Dómstólaleit

Með hinum áfrýjaða dómi var Í sýknað af kröfu A um að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem opinber gjöld A fyrir gjaldárið 2015 voru endurákvörðuð. Laut ágreiningur aðila að skattalegri meðferð á yfirfærslu fasteignar úr einkahlutafélaginu E, sem var í eigu A og þáverandi eiginkonu hennar, til þeirra beggja og að 27 milljóna krónu greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör. Töldu skattyfirvöld að um ólögmæta og endurgjaldslausa úthlutun verðmæta úr félaginu hefði verið að ræða sem bæri að skattleggja sem tekjur hjá A. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt orðum sínum fól kaupsamningur um framangreinda fasteign ekki í sér endurgjald en A byggði á því að kaupverð hefði verið greitt með yfirtöku á skuldum E ehf. vegna fasteignarinnar og að fyrrverandi eiginkona A hefði tekið þær yfir við skilnað þeirra. Taldi Landsréttur engin samtímagögn sýna fram á þá skuldskeytingu og lægi meðal annars fyrir að fyrrverandi eiginkona A teldi skuldina ekki fram á skattaframtölum sínum auk þess sem fyrir lægi innheimtubréf sem beint væri að E ehf. en ekki henni. Þá vísaði Landsréttur til þess varðandi greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör að málatilbúnaður A byggðist á því að þeir samningar sem á reyndi í málinu þýddu annað en það sem þeir mæltu berum orðum fyrir um. Í ljósi þess og þeirrar rannsóknar og gagna sem fyrir lægju væri óhjákvæmilegt, í því máli sem hér væri rekið, að A bæri að nokkru leyti sönnunarbyrði fyrir staðhæfingum sínum. Að þessum athugasemdum gættum staðfesti Landsréttur hinn áfrýjaða dóm um sýknu Í af kröfum A með vísan til forsendna.

H svf. höfðaði mál þetta og krafðist meðal annars ógildingar á ákvörðun R um að honum bæri að fjarlægja merkingar á tilgreindum bifreiðastæðum en að öðrum kosti greiða kostnað vegna þessa, sem og ógildingar á úrskurði samgöngu- og sveitarstjórnarráðuneytisins þar sem hafnað var kröfu um að framangreind ákvörðun yrði felld úr gildi. Þá krafðist H svf. ógildingar á ákvörðun R um að H svf. væri skylt að deila stæðunum með „öðrum starfandi leigubílstjórum í Reykjavík“. Héraðsdómur féllst ekki á málsástæður H svf., sem byggðu meðal annars á kaupsamningi frá 1969, hefð og reglum stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að H svf. bæri sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði fyrir hefð áunnið sér rétt til afnota af stæðunum, sem kæmi í veg fyrir að R gæti gert honum að fjarlægja merkingar og heimilað öðrum að nota þau ásamt H svf.. Væri málatilbúnaður H svf. að þessu leyti mjög almenns eðlis og ófullnægjandi um stóran hluta þeirra stæða sem ákvarðanirnar hefðu tekið til. Þá yrði H svf. ekki talinn hafa getað vænst þess að afnot hans að stæðunum, sem R hefði átt og verið háð samþykki, leyfum og skilyrðum hans, tryggðu H svf. eignarréttindi er kæmu í veg fyrir að R gæti gert þær breytingar á fyrirkomulagi stæðanna sem um væri deilt. Þá var rakið að við mat á því hvort ákvarðanir R hefðu samrýmst reglum stjórnsýsluréttar væri til þess að líta að þær hefðu ekki falið í sér að H svf. hefði verið sviptur afnotum stæðanna. H svf. hefði enn afnot af þeim, með öðrum, og hefði að sama skapi fengið afnot af stæðum sem aðrar bifreiðastöðvar hefðu áður haft samsvarandi leyfi fyrir. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu R af kröfum H svf.

Deilt var um gildi tveggja nánar tilgreindra úrskurða kærunefndar útlendingamála. Með þeim fyrri synjaði Útlendingastofnun A, B, C og D meðal annars um alþjóðlega vernd en í þeim síðari var kröfu um endurupptöku málsins hafnað. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti var ekki fallist á að fyrri úrskurðinn væri haldinn neinum slíkum annmörkum að efni til eða formi að ógildingu hans varðaði. Þá var ekki fallist á að síðari úrskurðurinn hefði verið haldinn annmarka. Var Í því sýkn af öllum kröfum A, B, C og D.

Í málinu var deilt um gildi bindandi álits Skattsins frá 8. maí 2023 um tollflokkun vörunnar Festino IQF Mozzarella Pizza Mix. Reisti D ógildingarkröfu sína á því að hið bindandi álit væri efnislega rangt og að fyrir hendi væru annmarkar á meðferð málsins á stjórnsýslustigi, er lytu meðal annars að meintu vanhæfi tollgæslustjóra, sem væru þess eðlis að ógilda bæri álitið. Í byggði meðal annars á því að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á grundvelli 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en krafa D hefði í skilningi lagaákvæðisins verið dæmd að efni til í landsréttarmálinu nr. 462/2021. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir lægi niðurstaða íslenskra dómstóla sem lyti að tollflokkun þeirrar vöru sem um ræddi í málinu. Taldi Landsréttur að það eitt að í málinu reyndi á aðra stjórnvaldsákvörðun en leyst hefði verið úr í fyrra máli aðila gæti ekki leitt til þess að D bæri réttur til að fá leyst úr efnisþætti ógildingarkröfu sinnar. Að öðru leyti teldist ekkert fram komið sem réttlætt gæti að D leitaði að nýju dómsúrlausnar um að hið bindandi álit Skattsins væri rangt að efni til. Af því leiddi að ekki kæmu heldur til skoðunar málsástæður um málsmeðferð Skattsins við veitingu hins bindandi álits, enda fæli álitið ekki annað í sér en tilvísun til þess fordæmis er skapaði hin bindandi neikvæðu áhrif. Hvað varðaði vanhæfi tollgæslustjóra vegna tölvupóstsamskipta við hagsmunaaðila kvað Landsréttur til þess að líta að í hinu fyrra dómsmáli hefði D byggt á nátengdum málsástæðum um brot á réttmætisreglu og þrýsting hagsmunaaðila. Hefði þeim málsástæðum verið hafnað með framangreindum dómi Landsréttar og þær ekki taldar gefa tilefni til endurupptöku í úrskurði Endurupptökudóms. Þá væri til þess að líta að jafnvel þótt lagt yrði til grundvallar að dómstólum bæri að taka afstöðu til téðs tölvupósts nú væri rétt að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um það efni en vísa málinu frá við svo búið. Vísaði Landsréttur því málinu frá héraðsdómi.

A og dóttir hennar, B, höfðuðu mál gegn Í til ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála þar sem staðfestar voru ákvarðanir Útlendingastofnunar þess efnis að taka ekki til efnismeðferðar umsóknir A og B um alþjóðlega vernd hér á landi og vísa þeim á brott frá landinu með endurkomubanni. Með hinum áfrýjaða dómi voru kröfur A og B teknar til greina. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt þágildandi 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga hafi verið skylt að taka umsókn um alþjóðlega vernd hér á landi til efnismeðferðar við þær aðstæður sem ákvæðið lýsti þótt umsækjandi nyti alþjóðlegrar verndar annars staðar. Þá hafi ákvæðið lagt þá skyldu á kærunefnd útlendingamála og Útlendingastofnun að leggja mat á aðstæður hvers umsækjanda með tilliti til þess hvort þær væru sérstakar og hvort ástæða væri til að ætla að aðbúnaður í því ríki, þar sem honum hafi verið veitt alþjóðleg vernd, teldist fullnægjandi til að mæta sérstökum þörfum hans að því leyti. Af úrskurði kærunefndar útlendingamála yrði helst ráðið að litið hafi verið svo á að tilgreind lýsing A á aðstæðum hennar hefði í raun ekki haft þýðingu í ljósi þess að hún gæti reitt sig á þá vernd sem hún hefði aðgang að í því ríki þar sem henni hafði verið veitt alþjóðleg vernd. Það fengi enn fremur stoð í því sem fram hefði komið af hálfu Í fyrir Landsrétti að ekki hefði verið lagt mat á trúverðugleika frásagnar A. Taldi rétturinn að framangreind forsenda í úrskurði kærunefndarinnar væri ótæk. Samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hafi Útlendingastofnun og kærunefnd útlendingamála borið að sjá til þess að málið væri nægilega upplýst áður en ákvörðun var tekin. Í því hafi meðal annars falist skylda til að afla og kynna sér gögn sem gætu haft þýðingu við mat á trúðverðugleika frásagnar A af aðstæðum hennar. Í því sambandi hafi almennar upplýsingar getað skipt máli. Þá hafi legið fyrir kærunefnd gögn á erlendri tungu sem lögð hafi verið fram af hálfu A en liggi ekki fyrir dómstólum í íslenskri þýðingu. Væri því óljóst hvort stjórnvöld hefðu kynnt sér efni þessara gagna til að geta metið að hvaða leyti þau gætu stutt málatilbúnað A. Vegna framangreindra annmarka á rannsókn málsins var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

S hf. höfðaði mál gegn SÍ og Í og krafðist ógildingar á stjórnvaldsákvörðun fjármálaeftirlitsnefndar SÍ um álagningu stjórnvaldssektar á S hf. vegna brota gegn þágildandi 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og 17. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins nr. 596/2014 um markaðssvik. Krafðist S hf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Deildu aðilar um það hvort innherjaupplýsingar hefðu myndast við þá ákvörðun stjórnar S hf. 31. ágúst 2021 að hefja seinni áfanga í söluferli á dótturfélaginu M ehf., sem fólst í því að bjóða fjórum aðilum, sem skilað höfðu inn óskuldbindandi tilboðum í M ehf., að kynna sér félagið nánar með það að markmiði að gera skuldbindandi, fullfjármagnað og skilyrðislaust tilboð í allt hlutafé félagsins innan sjö vikna. Í dómi Landsréttar kom fram að með hliðsjón af ríkum vilja S hf. til að selja M ehf. og á grunni heildstæðs mats á þeim upplýsingum og staðreyndum sem fyrir lágu þegar stjórn S hf. tók ákvörðun sína væri fallist á með SÍ að á þeim tíma hafi verið raunhæfar horfur á að af sölu á M ehf. yrði. Upplýsingarnar hafi því verið nægjanlega tilgreindar í skilningi 120. gr. þágildandi laga nr. 108/2007, auk þess sem önnur hugtaksskilyrði greinarinnar væru uppfyllt. Hafi S hf. því borið að líta svo á að um innherjaupplýsingar væri að ræða, sem birta bæri eins fljótt og auðið væri. Engu máli skipti þótt síðar hafi verið sett ný reglugerð á vettvangi Evrópusambandsins sem fæli í sér breytingar á því hvenær birta bæri innherjaupplýsingar sem myndast í þrepaskiptu ferli. Loks hafi engir þeir annmarkar verið á málsmeðferð SÍ sem gætu leitt til ógildingar á stjórnvaldsákvörðun hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu SÍ og Í af kröfum S hf.

Í málinu var deilt um lögmæti synjunar R á umsókn G ehf. um staðfestingu á tilteknu þróunarverkefni, sbr. lög nr. 152/2009 um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki, en á grundvelli þeirra laga á nýsköpunarfyrirtæki, sem er eigandi að rannsóknar- eða þróunarverkefnum sem hlotið hafa staðfestingu R, rétt á sérstökum frádrætti frá álögðum tekjuskatti. Í dómi Landsréttar var rakið að eignarhald nýsköpunarfyrirtækis á þróunarverkefni og afurðum þess og fjárhagsleg áhætta fyrirtækisins af verkefninu væru ófrávíkjanleg skilyrði fyrir þeirri aðkomu hins opinbera sem fælist í lögum nr. 152/2009. Þá leiddi jafnframt af lögum og lögskýringargögnum að ákvörðun R um hvort verkefni hlyti staðfestingu þyrfti að taka mið af því að stuðningur félli innan þess ramma sem ríkisstyrkjareglur samningsins um Evrópska efnahagssvæðið kvæðu á um. Féllst Landsréttur á þá ályktun héraðsdóms að telja yrði ljóst að R hefði byggt synjun sína á því að eignarhald eða eignarréttur G ehf. að afurð verkefnisins væri óskýr og óljóst væri hvar áhættan af fjármögnun verkefnisins lægi og hver hvatningaráhrif þess væru. Þá vísaði Landsréttur til þess að réttilega væri lagt til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi að G ehf. sem umsækjandi yrði að bera ábyrgð á þeim gögnum sem hann legði fram í tengslum við umsókn sína auk þess sem fyrir lægi að R hefði veitt G ehf. ítrekuð tækifæri til að skýra forsendur umsóknarinnar, þar á meðal með tilliti til þeirra atriða sem synjun R var reist á. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu R af kröfum G ehf.

Á árinu 2019 ákvað kirkjuþing að leggja niður Saurbæjarprestakall og í kjölfarið var embætti sóknarprests í Saurbæjarprestakalli, sem K hafði gegnt frá árinu 1996, sömuleiðis lagt niður. Í málinu krafðist K viðurkenningar á skaðabótaskyldu Þ vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna þessa. Til vara krafðist hann viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna þeirrar ákvörðunar biskups Íslands að hafna ákvörðun hans um að fara á lögmælt eftirlaun í framhaldi af því að honum var boðið embætti prests í Garða- og Hvalfjarðarstrandarprestakalli. Að því frágengnu krafðist K viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir sökum þeirrar ákvörðunar biskups Íslands að hafna ákvörðun hans um að taka tilboðinu um prestsembætti í Garða- og Hvalfjarðarstrandarprestakalli. Landsréttur taldi að málsmeðferðin sem leiddi til ákvörðunar kirkjuþings um niðurlagningu Saurbæjar- prestakalls hefði verið lögmæt og byggst á lögmætum og málefnalegum grundvelli, og að hið sama gilti um ákvörðunina sem á eftir fylgdi um niðurlagningu sóknar- prestsembættisins. Þá taldi Landsréttur að þar sem K hafði ekki verið fluttur milli embætta samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, heldur hefði embætti hans verið lagt niður, hefði aldrei getað komið til álita að hann ætti tilkall til eftirlaunaréttinda samkvæmt 4. mgr. 20. gr. stjórnarskrárinnar. Að lokum taldi Landsréttur að viðbrögð Þ við því þegar K kvaðst í byrjun september 2019 vilja taka boði um embætti prests, sem Þ hafði gefið K frest til 10. apríl 2019 til að svara, hefðu ekki verið í ósamræmi við meginreglu stjórnsýsluréttar um réttmætar væntingar eða reglu um meðalhóf. Voru skilyrði skaðabótaábyrgðar því ekki talin uppfyllt og Þ sýknað af öllum kröfum K.

L ehf. krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna ákvörðunar Minjastofnunar Íslands 8. janúar 2019 um að skyndifriða þann hluta Víkurkirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. á Landsímareit í miðbæ Reykjavíkur. Deildu aðilar um það hvort ákvörðunin hefði verið háð annmarka er leiddi til bótaábyrgðar og hvort L ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að heimild 1. mgr. 20. gr. laga nr. 80/2012 um menningarminjar yrði ekki beitt til að friða stað, sem þegar nyti lögbundinnar friðunar, til að hindra að framkvæmdir, sem heimilaðar hefðu verið innan hins friðaða svæðis, rýrðu gildi menningarminja utan þess. Til þess að ná slíkum markmiðum hefði Minjastofnun getað beitt öðru nánar tilgreindu úrræði samkvæmt sömu lögum. Féllst Landsréttur því á að ekki hefði staðið lagaheimild til skyndifriðunar þess hluta hins forna kirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. og að með þeirri ákvörðun hefði verið brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi rétturinn að skilyrði bótaábyrgðar á grundvelli sakarreglunnar um ólögmæti og saknæmi væru uppfyllt. Með vísan til matsgerðar dómkvaddra matsmanna var lagt til grundvallar að L ehf. hafi vegna skyndifriðunarinnar orðið af töpuðum leigugreiðslum í [...] daga og að sú fjárhæð næmi 19.726.024 krónum. Ekki var á það fallist að L ehf. hefði sýnt af sér eigin sök er leiddi til niðurfellingar eða takmörkunar á bótaábyrgð Í. Var Í því gert að greiða L ehf. 19.726.024 krónur ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

A krafðist þess að ógilt yrði ákvörðun ríkislögmanns um að hafna bótaskyldu Í, á grundvelli kjarasamningsákvæðis um bótaábyrgð, vegna líkamstjóns sem A varð fyrir í starfi sínu en til vara að bótaskylda Í yrði viðurkennd. Í dómi Landsréttar var rakið að embætti ríkislögmanns hefði tilkynnt ákvörðunina í umboði fjármála- og efnahagsráðuneytisins, samkvæmt ákvæðum laga um ríkislögmann og umræddum kjarasamningi. Hefði bótakröfunni verið synjað á grundvelli reglna vinnuréttar en ekki stjórnsýsluréttar og eftir fyrirmælum ráðuneytisins. Gæti bréf ríkislögmanns því ekki talist stjórnvaldsákvörðun í skilningi stjórnsýslulaga. Um varakröfu A kom fram að þegar deilt sé um túlkun kjarasamningsákvæða sem aðilar vinnumarkaðarins hafa samið um liggi beinast við að skýra ákvæðin samkvæmt orðanna hljóðan. Þá væri í málinu ekkert fram komið um að C hafi, þegar hann olli A líkamstjóni, borið enga eða takmarkaða bóta- eða refsiábyrgð. Hefði A ekki fært sönnur að því að skilyrði bótaskyldu samkvæmt ákvæðinu væru uppfyllt. Þá yrði að líta til þess að C hefði með dómi Héraðsdóms verið gert að sæta fullri refsi- og bótaábyrgð vegna árásarinnar á A. Loks var ekki fallist á að skilyrði bótaskyldu væri uppfyllt þar sem C hefði síðar verið dæmdur til fangelsisrefsingar. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu Í af kröfum A.

Ágreiningur aðila laut að tiltekinni ákvörðun gagnáfrýjanda í máli aðaláfrýjanda frá árinu 2015, er gerð var í þeim tilgangi að ljúka málum sem voru til rannsóknar hjá embættinu, og mælti fyrir um íþyngjandi rekstrarskilyrði sem áfrýjandi varð að lúta á fjarskiptamarkaði. Í 1. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar var kveðið á um að gagnáfrýjandi skyldi taka rökstudda afstöðu til þess hvort nauðsynlegt væri að viðhalda hverju skilyrði sem var í ákvörðuninni, kæmi erindi þess efnis frá aðaláfrýjanda. Bæri gagnáfrýjanda að taka afstöðu til slíks erindis innan 115 virkra daga frá því að það barst, en væri það ekki gert teldist erindi aðaláfrýjanda samþykkt og skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Deildu aðilar meðal annars um hvenær nefndur 115 daga frestur hefði byrjað að líða, einkum þar sem í 2. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar sagði að fresturinn skyldi byrja að líða þegar gagnáfrýjandi hefði staðfest að honum hefði borist rökstutt erindi samkvæmt 1. mgr. 26. gr. Öndvert við hinn áfrýjaða dóm taldi Landsréttur að túlka yrði ákvæði ákvörðunarinnar um frestinn þannig að hann byrjaði að líða þegar beiðni bærist, og gagnáfrýjandi staðfesti að erindið væri rökstutt þó að sú staðfesting kæmi síðar. Að þeirri niðurstöðu fenginni taldi Landsréttur að fresturinn hefði verið liðinn þegar svar gagnáfrýjanda barst aðaláfrýjanda, og öll skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Þar með skyldi einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ógildingu ákvörðunar frá 2023, sem tengdist ákvörðuninni frá 2015.

N höfðaði mál og krafðist þess að ógilt yrði ákvörðun bæjarstjórnar H um úthlutun lóðarinnar Á en til vara að viðurkennd yrði skaðabótaskylda H vegna tjóns N af völdum sömu ákvörðunar. Atvik voru með þeim hætti að H auglýsti eftir tilboðum í lóðina og átti N hæsta boð í hana en B það næst hæsta. Með hliðsjón af byggingarsögu aðilanna var boði B tekið. N byggði á því að H hefði með því brotið gegn rétti hans til lóðarinnar sem hæstbjóðanda með ólögmætum hætti. H byggði aftur á móti á því að úthlutunin hefði verið í samræmi við gildandi reglur og að H hefði samkvæmt þeim verið heimilt að hafna tilboði N og taka tilboði B. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að heimilt hefði verið að líta til byggingarsögu bjóðenda, þar á meðal til þess hvort eðlileg framvinda hefði verið á fyrri byggingarframkvæmdum. Þá var ekki fallist á með N að brotið hefði verið gegn 13. gr. stjórnsýslulaga við meðferð málsins enda hefði afstaða N um tafir á framkvæmdum legið fyrir í gögnum málsins. Í þessum efnum var jafnframt ekki talið að á H hefði hvílt skylda til að afhenda N afrit af samantektum og samanburði hans á bjóðendum. Landsréttur féllst auk þess ekki á með N að brotið hefði verið gegn 10., 11., 12. og 18. gr. stjórnsýslulaga, en taldi hins vegar að annmarki hefði verið á rökstuðningi H. Hann gat þó ekki einn og sér leitt til þess að fallist yrði á kröfur N í málinu. Var öllum málsástæðum N þannig hafnað og niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu H og B af kröfum N því staðfest.

E höfðaði mál gegn Í og krafðist viðurkenningar á rétti hennar til rökstuðnings fyrir ákvörðun fjármála- og efnahagsráðherra um laun hennar, ásamt aðgangs að skriflegum gögnum er vörðuðu ákvörðunina og miskabóta. Ákvörðun ráðherra byggðist á lögum nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins sem kváðu á um að ráðherra tæki ákvörðun um laun forstöðumanna ríkisstofnanna í samræmi við grunnmat starfanna. E gegndi starfi framkvæmdarstjóra fjölmiðlanefndar og tók ráðherra ákvörðun um laun hennar með ákvörðun birtri 4. september 2019. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á að ákvörðun ráðherra væri stjórnvaldsákvörðun. Var réttur E til rökstuðnings og réttur hennar til aðgangs að tilgreindum gögnum því viðurkenndur en kröfu E um miskabætur hafnað. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrirkomulag laga nr. 70/1996 um ákvarðanir ráðherra um laun forstöðumanna ríkisstofnana beri með sér svipmót heimilda til handa ráðherra að setja almenn fyrirmæli á grundvelli lagaheimildar fremur en að líta beri á þær sem stjórnvaldsákvarðanir. Vísað var til þess að ákvarðanir ráðherra um laun byggjast á grunnmati sem lög nr. 70/1996 gera ráð fyrir að byggt sé á hlutlægum viðmiðum og óháð því hvaða kostum sá kann að vera búinn sem gegnir starfi viðkomandi forstöðumanns hverju sinni. Þá sé tilgreindum ákvæðum laga nr. 70/1996 ætlað að tryggja forstöðumönnum ríkistofnana stöðu sem ætlað er að koma í stað samningaréttar um launakjör þeirra og að ákvarðanirnar séu teknar í samræmi við óskráðar meginreglur um vandaða stjórnsýsluhætti, fremur en að ákvæðunum sé ætlað að stuðla að því að ákvarðanir um laun forstöðumannanna séu stjórnvaldsákvarðanir sem veiti hverjum og einum forstöðumanni rétt til að teljast aðili máls á grundvelli stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Aðkoma forstöðumanna að endurskoðun grunnmats starfa þeirra breyti þar engu um enda lúti aðkoma þeirra að því að koma á framfæri upplýsingum um eðli og umfang starfsins sem þýðingu hafi við ákvörðun launa fyrir það. Var ákvörðun ráðherra um laun E því ekki talin stjórnvaldsákvörðun í skilningi 1. máls. 2. mgr. 1. gr. laga nr. 37/1993 og Í sýknað af kröfum E.

Aðilar deildu um lögmæti aflagjalds sem byggt var á e-lið 1. töluliðar 2. mgr. 17. gr. hafnalaga nr. 61/2003. V byggði á því að A væri skylt að greiða sér aflagjöld á grundvelli útgefinna reikninga fyrir þjónustu hafna V sem A hefði nýtt. A reisti málatilbúnað sinn aftur á móti á því að lagastoð skorti fyrir innheimtu aflagjalds af eldisfiski. Landsréttur rakti meðal annars að fyrrgreind gjaldtökuheimild næði til aflagjalds af sjávarafurðum en ákvæðið gerði jafnframt ráð fyrir að sjávarafurðir væru sjávarafli. Í hinum áfrýjaða dómi hefði verið komist að þeirri niðurstöðu að orðið afli, í þessu tilviki sjávarafli, vísaði til veiða á villtum sjávardýrum, enda yrði ekki annað ráðið af lögskýringargögnum með frumvarpi til laga nr. 88/2010 um breytingu á hafnalögum nr. 61/2003 en að ákvæðum þess hefði verið ætlað að eiga við um heimild til innheimtu aflagjalds af sjávarútvegsfyrirtækjum. Fiskeldisfyrirtæki gætu ekki talist sjávarútvegsfyrirtæki í skilningi laga, enda stunduðu þau ekki sjósókn og öfluðu villtra dýra, einkum með fiskveiðum, eins og síðarnefnd fyrirtæki. Á þetta var fallist af hálfu Landsréttar og þar með að innheimta V á aflagjaldi af eldisfiski A hefði á þeim tíma, sem um ræddi í málinu, ekki stuðst við viðhlítandi lagaheimild. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og V gert að greiða A málskostnað fyrir Landsrétti.