Dómstólaleit

X var ákærður fyrir þjófnað, með því að hafa tekið samtals 4.785.252 krónur í reiðufé úr hraðbönkum með greiðslukorti A, og fyrir fjársvik, með því að hafa svikið út vörur og þjónustu með framvísun á greiðslukorti A, fyrir samtals 1.699.256 krónur. Með dómi héraðsdóms var ákærði sakfelldur fyrir alla þá háttsemi sem hann var ákærður fyrir. Fyrir Landsrétti var ákærði sýknaður að hluta en sakfelldur að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, eða sem nam þjófnaði að fjárhæð 4.515.993 króna og fjársvikum að fjárhæð 1.567.625 króna. Var X dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til dráttar á meðferð málsins. Þá var X gert að greiða A samtals 6.083.618 krónur í skaðabætur með vöxtum og dráttarvöxtum.

S var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í fyrsta lagi staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2016 til og með 2019 vegna tekjuáranna 2015 til og með 2018 með því að vanframtelja annars vegar rekstrartekjur sínar og hins vegar leigutekjur sínar. Í öðru lagi fyrir að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sjálfstæðan rekstur sinn uppgjörstímabilin janúar/ febrúar rekstrarárið 2015 til og með nóvember/desember rekstrarárið 2018 og í þriðja lagi látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald. Landsréttur féllst á það með S að tekjur hans á árinu 2015 hefðu verið tvítaldar í ákæru sem næmi tiltekinni fjárhæð og að frádráttarbær kostnaður í rekstri hans hafi verið hærri en gert væri ráð fyrir í málinu. Niðurstaða Landsréttar var sú að undanskot S frá greiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts næmu samtals 14.507.731 krónu og taldi rétturinn að brot hans samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru væru stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almenna hegningarlaga. Sakargiftum um bókhaldsbrot samkvæmt 3. tölulið ákæru var vísað frá dómi þar sem háttsemislýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Refsing S var ákveðin sem hegningarauki við eldri dóm. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var S gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 29 milljónir króna en sæta ella fangelsi í 330 daga.

K var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa veist að A og slegið hann endurtekið í höfuðið með glerglasi, uns glasið brotnaði á höfði A og í kjölfarið sparkað í líkama hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut fimm sár hægra megin á höfði og þar af 1,5 til 2 cm skurði í hársverði við enni. Var háttsemi K í ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við upphaf aðalmeðferðar í héraði féll ákæruvaldið frá orðalaginu „hægra megin“ í ákæru. Með hinum áfrýjaða dómi var K sakfelld samkvæmt ákæru eins og hún hljóðaði eftir breytinguna þó þannig að K var sýknuð af því að hafa sparkað í líkama A og því að hafa valdið honum þeim áverkum sem reyndust vera hægra megin á höfði hans. Var refsing K ákveðin fangelsi í sex mánuði skilorðsbundið auk þess sem K var gert að greiða A miskabætur. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægi upptaka úr eftirlitsmyndavél sem sýndi skýrt þau atvik sem ákært væri fyrir. Kvað Landsréttur framburð K hafa verið óstöðugan og í miklu ósamræmi við fyrrnefnda upptöku og væri hann metinn ótrúverðugur. Með vísan til þess og samkvæmt því sem sæist á myndbandinu, sem fengi stuðning í framburði vitnisins B, teldist sannað að K hefði eftir höfuðhöggin sparkað í líkama A líkt og greindi í ákæru. Þá þótti Landsrétti ekki efni til að gera greinarmun á sárunum hægra og vinstra megin á höfði og yrði að telja hafið yfir skynsamlegan vafa að öll sárin væru að rekja til árásar K. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var K sakfelld samkvæmt ákæru og brot K heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ekki þóttu efni til að hrófla við refsiákvörðun eða bótaákvörðun og voru ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærðu og einkaréttarkröfu því staðfest með vísan til forsendna.

X var ákærður fyrir brot gegn f-lið 2. mgr. 116. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga með því að hafa skipulagt, flutt og aðstoðað ólögráða frænda sinn, A, ríkisborgara Palestínu, við að koma ólöglega til Íslands með nánar tilgreindum hætti. Í ákæru var því lýst að eini tilgangur X með ferðinni hafi verið að sækja um alþjóðlega vernd fyrir sig og A. Með vísan til framburðar ákærða sjálfs taldi Landsréttur sannað að X hefði aðstoðað A, sem þá var á sjöunda aldursári, við komuna til landsins. Einnig var talið sannað að um ólöglega komu í skilningi f-liðar 1. mgr. 116. gr. laganna hefði verið að ræða en ákærði hefði blekkt lögregluyfirvöld við komu til landsins. Að teknu tilliti til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins, sem ekki væri umfangsmikið, var refsing X ákveðin þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

H var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2016, 2017 og 2018 á þann hátt að láta undir höfuð leggjast að telja fram tekjur frá einkahlutafélaginu A að fjárhæð 161.715.277 krónur og þannig komist hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð samtals 71.212.813 krónur. Taldi héraðsdómur að um laun H hafi verið að ræða sem honum hafi borið að gera grein fyrir í skattframtölum sínum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu H. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að brot hans varðaði háum fjárhæðum, stóð yfir í um þrjú ár og var framið af einbeittum ásetningi en einnig til þess að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rekstri málsins. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var H gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 142.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot í nánu sambandi með því að hafa brotið gegn stjúpdóttur sinni, A, með nánar tilgreindri háttsemi í fjölda skipta á tilgreindu tímabili þegar A var sjö til átta ára. X byggði sýknukröfu sína öðrum þræði á því að hann hefði verið sofandi þegar hann sýndi af sér ætlaða háttsemi og að hann væri haldinn kynferðislegri djúpsvefnröskun (e. sexsomnia). Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að dómurinn, sem skipaður væri sérfróðum meðdómsmanni, teldi matsgerð dómkvadds matsmanns, þar sem talið var afar ólíklegt að ákærði hefði verið sofandi og ómeðvitaður um eigin gjörðir þegar atvik áttu sér stað, vel rökstudda og að í henni væri stuðst við nægar upplýsingum um svefnhegðun X eftir að hann varð fullorðinn, auk svefnrannsóknar á honum. Jafnframt væri til þess að líta að lýsing á háttsemi X í garð brotaþola benti eindregið til þess að hún ætti ekki rætur að rekja til kynferðislegrar svefnröskunar. Þótti sannað, þannig að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að X hefði verið vakandi og því meðvitaður um athafnir sínar þegar hann framdi umrædd brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X voru endurtekin, framin af skýrum ásetningi og sérlega vítaverð, þar sem þau beindust að mikilvægum hagsmunum ungrar stjúpdóttur hans. X hefði með háttsemi sinni stefnt velferð og andlegu heilbrigði A í augljósa hættu. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði og í ljósi alvarleika brota X þóttu ekki efni til að binda hana skilorði. Þá var X gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

J var ákærður með tveimur ákærum fyrir mörg auðgunarbrot framin á tímabilinu 30. júní 2020 til 19. ágúst 2022. Með dómi Landsréttar var tveimur ákæruliðum vegna húsbrota vísað frá héraðsdómi þar sem ekki lágu fyrir refsikröfur vegna þeirra. Að öðru leyti var staðfestur hinn áfrýjaði dómur með vísan til forsendna um sakfellingu ákærða samkvæmt einstökum ákæruliðum. Í dómi Landsréttar var rakið að meðferð málsins fyrir Landsrétti hefði tafist, fyrst vegna tafa á því að málsgögn væru send réttinum og síðan vegna atriða er vörðuðu ákærða sjálfan. Þrátt fyrir tafir á málinu og frávísun tveggja ákæruliða vegna húsbrota þóttu ekki næg efni til að hrófla við þeirri refsingu sem héraðsdómur ákvað. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur með vísan til forsendna um refsingu ákærða og sakarkostnað.

Saksókn í málinu studdist við tvær ákærur. Með fyrri ákærunni var A og T gefið að sök meiri háttar skattalagabrot í rekstri H ehf. Þá var þeim einnig gefið að sök meiri háttar bókhaldsbrot með því að hafa ekki fært tilskilið bókhald fyrir félagið þannig það uppfyllti kröfur laga. T var framkvæmdastjóri félagsins og stjórnarmaður. Hann játaði sök. Saksókn á hendur A tók til þess að hann hefði verið daglegur stjórnandi félagsins. A neitaði sök og hélt því fram að hann hefði ekki að neinu leyti komið að rekstri og skattskilum H ehf. Landsréttur hafnaði þeirri málsvörn. Var litið svo á í ljósi allra aðstæðna að A og T hefðu sameiginlega borið ábyrgð á skattskilum og bókhaldi H ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærðu samkvæmt ákæru. Með seinni ákærunni var L og H gefið að sök meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum, L í rekstri S ehf. og H í rekstri HR ehf., með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum með því að færa til gjalda í skattskilum þess kostnað á grundvelli rangra og tilhæfulausra reikninga frá fjórum tilgreindum félögum og þannig oftalið rekstrargjöld í skattskilum þeirra. Þá var þeim gefið að sök að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum með því að offramtelja innskatt á grundvelli slíkra reikninga frá sömu félögum. A og T voru í seinni ákærunni bornir sökum um hlutdeild í brotum L og H. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ákæruvaldið hefði sýnt fram á að um ranga og tilhæfulausa reikninga frá félögunum fjórum hefði verið að ræða, þó að því undanskildu að við það yrði að miða að sölureikningar að fjárhæð 6.500.000 krónur hefðu verið réttmættir. Hefði því ekki mátt færa reikningana sem rekstrargjöld í bókhaldi félaganna og ekki nýta innskatt samkvæmt þeim á móti útskatti þeirra. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu L og H og hlutdeild T og A í þeim brotum, svo og um heimfærslu brota þeirra til refsiákvæða. Þá var héraðsdómur staðfestur um refsingu ákærðu að öðru leyti en því að fangelsisrefsing ákærða A var að hluta bundin skilorði og sekt ákærða L lækkuð.

Með ákæru 5. janúar 2023 höfðaði héraðssaksóknari mál á hendur Á og X. Í 1. lið hennar var X gefin að sök líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að Á og ítrekað slegið hann í höfuð og bringu með nánar tilgreindum afleiðingum. Með 2. lið ákærunnar var Á sóttur til saka fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í kjölfar þess að X veittist að Á með framangreindum hætti tekið upp steypuklump og slegið X ítrekað í höfuðið með tilgreindum afleiðingum. Í héraði var þáttur Á skilinn frá þætti X á grundvelli 2. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með dómi Landsréttar var Á sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás en ekki var fallist á að verkið hefði verið unnið í neyðarvörn. Við ákvörðun refsingar var litið til 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga og að nokkur dráttur hefði orðið á meðferð málsins fyrir dómi sem Á yrði ekki um kennt. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fimm mánuði sem bundin var skilorði til tveggja ára. Þá var staðfest ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu X þannig að Á var gert að greiða X 400.000 krónur í miskabætur.

Með hinum áfrýjaða dómi var P sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 til og með 2019, vegna tekjuáranna 2016 til og með 2018, með því að vanframtelja skattskyldar tekjur sínar frá N ehf. og þannig koma sér hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar. Fyrir Landsrétti reisti P varnir sínar á því að hinar vanframtöldu tekjur, sem ákæra málsins tók til, hefðu ekki verið tekjur heldur endurgreiðslur N ehf. á fjármunum sem P hefði átt inni hjá félaginu. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert væri að finna í þeim nýju gögnum sem P hefði lagt fyrir Landsrétt eða framburði ákærða og vitnis fyrir Landsrétti sem væri til þess fallið að skjóta stoðum undir málsvörn hans. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Þá var niðurstaða héraðsdóms um refsingu P einnig staðfest.

P var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ólögmætri nauðung og án samþykkis haft önnur kynferðismök en samræði við A á hótelherbergi, með því að hafa sem starfsmaður á hóteli þar sem A dvaldi, farið í heimildarleysi inn í herbergið þar sem A hafði lagst til svefns, kysst hann á háls og geirvörtur og sett getnaðarlim A í munn sinn og haft við hann munnmök. Var P gefið að sök að hafa nýtt sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A, sem væri með þroskahömlun og hafi ekki getað skilið þýðingu verknaðarins, auk þess sem A hafi verið undir áhrifum lyfja og fíkniefna. Var P sakfelldur í héraði samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í þrjú ár. Í dómi Landsréttar var talið sannað að P hefði án samþykkis sett getnaðarlim A í munn sinn og þannig viðhaft önnur kynferðismök en samræði í skilningi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga um nauðgun. Var P því sakfelldur fyrir brot gegn ákvæðinu eins og háttsemi hans var lýst í ákæru, að öðru leyti en því að ekkert var fram komið í málinu um að P hefði viðhaft háttsemi sem félli undir ólögmæta nauðung. Þá var talið að P hefði hlotið að vera ljóst að A glímdi við andlega fötlun og að hann hefði notfært sér þá fötlun A. Var P því einnig sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa notfært sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A en ekki var talið sannað að A hefði ekki getað skilið þýðingu verknaðarins. Við ákvörðun refsingar P var litið til alvarleika háttsemi hans og þess að hann hafi brotið gróflega gegn kynfrelsi A en einnig til þess dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins og P yrði ekki kennt um. Var refsing P ákveðin fangelsi í tvö og hálft ár og honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á tilgreindum munum var hafnað.

B var sakfelldur í héraði í samræmi við játningu fyrir tvö fíkniefnalagabrot og nokkur brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940. B var einnig gefið að sök húsbrot með því að hafa í þrjú skipti farið í heimildarleysi inn í tilgreind fjölbýlishús en hann bar því við að hann hefði leitað í þessi húsnæði vegna kulda, auk þess sem hann hafi verið slasaður og í slæmu ástandi. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði séð að B hafi verið í yfirvofandi hættu sem hafi verið bægt frá með þessari háttsemi. Önnur úrræði hafi staðið B til boða og aðstæður hans hafi ekki réttlætt að hann færi inn í húsnæði annarra einstaklinga til að leita sér skjóls. Var því ekki fallist á það að þessi háttsemi B hafi verið honum refsilaus með vísan til 13. gr. almennra hegningarlaga og var hann sakfelldur fyrir hana. Var B gert að sæta fangelsi í tólf mánuði. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest. Við ákvörðun refsingar B var meðal annars litið til dráttar á meðferð málsins fyrir Landsrétti sem ekki var talið að honum yrði kennt um. Kom því ekki til álita að þyngja refsingu B. Þá var, með hliðsjón af sakaferli B og fjölda þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir, ekki talið unnt að binda refsingu hans skilorði. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Í málinu var P gefin að sök kynferðisleg áreitni með því að hafa strokið utanklæða yfir brjóst A, sem var við störf á veitingahúsi. Fyrir lá að P hefði lagt einhvers konar talnaþraut eða töfrabragð fyrir A í umrætt sinn, sem fólst meðal annars í því að snúa henni í hringi. Framburður A var á þann veg að við framkvæmd þrautarinnar hefði P strokið yfir brjóst hennar og maga með báðum höndum og verið meðvitaður um þá snertingu. P neitaði á hinn bóginn sök, kvaðst ekki muna til þess að hafa snert brjóst A en hefði það gerst hefði það verið óviljandi og enginn kynferðislegur tilgangur búið að baki. Landsréttur taldi framburð A mun trúverðugri en framburð P og að hann fengi nægilegan stuðning í öðrum gögnum til að hann yrði lagður til grundvallar sakfellingu. Taldist því hafið yfir skynsamlegan vafa að P hefði umrætt sinn strokið utanklæða yfir brjóst A og að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða líkt og hann bar við. Þá var því slegið föstu að sú háttsemi sem P viðhafði hefði verið kynferðislegs eðlis og í óþökk A og að honum hafi hlotið að vera það ljóst. Ekki færi því á milli mála að skilyrðum um ásetning væri fullnægt í málinu. Var ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til verulegs dráttar sem hefði orðið á meðferð málsins og P gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu frestað skilorðsbundið í tvö ár.

X var ákærður fyrir stórfelld brot í nánu sambandi gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni A, framin á árunum 2009 til 2020 á nánar tilgreindan hátt og stórfelld brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gagnvart tveimur börnum þeirra framin á árunum 2015 til 2020 á nánar tilgreindan hátt. X var sýknaður af þeirri háttsemi sem honum var gefin að sök fyrir tímabilið 2009 til 5. apríl 2016 en sakfelldur að hluta fyrir háttsemi sem lýst var eftir það. Voru brot hans gagnvart þáverandi sambýliskonu heimfærð til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot hans gagnvart börnunum heimfært til 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum og fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði en fullnustu 15 mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að sæta upptöku á nánar tilgreindum efnum. Loks var X gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur.

Í var gefin að sök nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Gegn eindreginni neitun Í taldi héraðsdómur ekki sannað að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi og var hann því sýknaður. Landsréttur taldi framburð A mun trúverðugri en framburð Í, að hann væri stöðugur og skýr um þau atriði sem máli skiptu og fengi nægilegan stuðning í öðrum gögnum til að hann yrði lagður til grundvallar sakfellingu. Taldi rétturinn því hafið yfir skynsamlegan vafa að Í hefði gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru, að því frátöldu að hann var sýknaður af því að hafa stungið fingri inn í leggöng A. Við ákvörðun refsingar var horft til 1., 2., 4., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningar- laga, auk a-liðar 195. gr. laganna, sem og þess verulega dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins. Refsing Í var ákveðin fangelsi í tvö ár en hluti hennar bundinn almennu skilorði.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi, nauðgun og hættubrot með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð þáverandi sambýliskonu sinnar, í sex nánar tilgreind skipti. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna var X sýknaður af hluta sakargifta en sakfelldur að hluta og sú háttsemi heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 4. mgr. 220. gr. sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir eignaspjöll með því að hafa skemmt hluti í eigu sambýliskonunnar þáverandi. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 60. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 77. gr. laganna var refsing X ákveðin fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár, vegna dráttar sem orðið hafði á rekstri málsins.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A með því að hafa tvívegis beitt hana ólögmætri nauðung og nýtt sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A til að hafa við hana samræði, en A er með þroskahömlun og gat ekki skilið þýðingu verknaðarins. Var háttsemin heimfærð til 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. X var á hinn bóginn sýknaður af einum ákærulið, kynferðisbroti gagnvart A, vegna sönnunar- skorts. Þá hafði ákærði verið sýknaður af einu slíku broti gegn A í héraði og undi ákæruvaldið þeirri niðurstöðu. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X fyrir misneytingu gagnvart A, sbr. 253. gr. sömu laga, var staðfest en X hafði fengið A til að taka reiðufé út úr hraðbanka og afhenda sér. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða vegna tveggja kynferðisbrota gagnvart B var einnig staðfest. Annars vegar var um að ræða blygðunarsemisbrot, sbr. 209. gr. sömu laga, með því að ákærði hafði beitt B blekkingum í gegnum samskiptamiðil um hver hann væri og hvers eðlis samband þeirra væri í þeim tilgangi að eiga í kynferðislegum samskiptum við hana og fá hana til að senda sér kynferðislegar myndir af sér sjálfri. Hins vegar var um að ræða nauðgun með því að beita B ólögmætri nauðung, blekkingum og nýta sér andlega fötlun hennar til þess að fá hana til nánar tilgreindra athafna. Var háttsemin heimfærð til 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Auk þess var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða vegna brots gegn 233. gr. sömu laga með því að hóta B að birta opinberlega kynferðislegar myndir sem hún hafði sent honum í trúnaði. Loks var X með dómi Landsréttar sýknaður af þremur kynferðisbrotum gagnvart brotaþolanum C en þar af hafði ákæruvaldið fallið frá refsikröfu vegna eins við aðalmeðferð málsins í Landsrétti. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að ákvæði 15. og 16. gr. laga nr. 19/1940 þættu ekki standa því í vegi að X yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var til þess vísað að X hafði verið sakfelldur fyrir alvarleg kynferðisbrot gagnvart brotaþolum, sem byggju við fatlanir og væga þroskahömlun. Á hinn bóginn var litið til þess að verulegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins. Að teknu tilliti til 1., 2., 6. og 7. tölulið 1. mgr. 70., 77. og 78. gr. sömu laga var refsing X ákveðin fangelsi í fjögur ár. Þá var X gert að greiða A og B miskabætur.

X og Y var gefið að sök að hafa sem raunverulegir framkvæmdastjórar einkahlutafélagsins Ö staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum á nánar tilgreindum tímabilum á árunum 2012 til 2015, með því að hafa offramtalið innskatt á grundvelli rangra og tilhæfulausra sölureikninga sem gefnir voru út af fjórum tilgreindum fyrirtækjum og þar með ekki staðið skil á virðisaukaskatti samtals að fjárhæð 64.036.383 krónur og að hafa fært eða látið færa ranga og tilhæfulausa sölureikninga í bókhald Ö ehf. á sama tímabili sem leitt hefði til þess að innskattur félagsins hefði verið offramtalinn um fyrrgreinda fjárhæð. Með hinum áfrýjaða dómi voru X og Y sakfelld fyrir framangreinda háttsemi. Fram kom í dómi Landsréttar að lagt yrði til grundvallar að X hefði verið raunverulegur framkvæmdastjóri Ö ehf. á öllu því tímabili sem ákæra tæki til. Aftur á móti taldi Landsréttur að ekki hefði verið sýnt fram á að Y hefði tekið ákvarðanir sem lutu að fjármálum eða skattskilum Ö ehf. og verið raunverulegur framkvæmdastjóri félagsins. Þegar af þeirri ástæðu yrði ekki felld refsiábyrgð á Y vegna framangreindra sakargifta. Um sakargiftir á hendur X vísaði Landsréttur til þess að ákæruvaldið hefði sýnt fram á að um ranga og tilhæfulausa reikninga frá félögunum fjórum hefði verið að ræða. Hefði því ekki mátt færa reikningana sem rekstrargjöld í bókhaldi Ö ehf. og mátti ekki nýta innskatt samkvæmt þeim á móti útskatti félagsins. Vegna þessarar háttsemi hefði virðisaukaskattur verið vanframtalinn um þá fjárhæð sem í ákæru greindi. Þar sem X hefði verið raunverulegur framkvæmdastjóri Ö ehf. á þeim tíma sem ákæra tók til féll það í hans hlut að annast daglegan rekstur félagsins og bar hann ábyrgð á því að skattskilum og bókhaldi félagsins væri hagað í samræmi við það sem lög áskilja, sbr. til hliðsjónar 2. og 3. mgr. 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X. Brot hans voru talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 3. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Töldust brot X stórfelld í skilningi 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 2. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi sæta fangelsi í 15 mánuði staðfest. Þar sem verulegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins þótti rétt að binda refsinguna skilorði. Þá var X gert að greiða 64.072.766 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 360 daga.

R var sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa sem raunverulegur framkvæmdastjóri A ehf. staðið að efnislega röngum skattframtölum fyrir félagið á tilgreindu tímabili með því að færa til gjalda í skattskilum félagsins kostnað á grundvelli tilhæfulausra reikninga frá firmanu B að tiltekinni fjárhæð. Auk þess að hafa staðið að efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sama tímabil með því að offramtelja innskatt á grundvelli hinna tilhæfulausu sölureikninga í nafni B og þar með vanframtelja virðisaukaskatt sem standa bar skil á. Þá var hann sakfelldur fyrir bókhaldsbrot með því að hafa rangfært bókhald félagsins A ehf. með því að færa til gjalda hina tilhæfulausu sölureikninga og með því offramtelja rekstrargjöld og innskatt í bókhaldi félagsins að tiltekinni fjárhæð. Jafnframt var R sakfelldur fyrir samsvarandi háttsemi gagnvart félaginu C. Loks var R sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum og látið undir höfuð leggjast að telja fram tekjur sem runnu til hans sjálfs frá A ehf. og C ehf. og þannig komist undan að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð 16.823.383 krónur. Við ákvörðun refsingar R var það virt honum til refsiþyngingar að brot hans þóttu stórfelld og sýna einbeittan brotavilja, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 10. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt var höfð hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing R ákveðin fangelsi í 16 mánuði. Í ljósi þess mikla dráttar sem orðið hefði á málinu var fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks var honum gert að greiða 97.480.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í eitt ár.

O var sakfelldur með dómi héraðsdóms 19. maí 2017 fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa, í félagi við aðra, fjármagnað, skipulagt og staðið að tilraun til innflutnings á samtals 3735 g af amfetamíni til landsins. Þá var hann sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa í eitt skipti haft í vörslum sínum 130,04 g af maríhúana og 14 kannabisplöntur og hafa um skeið ræktað greindar plöntur og með því að hafa í annað skipti haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 18,74 g af amfetamíni, 59,60 g af ecstasy, 86,94 g af kókaíni, 871, 99 g af maríhúana, 388,64 g af kannabislaufum, 181,57 g af kannabisstönglum og 3 kannabisplöntur auk þess að hafa um skeið ræktað greindar plöntur. Með dómi Landsréttar 16. nóvember 2018 var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu O og hann dæmdur til að sæta fangelsi í tvö og hálft ár. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni O um endurupptöku fyrrgreinds landsréttarmáls. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu O. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt því og kröfugerð ákæruvalds og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing O ákveðin fangelsi í tvö ár en vegna mikils dráttar á meðferð málsins og breyttum högum ákærða var fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

M var sakfelldur fyrir nauðgun með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft samræði og önnur kynferðismök við A án hennar samþykkis, en M settist ofan á bringu A, hélt henni fastri og þvingaði getnaðarlim sínum upp í munn hennar og eftir að A náði að standa upp, ýtti M henni niður á rúm, girti niður um hana, stakk fingrum í leggöng hennar og hafði við hana samræði. Við ákvörðun refsingar var tekið tillit til tafa á rannsókn og ákvörðun um saksókn. Einnig var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing M þótti hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var M gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.800.000 krónur.

G var ákærður fyrir nauðgun og líkamsárás, sbr. 1. mgr. 194. gr. og 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að C með því að elta hann og ýta á bak hans svo hann féll fram fyrir sig á andlitið, halda honum síðan niðri og setja fingur í endaþarm hans. Fyrir Landsrétti krafðist G frávísunar málsins á þeim grunni að ekki hefðu verið uppfyllt skilyrði 3. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008 fyrir þeirri ákvörðun ríkissaksóknara að taka rannsókn málsins upp á ný. Landsréttur féllst ekki á þann málatilbúnað G og hafnaði frávísunarkröfunni. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að fram væri komin nægileg sönnun þess að G hefði haldið C niðri og sett fingur í endaþarm hans. Héraðsdómur hafði komist að þeirri niðurstöðu að sú háttsemi G hefði verið þáttur í mjög niðurlægjandi og meiðandi líkamsárás gagnvart C og heimfærði háttsemi G til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar var því aftur á móti slegið föstu að umrædd háttsemi G félli undir hugtakið önnur kynferðismök og með henni hefði G gerst sekur um nauðgun og þannig brotið gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Undanfarandi háttsemi G var talin þáttur í kynferðisbroti hans og var 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga því talin tæma sök gagnvart 217. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar var höfð hliðsjón af 78. gr., sbr. 60 gr. almennra hegningarlaga og 1.,2., 6. og 7. tölulið 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Refsing G var ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Í ljósi þess dráttar sem varð á rannsókn málsins var fullnusta refsingarinnar bundin skilorði til tveggja ára. Jafnframt var G gert að greiða C 1.500.000 krónur í miskabætur.

R var sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldslögum í rekstri félaganna B og C ehf. sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri þeirra og um tíma daglegur stjórnandi C ehf. Við ákvörðun refsingar R var höfð hliðsjón af 60., 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þess sem litið var til þess að meðferð málsins hefði dregist úr hófi. Á hinn bóginn ætti R sér engar málsbætur. Til þyngingar refsingar var litið til þess að brot hans hefðu varðað háar fjárhæðir, verið umfangsmikil og skipulögð. Var refsing R ákveðin fangelsi í 24 mánuði en fullnustu 21 af mánuðum hennar bundin skilorði. Þá var honum gert að greiða 133.600.000 krónur í sekt til ríkissjóðs að viðlagðri vararefsingu.

G var ákærður fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 4.685,68 grömm af amfetamíni og önnur nánar tilgreind fíkniefni. Þá var G gefið að sök brot gegn vopnalögum nr. 16/1998 með því að hafa haft í vörslum sínum nánar tilgreinda muni. Fyrir héraðsdómi játaði G sök samkvæmt ákæru og samþykkti upptökukröfur. Var hann dæmdur til að sæta fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var honum gert að sæta upptöku á fíkniefnum og þeim munum sem vopnalagabrot hans lutu að. Fyrir Landsrétti kom einungis til endurskoðunar ákvæði héraðsdóms um ákvörðun refsingar. Í dómi réttarins var rakið að samkvæmt gögnum málsins hafi amfetamínið sem saksókn tók til rýrnað við þurrkun. G hafi ekki verið eigandi amfetamínsins og átt takmarkaða aðkomu að sölu og dreifingu þess. Tæpir 17 mánuðir hafi liðið frá handtöku G þar til ákæra var gefin út og yrði honum á engan hátt kennt um þann drátt, sem teldist óhóflegur í ljósi játningar hans og umfangs málsins. Þá bentu gögn málsins til þess að G hafi leitast við að koma lífi sínu á réttan kjöl eftir að hann framdi brot sín og var það virt honum til refsilækkunar. Að virtum þeim refsimildunarsjónarmiðum sem að framan greinir en að öðru leyti með vísan til refsiforsendna héraðsdóms var refsing G ákveðin fangelsi í tvö ár.

FÞG var sakfelldur í héraði fyrir nauðgun með því að hafa, með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft samræði og önnur kynferðismök við brotaþola án hennar samþykkis, hrint henni á rúm og haldið henni fastri, haldið fyrir vit hennar svo hún ætti erfitt með andardrátt og slegið hana, bitið og klipið mörgum sinnum um allan líkamann. Þar að auki með því að hafa stungið nokkrum fingrum inn í leggöng hennar, allt með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi hlotið eymsli yfir kinnum og út að eyrum og yfir hnakka í hnakkafestum, marbletti á neðri vör, á hálsi, brjóstum, baki, mjöðmum og báðum handleggjum og fótleggjum, roðarák með punktablæðingu og rispu á hálsi, baki og á mjöðmum. Með hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að FÞG hefði gerst sekur um að hafa rifið mörgum sinnum í hár brotaþola og troðið hönd sinni mörgum sinnum upp í munn hennar. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að framburður FÞG hefði verið stöðugur og nákvæmur, samræmdist hann ekki í öllum atriðum öðrum upplýsingum sem lágu fyrir í málinu. Var framburður hans því ekki metinn trúverðugur. Framburður brotaþola var á hinn bóginn talinn staðfastur og mjög trúverðugur og fékk stuðning í þeim læknisfræðilegu upplýsingum sem lágu fyrir í málinu og framburði annarra vitna. Þá var ekki fallist á með FÞG að hann hefði haft réttmæta ástæðu til að ætla að brotaþoli væri samþykk þeim ofbeldisfullu kynferðismökum sem ákært var fyrir. Þvert á móti var lagt til grundvallar að hann hefði ekki skeytt um raunverulegan vilja brotaþola til að stunda með honum kynferðismök þar sem beitt væri þeirri hörku og því mikla ofbeldi sem hann viðhafði gagnvart henni. Með vísan til þess var talið sannað að FÞG hefði af ásetningi haft kynferðismök við brotaþola án hennar samþykkis, þar með talið að hafa mörgum sinnum rifið í hár brotaþola og hafa troðið hönd mörgum sinnum upp í munn hennar. Aftur á móti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að bólgublæðingar og létta blæðingu í leghálsi væri ekki að rekja til háttsemi FÞG. Var FÞG sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing FÞG ákveðin fangelsi í þrjú ár. Þá var FÞG gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 2.000.000 krónur.

X var sóttur til saka fyrir kynferðisbrot gegn A með því að hafa í tvö skipti haft við hann kynferðismök en X hefði nýtt sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A, sem væri með þroskahömlun, og hefði ekki getað skilið þýðingu verknaðarins. Var ætluðum brotum X lýst í tveimur töluliðum ákæru, annars vegar ætluðu broti í vinnubifreið sem X hafði til umráða þar sem X var gefið að sök að hafa haft endaþarmsmök við A. Hins vegar hefði hann á heimili X haft endaþarmsmök við A „og haldið áfram að hafa við hann mök þó [A] hefði beðið hann að hætta“. Ætluð háttsemi X var talin varða við 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákærulið 1 og sýknaður af ætluðu broti gegn 1. mgr. 194. gr. laganna samkvæmt ákærulið 2 en sakfelldur samkvæmt 2. mgr. 194. gr. sömu laga. Undi ákæruvaldið niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu af sakargiftum samkvæmt ákærulið 1 en krafðist þess fyrir Landsrétti að X yrði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákærulið 2 og háttsemin heimfærð til 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar kom fram að ákæruvaldið hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að sýna fram á ásetning X til nauðgunar samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga í greint skipti og þar með saknæmi verknaðar hans. Var því ekki fallist á með ákæruvaldinu að X hefði umrætt sinn gerst sekur um brot gegn þeirri málsgrein ákvæðisins. Var því staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að sýkna X af ætluðu broti samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms að X hefði með háttsemi sinni, sem lýst væri í ákærulið 2, brotið gegn 2. mgr. 194. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi þess óhóflega dráttar á málinu, sem ekki hefðu fengist viðhlítandi skýringar á var refsing X skilorðsbundin að öllu leyti. Þá var X gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.800.000 krónur.