Stefnendur kröfðust viðurkenningar á forkaupsrétti sínum að hlutum í stefnda L ehf., sem stefndi H hafði selt stefndu G, Þ og N samkvæmt kaupsamningi. Í dóminum var talið að kaupsamningurinn hefði verið bindandi og virkjað forkaupsrétt stefnenda samkvæmt samþykktum félagsins. Ekki var fallist á að samningurinn væri ógildur, til málamynda eða að stefnendur hefðu sýnt af sér óheiðarleika við nýtingu forkaupsréttarins. Hins vegar var fallist á varakröfu stefndu um að forkaupsréttur hvors stefnanda tæki aðeins til tiltekinna hluta. Var forkaupsréttur stefnenda að þeim hlutum viðurkenndur og stefnda L ehf. gert að uppfæra hlutaskrá félagsins til samræmis við það.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur R ehf. o.fl var vísað frá dómi. Ágreiningur málsins varðaði eignarhald á hlutum í R ehf. en H byggði á því að hún væri réttur eigandi þriðjungs heildarhluta félagsins og krafðist viðurkenningar á því. Tók kröfugerðin ekki mið af hækkun hluta félagsins úr 500.000 í 5.000.000 sem hafði verið skráð hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ráðið yrði af málatilbúnaði H að byggt væri meðal annars á því að dómur tæki afstöðu til lögmætis hækkunarinnar og eftirfarandi skráningar hennar. Væri slíkt hins vegar ekki unnt eins og kröfugerð H væri sett fram. Yrði krafan tekin til greina stæði eftir að útkljá ágreining málsaðila um hækkunina og hvort lagarök stæðu til að breyta skráningu hennar hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Var kröfugerð H talin vera í andstöðu við 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Jafnframt taldi Landsréttur málatilbúnað H um aðild málsins til sóknar vera verulega á reiki. Var því fallist á með héraðsdómi að málatilbúnaður H væri haldinn slíkum annmörkum að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi og niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.
Deilt um eignarétt að fellihýsi eftir sambandsslit. Stefnandi keypti fellihýsi er samband aðila var nýhafið, en í samráði við stefndu var það skráð á nafn æskuvinkonu hennar á meðan skilnaður stefnanda við eiginkonu sína væri ófrágenginn. Sambandi aðila lauk 10 mánuðum síðar. Í framhaldi sambandsslitanna fékk stefnda vinkonu sína til að skrá fellihýsið á sitt nafn, án samráðst við stefnanda, og kvaðst líta svo á að hún ætti réttmætt tilkall til þess. Dómurinn féllst ekki á sjónarmið stefndu og viðurkenndi eignarétt stefnanda að fellihýsinu.
A höfðaði mál til viðurkenningar á beinum eignarétti á 50% hlut nánar tilgreindrar fasteignar. B, faðir C, hafði keypt fasteignina í kjölfarið af því að A og C tókst ekki að fjármagna kaupin. Málsaðilar voru sammála um að kaup B á fasteigninni hafi átt að vera til bráðabirgða, eða þar til A og C hefðu fjárhagslegt bolmagn til að kaupa eignina. Úr því varð ekki, en A og C slitu hjúskap á árinu 2018. Í fjárskiptasamningi A og C var fasteignarinnar hvergi getið. Reisti A málatilbúnað sinn á því að kaup B á fasteigninni hefði verið málamyndagerningur og hefðu A og C í reynd orðið eigendur fasteignarinnar við kaupin. Hefðu þau tekið við eigninni og ráðist í ýmiskonar endurbætur á henni, sem þau hefðu staðið straum af. Í dómi Landsréttar kom fram að B hefði verið skuldari lána er á fasteigninni hvíldu og hefði greitt af henni gjöld sem þinglýstur eigandi. Þá væri óumdeilt að A hefði greitt upp tilgreint lán sem faðir A hefði veitt til íbúðarkaupanna. A hefði sönnunarbyrði fyrir því að kaup B hefðu verið málamyndagerningur. Gegn mótmælum B og C hefði hann ekki axlað þá sönnunarbyrði. Var B því sýknaður af kröfu A. Þá var C sýknuð á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
A var einn eigenda jarðarinnar Rauðamýrar en jörðinni fylgdi veiðiréttur í Hvannadalsá. A höfðaði mál á hendur V og krafðist þess að fá greiddan arð fyrir árin 2015 og 2017 vegna þess eignarhlutar sem hún var þinglýstur eigandi að. Í dómi Landsréttar kom fram að sameigendur Rauðumýrar hefðu gert með sér samkomulag árið 2000 en í því hefðu öll fjármál sameignarinnar verið falin fjárhaldsmanni. Á aðalfundi sameigenda á árinu 2015 hefði G verið kosinn fjárhaldsmaður og hefði arðgreiðsla þess árs verið greidd til hans. Með því hefði V uppfyllt skyldu sína til útgreiðslu arðs það árið. Vegna ósættis sameigenda hefði G látið af starfi sínu sem fjárhaldsmaður árið 2016. Þar sem fjárhaldsmanni hefði ekki verið fyrir að fara til að taka við arðgreiðslum árið 2017 hefði V uppfyllt skyldu sína til útgreiðslu arðs til sameigendanna með því að inna greiðslur af hendi til hvers og eins þeirra. Málamyndagerningur milli A og H, þess efnis að eignarhluta hans skyldi þinglýst á nafn A, gæti engu breytt um það. Var V sýknað af öllum kröfum A.
Þrotabú A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þess um breytingu á frumvarpi sýslumanns til úthlutunar söluverðs fasteignar í eigu A. Krafðist þrotabúið þess að frumvarpinu yrði breytt á þá leið að ekkert kæmi í hlut B vegna nánar tilgreinds skuldabréfs sem A hafði gefið út og tveggja tryggingarbréfa sem þinglýst hafði verið á fasteignina og B var handhafi að. Krafan var á því reist að um málamyndagerning hefði verið að ræða. Í úrskurði Landsréttar sem staðfesti niðurstöðu héraðsdóms kom fram að málsgögn bæru með sér að A hefði iðulega verið í fjárhagsvandræðum og B hefði ítrekað greitt skuldir A, auk þess sem löggiltur endurskoðandi sem útbjó umrædd skjöl staðfesti að þau hefðu verið gefin út vegna skulda A við B. Þá vísaði Landsréttur til þess að skjölin hefðu verið gefin út rúmum þremur árum fyrir gjaldþrot A. Var fallist á það með B að raunveruleg krafa væri að baki skuldabréfinu og að því og tryggingarbréfunum hefði verið ætlað að hafa áhrif samkvæmt efni sínu.
Sóknaraðili krafðist þess að frumvarpi að úthlutun andvirðis fasteignar á nauðungarsölu yrði fellt úr gildi og úthlutun breytt í samræmi við kröfu sóknaraðila. Taldi sóknaraðili að tvö handhafabréf sem þinglýst voru á fasteignina og skuldabréf sem lá þar að baki væru málamyndagjörningar. Var því hafnað og frumvarpið staðfest.
Ágreiningur málsaðila á rætur að rekja til kaupsamnings um fasteign milli H sem seljanda og S og A sem kaupenda frá 15. febrúar 2005. H hélt því fram að samningurinn hefði verið gerður til málamynda og krafðist þess að hann yrði dæmdur ógildur en til vara að viðurkennd yrði með dómi riftun H á kaupsamningnum. Í dómi Landsréttar var hafnað kröfu um að kaupsamningurinn yrði lýstur ógildur á þeim grunni að um málamyndagerning hefði verið að ræða sem og kröfu um viðurkenningu á riftun samningsins. Því varð að leysa úr kröfu S og A um útgáfu afsals fyrir eigninni á þeim grunni að kaupsamningurinn væri gildur að lögum. S og A héldu því fram að kaupverðið væri að fullu greitt. Taldi Landsréttur að kaupverðið samkvæmt kaupsamningi hefði verið greitt að öðru leyti en því sem næmi lokagreiðslunni. Krafa um eftirstöðvar kaupverðsins var aftur á móti talin löngu fyrnd þegar málareksturinn hófst. Var litið svo á með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 473/2007 að fyrning krafna um greiðslu kaupverðs jafngilti því að kaupandi hefði þar með efnt kaupsamninginn fyrir sitt leyti. Ekki var fallist á þau sjónarmið H að væri krafa um eftirstöðvar kaupverðs fyrnd væri krafa um útgáfu afsals einnig talin fyrnd. Var H því með vísan til 2. mgr. 11. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup gert að gefa út afsal fyrir fasteigninni til S og A.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnanda um að hann sé eigandi 50% eignarinnar.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu hlutdeildar stefnanda í arði af laxveiðihlunnindum jarðar þar sem stefndi hafði þegar fullnægt greiðsluskyldu sinni með greiðslu til umboðsmanns eigenda jarðarinnar.
Jón Gunnar Zoega og Björn Zoéga (
Margrét Guðjónsdóttir lögmaður)
gegn
Helga Magnúsi Hermannssyni (sjálfur)
Stefnda gert að greiða stefnendum skuld að fjárhæð 13.600.000 krónur ásamt dráttarvöxtum.
Aðalstefnandi krafðist þess aðallega að kaupsamningur, sem gerður var í febrúar 2005, um fasteign yrði dæmdur ógildur þar sem um málamyndagerðning hefði verið að ræða. Til vara krafðist aðalstefnandi þess að viðurkennd yrði riftun sama samnings. Þrautavarakrafa aðalstefnanda laut að því að kaupsamningur aðila yrði ógiltur sem eignaryfirfærslugerningur. Loks krafðsist aðalstefnandi afhendingar fasteignarinnar og skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Í gagnsök var krafist útgáfu á afsali fyrir fasteigninni. Ekki var fallist á að um málamyndagerning hefði verið að ræða og voru gegnstefnendur sýknaðir af kröfum í aðalsök. Þá var aðalstefnandi sýknaður af kröfu um útgáfu afsals þar sem ekki var talið að kaupverð eignarinnar hefði verið greitt að fullu.
Viðurkennt var með dómi að fallin væru niður leiguréttindi stefnda Syðra Langholts ehf. vegna lóðarinnar Lyngbarð 2, Þorlákstún, Hafnarfirði, samkvæmt lóðarleigusamningi við stefnanda Hafnarfjarðarkaupstað. Jafnframt var stefnda Syðra Langholti og sakaukastefndu Garðyrkju ehf. gert að víkja af lóðinni og Syðra Langholti gert að þola að lóðarleigusamningnum verði aflýst úr fasteignabók Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu. Þá var stefndu Syðra Langholti og Brandon Charles Rose gert skylt að þola að skuldabréfum á 1. og 2. veðrétti fasteignarinnar Lyngbarð 2, Þorlákstúni, samtals að fjárhæð 1.800.000.000 krónur, útgefnum af stefnda Syðra Langholti til handhafa, verði aflýst úr fasteignabók. Loks var stefnda Syðra Langholti gert skylt að afsala til stefnanda veðbandalausu því húsi sem stendur á lóðinni Lyngbarð 2, Þorlákstún gegn 20.616.000 króna greiðslu frá stefnanda.
Við skipti á þrotabúi félagsins AC reis ágreiningur með þrotabúinu og fyrrverandi eiganda félagsins AC hvor þeirra ætti 50% hlutafjár í félaginu A101. Dómurinn taldi að fyrrverandi eiganda AC hefði ekki tekist að sýna fram á að það fé sem var notað til að kaupa þau 50% hlutafjár í félaginu A101 sem ágreiningurinn varðaði hefðu komið frá stefnda. Því var fallist á þá kröfu þrotabúsins félagið AC að það ætti hin umdeildu 50% hlutafjár í félaginu A101.
Rift er þeirri ráðstöfun stefndu að aflýsa veðskuldabréfi að fjárhæð 50.000.000 króna, af fasteign þeirra skömmu fyrir frestdag í þrotabúi einkahlutafélags sem var í þeirra eigu, en veðskuldabréfið var í eigu hins gjaldþrota félags. Stefndu er gert að greiða þrotabúinu 50.000.000 krónur.
B, C, D og E, sem eru meðal lögerfingja F, höfðuðu mál í eigin nafni en til hagsbóta dánarbúi hans á grundvelli 3. mgr. 68. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. gegn A, dóttur F, og kröfðust þess að viðurkenndur yrði beinn eignarréttur dánarbúsins að eignarhlutum tiltekinnar jarðar. Ágreiningur aðila laut að því hvort afsöl frá 1. ágúst 1982 og 31. desember 1997, þar sem A var afsalað samtals helmingi umræddrar jarðar, hefðu verið gerð til málamynda. Talið var, þegar litið væri til gagna málsins, að færð hefðu verið fyrir því gild rök að það hefði ekki verið ætlun samningsaðila að eignarréttur að eignarhlutum jarðarinnar færðist til A heldur hefðu þau afsöl sem um ræddi verið gerð til málamynda. Þá var ekki talið að brotið hefði verið gegn jafnræði málsaðila við skýrslutöku af A. Í ljósi framangreinds var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að dánarbú F væri eigandi að umræddum eignarhlutum jarðarinnar og voru kröfur B, C, D og E teknar til greina.
Fallist var að hluta á kröfu dánarbús stefnanda um tiltekna hlutdeild hans í fjármunamyndun á sambúðartíma með stefndu. Hins vegar var ekki fallist á kröfu stefnanda gagnvart stefndu um að hún hafi aðeins verið skráður eigandi fasteignar til málamynda samkvæmt samkomulagi þeirra þar um, auk þess sem ekki þótti heldur vera unnt að fallast á kröfu hans um endurgreiðslu kostnaðar.
Ágreiningur um eignarrétt að fasteign
Riftun á ráðstöfunum þrotamanns og greiðsla skaðabóta.
M og K sóttu um leyfi til lögskilnaðar í janúar 2015 og gengust af því tilefni undir samkomulag um fjárskipti sín á milli þar sem tiltekin fasteign kom meðal annars í hlut K. Höfðaði K í kjölfarið mál á hendur M og krafðist þess að honum yrði gert að gefa út afsal sér til handa vegna 50% eignarhluta hans í fasteigninni. M krafðist sýknu á þeim grundvelli að hjúskapnum hefði einungis verið slitið til málamynda og því væri fjárskiptum milli aðila enn ólokið. Þá byggði M einnig á því að víkja bæri samkomulagi aðila til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936. Hæstiréttur taldi að M hefði hvorki sýnt fram á að skilnaður aðila og fjárskipti hefðu verið til málamynda, né að talið yrði ósanngjarnt af hálfu K að bera samninginn fyrir sig í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936. Var niðurstaða héraðsdóms um skyldu M til útgáfu afsalsins því staðfest.
M var dæmdur til að gefa út afsal fyrir eignarhlutdeild í fasteign á grundvelli skilnaðarsamnings
Kröfu stefnanda um laun í uppsagnarfresti var hafnað þar sem hann hafði skrifað undir tímabundinn ráðningarsamning.
Kröfu stefnanda um laun í uppsagnarfresti var hafnað þar sem hann hafði skrifað undir tímabundinn ráðningarsamning.
Þrotabú T kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þess um breytingu á frumvarpi sýslumanns til úthlutunar söluverðs fasteignar í eigu T. Krafðist þrotabúið þess að frumvarpinu yrði breytt á þá leið að ekkert kæmi í hlut Á vegna nánar tilgreinds skuldabréfs sem T hafði gefið út, en krafan var á því reist að um málamyndagerning hefði verið að ræða. Í dómi Hæstaréttar sagði að ekkert væri komið fram í málinu um að Á hefði átt fjárkröfu á T þegar umrætt skuldabréf hefði verið afhent og hefði hinn fyrrnefndi ekki lagt fram gögn til stuðnings þeirri fullyrðingu að hann hefði afhent T tíu milljónir króna. Þá hefði Á og T ekki borið saman um tengsl sín og frásögn þeirra af atvikum um sumt verið óskýr. Að teknu tilliti til þessa, og m.a. þar sem Á hefði verið kunnugt um bága fjárhagsstöðu T, var talið að Á yrði að bera hallann af sönnunarskorti um atvik, enda stæði honum nær að færa sönnur á að raunveruleg krafa byggi að baki bréfinu en þrotabúinu að sanna hið gagnstæða. Var krafa þrotabúsins því tekin til greina.
Hafnað kröfu um fjárnám í dráttarvél og tengivagni.
Þinglýstur eigandi fasteignar krafðist viðurkenningar á eignarétti sínum vegna deilna við fyrrum sambýlismann. Sá sagði kaupin hafa verið málamyndagerning. Fallist á kröfu stefnanda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Ekki var talið að rökstuddur grunur beindist að X um að hún hafi gerst sek um háttsemi sem fangelsisrefsing væri lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
C var í sambúð með D frá árinu 2000 til 2010. Árið 2008 gerðu þau með sér samkomulag um fjárskipti og forsjá barna þeirra vegna sambúðarslita og kom fasteignin J meðal annars í hlut C. Var samkomulagið upphaflega málamyndagerningur, gerður í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að kröfuhafar D gætu gengið að eignum hans, en C og D slitu samvistum tveimur árum síðar. Umrædd fasteign C var seld árið 2010 og upp í greiðslu fyrir það fékk hún íbúð sem þinglýst var á hennar nafn. Í janúar árið 2011 afsalaði D íbúðinni til systur sinnar, A, á grundvelli umboðs frá C frá árinu 2010. Kom fram í umboðinu að D væri heimilt að selja íbúðina, undirrita öll nauðsynleg skjöl vegna sölunnar og taka við greiðslum. A afsalaði síðan íbúðinni til B, núverandi sambýliskonu D, í september sama ár. Við hvoruga söluna var kaupverðs getið en í báðum kaupsamningunum kom fram að umsamið kaupverð væri að fullu greitt. C höfðaði mál gegn A og B og krafðist bóta vegna fyrrgreindra ráðstafana á íbúð hennar. Byggði hún kröfu sína á því að hún hefði aldrei veitt D umboð til að selja íbúðina og hafi hún undirritað umboðið hafi sú undirritun verið fengin með svikum. Þá hefði ekkert gagngjald komið í hennar hlut. Talið var ósannað að C hefði ekki veitt D umboð til að selja íbúðina eða að umboðið hafi verið veitt með svikum. Hins vegar var talið í ljós leitt að bæði A og B hefðu fengið afsal fyrir íbúðinni án þess að nokkurt endurgjald kæmi fyrir. Fyrrgreint umboð C til D hefði tekið til sölu íbúðarinnar og því hefði D brostið heimild til að ráðstafa íbúðinni til systur sinnar á grundvelli umboðsins án þess að nokkurt endurgjald kæmi fyrir. A og B hefðu, með því að taka grandsamar við eignarráðum íbúðarinnar án samþykkis C og án greiðslu endurgjalds, sameiginlega valdið C tjóni. Var krafa C um bætur úr hendi A og B því tekin til greina.
Málsaðilar deildu um hver væri eigandi fasteignar að Neðri-Þverá í Húnaþingi vestra. Með dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 453/2010 var talið að B hefði tekist sönnun um að kaupsamningur um fasteignina hefði verið gerður í nafni S og H sem kaupenda í þeim tilgangi að greiða fyrir því að þau fengju greiddar út ógreiddar brunabætur vegna sumarhúss sem brann árið 2002. Munnlegt samkomulag þeirra í millum var hins vegar ekki talið uppfylla formskilyrði 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og voru S og H því sýknuð af kröfu B um útgáfu afsals að fasteigninni til hennar gegn yfirtöku áhvílandi veðskuldar. Kröfugerð í þessu máli var á hinn bóginn með öðru móti, þannig að skilyrði fyrrgreinds ákvæðis voru ekki talin standa kröfu B í vegi. Hljóðaði krafa B upp á viðurkenningu á eignarrétti hennar að fasteigninni. Með hliðsjón af atvikum málsins var B talin hafa fært sönnur á að aldrei hefði annað staðið til en að hún væri réttur eigandi fasteignarinnar frá upphafi og var krafa hennar því tekin til greina.
Gjafagerningi rift.
Talið er að afsal stefnda á hrossum, eftir birtingu stefnu í málinu, hafi verið gert til málamynda og eru málsaðilar taldir eigendur hrossanna að jöfnu.
HH höfðaði mál gegn HKH og krafðist þess að hún gæfi út afsal að eignarhlut að tiltekinni jörð í samræmi við kaupsamning sem aðilar höfðu gert með sér. Talið var sannað að kaupsamningurinn væri málamyndagerningur og var HKH því sýknuð af kröfum HH. Með vísan til aðdraganda viðskiptanna og framburðar vitna virtist ljóst að tilgangur samningsgerðar aðila hefði í raun verið sá að HH leigði veiðirétt í á sem fylgdi jörðinni og fengi um leið tryggingu fyrir efndum HKH. HH hafði áður leigt veiðirétt jarðarinnar og kynnt sér hvernig haga mætti málum til nýtingar veiðiréttarins til lengri tíma. Aldrei var gengið frá kaupsamningnum formlega svo unnt væri að þinglýsa honum og svo virtist sem það hefði aldrei staðið til. Einungis var talið sannað að HH hefði einu sinni óskað eftir útgáfu afsals á þeim 20 árum sem liðin voru frá útgáfudegi kaupsamningsins. Loks hafði HH ekki haft frammi kröfur sínar fyrr en hann hafði notið veiðiréttar síns að fullu, miðað við þá fjárhæð sem hann hafði greitt HKH vegna samningsins og það verð sem hann hafði áður þurft að greiða fyrir leigu leiguréttarins.
Í málinu kröfðust stefnendur þess að aðalstefndi yrði dæmdur til að þola ógildingu á afsali, þar sem um málamyndagerning væri að ræða. Til vara kröfðust þau þess að varastefndi yrði dæmdur til að greiða þeim skaðabætur vegna meðferðar hans á umræddu afsali. Var málinu vísað frá dómi.
Stefnandi krafðist þess að stefndu yrðu dæmd til að gefa út afsal vegna eignar, sem hún kvaðst vera eigandi að þótt gerður hafi verið kaupsamningur um eignina í nafni stefndu til málamynda. Þessu mótmæltu stefndu. Fallist var á að stefnanda hefði tekist að sanna að kaupsamningurinn hefði verið gerður til málamynda og vor því kröfur stefnanda teknar til greina.
Stefnandi krafðist þess að stefnda yrði dæmd til að gefa út afsal fyrir 30% eignarhluta að jörð á grundvelli þess að stefnda hafði undirritað ódagsettan kaupsamning á árinu 1989. Dómurinn taldi stefndu hefði gert svo líklegt að kaupsamningurinn væri málamyndagerningur að sýkna bæri hana af kröfum stefnanda.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu á söluandvirði sumarbústaðar sem stefnandi taldi sig eiga en sumarbústaðnum hafði verið afsalað til stefnda á árinu 2003. Byggði stefnandi á því að um málamyndagjörning hafi verið að ræða á sínum tíma. Ekki var sýnt fram á að svo hafi verið og var stefndi sýknaður.
Stefnda dæmd til að greiða stefnanda vangoldna húsaleigu. Hafnað var málsástæðu stefndu um að leigusamningurinn væri málamyndagerningur.
Stefnandi sem rekur fasteignasölu hafði fasteign stefnda og rekstur veitingahúss í einkasölumeðferð. Samkvæmt söluumboði var gagnkvæmur uppsagnarfrestur þess 30 dagar. Stefndi sagði umboðinu upp en afsalaði fasteigninni án aðkomu stefnanda áður en umboð stefnanda til einkasölu féll niður. Var stefndi dæmdur til greiðslu söluþóknunar í samræmi við samning aðila.
Stefnandi krafði stefnda um endurgeiðslu útlagðs kostnaðar vegna viðskipta með bifreið á þeim grunni að stefndi bæri ábyrgð á kostnaði vegna skráningar bifreiðarinnar og afborgana af bílaláni áhvílandi á bifreiðinni þar sem skráning hennar á nafn stefnanda og bílalán á hans nafni hefðu verið málamyndagerningar. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda
J og K kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu þrotabús Þ um að hnekkja ákvörðun sýslumanns og honum gert að breyta frumvarpi sínu um úthlutun söluverðs tiltekinnar fasteignar við nauðungarsölu á þann veg að engu yrði úthlutað til J af andvirði eignarhluta þrotabúsins í fasteigninni. Hafði J lýst kröfu samkvæmt veðskuldabréfi útgefnu af Þ til handhafa sem K hafði áritað um samþykki sitt, sem hann kvaðst hafa fengið afhent vegna skulda Þ og K við sig. Talið var að málatilbúnaður J og K væri í heild mjög ótrúverðugur. Hefði þrotabúinu tekist að gera líklegt að útgáfa umrædds veðskuldabréfs væri málamyndagerningur og skyldi því ekki úthlutað upp í þá kröfu sem J hefði uppi.
Fyrir Hæstarétti deildu M og K um það, hvort tiltekin húseign í Reykjavík og einkahlutafélagið F skyldu koma undir skipti til fjárslita við sambúðarslit aðila. M hafði stofnað félagið um verktakastarfsemi sína og greitt allt hlutafé þess. Samkvæmt stofnfundargerð F átti M einn sæti í stjórn félagsins og var hann jafnframt framkvæmdastjóri þess og prókúruhafi. Þá stöfuðu öll laun hans samkvæmt skattframtali 2001 frá félaginu. K hafði ekki sýnt fram á að hún hafi lagt nokkuð fram til félagsins. Var F samkvæmt þessu talið eign M og kom því ekki undir skiptin. Sú málsástæða M, að sú fasteign sem um var deilt skyldi ekki koma undir skiptin þar sem hún væri keypt eftir að aðilar slitu sambúðinni, hafði ekki verið borin fram fyrir héraðsdómi og varð því ekki á henni byggt við úrlausn málsins. Báðir málsaðilar voru tilgreindir sem kaupendur fasteignarinnar í kaupsamningi, en M hélt því fram að F hafi greitt kaupverðið og verið raunverulegur kaupandi eignarinnar. Þessar fullyrðingar M hlutu stoð í undirritaðri yfirlýsingu beggja málsaðila þar sem fram kom að kaupin væru gerð fyrir hönd F, sem væri réttur eigandi húseignarinnar, sem og í yfirliti yfir færslur af bankareikningi F. Var hafnað kröfu K um að fasteignin og einkahlutafélagið kæmu til skipta við opinber skipti til fjárslita á milli hennar og M.
S eignaðist íbúð á árinu 1996 við Austurbrún í Reykjavík. Bjó hún á þeim tíma í íbúðinni ásamt sambúðarmanni sínum, E, syni A. Í febrúar 1997 heimilaði S að íbúðin yrði sett að veði til tryggingar tveimur skuldabréfum, sem voru gefin út af fyrirtækinu G. Varð ekki ráðið af málatilbúnaði A að dregið væri í efa að S hafi gert þetta að beiðni E, svo og að hann hafi verið þátttakandi í rekstri umrædds félags. Þá hafði S einnig gengist í sjálfskuldarábyrgð með E fyrir skuld forsvarsmanns G. Vegna vanskila á greiðslu umræddra skulda var íbúð S seld nauðungarsölu í september 1999 og fékk A boð kaupanda íbúðarinnar framselt sér. Í mars 2000 rituðu A og S undir skjal þar sem A afsalaði íbúðinni til S. Bar A því við í málinu að þessi ráðstöfun hafi verið gerð til málamynda enda hafi hann eftir sem áður í raun verið eigandi íbúðarinnar. A og E slitu sambúð í september 2000 og í október sama árs gaf S út afsal til móður sinnar fyrir íbúðinni. Ekki var talið að A hafi sýnt fram á að afsalið til S fyrir íbúðinni hafi verið gert til málamynda. Með því að málatilbúnaður A var að öllu leyti reistur á því að þessi eignarheimild S að íbúðinni hafi verið gerð til málamynda og S því verið óheimilt gagnvart honum að ráðstafa síðar íbúðinni á þann hátt sem hún gerði, gat engu breytt um niðurstöðu málsins hvort S hafi átt frekari hagsmuna að gæta af rekstri fyrirtækisins G en upplýst var um fyrir héraðsdómi, svo sem A hafði leitast við að sýna fram á fyrir Hæstarétti. Var S því sýknuð af kröfum A í málinu.
H kærði þá niðurstöðu héraðsdóms að L skyldi fá úthlutun af söluverði fasteignar við nauðungarsölu í stað H. Byggði H kröfu sína til úthlutunar á skuldabréfi sem hann átti og tryggt var með veði í fasteigninni. Fallist var á að skuldabréfið hefði verið gefið út til málamynda og gæti H ekki byggt rétt á því við úthlutunina. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.