O, J og K frávísunar sakargifta samkvæmt þessum ákærukafla á grundvelli c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um skýrleika ákæru. Fram kom í dómi Landsréttar að um skýrleika ákæru sem lyti að peningaþvætti yrði að líta til eðlis slíkra brota. Í lögskýringargögnum kæmi fram að líta bæri á peningaþvætti sem sjálfstætt brot sem refsað yrði fyrir þótt ekki væri samhliða ákært fyrir tiltekið frumbrot. Meginmarkmiðið með því að gera háttsemina refsiverða væri að höggva að rótum afbrota með því að uppræta aðalhvata þeirra, þann ávinning sem af þeim kynni að leiða. Á hinn bóginn þyrfti í ákæru að greina frá og afmarka að hvaða verðmætum ávinningurinn lyti enda hefði viðtaka, nýting eða öflun ávinnings grundvallarþýðingu um hvort háttsemi félli undir verknaðarlýsingu 1. mgr. 264. gr. almennra hegningaralaga. Þá hefði í dómaframkvæmd ekki verið gerð sú krafa að fyrir lægi um hvaða brot væri nákvæmlega að ræða, heldur nægði að sýna fram á með óyggjandi hætti að útilokað væri að ávinningurinn væri til kominn á lögmætan hátt. Í samræmi við meginreglu 108. gr. laga nr. 88/2008 hvíldi sönnunarbyrði á ákæruvaldinu fyrir því að ávinningurinn stafaði af refsiverðum brotum. Fram kom að þótt lýsing á brotatímabili í ákæru væri ekki nákvæm yrði að líta til dómaframkvæmdar Hæstaréttar í málum þar sem reynt hefði á sambærilega afmörkun á verknaðartíma. Því væri lýst í ákærunni hver sú háttsemi væri sem ákært var fyrir, hvar og hvenær brotið væri talið hafa verið framið, heiti þess að lögum og jafnframt lýst þeim ávinningi sem orðið hefði af brotinu, fjárhæðum sem ákærðu hefðu tekið við og skipt. Ekki væru þeir ágallar á ákæru að O, J og K gætu ekki af henni ráðið hvaða refsiverðu háttsemi þau voru sökuð um. Engu breytti þótt í ákæru væri í verknaðarlýsingunni eingöngu vísað til þess að ákærðu hefðu tekið við tilgreindri fjárhæð í evrum frá „óþekktum aðila eða aðilum“, enda lyti ætluð refsiverð háttsemi að því að hafa móttekið fjármunina í íslenskum krónum og skipt þeim í tiltekna fjárhæð í evrum. Þá hefðu ákærðu ekki sýnt með neinum hætti fram á að fjármunanna hefði verið aflað með lögmætum hætti. Að því gættu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu O, K og J fyrir peningaþvætti. Þá var með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest ákvæði hans um refsingu. Ákærðu var gert að sæta skilorðsbundnu fangelsi, O í sex mánuði, J í fjóra mánuði og K í tvo mánuði. Loks var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað og upptökukröfur ákæruvaldsins.

X var gefið að sök fíkniefnalagabrot og lyfjalagabrot. Landsréttur vísaði frá héraðsdómi, vegna óskýrleika ákæru, hluta ákæru þar sem X var gefið að sök að hafa allt frá árinu 2013 og til 6. mars 2019 selt og afhent ótilgreindum fjölda fólks lyfseðilsskyld lyf og ávana- og fíknilyf, án þess að hafa til þess markaðs- og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar, en taldi seinni hlutann þar sem tilgreind voru þau lyf og ávana- og fíknilyf sem X hafði í vörslum sínum í þrjú nánar tilgreind skipti á árunum 2018 og 2019, í sölu- og afhendingarskyni, án þess að hafa markaðs- og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar, uppfylla kröfur um skýrleika ákæru, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X af þeim hluta sakargifta sem eftir stóðu. Þá var X sakfelldur fyrir vopnalagabrot með því að hafa haft nánar tilgreind vopn í vörslum sínum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því að hafa, á tímabilinu frá 28. september 2012 til 30. október 2018, tekið við, nýtt, umbreytt, afhent og/eða aflað sér ávinnings allt að 84.449.884 krónum með sölu og dreifingu sinni á ótilteknu magni lyfja, sbr. I. kafla ákæru, og eftir atvikum með öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti. Y var jafnframt gefið að sök peningaþvætti með því að hafa, á tímabilinu frá 28. september 2012 til 30. október 2018 tekið við, nýtt, umbreytt, afhent og/eða aflað sér ávinnings allt að fjárhæð 23.826.637 krónum, sem talinn var kominn til af refsiverðum brotum X og eftir atvikum öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri um að ræða aðra lýsingu á frumbrotinu en tilvísun til refsiverðra brota X, án frekari afmörkunar, og eftir atvikum til annarrar ólögmætrar og refsiverðrar háttsemi. Enga aðra tilvísun væri þar að finna til þeirra frumbrota sem Y væri talin hafa haft ávinning af, né heldur hvers efnis þau frumbrot væru eða eftir atvikum hvaða brotaflokki þau tilheyrðu. Þá væri í ákærunni ekki að finna fullnægjandi lýsingu á því í hverju sú öflun ávinnings fólst, af hálfu Y umfram það sem hefði falist í frumbrotum X. Yrði því ekki talið að nægileg lýsing kæmi fram í ákærunni á þeirri refsiverðu háttsemi sem ákæran á hendur Y byggði á um þetta atriði. Var þegar af þessum sökum talið að lýsing ákæruefnisins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um skýrleika og að ágallarnir væru verulegir. Var því óhjákvæmilegt að vísa sakargiftum á hendur Y frá héraðsdómi án kröfu. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var staðfest ákvæði héraðsdóms um upptöku nánar tilgreindra ávana- og fíknilyfja, eignarhluta í tilgreindri fasteign, vopna, peninga og muna.

X var ákærð fyrir manndráp í opinberu starfi og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn með því að hafa á Landspítalanum, þar sem X starfaði sem hjúkrunarfræðingur, svipt A lífi. Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr., sbr. 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr. laga nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn. Ekki var höfð uppi varakrafa í ákæru um heimfærslu til refsiákvæða. Með dómi héraðsdóms var talið ósannað að X hefði haft ásetning til að svipta A lífi og var hún sýknuð af broti gegn 211. gr. almennra hegningarlaga, sem og öðrum þeim brotum sem henni voru gefin að sök í ákæru. Í forsendum héraðsdóms var tekið fram að í málinu hefði ekki verið ákært fyrir brot gegn 215. gr. almennra hegningarlaga og hefði það því ekki verið flutt með tilliti til þess. Í greinargerð ákæruvaldsins til Landsréttar kom fram að færi svo að rétturinn teldi ósannað að ásetningur X hefði staðið til að svipta A lífi væri byggt á því að líta bæri á háttsemina sem stórfellda líkamsárás sem bani hefði hlotist af og yrði hún samkvæmt því heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en yrði ekki á það fallist teldi ákæruvaldið í það minnsta liggja fyrir að X hefði svipt A lífi svo að varðaði hana refsingu samkvæmt 215. gr. laganna. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ef héraðsdómur teldi vafa leika á því að X hefði haft ásetning til að svipta A lífi, svo að fullnægt væri huglægum refsiskilyrðum 211. gr. almennra hegningarlaga, hefði dóminum borið að gefa sakflytjendum færi á að flytja málið út frá því hvort heimfæra mætti ætlað brot hennar undir 2. mgr. 218. gr. laganna, ellegar 215. gr. þeirra. Það hefði ekki verið gert og yrði ekki leyst úr því fyrir Landsrétti hvort málið yrði dæmt eftir öðrum refsiákvæðum en í ákæru greindi, enda myndi slík úrlausn ekki fela í sér endurskoðun á niðurstöðu héraðsdóms. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur án kröfu og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar á ný og fella síðan á það efnisdóm.

Kærður var dómur héraðsdóms þar sem ákæruefni á hendur X vegna vangreiddrar staðgreiðslu launamanna A ehf. og vangreidds virðisaukaskatts í rekstri sama félags, samtals að fjárhæð 30.500.044 krónur, var vísað frá dómi. Hafði X verið ákærður ásamt Y en ákæra á hendur hinum síðarnefnda laut að skattalagabrotum vegna þriggja félaga, A ehf., B ehf. og C ehf. Fyrir lá að heildarfjárhæð þeirra skattalagabrota sem tilgreind var í ákæru á hendur bæði X og Y nam 100.436.414 krónum. Í dómi héraðsdóms kom fram að engin rök stæðu til samlagningar þannig að horft væri til sakarefna vegna B ehf. og C ehf. gagnvart X. Vísað var til þess að í fyrirmælum ríkissaksóknara nr. 6/2021 kæmu fram viðmið um hvort máli yrði vísað til lögreglu að lokinni frumrannsókn skattrannsóknarstjóra. Þar sem ákæruefni á hendur X væri undir 50.000.000 króna viðmiði a-liðar 2. töluliðar fyrirmælanna og ekki yrði séð að verknaðurinn hefði verið framinn með sérstaklega vítaverðum hætti eða að ítrekunaráhrif væru uppfyllt, var það ekki talið samrýmast fyrirmælunum að vísa máli X til héraðssaksóknara. Að mati héraðsdóms hefði héraðssaksóknara borið að endursenda mál X til skattrannsóknarstjóra í stað þess að gefa út ákæru á hendur honum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómframkvæmd væri lagt til grundvallar að breytt tilhögun á refsimeðferð skattalagabrota eftir setningu laga nr. 29/2021 hefði ekki þýðingu við mat á refsinæmi þeirrar háttsemi sem X var ákærður fyrir. Þá taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði metið rannsókn málsins fullnægjandi og á grundvelli allra gagna málsins gefið út ákæru. Því hefði einnig ítrekað verið slegið föstu að ákvörðun um útgáfu ákæru sætti ekki endurskoðun dómstóla. Í ljósi þess hefðu skilyrði ekki verið uppfyllt til að vísa málinu frá dómi að því er varðaði ákæru á hendur X. Var ákvæði hins kærða dóms því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka mál X til efnislegrar meðferðar.

PJ, DB, JP og BH voru ákærðir fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots, sbr. 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og skipulagða brotastarfsemi, sbr. 175. gr. a sömu laga, með því að hafa staðið saman, ásamt óþekktum aðila, að innflutningi á 99,25 kg af kókaíni, að styrkleika 81-90%, hingað til lands frá Brasilíu, ætluðu til sölu og dreifingar í ágóðaskyni, en efnin voru falin í sjö trjádrumbum sem komið var fyrir í gámi sem var síðar haldlagður í Hollandi þar sem efnin voru fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað. Við komu gámsins hingað til lands hafi hin ætluðu fíknefni verið fjarlægð úr trjádrumbunum í því skyni að koma þeim í sölu og dreifingu, þar til lögregla lagði hald á efnin og ákærðu voru handteknir. Þá voru JP og DB sakfelldir fyrir önnur nánar tilgreind fíkniefnalagabrot sem sættu ekki endurskoðun Landsréttar. Ákærðu játuðu allir brot gegn 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga og voru sakfelldir fyrir þá háttsemi, en töldu ósannað að magn eða styrkleiki efnanna hefði verið sem í ákæru greindi og að þeir hefðu vitað hversu mikið af fíknefnum ætlunin hefði verið að flytja til landsins. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til matsgerða sem aflað var við rekstur málsins í héraði og fyrir Landsrétti yrði miðað við að magn og styrkleiki efnanna hefði verið samkvæmt ákæru. Þá væri ótrúverðugt að ákærðu hefðu ekki vitað af magni efnanna í ljósi hinnar umfangsmiklu umgjarðar um innflutninginn og kostnað við hann. Í öllu falli hefðu þeir látið sér það í léttu rúmi liggja og samþykkt að taka þátt í innflutningnum. Í dómi Landsréttar var inntak 175. gr. a almennra hegningarlaga um skipulega brotastarfsemi reifað og skírskotað til lögskýringargagna að baki ákvæðinu. Taldi Landsréttur ekki tilefni til að vísa þeim ákærulið frá dómi á grundvelli þess að hann uppfyllti ekki kröfur c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var kröfunni hafnað. Í annan stað var það mat réttarins að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo að yfir skynsamlegan vafa væri hafið, að tilvist skipulagðra brotasamtaka hefði verið raunin í tilfelli ákærðu né að þeir hefðu haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. A almennra hegningarlaga. Voru ákærðu því sýknaðir af sakargiftum samkvæmt því. Ákærðu voru jafnframt ákærðir fyrir peningaþvætti samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa tekið við, geymt, umbreytt og aflað sér ávinnings af refsiverðum brotum og eftir atvikum með öðrum ólögmætum eða refsiverðum hætti tilteknum fjárhæðum sem þeir hafi notaði með tilgreindum hætti. Að virtu heildstæðu mati á ákæruliðum er vörðuðu peningaþvætti taldi Landsréttur gallana á þeim slíka að telja yrði að þeir hefðu áhrif á möguleika ákærðu til að verjast þeim. Uppfylltu þeir því ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 og var þeim vísað frá dómi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot þeirra varðaði tilraun til innflutnings á fordæmalaust miklu magni af kókaíni. Var jafnframt horft til hættueiginleika efnisins og styrkleika þess. Þar að auki hefði verið um samverknað ákærðu að ræða með verkskiptri aðild, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Enn fremur var litið til þess að þáttur ákærðu í brotinu hefði verið mismikill. Ásetningur þeirra til innflutningsins, sem skipulagður hefði verið í þaula, þótti einbeittur. Var því við refsiákvörðun litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt var höfð hliðsjón af játningu ákærðu. Refsing PJ var ákveðin fangelsi í níu ár, BH var gert að sæta fangelsi í sex ár og sex mánuði og DB og JP hvorum um sig gert að sæta fangelsi í fimm ár. Loks var ákærðu gert að sæta upptöku verðmæta.

Með dómi Landsréttar 15. júní 2018 var X sakfelldur fyrir stórfelld skattalaga- og bókhaldsbrot ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var hins vegar vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni X um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri X fyrir að hafa skilað efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum og ekki staðið skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í starfsemi A ehf. og B ehf. Jafnframt fyrir að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum í starfsemi A ehf. Þá var X sakfelldur fyrir að láta undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald beggja félaga á nánar tilgreindum rekstrartímabilum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því leggja fjármuni, sem voru hluti ávinnings af þeim brotum, inn á tilgreinda bankareikninga, geyma þá og ráðstafa þeim svo til persónulega útgjalda og fasteignakaupa. Þá var jafnframt komist að sömu niðurstöðu er varðaði frávísun ákæru að hluta frá héraðsdómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í 3 ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru héraðssaksóknara 7. júní 2023 á hendur varnaraðilum X og Y. Í I. kafla ákærunnar var X gefin að sök tilraun til hryðjuverka og háttsemin talin varða við 1., 2. og 4. tölulið 1. mgr. 100. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í II. kafla ákærunnar var Y gefin að sök hlutdeild í tilraunarbroti X samkvæmt I. kafla og háttsemin talin varða við sömu ákvæði, sbr. og 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skýra yrði ákvæði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 þannig að verknaðarlýsing ákæru yrði að vera það greinargóð og skýr að ákærði gæti ráðið af henni hvaða refsiverðu háttsemi honum væri gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann væri talinn hafa brotið svo að honum yrði fært að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi viðhlítandi vörnum gegn þeim. Með úrskurði Landsréttar 10. mars 2023 hefði rétturinn áður vísað frá dómi ákæruköflum I og II í ákæru héraðssaksóknara frá 9. desember 2022 þar sem ákæran var ekki talin uppfylla skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála, sbr. 180. gr. sömu laga. Ólíkt því sem kom fram í fyrri ákæru héraðssaksóknara væri nú í b-lið I. kafla ákæru lýst í tölusettum liðum orðfæri og yfirlýsingum í nánar tilgreindum samskiptum X og Y sem væri talið sýna fram á að X hefði tekið ákvörðun um að fremja hryðjuverk. Jafnframt væri því nú lýst að X hefði sýnt ásetning sinn til hryðjuverka ótvírætt í verki með undirbúningsathöfnum svo sem rakið væri í tölusettum liðum í a og c til f-lið I. kafla ákæru. Loks væri í ákæru lýst þeirri ætlan ákæruvaldsins að með þeim yfirlýsingum og athöfnum sem raktar væru í a til f-lið I. kafla hefði X sýnt í verki áform sín um að fremja hryðjuverk hér á landi, með skotvopnum og/eða sprengingum, dulbúinn sem lögreglumaður. Jafnframt var talið að í II. kafla ákæru væri að finna nákvæmari lýsingu en í fyrri ákæru á því hvernig ákæruvaldið teldi Y hafa liðsinnt X í orði og verki. Samkvæmt framansögðu var það ekki talið fara á milli mála fyrir hvaða háttsemi X og Y væru ákærðir og var ekki talið að þeim væri á grundvelli ákæru torvelt að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum. Var ákæran því talin fullnægja skilyrðum c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála.

X var sakfelldur fyrir stórfelld brot í nánu sambandi gagnvart fyrrverandi eiginkonu sinni, A, og tveimur börnum þeirra, B og C. Brotin náðu yfir um tveggja ára tímabil og fólust í því að hafa ítrekað, endurtekið og á alvarlegan og sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt ógnað lífi þeirra, heilsu og velferð með líkamlegu og andlegu ofbeldi. Með dómi Landsréttar var héraðsdómur staðfestur um sönnun á háttsemi X og sakfellingu samkvæmt ákæru, sem og um heimfærslu á háttsemi X gagnvart A og B til 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í héraðsdómi var brot X gagnvart C ekki talið stórfellt og það því heimfært til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar kom fram að allir brotaþolar og amma C hefðu lýst fjölmörgum tilvikum þar sem X beitti brotaþola ofbeldi. Þótt ofbeldið hefði í ríkara mæli beinst að A og B og verið alvarlegra gagnvart þeim yrði allt að einu að meta háttsemi X í heild sinni og áhrif hennar á heimilismenn. Var á það fallist með héraðsdómi að vegna háttsemi X hafi, í þau tvö ár sem ákæra tók til, myndast alvarlegt og viðvarandi ógnarástand á heimilinu sem beindist að öllum heimilismönnum og hafi þau öll, þar með talin C, mátt búast við ofbeldi af hálfu X hvenær sem var. Með lögleiðingu ákvæðis 218. gr. b almennra hegningarlaga hafi verið lögð sérstök áhersla á það ógnarástand sem tilgreind tegund ofbeldis gæti skapað og þá langvarandi andlegu þjáningu sem því gæti fylgt. Viðvarandi ógnarástand innan veggja heimilis í um tvö ár sé langur tími fyrir þolendur. Var X talinn hafa misnotað freklega yfirburðastöðu sína. Að þessu virtu var brot X gegn C einnig heimfært undir 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Þá var X gert að greiða brotaþolum miskabætur.

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem ákærukafla II í ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 21. febrúar 2023 var vísað frá dómi. Í ákærukaflanum var X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa á tilteknu tímabili tekið við, nýtt, umbreytt og/eða aflað sér ávinnings af sölu og dreifingu á óþekktu magni ávana- og fíkniefna, og eftir atvikum ávinnings sem aflað var með öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti, samtals 29.225.679 krónur. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lýsing á þeirri refsiverðu háttsemi sem X væri gefin að sök í ákærukaflanum væri afar víðtæk, almenn og valkvæð. Lýsingin fæli að verulegu leyti í sér upptalningu á verknaðaraðferðum sem nefndar væru í 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, án þess að leitast væri við að afmarka hana frekar á grundvelli þeirrar rannsóknar sem fram fór. Þá tilgreindi Landsréttur fleiri atriði sem ykju á óskýrleika. Taldi rétturinn slík tvímæli uppi um hverjar sakargiftir væru samkvæmt ákærukafla II að ákærða yrði með réttu talið torvelt að gera sér grein fyrir hvað hann væri sakaður um. Annmarkarnir væru það verulegir að ekki væri annað fært en að vísa ákærukaflanum frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum ákæruliðum í ákæru á hendur X var vísað frá dómi. Landsréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi og lagði fyrir héraðsdóm að taka umrædda ákæruliði til efnismeðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi hluta krafna um upptöku eigna í ákæru á hendur X.

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæruköflum I og II í ákæru héraðssaksóknara 9. desember 2022 á hendur varnaraðilum X og Y. Í I. kafla ákæru var X gefin að sök tilraun til hryðjuverka þannig að varðaði við 1., 2. og 4. tölulið 1. mgr. 100. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga. Í II. kafla ákæru var Y gefin að sök hlutdeild í tilraunarbroti meðákærða X samkvæmt I. kafla. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skýra yrði ákvæði c- og d-liða 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála þannig að í ákæru skyldi tilgreina þá háttsemi sem ákærða væri gefin að sök með eins nákvæmum hætti og mögulegt væri út frá þeim rannsóknargögnum sem fyrir lægju hverju sinni. Að virtum gögnum málsins yrði að telja að nauðsynlegt hefði verið, og ákæruvaldinu unnt, að tilgreina mun skýrar og nákvæmar í ákæru hvaða orðfæri og yfirlýsingar í samskiptum varnaraðila það teldi sýna að X hefði tekið ákvörðun um að fremja hryðjuverk. Þá var talið skorta verulega á að ákæruvaldið gerði með viðhlítandi hætti í ákæru grein fyrir undirbúningsathöfnum X sem þar væri vísað til og hvernig þær athafnir tengdust ætlaðri ákvörðun hans um að fremja hryðjuverk. Af því leiddi að hlutdeild Y í því broti teldist heldur ekki vera lýst með viðhlítandi hætti í ákæru. Auk þess væri enga frekari lýsingu eða útlistun að finna í ákæru á ætluðum hvatningarorðum og undirróðri Y. Samkvæmt framansögðu var talið að slíkir ágallar væru á tilgreiningu hinnar ætluðu refsiverðu háttsemi X og Y í umræddum ákæruköflum að þeir yrðu ekki taldir geta ráðið af ákærunni einni hver sú refsiverða háttsemi væri sem þeim væri gefin að sök. Væru ágallarnir slíkir að með réttu yrði að telja að torvelt yrði fyrir varnaraðila að halda uppi vörnum í málinu. Ákæran var því ekki talin uppfylla skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála, sbr. 180. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru héraðssaksóknara 6. janúar 2023 á hendur X. Héraðssaksóknari ákvað 7. október 2021 að fella niður þann hluta málsins gegn X er laut að ætluðu broti gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þann 7. september 2022 tilkynnti sækjandi héraðsdómi að héraðssaksóknari hefði ákveðið að endurupptaka þann hluta málsins með heimild í 145. gr., sbr. 3. mgr. 57. gr., laga um meðferð sakamála. Fram hefði komið skriflegt samkomulag brotaþola og ákærða sem teldist nýtt sakargagn eða eftir atvikum leiddi að því líkum að frekari sakargögn kæmu fram. Í úrskurði Landsréttar var rakið að við beitingu endurupptökuheimildarinnar yrði sérstaklega að gæta að ákvæði 2. mgr. 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. 5. tölulið 1. gr. laga nr. 62/1994, sbr. einnig 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmálans, en í ákvæðinu væri sérstaklega vísað til nýrra eða nýupplýstra staðreynda. Þar sem fyrir lá samkvæmt gögnum málsins að 15. september 2021 hefði lögregla haft vitneskju um tilvist og efni skjalsins var ekki talið að með framlagningu þess í sakamálinu hefðu komið fram nýjar eða nýupplýstar staðreyndir. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.