Ekki var fallist á endurgreiðslukröfu stefnanda á hendur stefnda þar sem talið var sýnt fram á að stefnandi hefði með skilyrtu veðleyfi gengist undir samkomulag við stefnda um að standa meðal annars full skil á vöxtum og innheimtukostnaði vegna skuldar samkvæmt tryggingabréfi þótt innheimta hafi þó ekki áður verið hafin gagnvart stefnanda sem ábyrgðarmanni í skilningi laga nr. 32/2009. En auk þessa var talið að stefnda hafi verið heimilt samkvæmt fyrrgreindu samkomulagi að ráðstafa umræddri fjárhæð upp í téða veðskuld þar sem hún var í innheimtu.
Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.
Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.
Viðurkennt var með dómi að fallin væru niður leiguréttindi stefnda Syðra Langholts ehf. vegna lóðarinnar Lyngbarð 2, Þorlákstún, Hafnarfirði, samkvæmt lóðarleigusamningi við stefnanda Hafnarfjarðarkaupstað. Jafnframt var stefnda Syðra Langholti og sakaukastefndu Garðyrkju ehf. gert að víkja af lóðinni og Syðra Langholti gert að þola að lóðarleigusamningnum verði aflýst úr fasteignabók Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu. Þá var stefndu Syðra Langholti og Brandon Charles Rose gert skylt að þola að skuldabréfum á 1. og 2. veðrétti fasteignarinnar Lyngbarð 2, Þorlákstúni, samtals að fjárhæð 1.800.000.000 krónur, útgefnum af stefnda Syðra Langholti til handhafa, verði aflýst úr fasteignabók. Loks var stefnda Syðra Langholti gert skylt að afsala til stefnanda veðbandalausu því húsi sem stendur á lóðinni Lyngbarð 2, Þorlákstún gegn 20.616.000 króna greiðslu frá stefnanda.
Fallist var á kröfu stefnanda um heimild hans til að gera fjárnám inn í veðrétt hans í fasteign stefnda samkvæmt tryggingarbréfi fyrir tiltekinni skuld þriðja aðila. Ekki var þó fallist á óbreytta dráttarvaxtakröfu stefnanda gagnvart veðþola.
Fallist var á greiðslukröfu stefnanda gagnvart stefndu samkvæmt lánssamningi málsaðila eftir endurútreikning. Enn fremur var fallist á kröfu stefnanda um að honum væri heimilt að gera fjárnám inn í veðrétt samkvæmt þar tilgreindu tryggingabréfi í tilgreindri fasteign, en stefndu voru sýknuð af viðlíka kröfu stefnanda varðandi annað tryggingabréf þar sem að sýnt þótti fram á í málinu að stefndu hafi verið lofað áður en til lántökunnar kom að því veðbréfi yrði aflýst.
Fjárnámsgerð sýslumanns staðfest
Hafnað var kröfu G um að viðurkennt yrði að veðréttur hefði ekki stofnast í eignarhluta hennar í tveimur fasteignum þegar hún undirritaði veðskuldabréf ásamt maka sínum. Einnig var hafnað kröfu G um að veðrétturinn yrði felldur niður samkvæmt ógildingarreglum samningalaga.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E ehf. um að tvö nánar tilgreind veðskuldabréf yrðu tekin með beinni aðfarargerð úr vörslu M ehf. Í málinu var deilt um túlkun samkomulags milli E ehf. og fyrirsvarsmanns M ehf. þar sem umrædd veðskuldabréf höfðu verið lögð fram til tryggingar fyrir greiðslu víxilskuldar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að orðalag samkomulagsins yrði ekki skilið með öðrum hætti en að veðskuldabréfin hefðu verið afhent sem trygging fyrir greiðslu víxilskuldarinnar en ekki fyrirsvarsmanni M ehf. eða M ehf. til eignar. Þá þótti ekki annað ráðið af orðalagi þess en að veðskuldabréfin hefðu eingöngu verið sett til tryggingar fyrir greiðslu víxilskuldarinnar, en ekki til tryggingar á greiðslu dagsekta sem kveðið var á um í samkomulaginu. Þar sem víxilskuldin hefði verið að fullu greidd af hálfu E ehf. var lagt til grundvallar að tryggingarréttindin væru fallin niður og M ehf. bæri þar með skylda til að afhenda E ehf. veðskuldabréfin aftur. Var því tekin til greina krafa E ehf. um að því væri heimilt með beinni aðfarargerð að fá umrædd veðskuldabréf tekin úr vörslu M ehf.
Lífeyrissjóðurinn S höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem sjóðurinn taldi sig hafa orðið fyrir við að hafa ekki verið tilkynnt um framhald uppboðs á íbúð sem hann átti veðrétt í á grundvelli skuldabréfs. Skuldabréfið hafði upphaflega verið í eigu annars aðila sem tilgreindur var sem eigandi á þinglýsingarvottorði íbúðarinnar. Óumdeilt var að sýslumaður hafði hvorki tilkynnt S um framhald uppboðsins né hafði sjóðnum verið að öðrum sökum kunnugt um það eða nauðungarsöluna. Í héraði var fallist á að S ætti rétt á skaðabótum úr hendi Í en hann látinn bera helming tjóns síns sjálfur. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur ákvæði laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu um skyldu sýslumanns til að tilkynna gerðarþola og öðrum um fyrirtöku á beiðni um nauðungarsölu og meðferð hennar. Taldi rétturinn að af þeim ákvæðum yrði ráðið að veðhafar yrðu í meginatriðum að gæta sjálfir að því á grundvelli auglýsinga hvort nauðungarsala stæði yfir á eign sem þeir ættu veðréttindi í. Þá yrði skylda sýslumanns til að tilkynna veðhöfum um framhald uppboðs að byggja á skjölum sem þinglýst hefði verið á viðkomandi eign og eftir atvikum öðrum opinberum skráningum. Taldi rétturinn að sýslumaður hefði ekki getað náð til eiganda veðréttinda samkvæmt umræddu skuldabréfi með því að líta til efnis þess eða annarra opinberra skráninga. Yrði honum því ekki metið til gáleysis að hafa ekki aðhafst frekar en raun varð á við leit að eigendum veðréttinda í eigninni. Var Í því sýknað af kröfu S.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ó um að ógilt yrði ákvörðun sýslumannsins á Suðurnesjum um að synja beiðni hans, um að afmáð yrðu veðréttindi af tiltekinni fasteign fyrir uppreiknuðum eftirstöðvum veðskulda sem næmu hærri fjárhæð en svaraði til söluverðs fasteignarinnar á almennum markaði.
L hf. höfðaði mál á hendur B og krafðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í eignarhluta B í fasteign á grundvelli nánar tilgreinds tryggingarbréfs. Málinu var vísað frá héraðsdómi þar sem í dómkröfu L hf. var ekki með skýrum hætti tilgreint fyrir hvaða fjárkröfu hann krefðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Gyða Þórdís Þórarinsdóttir, Jóhannes Valgeir Reynisson, Kristinn G. Þórarinsson og Guðrún Hjaltalín Jóhannsdóttir (
Kristján Stefánsson hrl)
gegn
Landsbankanum hf (
Ásgeir Jónsson hrl)
L hf. höfðaði mál á hendur G o.fl. og krafðist þess að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í eignarhlutum þeirra í nánar tilgreindum fasteignum á grundvelli tveggja tryggingarbréfa. Málinu var vísað frá héraðsdómi þar sem í dómkröfu L hf. var ekki tilgreint fyrir hvaða fjárkröfu hann krefðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
L hf. höfðaði mál á hendur H ehf. og krafðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í eignarhluta H ehf. í fasteign á grundvelli nánar tilgreinds tryggingarbréfs. Málinu var vísað frá héraðsdómi þar sem í dómkröfu L hf. var ekki með skýrum hætti tilgreint fyrir hvaða fjárkröfu hann krefðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Fjármálafyrirtæki var sýknað af kröfu um að ógilda veðrétt í fasteign stefnenda til tryggingar á greiðslu á skuld samkvæmt veðskuldabréfi.
Veðsetning, sem sóknaraðili hafði samþykkt í íbúð sinni, var felld úr gildi þar sem niðurstaða greiðslumats var talin röng.
Lífeyrissjóður var sýknaður af kröfu um að ógilda veðrétt í fasteign stefnanda til tryggingar á greiðslu á skuld sonar stefnanda samkvæmt veðskuldabréfi.
Stefndi var sýknaður af endurgreiðslukröfu stefnanda.
Fallist var á að veðréttur stefnda í fasteign tæki ekki til eignarhluta stefnanda samkvæmt fimm tryggingarbréfum þar sem hún hafði ekki samþykkt veðsetninguna sem veðsali, einungis sem maki útgefanda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu veðsetningar á fasteign hans.
Fallist var á kröfur stefnanda um að stefnda Ístraktor ehf. yrði gert að greiða skuldar sem átti rætur að rekja til lánssamnings á milli aðila. Þá var fallist á kröfu stefnanda um að honum yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sem stefnandi átti í eignarhlut meðstefnda á grundvelli tveggja tryggingarbréfa.
Ágreiningur um uppgjör fjármögnunarleigusamninga og veðréttindi.
Ágreiningur um uppgjör fjármögnunarleigusamninga og veðréttindi.
Ágreiningur um uppgjör kaupleigusamnings og veðréttindi.
Ágreiningur um uppgjör fjármögnunarleigusamninga og veðréttindi.
Ógiltur var veðréttur lánastofnunar í eignarhluta stefnanda í fasteign, en sefnandi var eigandi fasteignarinnar í óskiptri sameign með maka sínum, sem var lántaki.
Ógiltur var veðréttur lánastofnunar í eignarhluta stefnanda í fasteign, en stefnandi var eigandi fasteignarinnar í óskiptri sameign með maka sínum, sem var lántaki.
Ógiltur var veðréttur lánastofnunar í eignarhluta stefnanda í fasteign, en stefnandi var eigandi fasteignarinnar í óskiptri sameign með maka sínum, sem var lántaki.
Ógiltur var veðréttur lánastofnunar í eignarhuta stefnanda í fasteign, en stefnandi var eigandi fasteignarinnar í óskiptri sameign með maka sínum, sem var lántaki.
Stefndi, Eignasafn Íslands ehf., sýknaður af kröfu fjármálafyrirtækis um riftun ráðstöfunar á grundvelli XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Fallist á kröfu stefnanda um að honum verði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt í eignarhlut stefnda. Ágreiningur var m.a. um hvort krafa stefnanda væri fyrnd.
Fallist á kröfu stefnanda um að stefndu yrði gert að þola fjárnám í fasteignum þeirra.
Leyst var úr ágreiningi um það hvort stefnandi ætti fullnusturétt í fasteign í eigu stefnda á grundvelli tryggingarbréfa fyrir efndum á fjórum lánssamningum. Hluta af kröfu stefnanda var vísað sjálfkrafa frá dómi en að öðru leyti var á hana fallist.
Fjármögnunar- og kaupleigusamningar. Uppgjör. Tryggingarbréf.
Ábyrgðarmaður sýknaður af fjárkröfu vegna fyrningar.
Staðfestur var veðréttur aðalstefnanda í eign aðalstefndu samkvæmt tryggingarbréfi sam gefið var út til tryggingar öllum skuldum þriðja aðila við aðalstefnanda. Ekki var fallist á varnir aðalstefndu sem lutu aðallega að því að kröfu aðalstefnanda væru fyrndar.
Skuldamál. Greiðslumat. Fjárnám í veðrétti. Ógilding samnings. Veðleyfi.
Gjaldþrotaskipti, veðréttur, réttindaröð.
I og R kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að hnekkt yrði ákvörðun sýslumanns um að synja kröfu um að afmáð yrðu veðréttindi í fasteign fyrir uppreiknuðum eftirstöðvum veðskulda sem næmu hærri fjárhæð en svaraði til metins söluverðs fasteignarinnar á almennum markaði. I og R höfðu fengið greiðsluaðlögun á grundvelli laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði. Í þeirri ákvörðun kom meðal annars fram að umsjónarmaðurinn taldi það ekki hindra að greiðsluaðlögun kæmist á að I og R ættu eignina með nafngreindum manni sem hefði ekki samhliða gengið til greiðsluaðlögunar, sbr. 1. mgr. 2. gr. fyrrnefndra laga. Við meðferð beiðni I og R, um að afmáð yrði fyrrnefnd veðréttindi, hjá sýslumanni mótmælti A beiðninni þar sem að ekki hefði í öndverðu verið fullnægt því skilyrði að allir eigendur fasteignarinnar gengju í sameiningu til greiðsluaðlögunar. Tók Hæstiréttur fram að mótmæli A væru of seint fram komin og var því fyrrnefnd ákvörðun sýslumannsins sem reist var á þeim mótmælum felld úr gildi.
Staðfestur veðréttur í fasteign stefnda og að honum sé skylt að þola að fjárnám verði gert í eigninni.
Ekki fallist á að veðkrafa væri fallin niður fyrir fyrningu
Hilda ehf gegn
Hreiðari Má Sigurðssyni, Ingólfi Helgasyni, Sigurði Einarssyni, Steingrími P. Kárasyni, Magnúsi Guðmundssyni, Hvítsstöðum ehf og Langárfossi ehf
Stefndu dæmdir til að greiða skuld samkvæmt lánssamningi aðila og staðfestur veðréttur í fasteigninni Langárfossi, Borgarbyggð, fyrir þeirri skuld.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í hf. um að bú G yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í hf. reisti kröfu sína um gjaldþrotaskipti á því að hann ætti fjárkröfu á hendur G á grundvelli skuldabréfs sem hafi verið tryggt með veði í fasteign G, sem seld hefði verið við uppboð, án þess að hafa fengið greitt upp í fjárkröfuna. Talið var að Í hf. hefði sýnt fram á að skilyrðum 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu væri fullnægt og því hefði hið árangurslausa fjárnám, sem Í hf. hafði óskað eftir hjá G, fullt sönnunargildi um ógjaldfærni G. Á hinn bóginn var fallist á andmæli G að fyrirmæli 1. töluliðar 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. stæði kröfu Í hf. í vegi, enda væri fjárkrafa hans nægilega tryggð með veði í annarri fasteign G. Fyrir Hæstarétti vísaði Í hf. til þess að fasteignin hefði eftir að málið var tekið til úrskurðar í héraði verið seld nauðungarsölu þar sem Í hf. hefði lýst fjárkröfu í skjóli tryggingarbréfs sem væri með öllu óviðkomandi þeirri kröfu sem mál þetta snérist um. Taldi Hæstiréttur að um nýja málsástæðu væri að ræða sem fullnægði ekki skilyrðum 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.
Skuldamál.
Launamál
R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að afmá af fasteign R veðkröfur Í umfram tiltekið markaðsverðmæti fasteignarinnar. R hafði fengið samþykkta umsókn um greiðsluaðlögun á grundvelli laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að það væri ófrávíkjanlegt skilyrði fyrir niðurfellingu veðréttinda samkvæmt 12. gr. laga nr. 50/2009 að skuldari búi á viðkomandi fasteign og hafi þar skráð lögheimili. Þar sem skilyrðinu hefði ekki verið fullnægt í málinu væri fallist á með Í að ógilda bæri ákvörðun sýslumannsins um afmáningu veðréttinda Í af fasteign R.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna við slit L hf. stöðu kröfu D, seðlabanka Hollands, í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og heimild til að skuldajafna kröfunni gegn innstæðu á reikningi L hf. hjá D. Krafan var reist á innstæðu L hf. á svokölluðum HAM-innlánsreikningi sem stofnaður var í tilefni af því að útibúi L hf. í Hollandi var komið á fót. Vorið 2008 gerðu aðilar með sér samkomulag þar sem meðal annars var kveðið á um að skyldi L hf. verða ófær um að greiða innstæður yfirtæki D rétt innstæðueigenda að því marki sem hann hefði greitt kröfur þeirra eftir þeim reglum sem um það giltu. Hóf L hf. í kjölfarið að taka við innlánum á svonefnda Icesave reikninga í Hollandi. Í október 2008 tilkynnti L hf. að bankanum væri ókleift að fullnægja skuldbindingum sínum gagnvart innstæðueigendum vegna þrenginga á lánsfjármörkuðum. Í kjölfarið stóð D þeim sem voru með Icesave reikninga í útibúi L hf. í Hollandi skil á innstæðunum. Samhliða því fékk D framsal frá hverjum þeirra fyrir kröfum á hendur L hf. Þá millifærði D einnig innstæðu á HAM-innlánsreikningi L hf. yfir á svonefndan DIA-reikning. D lýsti síðan kröfu við slit L hf. og hélt því fram að samkvæmt þeim skilmálum sem giltu um HAM-reikning L hf. hefði stofnast veð í innstæðu L hf. vegna krafna D á hendur L hf. Í dómi Hæstaréttar var ekki fallist á að hafna bæri kröfu D á þeim grundvelli að kröfulýsing hefði verið ófullnægjandi eða að ósamræmi gætti milli hennar og kröfugerðar D í málinu. Þá skipti ekki máli þótt fjárhæð innstæðunnar hefði ekki verið nákvæmlega tilgreind í kröfulýsingunni en þar hafði beinlínis komið fram að byggt væri á því að veðrétturinn tæki til innstæðunnar allrar. Ekki var ágreiningur milli aðila um að leysa bæri eftir hollenskum lögum úr ágreiningi um hvort D ætti veð til tryggingar kröfu sinni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að engar einhlítar ályktanir yrðu dregnar af þeim álitsgerðum sem lagðar höfðu verið fram um það hvort stofnast hefði veðréttur í innstæðunni samkvæmt hollenskum lögum. Hefði D því ekki sannað hvert væri efni þeirra hollensku lagareglna sem á reyndi við mat á þessu atriði. Var því hafnað að fjárkröfu D við slit L hf. yrði skipað í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 að því marki sem henni yrði fullnægt með innstæðunni. Þá var talið að D brysti heimild til að skuldajafna kröfu sinni á hendur L hf. við kröfu hans vegna innstæðunnar hjá D. Vísað var til þess að við slit L hf. færi eftir íslenskum lögum og því yrði skuldajöfnuði gagnvart honum ekki lýst yfir við slitin nema fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 100. gr. laga nr. 21/1991, enda varð ekki talið að vikið hefði verið frá þeim reglum með 1. mgr. 104. gr., sbr. j. lið 12. mgr. 99. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þar sem krafa D hafði ekki stofnast fyrr en löngu eftir það tímamark sem áskilið var samkvæmt 100. gr. laga nr. 21/1991 var skilyrðum skuldajafnaðar ekki fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í um að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að afmá af fasteign A veðkröfur Í umfram fasteignamat. Í úrskurði héraðsdóms var meðal annars vísað til þess að Í hefði samþykkt fyrir sitt leyti samning um greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna A og þar með orðið bundinn af honum og gæti hann ekki leitast við að fá samningnum hnekkt nema eftir fyrirmælum laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, en það hefði Í ekki gert.
Viðurkenning á veðrétti. Eignaráðstöfun.
Deilt um hvort veðréttindi skuli afmáð af fasteign.