Aðilar sömdu um að stefnandi fengi gegn endurgjaldi að halda hryssu í eigu stefndu undir stóðhest og að stefnandi skyldi eignast folaldið sem við það kynni að verða til. Hryssan varð fylfull og stefnandi greiddi stefndu umsamið endurgjald. Næsta vor kastaði hryssan folaldi sem gekk síðan undir henni um sumarið og fram á haustið. Um haustið var folaldið með móður sinni í beitarhólfi á vegum stefndu, slasaðist þar illa og dýralæknir tók ákvörðun um að aflífa það. Deilt var um hvort stefndu bæri að bæta stefnanda tjón sem stefnandi varð fyrir vegna þessa með greiðslu skaðabóta, auk miskabóta. Meirihluti dómenda komst að niðurstöðu um að sýkna stefndu. Sú niðurstaða byggðist á því að samningur aðila hefði lotið að leigu á hryssunni í framangreindum tilgangi en ekki kaupum á folaldinu. Því ættu ekki við reglur laga nr. 48/2003 um neytendakaup eða laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um galla á söluhlut, greiðsludrátt eða áhættuskipti við afhendingu söluhlutar. Þá var talið að ekkert væri fram komið um að aðbúnaði hefði verið áfátt í beitarhólfinu þar sem folaldið slasaðist. Einnig var hafnað kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta úr hendi stefndu. Einn dómenda var ósammála niðurstöðu meirihluta dómsins og taldi að fallast bæri á kröfu stefnanda um greiðslu stefndu á bótum sem næmu ætluðu verðmæti folaldsins samkvæmt niðurstöðu dómkvadds matsmanns þar að lútandi. Í séráliti dómarans kemur fram sú afstaða að líta beri á samning aðila sem pöntunarkaup en ekki leigusamning. Áhætta af folaldinu, sem ekki hefði verið afhent stefnanda þegar það var aflífað, hefði hvílt á stefndu, sbr. 13. og 14. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Stefnandi ætti því rétt til skaðabóta úr hendi stefndu samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 24. gr., sbr. d-lið 1. mgr. 19. gr., og 52. gr. sömu laga.
Stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um kaup á hjólagröfu. Eftir kaupin kom í ljós að raðnúmer gröfunnar var ekki til hjá framleiðanda hennar og krafðist stefnandi riftunar á kaupunum og til vara skaðbóta eða afsláttar. Riftunarkröfu var hafnað með vísan til þess að stefnandi hélt áfram að nota gröfuna þrátt fyrir að hafa lýst yfir riftun. Hins vegar var ekki falllist á að réttur stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Talið var að stefndi hefði vitað af því að eitthvað væri athugavert við raðnúmer vélarinnar, en ekki upplýst um það við kaupin. Þá var talið að sú staðreynd að umrætt raðnúmer hefði aldrei verið framleitt hefði áhrif á kaup- og endursöluverð vélarinnar. Það var hins vegar ekki fallist á að grafan væri verðlaus. Voru stefnanda dæmdar 4.000.000 skaðabætur að álitum sem báru dráttarvexti frá dómsuppsögu.
Ágreiningur reis vegna viðskipta með hluti í óskráðu félagi sem starfaði við hugbúnaðargerð og hönnun lækningartækja. Í kjölfar sölu á rúmlega 6% hlut stefnanda í félaginu til stefnda var ráðandi hlutur seldur til bandarísks fjáfestis þremur mánuðum síðar. Talið var að stefnandi hefði mátt gera sér grein fyrir að til stóð að fá bandaríska fjárfesta að félaginu og að slík sala gæti gengið eftir á næstu mánuðum og hann hafi tekið tillit til þess við verðlagningu bréfanna, en stefnandi verð með próf í verðbréfamiðlun og naut ráðgjafar við kaupin. Þá var ekki talið að viðræður við bandaríska fjárfestinn sem var stærsti viðskiptavinur félagsins hefðu verið komnar á það stig við sölu stefnanda á hlutnum að raunhæft hafi verið að draga einhverja ályktun um möguleg áhrif þeirra á söluna. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Fallist var á kröfu stefnenda um að stefnda greiddi þeim 10.000.000 kr. vegna kaupa á rekstri, tækjum og vörumerki. Ekki var talið að stefnda hefði sýnt fram á hið selda hefði verið haldið slíkum göllum að henni hafi verið heimilt að halda eftir greiðslu eða rifta kaupunum.
Stefndu erfingjar sýknuð af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts þar sem ekki þótti vera sýnt fram á að þau hefðu verið viðsemjendur stefnanda við kaup á útfararþjónustu auk þess sem að tilvísuð lagaákvæði af hálfu stefnanda varðandi dánarbú o.fl. þóttu heldur ekki geta falið í sér ábyrgð stefndu á slíkri kröfu.
Fallist var á aðalkröfu aðalstefnanda um viðurkenningu þess að gagnstefnanda væri skylt að afhenda henni hægindastól af tiltekinni gerð. Jafnframt var aðalstefnandi sýknuð af kröfum í gagnsök, en þar krafðist gagnstefnandi viðurkenningar þess að honum væri óskylt að afhenda aðalstefnanda slíkan stól og jafnfram viðurkenningar þess að aðalstefnanda væri skylt að þola endurgreiðslu með þeim hætti að fá afhentar til baka þær inneignarnótur, gjafabréf og peningagreiðslu sem hún hafði innt af hendi í verslun hans. Fyrir lá að starfsmenn stefndu höfðu engan fyrirvara gert við greiðslumátann í versluninni, heldur tekið við greiðslunni og gefið út sölureikning, en um pöntunarkaup var að ræða. Var samningur um kaupin talinn hafa komist á við þetta. Auk þess sem hafnað var málsástæðum stefnda um að kaupsamningur hefði ekki komist á var því hafnað að kaupsamningurinn væri ógildanlegur á grundvelli 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Aðalstefnanda var loks dæmdur málskostnaður úr hendi gagnstefnanda.
Í málinu krafðist E ehf. viðurkenningar á bótaskyldu K hf. vegna ófullnægjandi vinnubragða A hf. í tengslum við fjárfestingu sína í Ö ehf. A hf. rann saman við V hf. og K hf. yfirtók síðan réttindi og skyldur V hf. við sameiningu þeirra 2017. Taldi E ehf. sig hafa orðið fyrir tjóni þar sem í ráðgjöf A hf. hefðu tvö atriði ekki komið til skoðunar við áreiðanleikakönnun á Ö ehf. Annars vegar að annmarkar hefðu verið á reikningsskilum og skattskilum félagsins sökum þess að ranglega hefði verið farið þar með gjaldfærðan fjármagnskostnað félagsins sem leitt hefði á árinu 2013 til verulegrar hækkunar á álögðum opinberum gjöldum þess á tilteknu árabili. Hins vegar hefði ekki verið litið til fjármögnunarleigusamninga milli Ö ehf. og L hf. þar sem greiðslur í íslenskum krónum hefði verið tengdar við gengi erlendra gjaldmiðla. Taldi E ehf. að með því að hafa tekið að sér að gera áreiðanleikakönnun og hafa milligöngu um við kaupin hefði A hf. borið að kanna alla þá þætti sem áhrif hefðu getað haft á virði félagsins. Hafnaði K hf. bótaskyldu meðal annars með vísan til þess að milli A hf. og E ehf. hefði ekki stofnast samningssamband þar sem A hf. hefði eingöngu komið fram fyrir hönd fagfjárfestasjóðsins A slf. og þó að samningssamband hefði komist á hefðu starfsmenn A hf. við kaupin ekki sýnt af sér bótaskylt gáleysi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með því að A hf. hefði aðstoðað A slf. við leit að meðfjárfestum, svo og vinnslu og undirbúnings kynningarefnis fyrir slíka fjárfesta og samningsgerð milli þeirra og A slf., svo og margvísleg önnur samskipti við fyrirsvarsmann E ehf. hefði A hf. selt E ehf. þjónustu en að baki henni hefði eðli máls samkvæmt búið samningur þótt hann hefði ekki verið skjalfestur. Þá var vísað til þess að hvorki væri fundin í lögum né skráðum réttarreglum afmörkum á því hvað ætlast væri til að áreiðanleikakönnun á félagi í atvinnurekstri hefði að geyma. Væri því ekki við annað að styðjast en gögn um þau fyrirheit sem A hf. kynni að hafa gefið. Var við það miðað að fyrirsvarmaður E ehf. hefði við undirritun fjárfestingarloforðs haft undir höndum viðauka sem hafði að geyma talningu á atriðum sem áreiðanleikakönnun á félaginu var ætlað að taka til en sú talning hefði verið nokkuð nákvæm og ekki gefið tilefni til ályktana um að kanna hefði átt fyrrnefnd atriði. Var K hf. því sýknað af kröfu E ehf.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda andvirði bifreiðar að frádregnum innborgunum.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda vangoldin laun vegna yfirvinnu sem ekki hafði verið samið um sérstaklega.
Stefndi var talinn hafa keypt bifreiða af stefnanda. Stefndi hafði aftur á móti ekki komið greiðslu fyrir hana til stefnanda og var því gert að greiða honum umkrafða fjárhæð, enda ekkert komið fram um að hún gæti ekki talist sanngjarnt verð fyrir umrædda bifreið.
Afnotasamningur um hugbúnað
Ágreiningur aðila laut að því hvort U ehf. ætti rétt til skaðabóta vegna missis hagnaðar af því að ekki kom til kaupa hans á hlutum í S hf. í samræmi við samkomulagi við E ehf. árið 2010. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að U ehf. hefði ekki tekist að færa sönnur á því að þeir sem komið hefðu að samkomulaginu fyrir hönd E ehf. hefðu haft umboð til þess að rita undir endanlegan kaupsamning um sölu hlutanna. Þá var litið svo á að U ehf. hefði af fúsum og frjálsum vilja tekið ákvörðun um að segja sig frá söluferlinu áður en bindandi kaupsamningur var gerður. Var því ekki fallist á með U ehf. að S og E ehf. hefðu sammælst um að standa ekki við samkomulagið. Voru S og E ehf. sýknuð af kröfum U ehf.
Skaðabótamál.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu N, norsks útgerðarfélags, sem lýst var við gjaldþrotaskipti Ú ehf. Var krafa N sett fram á þeim grundvelli að Ú ehf. hefði borið að endurgreiða N kaupverð skips sem síðarnefnda félagið hafði keypt af hinu fyrrnefnda, en skipið sökk á leið til Noregs. Hafði N þá greitt Ú ehf. kaupverðið samkvæmt ákvæðum samningsins, en Ú ehf. fékk greitt andvirði húftryggingar skipsins. Skiptastjóri hafnaði kröfunni á þeim grundvelli að krafa N hefði verið fullgreidd þar sem Ú ehf. hefði endurgreitt kaupverðið að frádregnum kostnaði við flutning skipsins inn á reikning skipamiðlunarinnar S sem B var fyrirsvarsmaður fyrir, en B hafði komið fram fyrir hönd N á fyrri stigum málsins og setti fram kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins á fundi með fyrirsvarsmanni Ú ehf. og skipamiðlara sem komið hafði fram fyrir hans hönd. Hvorki S né B höfðu skriflegt umboð frá N til móttöku fjárins og greiddi B féð ekki til N. Í málinu deildu aðilar m.a. um það hvar afhendingarstaður skipsins hefði átt að vera og hvort B hefði haft umboð til að taka við greiðslu úr hendi Ú ehf. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að samkvæmt kaupsamningi skyldi skipið afhent N á tilgreindum stað á Íslandi og hefði N hvorki sýnt fram á að samið hefði verið um breytingu á afhendingarstað né að áhættuskipti skyldu eiga sér stað á öðru tímamarki en við afhendingu. Af því leiddi að N hefði ekki átt lögvarða kröfu á hendur Ú ehf. um endurgreiðslu kaupverðsins og yrði krafa hans því ekki tekin til greina á þeim grundvelli. Hefði loforð fyrirsvarsmanns Ú ehf. um endurgreiðslu kaupverðsins, að frádregnum kostnaði vegna flutnings, verið umfram skyldu og falið í sér örlætisgerning. Yfirlýsing N í greinargerð til Hæstaréttar um að framangreint samkomulag hefði verið munnlegt og gert við mann sem ekki hefði haft heimild til að taka slíka ákvörðun fyrir hönd N, yrði ekki skilin á annan veg en að með því hefði ekki stofnast til gildrar skuldbindingar af hálfu seljanda skipsins gagnvart N sem N gæti byggt rétt á. Yrði krafa N því ekki tekin til greina á þeim grundvelli að hann ætti vegna örlætisgernings kröfu á hendur þrotabúi Ú ehf. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Stefnandi krafðist þess að eignarréttur hans að svonefndu flutningshúsi yrði staðfestur með dómi, en til vara að forsvarsmönnum stefnda og/eða sakaukastefnda yrði gert að gefa út afsal fyrir húsinu. Sýknað var af kröfunum.
Stefndi sýknaður þar sem ósannað var að ástand vélar bifreiðar er hann seldi stefnanda teldist galli í skilningi laga nr. 48/2003 um neytendakaup.
G krafðist greiðslu úr hendi E á grundvelli kaupsamnings þar sem E keypti, ásamt F ehf., allt hlutafé G í S ehf. E krafðist sýknu og byggði á því að krafan hafi verið niður fallin vegna samkomulags aðila, hið selda hafi verið haldið göllum, forsendur fyrir kaupsamningnum hafi brostið og G hafi sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar. Fyrir Hæstarétti krafðist E frávísunar málsins frá héraðsdómi á grundvelli þess annars vegar að málatilbúnaðar G væri vanreifaður og óljós en hins vegar að þörf hafi verið á samaðild E og F ehf. til varnar í málinu. Var á hvorugt fallist af hálfu Hæstaréttar. E byggði sýknukröfu sína jafnframt á þeirri málsástæðu að efndaskylda væri ekki orðin og yrði ekki á sýknukröfu fallist bæri að sýkna hana að svo stöddu. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að E hafi fyrir héraðsdómi hreyft þessari málsástæðu og kæmi hún því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu E.
Ágreiningur um hvort bifreið hafi verið haldin galla við sölu.
L ehf. krafði M ehf. um greiðslu á reikningi vegna kaupa á línubyssum. Sýkna.
Krafa stefnanda sem byggð var á reikningum fyrir fuglafóður var tekin til greina.
Fallist var á kröfu stefnanda um að stefnda Opale Seafood SAS bæri að greiða stefnanda kröfu hans vegna viðskipta þeirra með grásleppukavíar. Stefndi Opal Holding ehf. var sýknað að svo stöddu þar sem ábyrgð hans var talin einföld.
Stefnandi krafði stefndu um eftirstöðvar reiknings en sýknað var af kröfunni þar sem stefndi hafði þegar greitt umboðsmanni stefnanda þá fjárhæð sem krafist var greiðslu á.
Stefnandi hafði keypt einkahlutafélag ásamt byggingarrétti á leigulóð en taldi hið selda gallað þar sem heimilað hafði verið að byggja flugeldalager á lóðinni við hliðina. Krafðist stefnandi viðurkenningar á því að honum hefði verið heimilt að rifta kaupunum auk þess sem stefndu yrðu dæmdir til að endurgreiða kaupverðið ásamt dráttarvöxtum og greiða afborgun af láni og skaðabætur samhliða riftun. Til vara krafðist stefnandi þess að stefndu yrðu dæmdir til að greiða stefnanda skaðabætur en til þrautavara að stefnanda yrðið dæmdur afsláttur. Hvorki var fallist á með stefnanda að stefndu hefðu með sviksamlegum hætti vanrækt upplýsingaskyldu sína um breytt deiliskipulag lóðarinnar við hliðina á lóð félagsins né að um verulegan galla á hinu selda væri að ræða og voru stefndu því sýknaðir af öllum kröfum stefnanda.
Stefnda gert að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð auk málskostnaðar.
BB & synir ehf. Kaup. Bifreiðir. Galli. Í málinu krafðist B skaðabóta vegna ágalla sem hann taldi á vörubifreið sem hann keypti af F. Voru kröfur hans teknar að hluta til greina í héraðsdómi. Kröfu B um ómerkingu héraðsdóms var hafnað þar sem talið var að í dóminum kæmu fram með fullnægjandi hætti þær röksemdir sem dómurinn byggði niðurstöðu sína á og að ekki væri unnt að fallast á með B að frekari umfjöllun um sönnunaratriði hafi eins og hér hafi staðið á verið nauðsynleg. Með vísan til yfirmatsgerðar sem fyrir lá í málinu var talið sannað að bilun sem bifreiðin varð fyrir í janúar 2004 stafaði af ágalla í lofthreinsibúnaði, en jafnframt talið að B hafi ekki tekist sönnun þess að sá ágalli hafi verið til staðar við afhendingu bifreiðarinnar.
Bræðurnir Ormsson ehf gegn
Karli Eiríkssyni, Hallgrími Skúla Karlssyni, Andrési B. Sigurðssyni, Þóru Karlsdóttur, Eiríki Karlssyni, Sólkoli ehf, Elke Stahmer, Ólafi Má Sigurðssyni og til réttargæzlu KPMG endurskoðun hf
Stefndu, sem áttu allt hlutafé í Bræðurnir Ormsson, seldu Ormsson fjárfestingafélagi allt hlutafé í félaginu. Fyrir gerði kaupandi m.a. fram áreiðanleikakönnun á hinu selda félagi. Tók kaupverðið m.a. mið af niðurstöðu þeirrar könnunar. Kaupandi sameinaðist stefnanda 1. des. 2005. Í september 2005 gerði ríkisskattstjóri athugasemdir við gjaldfærslu viðskiptavildar í ársreikningum hins selda félags árin áður og taldi að viðskiptavildin hefði verið ranglega fyrnt í skattskilum gjaldárin 2000 til 2004. Viðskiptavildin var tilkomin vegna samruna BrO og dótturfélaga þess, og hafði viðskiptavildin verið bókfærð í ársreikningi eins og um keypta viðskiptavild væri að ræða, en skiptar skoðanir höfðu verið uppi um, hvernig fara skyldi með viðskiptavild, sem væri til komin við samruna dótturfélaga. Stefnanda var gert að endurgreiða skatt ásamt álagi fyrir gjaldárin 2000 til 2004. Í máli þessu kröfðu þeir seljendur hlutabréfanna um sömu fjárhæð. Var aðallega gerð krafa um solidaríska ábyrgð stefndu en til vara um ábyrgð pro rata. Dæmt að stefndu greiði stefnanda fjárhæðina að fullu, þannig að hver hinna stefndu beri ábyrgð pro rata.
Stefnda dæmt til að greiða reikning vegna vörukaupa
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu reikninga og var krafan tekin til greina að mestu. Kröfu stefnda um skuldajöfnuð vegna tveggja reikninga stefnda á hendur stefnanda var hins vegar hafnað.
Stefnda dæmt til greiðslu vangoldinna launa og kaups á uppsagnarfresti á grundvelli 25. gr. sjómannalaga vegna riftunar skiprúmssamnings. Kröfu stefnda um að frá kröfu stefnanda yrði dregin tiltekin fjárhæð vegna staðgreiðslu skatta var hafnað þar sem ekki lágu fyrir gögn um skil þeirrar fjárhæðar
Stefnandi höfðaði skuldabréfamál samkvæmt XVII. kafla laga nr. 19/1991 á hendur sefnda. Um handhafa bréf var að ræða og bar stefndi fyrir sig að stefnandi hefði fengið bréfið með ólögmætum hætti. Ekki var talið að stefndi hefði sýnt fram á að hann hefði varnir um efni málsins, svo sem greinir í 1. mgr. og 3. mgr. 118. gr. laga nr. 91/1991, og var stefndi dæmdur tik að greiða stefnanda kröfufjárhæðina.
Talið var að S bæri að greiða G reikning vegna lagnavinnu, þó þannig að ýmsir liðir í reikningi G voru lækkaðir.
F ehf. greiddi E hluta af kaupverði hlutabréfa hans í félaginu og tilkynnti honum að afganginum hefði verið skuldajafnað við kröfu þess á hendur honum. E kannaðist ekki við að hann skuldaði félaginu og krafði það um greiðslu eftirstöðvanna. Í héraðsdómi var fallist á einn kröfulið í gagnkröfum F ehf. á hendur E en þremur liðum var vísað frá dómi. Félagið kærði frávísunina ekki til Hæstaréttar og gat gagnkrafan að því leyti ekki komið til endurskoðunar. Þar sem sýknukrafa F ehf. studdist eingöngu við þá málsástæðu að skuld þess hefði mátt skuldajafna við umræddar kröfur var héraðsdómur staðfestur.
Ú ehf. var gert að greiða F ehf. skuld samkvæmt átta reikningum fyrir 54 líkkistur auk fylgibúnaðar. Mótmælum Ú ehf. við reikningunum, sem komu fyrst fram eftir að F ehf. stefndi Ú ehf. til greiðslu þeirra, var hafnað, en Ú ehf. hafði áður greitt inn á kröfuna. Voru reikningarnir því lagðir til grundvallar um fjölda þeirra líkkista sem Ú ehf. hafði móttekið. Aftur á móti var samningur aðila ekki talinn hafa heimilað F ehf. að fella niður afsláttarkjör til Ú ehf. Var krafa F ehf. því lækkuð um fjárhæð sem svaraði til afsláttarins.
Félagið KF ehf. var stofnað við samruna fyrirtækja ÓH og S. Í kjölfar slæmrar afkomu var tekin sú ákvörðun að hætta eiginlegum rekstri fyrirtækisins og voru gerðir fjórir samningar í því skyni að lágmarka persónulega ábyrgð ÓH og S. Samhliða samningi við ÓJK um dreifingu tiltekinna vara gegn greiðslu sölulauna til KF ehf. var meðal annars gerður samningur við viðskiptabanka fyrirtækisins um niðurgreiðslu skulda. Sala ÓJK samkvæmt samningnum reyndist ekki ná tilgreindri lágmarkssölu og reis ágreiningur milli S, sem var orðinn starfsmaður ÓJK, og Ó um viðbrögð við því. Ó, sem taldi að um vanefnd væri að ræða, krafðist skaðabóta. Kröfu hans var hafnað, enda taldist hann ekki geta reist kröfur á hendur ÓJK þar sem hann var ekki aðili að samningnum milli KF ehf. og ÓJK. Þrátt fyrir tengsl samningsins við aðra samninga, sem Ó var aðili að, töldust þau tengsl ekki getað skapað honum stöðu er jafngilti stöðu aðila að fyrstgreinda samningnum. Þá var ekki talið að ÓJK eða S hefðu bakað Ó tjón með saknæmum hætti. Var bótakröfu Ó hafnað.