X var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, brot í nánu sambandi og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa fengið óþekkta konu til að skera forhúð af getnaðarlim ólögráða sonar síns með nánar tilgreindum afleiðingum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eins og framsetningu ákæru, málatilbúnaði og sönnunarfærslu ákæruvaldsins háttaði hefði verið brýnt að héraðsdómari kveddi til sérfróðan meðdómsmann til að leggja mat á og spyrja þá sérfróðu menn sem nauðsyn bar til að kæmu fyrir dóm, sbr. 3. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar sem það hefði ekki verið gert væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
X var gefið að sök manndráp með því að hafa svipt A lífi með margþættu ofbeldi. Í héraði hafði hún verið dæmd í 10 ára fangelsi og háttsemi hennar heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Með dómi Landsréttar var hún sakfelld fyrir brot gegn 211. gr. sömu laga og henni gert að sæta fangelsi í 16 ár. Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að viðbættum frekari röksemdum að ákæra málsins hefði fullnægt kröfum um skýrleika samkvæmt c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Þá rakti Hæstiréttur að meðal sérfræðilegra sönnunargagna í málinu væri útvíkkuð réttarkrufning tveggja réttarlækna sem og matsgerð dómkvadds matsmanns. Vægi þessara sérfræðilegu sönnunargagna var talið ráðast meðal annars af því hvernig staðið hefði verið að gerð þeirra og þeim rökstuðningi sem þar væri að finna fyrir niðurstöðum. Í því tilliti bæri einnig að horfa til nánari skýringa viðkomandi sérfræðinga fyrir dómi svo og þess hvernig niðurstöðurnar samræmdust öðrum gögnum málsins. Rétturinn taldi ekkert fram komið um að annmarkar hefðu verið á aðferð við mat á sönnunargildi sérfræðilegra gagna í hinum áfrýjaða dómi eða að aðrir ágallar væru á málsmeðferð eða samningu hans sem fallnir væru til þess að geta hafa haft áhrif á niðurstöðu málsins. Hæstiréttur taldi jafnframt að ekki yrði hnekkt efnislegri niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um mat á sönnun um dánarorsök A og aðkomu ákærðu að því að svipta hann lífi svo og um ásetning hennar til þess verknaðar. Var dómurinn því staðfestur um sakfellingu ákærðu fyrir manndráp af ásetningi og heimfærslu brotsins. Þá var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, útlagðs kostnaðar og um greiðslu máls- og gjafsóknarkostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti svo og um sakarkostnað.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu Ó og S um að sérfróðum meðdómsmanni þar fyrir rétti yrði gert að víkja sæti í málinu.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu E og G um að sérfróðum meðdómsmanni þar fyrir rétti yrði gert að víkja sæti í málinu.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu R ehf. o.fl. um að sérfróðum meðdómsmanni þar fyrir rétti yrði gert að víkja sæti í málinu.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað á grundvelli þess að ekki hefðu verið efni til að kveðja til tvo sérfróða meðdómsmenn til setu í dóminum, sálfræðing og geðlækni, enda lyti sérkunnátta þeirra beggja að sama atriði, það er forsjárhæfni aðila. Í dómi Hæstaréttar kom fram að játa yrði héraðsdómara nokkurt svigrúm við mat á því hvort sérkunnáttu á fleiri en einu sviði væri þörf við skipan dóms. Gæti því ekki skilyrðislaust varðað ómerkingu dóms án kröfu að gengið hefði verið lengri en ýtrustu efni hefðu verið til með því að kveðja til setu í dómi tvo sérfræðinga hvorn á sínu sviði. Þá vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt 4. mgr. 38. gr. barnalaga skyldi flýta meðferð mála sem varði ágreining um forsjá og lögheimili barns. Jafnframt taldi rétturinn að ekki yrði séð að skipan dóms í héraði hefði verið til þess fallin að hafa áhrif á niðurstöðu málsins. Hefði því ekki verið nægilegt tilefni til að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu aftur heim í hérað. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.
Í málinu deildu A og B um forsjá sonar þeirra, C, lögheimili barnsins, meðlag og umgengni. Með dómi héraðsdóms, sem skipaður var einum embættisdómara, geðlækni og sálfræðingi, var ákveðið að A og B færu áfram sameiginlega með forsjá C og lögheimili barnsins skyldi vera hjá B, auk þess sem kveðið var á um meðlag og umgengni. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ótvírætt hefði þurft sérkunnáttu til að taka afstöðu til forsjárhæfni aðila. Ekki hafi þó verið efni til þess að kveðja til tvo sérfróða meðdómendur til setu í dómi í héraði, enda hafi sérkunnátta þeirra beggja lotið að sama atriði, það er forsjárhæfni aðilanna. Þótt yfirmat hafi verið unnið af sálfræðingi og geðlækni hafi ekkert í niðurstöðum þess kallað á þessa skipun dómsins. Var skipan dóms í héraði því í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og varð ekki komist hjá því að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
A krafðist bóta úr vátryggingu útgefinni af L vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er hann féll úr stiga við vinnu sína. L hafnaði bótaskyldu einkum sökum þess að A hefði vanrækt verulega upplýsingaskyldu samkvæmt 1. mgr. 82. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga með því að upplýsa ekki um atvik sem A vissi, eða hefði mátt vita, að hefðu verulega þýðingu fyrir mat á áhættu. Þá hefði ástæða þess að A féll úr stiga ekki verið vegna utanaðkomandi aðstæðna og því ekki um slys að ræða auk þess sem ósannað væri að A hafi vegna þessa atviks verið ófært með öllu að gegna sínu fyrra starfi. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að A hefði með sviksamlegum hætti vanrækt upplýsingaskyldu sína en í umsókn um vátrygginguna hefði A upplýst að hann hefði þjáðst af brjósklosi, tognað í baki eða fundið fyrir öðrum vandamálum „tengdum hrygg/mænu“. Þá veitti A umboð til að afla frekari upplýsinga frá læknum og heilsugæslu með sérstakri yfirlýsingu sem var að finna í umsókninni. Hefði L því verið í lófa lagið að kalla eftir frekari upplýsingum um vandamál tengd baki A sem L teldi að gætu haft þýðingu. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sú niðurstaða staðfest að leggja bæri til grundvallar að A hefði orðið fyrir slysi er hann féll úr stiga við vinnu auk þess sem L var látinn bera hallann af sönnunarskorti um að A væri ekki varanlega óvinnufær til að gegna sínu fyrra starfi vegna slyssins. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem héraðsdómur var ómerktur vegna þess að héraðsdómara hefði borið að kveðja til sérfróðan meðdómsmann við meðferð málsins samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að sérkunnátta hefði ekki verið nauðsynleg þegar skorið var úr um hvort A hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína eða hvaða áhrif það hefði í lögskiptum aðila. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til meðferðar.
A krafðist bóta úr vátryggingu útgefinni af L vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er hann féll niður úr stiga við vinnu sína. Í málinu reyndi meðal annars á þá málsástæðu L hvort fella bæri ábyrgð þess niður í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga vegna vanrækslu A á að upplýsa í umsókn um vátrygginguna um nánar tilgreind atvik sem fram komu í sjúkraskrá hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í 3. mgr. 83. gr. laganna segi að við mat á því hvort efni séu til að fella niður ábyrgð vátryggingarfélags í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar skuli litið til þess hvaða þýðingu vanrækt upplýsingaskylda vátryggðs hafi haft fyrir mat félagsins á áhættu, hve sökin er mikil og fleira. Taldi rétturinn að þótt ljóst væri að mat á þessu væri atviksbundið og kallaði ekki undantekningalaust á sérfræðiþekkingu væri byggt á því af hálfu L að læknisfræðilegar upplýsingar úr sjúkraskrá A ættu að hafa þýðingu fyrir matið. Hafi héraðsdómara því eðli máls samkvæmt verið ókleift að fjalla um þá málsástæðu á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hefði því verið þörf á sérkunnáttu og héraðsdómara borið að kveðja til meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Þá gerði Landsréttur athugasemd við, eins og atvikum máls væri háttað, að í hinum áfrýjaða dómi hefði verið lögð til grundvallar sem fullgild sönnun um afleiðingar ætlaðs slyss A álitsgerð læknis sem ekki hefði verið aflað til samræmis við ákvæði IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að sérfróður meðdómandi í málinu í Landsrétti hefði verið vanhæfur á grundvelli c-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að fara með málið og dæma í því. Dómur Landsréttar var því ómerktur og málinu vísað til löglegrar meðferðar fyrir Landsrétti.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu um að landsréttardómari viki sæti í málinu. Þá voru ekki efni til að ómerkja úrskurð Landsréttar án kröfu vegna þess að allir dómarar málsins kváðu upp hinn kærða úrskurð þar með talinn sérfróður meðdómsmaður, enda bæri fyrir Landsrétti öllum dómurum máls að ráða til lykta atriðum um rekstur þess sem sæti kæru til Hæstaréttar.
A og B slitu sambúð sinni í júní 2019 og gerðu af því tilefni með sér skriflegt samkomulag um sambúðarslitin þar sem meðal annars var fjallað um skiptingu eigna og skulda á milli þeirra. Ágreiningur reis þeirra á milli um eignaskiptin og höfðaði A mál á hendur B. Í dómi Landsréttar kom fram að í hinum áfrýjaða dómi væri ekki komist að rökstuddri niðurstöðu um þann hluta aðalkröfu A sem lyti að afhendingu allra hluta í einkahlutafélaginu C. Þá skorti nokkuð á að tekin væri rökstudd afstaða til þeirra sjónarmiða sem málsaðilar tefldu fram með skírskotun til 2. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og þau metin heildstætt. Einnig væri ágreiningur um fyrirliggjandi verðmat einkahlutafélaganna P og S og væri sérkunnáttu þörf til að leysa úr þeim ágreiningi. Hafi héraðsdómara því verið rétt að kveðja til sérfróðan meðdómsmann. Vegna þessara annmarka á hinum áfrýjaða dómi var hann ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.
A ehf. höfðaði mál gegn I ohf. og krafðist skaðabóta vegna ákvörðunar I ohf. um að semja ekki við K ehf., síðar A ehf., um leigurými í Flugstöð Leifs Eiríkssonar í kjölfar tilgreindrar samkeppni. I ohf. var sýknað af kröfum A ehf. í héraði og áfrýjaði A ehf. dómi héraðsdóms til viðurkenningar á skaðabótaskyldu I ohf. Fyrir Landsrétti fór fram munnlegur málflutningur um formhlið þess. Í úrskurði Landsréttar var rakið að dómur héraðsdóms hefði verið skipaður tveimur meðdómsmönnum. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri dómara heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann teldi þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Eins og málið hefði legið fyrir er það var dómtekið í héraði hefði það snúist um viðurkenningu á ætlaðri bótaskyldu I ohf. en A ehf. hefði meðal annars byggt á því að ætluð brot I ohf. á skilmálum samkeppninnar teldust ólögmæt og saknæm háttsemi sem leiddi til skaðabótaskyldu hans. Ekki var talið að sýnt hefði verið fram á hvernig sérþekking annars meðdómsmannsins yrði jafnað til sérkunnáttu sem kynni að þurfa til að leysa úr þeim ágreiningi sem lægi fyrir í málinu, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Þá hefðu heldur ekki verið færð fyrir því haldbær rök að þörf hefði verið á að skipa dóminn tveimur meðdómsmönnum með sérkunnáttu á fleiri en einu sviði. Var skipun dómsins því talin í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði sínum ómerkti Landsréttur héraðsdóm og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort S ses. bæri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni sem A kvaðst hafa orðið fyrir við störf sín hjá S ses. í september og október 2015 vegna myglu í húsinu Brautarholti að Sólheimum. A hafði verið veitt gjafsóknarleyfi sem lagt var fram í héraði við þingfestingu málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í hinum áfrýjaða dómi væri ekkert vikið að framangreindri gjafsókn en að réttu hefði átt að kveða á um að málskostnaðinn skyldi greiða í ríkissjóð en ekki til A, að því marki sem ekki væri um að ræða kostnað sem hann hefði sjálfur haft af málinu, sbr. síðari málslið 4. mgr. 128. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvorki hefði verið tekin afstaða til þess hvað ætti að greiða stefnda vegna málflutningsþóknunar lögmanns hans né mælt fyrir um skyldu til að greiða annan gjafsóknarkostnað úr ríkissjóði. Þá var fjallað um að ágreiningur ríkti milli málsaðila um hvort mygla hefði verið til staðar í húsnæði S ses. Af því tilefni hefði A aflað matsgerðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómara hefði verið ófært að fjalla nægilega um ágreiningsatriði málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar. Hefði héraðsdómara borið að kveðja til sérfróða menn til dómstarfa samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 til að leggja mat á gögn málsins og eftir atvikum spyrja þá sérfróðu menn sem unnið hefðu matsgerðir í því. Vegna framangreindra galla á hinum áfrýjaða dómi var óhjákvæmilegt að ómerkja hann og vísa heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 við störf sín hjá Í sem háseti. Í viðurkenndi bótaskyldu og bótauppgjör fór fram í kjölfar kröfubréfs frá lögmanni A um bætur á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar. Lögmaður A gerði fyrirvara við uppgjörið um frekari bætur yrði varanleg örorka eða miski síðar metinn hærri. Fljótlega eftir uppgjörið aflaði A nýrra gagna um tjón sitt og krafðist frekari bóta en þeim kröfum hafnaði Í. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í. Hæstiréttur féllst ekki á kröfu A um að dómur Landsréttar yrði ómerktur sökum þess að hann hefði ekki verið skipaður tveimur sérfróðum meðdómsmönnum, að einn dómari hefði verið vanhæfur eða að annmarki hefði verið á samningu dómsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar fyrirvari við bótaákvörðun fullnægir áskilnaði um að vera skýr og ótvíræður hafi hann gildi milli aðila. Í málinu lægju ekki fyrir gögn um nánari skýringar á fyrirvaranum, þar með talið tilefni hans eða hvort áfrýjandi teldi tilteknar forsendur í álitgerð örorkunefndar ekki standast. Þegar litið væri til orðalags fyrirvarans og þess sem lægi fyrir um aðdraganda uppgjörsins væri fyrirvarinn, að því leyti sem hann gat lotið að forsendum uppgjörsins, ekki nægilega ótvíræður til þess að geta orðið grundvöllur að frekari kröfum A um bætur. Taldi rétturinn að fyrirvarinn fæli ekki annað í sér en áskilnað um frekari bætur ef síðar yrðu ófyrirséðar breytingar á heilsu hans sem yllu því að varanlegur miski eða varanleg örorka yrði talin meiri en lagt hefði verið til grundvallar við fullnaðaruppgjör. Talið var ósannað að breytingar hefðu orðið á heilsufari A eftir að samkomulag um fullnaðaruppgjör hefði verið gert og að slíkar breytingar hefðu valdið því að varanlegar afleiðingar af völdum slyssins hefðu síðar verið metnar meiri en lagt var til grundvallar við gerð samkomulagsins. Þegar af þeirri ástæðu gæti A ekki haft uppi frekari kröfur á hendur Í hvorki á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga né fyrrgreinds fyrirvara. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur um sýknu Í.
A og B höfðuðu mál gegn Í til heimtu skaða- og miskabóta vegna þess tjóns sem þeir hefðu orðið fyrir vegna ákvarðana M um að svipta þá vörslu alls sauðfjár sem þeir héldu á jörð sinni. Með hinum áfrýjaða dómi var tekin til greina krafa A og B um miskabætur, án dráttarvaxta, en skaðabótakröfunni var hafnað. Skaðabótakröfu sína studdu A og B við matsgerð dómkvadds matsmanns. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómara hefði verið ófært að fjalla nægilega um ágreiningsatriði málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar, heldur væri eins og málið lægi fyrir þörf á sérkunnáttu til að leysa úr málinu á sviði búrekstrar og mannvirkjagerðar. Hefði héraðsdómara því borið að kveðja til sérfróðan mann eða menn til dómstarfa samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að leggja mat á gögn málsins og eftir atvikum leggja spurningar fyrir hinn dómkvadda matsmann við aðalmeðferð málsins. Leiddi þetta eitt og sér til þess að ómerkja yrði hinn áfrýjaða dóm. Þá væri sá annmarki á dómi héraðsdóms að þar hefði ekki verið tekin rökstudd afstaða til dómkröfu A og B um dráttarvexti af miskabótaþætti fjárkröfu þeirra. Vegna gagnáfrýjunar kæmi sú krafa til endurskoðunar fyrir Landsrétti. Úr þessum annmarka á samningu dómsins yrði ekki bætt með málflutningsyfirlýsingu sem fyrst var gefin fyrir Landsrétti. Jafnframt skorti verulega á að í forsendum hins áfrýjaða dóms væri tekin rökstudd afstaða til matsgerðar þeirrar sem A og B byggðu bótakröfu sína á og þeirra málsástæðna sem henni tengdust. Uppfyllti samning dómsins að þessu leyti ekki kröfur f-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Með vísan til þessa taldi Landsréttur svo alvarlega annmarka vera á meðferð málsins í héraði að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af sjálfsdáðum og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.
M áfrýjaði dómi héraðsdóms og krafðist þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur. Í úrskurði Landsréttar var gerð grein fyrir málsmeðferð í héraði og þess getið að M hefði aflað matsgerðar eftir XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og lagt fram matsbeiðni sína í því máli meðan á greinargerðarfresti hans stóð í málinu sem var til úrlausnar fyrir Landsrétti. Að virtum atvikum málsins og málsástæðum M var talið að honum hefði verið rétt að afla matsgerðarinnar fyrir þeim dómara sem fór með málið og leysti úr því samkvæmt 1. mgr. 47. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað sem þessu liði lægi fyrir að M hefði boðað framlagningu matsgerðarinnar á fyrstu stigum málsins og áréttað fyrirhugaða framlagningu hennar undir rekstri þess. Þá hefði dómari málsins tekið rökstudda ákvörðun um að heimila framlagningu matsgerðarinnar og tekið afstöðu til sönnunargildis hennar í hinum áfrýjaða dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sérþekkingar hefði verið þörf í dóminn til að geta tekið afstöðu til ýmissa matsliða og að héraðsdómara hefði verið ófært að taka með fullnægjandi hætti afstöðu til ágreiningsatriða málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar og lagaþekkingar. Þar sem borið hefði að kveðja til sérfróðan matsmann til dómstarfa, samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en það ekki verið gert var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem S ehf. var gert að greiða F ehf. ógreiddar eftirstöðvar samkvæmt framlögðum reikningum vegna málningarvinnu. Verkið var unnið í tímavinnu og laut ágreiningur aðila aðallega að því hver væri eðlilegur og sanngjarn fjöldi vinnustunda. Aflað var matsgerðar til sönnunar um það álitaefni. Í dómi Landsréttar kom fram að héraðsdómara hefði verið ófært að fjalla nægilega um ágreiningsatriði málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar, heldur hafi verið þörf á sérkunnáttu til að leysa úr málinu. Bar héraðsdómara því að kveðja til sérfróðan mann til dómstarfa samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að leggja mat á gögn málsins og eftir atvikum spyrja hinn sérfróða mann sem unnið hafði matsgerð í því. Þar sem það hafði ekki verið gert varð af þessum ástæðum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.
D ehf. krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð I ohf. vegna tjóns sem D ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna hagnaðarmissis sem leiddi af ákvörðun I ohf. um að semja ekki við D ehf. um verslunarrými í Flugstöð Leifs Eiríkssonar í kjölfar útboðsins ,,Commercial Opportunities at Keflavik Airport“. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í málinu reyndi meðal annars á það álitaefni hvort matsnefnd hefði með málefnalegum hætti komist að þeirri niðurstöðu að tilboð D ehf. hefði verið óraunhæft. Svo að unnt væri að taka afstöðu til þess hvort fjárhagsáætlanir D ehf. hefðu verið raunhæfar miðað við tæknilega hluta forvalsins og forsendur sem að öðru leyti voru gefnar upp í forvalsgögnum þyrfti sérfræðiþekkingu á sviði smásöluverslunar og gerð fjárhagsáætlana. Landsréttur taldi að héraðsdómara hefði verið rétt að kveðja til meðdómsmann með sérkunnáttu til að fjalla um þessi atriði. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
A höfðaði mál gegn V hf. og B ehf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín hjá B ehf. Féll A úr stigapalli niður á steinsteypt gólf og úlnliðsbrotnaði er hann var að vinna við vélasamstæðu á vinnustað sínum. Með dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmanni, var viðurkennd bótaábyrgð stefnda V hf. á afleiðingum slyss A en dómurinn taldi að B ehf. hefði vanrækt að rannsaka eða láta rannsaka slysið þegar það varð. Með dómi Landsréttar, sem skipaður var þremur embættisdómurum, voru V hf. og B ehf. aftur á móti sýknaðir af kröfu A, en einn dómara skilaði sératkvæði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í ljósi aðstæðna og eins og málið lægi fyrir hefði Landsrétti borið að kveðja til sérfróðan meðdómsmann til þess að fjalla um málsástæður sem hafðar voru uppi um að vanbúnaður á vélinni sem A vann við hefði valdið því að hann slasaðist. Landsréttur hefði látið það ógert og mat ekki við endurskoðun héraðsdóms hvaða áhrif sérþekking meðdómsmannsins hefði haft á niðurstöðu málsins. Væri af þessum sökum óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.
H ehf. krafðist þess meðal annars að viðurkennt yrði að krafa hans að fjárhæð 3.000.000.000 króna nyti stöðu í réttindaröð við slit B samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að dráttarvextir sem fallið hefðu á kröfuna nytu stöðu samkvæmt 1. tölulið 114. gr. sömu laga. Í málinu hafði verið aflað tveggja matsgerða til að meta hvort H ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna riftunar B á fjármögnunarsamningi sem þeir höfðu gert í sambandi við fjármögnun á byggingu á Héðinsreit. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geti dómari, ef deilt er um staðreyndir sem eru bornar fram sem málsástæður og hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi til að leysa úr, kvatt til einn meðdómsmann sem hafi slíka kunnáttu. Þó sé dómara heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Ágreiningur málsins laut að verulegu leyti að þeim matsgerðum sem H ehf. aflaði til sönnunar á tjóni sínu. Ótvírætt var að sérkunnáttu var þörf í dóminum til að taka afstöðu til matsgerðanna og þeirra málsástæðna sem þeim tengdust. Héraðsdómur fór hins vegar þá leið að kveðja til tvo verkfræðinga, þrátt fyrir að tveir hagfræðingar og löggiltur fasteignasali hefðu verið meðal dómkvaddra matsmanna. Enda þótt munur hafi verið á sérhæfingu verkfræðinganna tveggja var ekki talið að kvaðning þeirra beggja hafi samrýmst 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 eins og henni var breytt með lögum nr. 49/2016. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
L hf. höfðaði mál gegn S og krafðist greiðslu skuldar samkvæmt lánssamningi í breskum pundum. Lánið hafði S tekið vegna uppgjörs á sjálfskuldarábyrgð sem hann hafði gengist undir á láni L hf. til EC ehf. S byggði meðal annars á því að upphaflegur lánssamningur milli L hf. og EC ehf. hefði verið lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu sem hefði farið í bága við 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í dómi Landsréttar kom fram að tveir viðaukar hefðu verið gerðir við lánssamninginn þar sem eftirstöðvar láns hefðu verið skýrlega tilteknar í breskum pundum og að lagt hefði verið til grundvallar í dómaframkvæmd að við slíkar aðstæður væri um lögmætt lán í erlendum gjaldmiðli að ræða. Auk þess hefði S gengist undir ábyrgð sína með tiltekinni fjárhæð í breskum pundum og væri hann því skuldbundinn gagnvart lánveitanda samkvæmt því. Þá var hafnað þeirri málsástæðu S að L hf. hefði valdið honum tjóni með því að lækka kröfu sína í þrotabú EC ehf. Jafnframt hafnaði Landsréttur því að víkja bæri samningnum til hliðar á grundvelli ógildingarreglna laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þar sem gögn málsins bæru með sér að skuld samkvæmt lánssamningnum væri ógreidd bæri S greiðsluskylda í samræmi við ákvæði lánssamningsins.
L hf. höfðaði mál gegn E og krafðist greiðslu skuldar samkvæmt lánssamningi í breskum pundum. Lánið hafði E tekið vegna uppgjörs á sjálfskuldarábyrgð sem hann hafði gengist undir á láni L hf. til EC ehf. E byggði meðal annars á því að upphaflegur lánssamningur milli L hf. og EC ehf. hefði verið lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu sem hefði farið í bága við 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í dómi Landsréttar kom fram að tveir viðaukar hefðu verið gerðir við lánssamninginn þar sem eftirstöðvar láns hefðu verið skýrlega tilteknar í breskum pundum og að lagt hefði verið til grundvallar í dómaframkvæmd að við slíkar aðstæður væri um lögmætt lán í erlendum gjaldmiðli að ræða. Auk þess hefði E gengist undir ábyrgð sína með tiltekinni fjárhæð í breskum pundum og væri hann því skuldbundinn gagnvart lánveitanda samkvæmt því. Þá var hafnað þeirri málsástæðu E að L hf. hefði valdið honum tjóni með því að lækka kröfu sína í þrotabú EC ehf. Jafnframt hafnaði Landsréttur því að víkja bæri samningnum til hliðar á grundvelli ógildingarreglna laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þar sem gögn málsins bæru með sér að skuld samkvæmt lánssamningnum væri ógreidd bæri E greiðsluskylda í samræmi við ákvæði lánssamningsins.
Í málinu höfðu bæði héraðsdómur og Landsréttur fallist á kröfu B um að A yrði sviptur forsjá tveggja barna sinna á grundvelli a. og d. liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Fyrir Hæstarétti var einungis deilt um hvort ómerkja bæri dóm Landsréttar. Byggði A á því að málsmeðferð fyrir Landsrétti hefði verið ábótavant þar sem sérfróður meðdómsmaður hefði ekki verið kvaddur til setu í dóminum svo sem lögskylt væri samkvæmt 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur tilgreind ákvæði laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og þær breytingar sem á þeim höfðu verið gerðar með lögum nr. 49/2016 og hlutaðeigandi ákvæði barnaverndarlaga og þær breytingar sem á þeim höfðu verið gerðar með lögum nr. 80/2011. Var talið að við meðferð forsjársviptingarmála, sem rekin væru fyrir héraðsdómi samkvæmt 29. gr. barnaverndarlaga, bæri dómara samkvæmt 1. mgr. 54. gr. laganna að kveðja til sérfróðan meðdómsmann eða meðdómsmenn, nema við ættu undantekningar þær sem greindi í ákvæðinu. Þá vísaði Hæstiréttur til þess að lög um dómstólaskipan landsins gerðu ráð fyrir því að sérfróður meðdómsmaður eða eftir atvikum meðdómsmenn gætu tekið sæti í Landsrétti við meðferð máls þar fyrir dómi þegar þess væri þörf. Með því að engin undantekning væri gerð í lögum frá þeirri skipan mála þegar forsjársviptingarmál væri rekið fyrir Landsrétti gilti meginreglan einnig við rekstur slíks máls þar fyrir dómi, nema við ættu þær undantekningar sem greindi í ákvæðinu. Var því til samræmis við meginreglu 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga talið að borið hefði að kveðja til sérfróðan meðdómsmann við meðferð málsins fyrir Landsrétti. Þar sem það hafði ekki verið gert hefði skipan Landsréttar við meðferð málsins ekki verið í samræmi við áskilnað laga og var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað aftur til Landsréttar til löglegrar meðferðar.
A höfðaði mál aðallega á hendur SÍ en til vara á hendur Í. Gerði A þær kröfur á hendur SÍ að ákvörðun SÍ 22. janúar 2010 yrði felld úr gildi sem og úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga 28. janúar 2011 og að SÍ yrði dæmt til þess að greiða A nánar tilgreinda fjárhæð. Þá gerði A þær kröfur á hendur Í, sem varastefnda, að ef SÍ yrði sýknað af síðari dómkröfu A yrði Í dæmt til að greiða A sömu fjárhæð og krafist var úr hendi aðalstefnda SÍ. Kröfur A á hendur SÍ voru meðal annars byggðar á því að A hefði orðið fyrir líkamstjóni vegna bilunar eða galla í bjargráði og að hann ætti rétt á bótum frá SÍ á grundvelli ákvæða laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. Kröfu sína á hendur Í byggði A einkum á því að hann ætti rétt til skaðabóta á grundvelli ákvæða laga nr. 25/1991 um skaðsemisábyrgð þar sem A hefði orðið fyrir tjóni af völdum gallaðs bjargráðs sem Landspítalinn hefði flutt inn og dreift. Við rekstur málsins fyrir héraðsdómi var ákveðið að skipta sakarefni þess á þann hátt að fyrst yrði leyst úr kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun SÍ 22. janúar 2010 og úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga 28. janúar 2011. Við upphaf aðalmeðferðar um fyrri dómkröfu A var bókað í þingbók að héraðsdómari hefði kvatt tvo lækna sem sérfróða meðdómsmenn til setu í dóminum. Jafnframt var bókað að lögmaður Í viki úr sal þar sem hlutur Í í málinu hvíldi á meðan leyst væri úr fyrri dómkröfu A. Þá komu vitni fyrir dóminn og gáfu skýrslu. Dómur var kveðinn upp í málinu 28. febrúar 2017 þar sem dómkrafa A var tekin til greina. Í kjölfarið tók SÍ ákvörðun um að greiða Á hámarksbætur samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 og í þinghaldi 16. október 2017 var því lýst yfir af hálfu SÍ að fallist væri á kröfugerð A, þar á meðal um dráttarvexti. Í þinghaldinu var bókað að lögmaður Í teldi að fara þyrfti fram sönnunarfærsla að nýju sambærileg þeirri sem þegar hefði farið fram. Sjónarmið Í voru áréttuð bókun í þinghaldi 23. mars 2018, þar á meðal um nauðsyn þess að dómurinn yrði eins skipaður við meðferð málsins sem fram undan væri. Í bókun dómsformannsins var tekið fram að Í hefði fallist á sakarskiptingu og átt þess kost að láta fyrri hluta málsins til sín taka, auk þess sem dómi í fyrri hluta málsins hefði ekki verið áfrýjað og niðurstaða hans væri því bindandi. Þá væri ekki þörf á sérþekkingu í þeim hluta málsins sem eftir stæði þar sem ágreiningur þar lyti að greiðsluskyldu Í. Bókað var af hálfu Í í þinghaldi 5. júlí 2018 það sjónarmið að vísa ætti málinu frá þar sem ekki reyndi á aðild varastefnda nema aðalstefndi hefði verið sýknaður. Í dómi Landsréttar kom fram að eins og samspili krafna á hendur aðal- og varastefnda var háttað í þessu máli hefði ekki verið skylt að vísa kröfum á hendur Í frá dómi eftir að því hafði verið lýst yfir í þinghaldi að málinu væri lokið að því er varðaði SÍ. Þá sagði að þótt sakarefni málsins hefði verið skipt á grundvelli 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri áfram um eitt og sama dómsmálið að ræða. Af ákvæðum 4. gr. og 2. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 leiddi að hinir sérfróðu meðdómsmenn, sem tekið höfðu sæti með dómsformanni í málinu, hefðu eftir uppkvaðningu dóms um fyrri hluta málsins áfram átt að taka þátt í aðalmeðferð og samningu dóms um þær kröfur sem dómurinn átti þá eftir að taka afstöðu til. Því til viðbótar var tekið fram að sakarefni á hendur Í voru að hluta til önnur en á hendur SÍ og enn væri í málinu deilt um atriði sem sérkunnáttu þyrfti til að leysa úr. Í stað þess að dómurinn yrði áfram fjölskipaður kaus dómsformaður að annast málsmeðferðina einn og kveða einn upp dóm í málinu, að hluta til á grundvelli forsendna fyrri dóms í málinu, þó að Í hefði ekki átt aðild að þeirri málsmeðferð. Með vísan til þessa taldi Landsréttur svo alvarlega annmarka vera á meðferð málsins í héraði að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af sjálfsdáðum og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.
B krafðist skaðabóta úr hendi A ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við vinnu á verkstæði A ehf. Í málinu hafði verið aflað þriggja matsgerða um afleiðingar slyssins fyrir B. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ágreiningur málsaðila snerist meðal annars um það hvort leggja skyldi til grundvallar álitsgerð örorkunefndar eða matsgerð dómkvaddra matsmanna við uppgjör bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku B og reyndi þar einkum á mat á öndunarfæraskaða B. Landsréttur taldi að til þess að leysa úr þessum atriðum með fullnægjandi hætti hefði verið brýnt að héraðsdómari kveddi til meðdómsmann með sérkunnáttu til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu álitsgjafa sem komu fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
R höfðaði mál á hendur A og krafðist þess að hún yrði svipt forsjá þriggja barna sinna samkvæmt a- og d-liðum 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sálfræðingum, var fallist á kröfu R. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Hæstiréttur hefði í dómi 27. febrúar 2019 komist að þeirri niðurstöðu að eftir þessa breytingu samræmdist orðalag 1. mgr. 54. gr. barnverndarlaga nr. 80/2002 ekki lengur almennum reglum um meðferð einkamála og hefði í raun fallið brott sá almenni þáttur lagagreinarinnar að sérfróðir meðdómsmenn, við rekstur máls um sviptingu forsjár barns, skyldu vera tveir. Var skipan dóms í héraði því í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
S höfðaði mál á hendur A og B og krafðist þess að þau yrði svipt forsjá tveggja barna sinna samkvæmt a-, c- og d-liðum 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sálfræðingum, var fallist á kröfu S. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Hæstiréttur hefði í dómi 27. febrúar 2019 komist að þeirri niðurstöðu að eftir þessa breytingu samræmdist orðalag 1. mgr. 54. gr. barnverndarlaga nr. 80/2002 ekki lengur almennum reglum um meðferð einkamála og hefði í raun fallið brott sá almenni þáttur lagagreinarinnar að sérfróðir meðdómsmenn, við rekstur máls um sviptingu forsjár barns, skyldu vera tveir. Var skipan dóms í héraði því í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna mistaka við læknismeðferð á Landspítalanum árið 2008. A hafði orðið fyrir slysi er hún féll í garði við heimili sitt og bar fyrir sig vinstri hönd. Á slysadeild spítalans var hún greind með brot á vinstri upphandlegg. Landsréttur, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, féllst á það mat héraðsdóms að aðgerðin sem A gekkst undir hefði verið framkvæmd í samræmi við viðurkennda læknisfræðilega meðferð og að þær aðferðir sem viðhafðar voru daginn eftir við könnun á blóðflæði hefðu verið í samræmi við hefðbundna mælikvarða og hefðu gefið til kynna að blóðflæði í handlegg A væri í lagi. Var Í því sýknað af kröfu A.
A krafðist þess að V hf. yrði gert að greiða sér skaðabætur að fullu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann ók bifhjóli aftan á pallbifreið. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sérfróðum meðdómendum, var fallist á kröfu A. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/991, um meðferð einkamála, verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Samkvæmt ákvæðinu væri dómara þó heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann teldi þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Í málinu hefðu tveir sérfróðir meðdómsmenn tekið sæti í dómi við meðferð málsins í héraði eftir gildistöku laga nr. 49/2016 og sú staðreynd sem deilt hefði verið um í málinu, og héraðsdómur taldi þörf á sérkunnáttu um, hefði varðað mat á ökuhraða bifhjóls A er hann ók aftan á umrædda pallbifreið. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt annar hinna sérfróðu meðdómsmanna hefði verið byggingaverkfræðingur og hinn prófessor í eðlisfræði hefði sérkunnátta þeirra í málinu í reynd lotið að sama matsatriði. Skipan héraðsdóms hefði því verið í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og yrði af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 26/2018.
Með hliðsjón af 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og dómi Hæstaréttar frá 27. febrúar 2019 nr. 26/2018 var sú ákvörðun héraðsdómara að kveðja tvo sálfræðinga til að skipa dóm með sér í forsjármáli andstæð lögum. Var dómur héraðsdóms því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
R höfðaði mál á hendur A og krafðist þess að hún yrði svipt forsjá dóttur sinnar samkvæmt a- og d-liðum 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sálfræðingum, var fallist á kröfu R. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Hæstiréttur hefði í dómi 27. febrúar 2019 komist að þeirri niðurstöðu að eftir þessa breytingu samræmdist orðalag 1. mgr. 54. gr. barnverndarlaga nr. 80/2002 ekki lengur almennum reglum um meðferð einkamála og hefði í raun fallið brott sá almenni þáttur lagagreinarinnar að sérfróðir meðdómsmenn, við rekstur máls um sviptingu forsjár barns, skyldu vera tveir. Var skipan dóms í héraði því í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
H höfðaði mál á hendur A og B og krafðist þess að þau yrðu svipt forsjá tveggja barna sinna á grundvelli a-, c- og d-liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Héraðsdómari kallaði til tvo sálfræðinga sem tóku sæti í dóminum sem sérfróðir meðdómsmenn við aðalmeðferð þess. Landsréttur rakti tilgreind ákvæði laga nr. 91/1991, 49/2016 og barnaverndarlaga og hvernig þessi ákvæði hefðu verið túlkuð í dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 26/2018. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að sú ákvörðun héraðsdómara að kveðja til tvo sálfræðinga til að skipa dóm í málinu verið í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og væri því óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Í málinu höfðu bæði héraðsdómur og Landsréttur fallist á kröfu BR um að A og B yrðu svipt forsjá dóttur sinnar á grundvelli a. og d. liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Fyrir Hæstarétti var einungis deilt um hvort ómerkja bæri dóma héraðsdóms og Landsréttar. Byggðu áfrýjendur á því að samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991, eins og henni hefði verið breytt með 1. gr. laga nr. 49/2016, hefði verið óheimilt að kveðja til tvo sérfræðinga á sama sviði sem sérfróða meðdómendur í málinu, en í héraði höfðu tveir sálfræðingar tekið sæti í dómi ásamt einum embættisdómara. Yrði hins vegar talið að héraðsdómur hefði verið réttilega skipaður, hlyti það að valda því að í Landsrétti hefðu tveir sérfróðir meðdómsmenn einnig orðið að taka sæti, en þar hafði einn sálfræðingur setið í dómi með tveimur embættisdómurum. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur tilgreind ákvæði laga nr. 91/1991 og 49/2016, svo og hlutaðeigandi ákvæði barnaverndarlaga og þær breytingar sem á þeim höfðu verið gerðar með lögum nr. 80/2011. Taldi rétturinn að 27. gr. síðastgreindra laga, um breytingu á 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga, hefði leitt af sér skyldu héraðsdómara til þess að kveðja til tvo sérfróða meðdómsmenn í málum sem vörðuðu sviptingu forsjár barns. Eftir að aðalreglu 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 hefði verið breytt með 1. gr. laga nr. 49/2016, í það horf að einn sérfróður meðdómsmaður skyldi sitja í dómi ásamt tveimur embættisdómurum í héraði þegar sérþekkingar væri þörf, samrýmdist orðalag 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga á hinn bóginn ekki lengur almennum reglum um meðferð einkamála fyrir dómi. Yrði því að líta svo á að regla 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga, um að héraðsdómara bæri ávallt að kveðja sérfróðan meðdómsmann til setu í dómi við rekstur máls um sviptingu forsjár barns, stæði óhögguð, en að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði í raun fallið brott sá almenni þáttur fyrrnefndu lagagreinarinnar að sérfróðu meðdómsmennirnir skyldu vera tveir. Samkvæmt því hefði sú ákvörðun héraðsdómara að kveðja til tvo sálfræðinga til að skipa dóm í málinu verið í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og væri því óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
A áfrýjaði héraðsdómi þar sem B hafði verið falin forsjá sonar þeirra og krafðist meðal annars frávísunar málsins þar sem fullnægjandi sáttameðferð samkvæmt 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 hefði ekki farið fram fyrir höfðun þess. Í dómi Landsréttar kom fram að lágmarksinntak sáttameðferðar væri að helstu ágreiningsefni og afstaða aðila til þeirra hefðu komið fram en að öðru leyti væri lagt í mat sáttamanns hvenær fullreynt væri að sættir gætu náðst og taldi Landsréttur fullægjandi sáttameðferð hafa farið fram. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni beggja foreldra mjög góða. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem gögn málsins bæru með sér djúpstæðan samskiptavanda aðila væru allt að einu ekki forsendur til að dæma þeim sameiginlega forsjá. Þá væri fyrirséð vegna búsetu og starfa A og B að drengurinn myndi búa í öðru landi en það foreldri sem ekki fengi forsjá. Að virtum sterkari umönnunartengslum drengsins við B og því að sú forsjáskipan ylli minni röskun í lífi hans var héraðsdómur staðfestur um forsjá og lögheimili drengsins en kveðið á um eins ríkulega umgengni og frekast þætti unnt í ljósi aðstæðna.
A krafðist þess að B og C yrðu svipt forsjá tveggja barna sinna á grundvelli a- og d- liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Héraðsdómur féllst ekki á að framangreindum skilyrðum væri fullnægt og taldi að vægari úrræði hefðu ekki verið fullreynd. Sýknaði héraðsdómur B og C af kröfum A. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar héraðsdóms á þeim grundvelli að samkvæmt 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga og 2. mgr. 2. gr. nr. 91/1991 hefði átt að kveðja til tvo sérfróða meðdómendur við meðferð málsins í héraðsdómi en dómurinn var skipaður tveimur héraðsdómurum og einum sérfróðum meðdómsmanni. Í dómi Landsréttar var vísað til breytinga á 2. gr. laga nr. 91/1991 um að dómari geti kvatt til einn meðdómsmann þegar þess þurfi. Þá var vísað til þess að orðalag 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga útiloki ekki túlkun til samræmis núgildandi meginreglu 2. gr. laga nr. 91/1991. Var því ekki fallist á ómerkingarkröfu A. Landsréttur taldi að af gögnum málsins yrði ráðið að líkamlegri umhirðu barns B og C hafi verið verulega ábótavant og að daglegum samskiptum þeirra við barnið hafi jafnframt verið alvarlega ábótavant með hliðsjón af aldri þess og þroska. Efnisleg skilyrði a-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga ættu því við um umönnun barnsins. Ekki hefði á hinn bóginn verið fullreynt að bæta forsjárhæfni B og skortur hafi verið á leiðbeiningum til C sem hafi þurft öflugt inngrip í formi beinnar þjálfunar í umönnun barna. Ekki höfðu verið færðar sönnur á að líkamlegri eða andlegri heilsu barnanna eða þroska þeirra væri hætta búin sökum þess að B væri augljóslega vanhæf til að fara með forsjána, svo sem vegna þeirra skerðinga sem tilgreindar eru í d-lið 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga. Með vísan til meðalhófsreglu 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga var ekki fallist á kröfu A um sviptingu forsjár barna þeirra.
S stóð fyrir útboði á sorphirðu í sveitarfélaginu og skiluðu tveir bjóðendur tilboði í verkið. S ákvað að hafna báðum tilboðum sökum annmarka á útboðinu sem það taldi til þess fallna að raska jafnræði bjóðenda. G hf. krafðist skaðabóta þar sem hann taldi að S hefði verið skylt að gera við hann verksamning í kjölfar útboðsins. Var í hinum áfrýjaða dómi talið að S hefði með ákvörðun sinni brotið gegn ákvæðum laga nr. 84/2007 um opinber innkaup og að G hf. hefði leitt að því nægjum líkum að það hefði orðið fyrir tjóni samkvæmt 2. mgr. 101. gr. laga þeirra laga, en í málinu lágu fyrir matsgerð og yfirmatsgerð. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að telja yrði að héraðsdómara hafi verið ófært að fjalla nægilega um ágreiningsatriði málsins á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar, og hefði verið þörf á sérkunnáttu til að leysa úr málinu. Hefði því verið nauðsynlegt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á gögn málsins og spyrja þá sérfróðu menn sem unnið hefðu matsgerðir í því, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það hefði ekki verið gert var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
A höfðaði mál til viðurkenningar á því að M ehf., B og HH bæru óskipta skaðabótaábyrgð á líkamstjóni sem hún varð fyrir á leið sinni út úr bakaríinu M. Málsaðilar deildu um það hvort dyraumbúnaður bakarísins hefði verið vanbúinn, annars vegar vegna hæðarmunar á gólfinu í bakaríinu og gangstéttarinnar fyrir utan og hins vegar byggði A á því að svokölluð hurðarpumpa hefði ekki virkað sem skyldi. Héraðsdómur féllst á að samspil þessara tveggja þátta hefði orsakað slysið en ábyrgð var felld á M ehf. og B vegna þess að hurðarpumpan hefði ekki verið í lagi. HH var hins vegar sýknað og undi A við þá niðurstöðu. Áður en málið var höfðað hafði A aflað minnisblaðs tveggja sérfræðinga hjá E verkfræðistofu um aðstæður í inngangi bakarísins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A hefði ekki aflað matsgerðar samkvæmt IX. kafla laga nr. 91/1991 í þeim tilgangi að færa sönnur á staðhæfingar sínar um að umrædd hurðarpumpa hefði ekki virkað sem skyldi ellegar verið vanbúin með öðrum hætti. A hefði aflað umrædds minnisblaðs einhliða og án þess að M ehf. og A ættu þess kost að gæta hagsmuna sinna og koma sjónarmiðum sínum á framfæri við gerð þess. Var minnisblaðið ekki talið hafa þýðingu við úrlausn málsins og varð dómur ekki á því byggður. Þá kom fram að eins og málið lá þá fyrir héraðsdómi, og án þess að fram hefði farið fullnægjandi öflun sönnunargagna um ástand, virkni og mögulega hættueiginleika hurðarpumpunnar hefði héraðsdómara verið ókleift að fjalla um málsástæður sem uppi hefðu verið hafðar um þann þátt málsins á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hefði því verið þörf á sérkunnáttu og hefði héraðsdómara borið að kveðja til meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem það hefði ekki verið gert var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Ákæruvaldið (
Einar Tryggvason saksóknari)
gegn
X (
Jón Egilsson hrl)
X var ákærður fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa á nánar tilgreindum skemmtistað, hrint A með báðum höndum með þeim afleiðingum að hann féll í gólfið og hlaut alvarlega höfuðáverka af. Með vísan til framburða vitna og læknisfræðilegra gagna málsins taldi héraðsdómur sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var hann því sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur hins vegar til þess að eins og málið væri vaxið hefði héraðsdómara frá öndverðu mátt vera ljóst að niðurstaða þess myndi ráðast af mati á munnlegri frásögn ákærða og framburði vitna fyrir dóminum. Samkvæmt því hefði að réttu lagi borið að neyta heimildar 4. mgr. 3. gr. laga um meðferð sakamála til að þrír dómarar skipuðu dóm í málinu. Með því að þess hefði ekki verið gætt þótti óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá upphafi aðalmeðferðar og vísa því heim í hérað til löglegrar meðferðar.
V ehf. gerði samning við H hf. um afhendingu á stáli í byggingu sem V ehf. var að reisa samkvæmt verksamningi við E ehf. Hafði síðargreindi samningurinn verið gerður að undangengnu útboði. Miðað var við í upphafi að stál í bygginguna yrði um 350 tonn en það magn sem var notað og H hf. afhenti reyndust vera um 550 tonn. Deildu aðilar meðal annars um hvor þeirra bæri áhættuna af því. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við úrlausn á því hvort H hf. gæti krafið V ehf. um greiðslu fyrir allt stálið gæti skipt máli hvort honum hefði mátt vera ljóst af útboðsgögnum einum, sem fyrir lá að V ehf. hafði sent honum, að V ehf. hefði reiknað með að nota of lítið af stáli í bygginguna. Einnig þyrfti að meta hvort H hf. hefði verið kleift á grundvelli útboðsgagna að hanna burðaþol byggingarinnar eða hvort hann þurfti við þá hönnun að hafa teikningar frá arkitektum hússins. Talið var að þegar þessi atriði væru virt reyndi á sérfræðileg álitaefni á sviði byggingaverkfræði. Hefði því verið nauðsynlegt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þau og dæma málið með sér, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það hefði ekki verið gert var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem því var hafnað að E yrði gert að víkja sæti sem meðdómsmaður í máli sem höfðað var til ógildingar á úrskurði mannanafnanefndar og viðurkenningar á rétti ónefndrar dóttur M og K til að bera tiltekið nafn. Í úrskurði sínum hafði nefndin byggt á því að ritháttur nafnsins væri hvorki í samræmi við ritreglur íslensks máls né uppfyllti hann hefðarskilyrði vinnulagsreglna nefndarinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að E hefði tjáð sig opinberlega um ýmis ákvæði laga nr. 45/1996 um mannanöfn og meðal annars skilað athugasemdum við drög að lagafrumvarpi þar sem gert væri ráð fyrir afnámi laga nr. 45/1996. Í þeim athugasemdum hefði E bent á að viðmiðin í vinnulagsreglum mannanafnanefndar væru umdeilanleg og án beinnar lagastoðar, og að hin nýju frumvarpsdrög væru veruleg réttarbót sem afnæmu þá mismunun sem fælist í gildandi lögum og væri í raun mannréttindabrot. Þar sem hinn umþrætti úrskurður væri meðal annars reistur á umræddum vinnulagsreglum og krafa varnaraðila á því reist að skýra beri lög um mannanöfn í samræmi við mannréttindasáttmála Evrópu, hefði E með ummælum sínum tjáð sig um atriði sem ágreiningur í málinu lyti að á þann hátt að draga mætti óhlutdrægni hans með réttu í efa. Var honum því gert að víkja sæti í málinu.
A krafðist skaðabóta úr ábyrgðartryggingu vegna tjóns sem hann varð fyrir í vinnu sinni þegar vinnupallur gaf sig og A féll niður með þeim afleiðingum að hann hlaut slæmt brot á fæti. Aðilar deildu meðal annars um það hvort slysið mætti rekja til bilunar eða vanbúnaðar í vinnupallinum og hvort A hefði sett vinnupallinn upp með réttum hætti. Talið var, eins og málið lá fyrir og án þess að fram hefði farið fullnægjandi rannsókn Vinnueftirlits og lögreglu, að héraðsdómara hefði verið ókleift að fjalla um málsástæður sem uppi voru hafðar um þennan þátt málsins á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hefði því verið þörf á sérkunnáttu og héraðsdómara borið að kveðja til meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Þ krafðist bóta úr hendi J og V hf. vegna líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi, en með hinum áfrýjaða dómi var þeirri kröfu hafnað. Fyrir Hæstarétti krafðist Þ ómerkingar dómsins meðal annars á þeim grundvelli að annar meðdómsmanna í héraði hefði verið vanhæfur til setu í dómi vegna starfa sinna fyrir V hf. Talið var að þótt V hf. hefði staðhæft að meðdómsmaðurinn hefði ekki gengt trúnaðarstörfum fyrir félagið frá árinu 2007 hefði V hf. kannast við að hafa greitt honum fyrir matsstörf frá þeim tíma. Hefði V hf. hins vegar ekki, þrátt fyrir tilmæli Þ, veitt upplýsingar um eðli eða umfang þeirra starfa eins og honum hefði verið í lófa lagið. Var því fallist á með Þ að hún hefði haft tilefni til að draga óhlutdrægni meðdómsmannsins með réttu í efa, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var krafa Þ um ómerkingu héraðsdóms því tekin til greina.
Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem I ehf. var dæmt til greiðslu reikninga vegna vinnu H ehf. við vefsíðugerð fyrir fyrrnefnda félagið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að embættisdómara væri ófært að fjalla um þær málsástæður sem uppi væru hafðar í málinu á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar. Þar sem þörf væri á sérkunnáttu til þess að leysa úr málsástæðum aðila yrði að kveðja til sérfróða meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að leggja mat á gögn málsins og spyrja þá sérfróðu menn sem unnið hefðu matsgerðir í því. Þar sem það hefði ekki verið gert varð að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
G höfðaði mál á hendur Í og lækninum I til viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns af völdum ætlaðra mistaka af hálfu starfsmanna Í, þ. á m. I, við sjúkdómsmeðferð G. Fyrir Hæstarétti hafði G uppi ómerkingarkröfu sem laut að því að nauðsyn hefði borið til þess að augnlæknir hefði tekið sæti sem sérfróður meðdómsmaður í dóminum í stað héraðsdómara, er skipaði dóminn ásamt dómsformanni og lækni sem sérfróðum meðdómanda. Hæstiréttur taldi að ekki hefði verið þörf á að kveðja í héraðsdóminn sérfræðing á sviði augnlækninga þar sem þau ágreiningsefni málsins, sem sérfræðiþekkingu þyrfti til að skera úr um, féllu undir sérfræðisvið læknisins sem kvaddur var í dóminn sem sérfróður meðdómsmaður. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um að G hefði ekki tekist sönnun um að starfsmenn Í hefðu við eftirlit með blóðþrýstingi G og með viðbrögðum sínum við of háum blóðþrýstingi hans sýnt af sér saknæma háttsemi.Voru Í og I því sýknaðir af kröfum G.
Dómur héraðsdóms var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Talið var að héraðsdómara hefði borið að kveðja til tvo sérfróða meðdómsmenn í samræmi við 3. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, auk þess sem ekki hefði verið tekin afstaða til sakargiftanna með rökstuddum hætti, sbr. f. lið 2. mgr. 183. gr. sömu laga. Þá hefði samningu dómsins einnig verið ábótavant.
Gámaþjónustan hf (
Óðinn Elísson hrl)
gegn
Sigurði, Hreini Jónassyni, til, réttargæslu, Vátryggingafélagi og Íslands hf
G hf. krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda S vegna tjóns sem varð á timburkurlara í eigu G hf. er verið var að hífa hann upp á flutningavagn á plani á athafnasvæði G hf. Við verkið voru notaðir tveir kranar og brast jarðvegurinn undan stoðfæti annars þeirra með þeim afleiðingum að timburkurlarinn féll til jarðar og skemmdist verulega. Héraðsdómur sýknaði S og vísaði m.a. til þess að orsök þess að yfirborð plansins hefði brostið við hífingu timburkurlarans yrði ekki rakin til þess að S hefði vanrækt þær skyldur sem á honum hefðu hvílt sem sérfræðingi og yrði tjónið á kurlaranum því ekki rakið til sakar hans. Hæstiréttur féllst hvorki á með G hf. að annar meðdómsmanna í héraði hefði verið vanhæfur til setu í dóminum vegna matsstarfa fyrir hönd V hf., sem G hf. stefndi til réttargæslu í málinu, né að héraðsdómur hefði byggt niðurstöðu sína á málsástæðu sem ekki hefði verið haldið fram í héraði. Var kröfu G hf. um ómerkingu héraðsdóms því hafnað. Fyrir Hæstarétti lagði G hf. fram matsgerð sem hann aflaði eftir uppkvaðningu héraðsdóms. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að þótt niðurstöður matsgerðarinnar bentu til þess að stærri grunnflötur undir stoðfætur vörubifreiðarinnar kynni að hafa dregið úr fyrirvaralausu og hröðu broti jarðvegsins í og við þær væri matsgerðin engan veginn afdráttarlaus í þeim efnum. Fengi hún því ekki haggað þeirri niðurstöðu héraðsdóms að tjón það sem hefði orðið á trékurlaranum yrði ekki rakið til sakar S heldur óhappatilviks. Var héraðsdómur því staðfestur.
M áfrýjaði dómi þar sem H ehf. var sýknað af kröfu hans um skaðabætur vegna ætlaðra galla á verki. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu væri deilt um staðreyndir sem bornar hefðu verið fram sem málsástæður og sérkunnáttu væri þörf til að leysa úr. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefði héraðsdómara því borið að kveðja til sérfróða meðdómsmenn sem hefðu slíka kunnáttu til að taka sæti í dóminum. Þar sem það hefði ekki verið gert var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.