Málsaðilar deildu um þá afstöðu Þ og Í að H og A væri óheimilt að bera þrjú kenninöfn, tvö ættarnöfn móður auk þess að kenna sig við föður. Í dómi Landsréttar var fallist á það með Þ og Í að samkvæmt 1. og 2. málslið 2. mgr. 8. gr. laga nr. 45/1996 um mannanöfn sé óheimilt að bera fleiri en tvö kenninöfn. Lög nr. 45/1996 hefðu það að meginmarkmiði að vernda íslenska tungu og nafnahefð og samkvæmt lögskýringargögnum eigi það sérstaklega við um hinn íslenska kenninafnasið. Fyrir lægi í málinu að fyrra ættarnafn móður hefði verið skráð sem millinafn H og A í þjóðskrá. Þau bæru því tvö ættarnöfn móður auk þess að vera kennd við föður eins og heimilt sé samkvæmt lögunum. Var því ekki talið að ákvarðanir Þ og Í sem málið varðaði hafi falið í sér slíka takmörkun á réttindum H og A að bryti í bága við 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Jafnvel þótt svo yrði talið vera byggðist slík takmörkun á skýrri lagaheimild og ekki litið svo á að með ákvæðum laganna væri gengið lengra en nauðsynlegt væri til að ná fram fyrrgreindu markmiði. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu Þ og Í af kröfum H og A.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Fallist var á kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar Þjóðskrár um breytingu á kennitölu stefnanda vegna alvarlegra annmarka á málsmeðferð stofnunarinnar.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu einstaklings sem krafðist miskabóta þar sem honum hafi með ólögmætum hætti verið haldið í sóttkví vegna gruns um að hann væri smitaður af SARS-CoV-2 veirunni (COVID-19) í nóvember 2021.
A höfðaði mál á grundvelli 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 gegn íslenska ríkinu og krafðist miskabóta vegna gæsluvarðhalds sem honum var gert að sæta í 22 daga auk bóta vegna annarra þvingunaraðgerða í þágu rannsóknar á hendur honum, annars vegar fyrir meint brot gegn 264. gr. alm. hegningarlaga og hins vegar fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot gegn 173. gr. a alm. hegningarlaga. A var með dómi héraðsdóms og síðar Landsréttar sakfelldur fyrir brot gegn 173. gr. a en rannsókn á meintu broti gegn 264. gr. alm. hegningarlaga var felld niður gagnvart honum og hann ekki ákærður fyrir slíkt brot. Niðurstaða dómsins var að sýnt hafi verið fram á að gæsluvarðhald það sem A sætti hafi stafað af broti því sem hann var síðar sakfelldur fyrir en hafi ekki komið til alfarið, né orðið lengra vegna meintra brota gegn 264. gr. alm. hegninarlaga sem síðar var fellt niður gagnvart A. Þá var talið að símhlerun sem A var látinn sæta í kjölfar þess að hann var látinn laus úr gæsluvarðhaldi hafi alfarið verið vegna hins stórfellda fíkniefnalagabrots sem hann var síðar sakfelldur fyrir. Þá hafði A gefið samþykki fyrir því að lögregla aflaði bankaupplýsinga um hann. Hins vegar var fallist á með A að hann hefði þurft að þola vanvirðandi meðferð í skilningi 68. gr. stjórnarskrárinnar með því að hafa verið vistaður og haldið einangruðum í fangaklefa á lögreglustöð við alls ófullnægjandi aðstæður lengur en í fjóra sólarhringa sbr. þágildandi 4. mgr. 3. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, sbr. núgildandi 4. mgr. 17. gr. laga nr. 15/2016. Var sýnt fram á að enginn reki hafi verið gerður að því að finna A annað vistunarúrræði fyrr en að þeim fjórum sólarhringum liðnum sem lagaákvæðið heimilar. Hins vegar var krafa A á þessum grunni talin fyrnd með vísan til niðurlags 1. mgr. 9. gr. laga um fyrningu kröfuréttinda nr. 150/2007.
X var ákærður fyrir nauðgun og brot gegn blygðunarsemi. Háttsemi hans samkvæmt 1. ákærulið var talin varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, í 2. ákærulið var háttsemi talin varða við 1. mgr. 194. gr. sömu laga og í 3. ákærulið við 2. mgr. sömu lagagreinar en áður 209. gr. laganna. Í dómi Hæstaréttar var ekki fallist á með X að rannsókn málsins hefði verið svo ábótavant að vísa bæri því frá dómi af þeirri ástæðu. Þá var talið að talsvert skorti á að 2. liður ákærunnar væri svo greinargóður og skýr að X hefði væri fært að taka afstöðu til sakargiftanna og halda uppi vörnum gegn þeim. Væri því óhjákvæmilegt að vísa þeim ákærulið frá héraðsdómi. Um efnishlið málsins komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að staðfesta bæri niðurstöðu hans um sakfellingu X af 1. lið ákæru. Þá var lagt til grundvallar að sú háttsemi X sem lýst var í 3. ákærulið svo og inngangsorðum ákærunnar teldist sönnuð og var háttsemi hans heimfærð undir 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga en að virtu því refsihámarki sem var í 209. gr. laganna á þeim tíma sem brotin voru framin, sbr. 1. mgr. 2. gr. laganna. Um ákvörðun refsingar kom fram að brot X hefðu verið fjölmörg og staðið yfir í langan tíma. Þau hefðu verið úthugsuð, vandlega skipulögð og framin af skeytingarleysi gagnvart brotaþola. Var refsing hans ákveðin þrjú ár og sex mánuðir. Þá var honum gert að greiða brotaþola 2.000.000 króna í miskabætur.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnenda um að úrskurður kærunefndar útlendingamála, þar sem staðfestar voru ákvarðanir Útlendingastofnunar þess efnis að umsóknir stefnenda um aþjóðlega vernd hér á landi yrðu ekki teknar til efnismeðferðar, yrði ógiltur.
A sætti rannsókn og síðar ákæru vegna ætlaðrar aðildar hans að stórfelldri líkamsárás sem leitt hafði til dauða samfanga hans í fangelsinu að Litla-Hrauni. Í þágu rannsóknar málsins var honum gert að sæta gæsluvarðhaldi, auk símhlustunar og hlerunar í klefa hans. Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var A sýknaður í málinu. Í kjölfarið sömdu A og Í um greiðslu miskabóta vegna gæsluvarðhaldsins og eftir höfðun þessa máls féllst Í einnig á kröfu A um bætur vegna annarra aðgerða við rannsókn fyrrgreinds máls. A krafðist einnig bóta vegna vistunar á öryggisdeild fangelsisins í 541 dag í kjölfar gæsluvarðhaldsins. Byggði A bótakröfu sína á því að vistun hans þar hefði í raun verið í þágu rannsóknar áðurgreinds sakamáls og meðferðar þess fyrir dómi og því farið gegn 70. gr. stjórnarskrárinnar. Með vistuninni hefði einnig verið brotið gegn 67. gr., 71. gr. og 74. gr. stjórnarskrárinnar. Reisti A miskabótakröfu sína annars vegar á 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og hins vegar á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar var rakið að stjórnvaldsákvarðanir forstöðumanns fangelsisins um vistun A á öryggisdeild hefðu verið teknar á grundvelli sjónarmiða um öryggi og allsherjarreglu í fangelsinu og byggst á lagaheimild, verið í þágu þess lögmæta markmiðs að vernda aðra fanga gegn hugsanlegri hættu sem kynni að stafa af A og að ekki hefði verið völ annars vægara úrræðis sem þjónað hefði markmiðinu. Þá hefði meðalhófs verið gætt við beitingu úrræðisins. Engin efni væru því til að líta svo á að í ákvörðun um vistun A á öryggisdeild hefði falist ályktun um refsiverða háttsemi hans þannig að í bága færi við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Bótakrafa A yrði því ekki reist á 2. mgr. 246. gr. sakamálalaga, hvorki með beinum hætti né lögjöfnun. Þá var ekki fallist á að brotið hefði verið gegn 67. gr. eða 71. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 5. og 8. gr. mannréttindasáttmálans. Loks var ekki talið að 74. gr. stjórnarskrárinnar ætti við í málinu. Var dómur héraðsdóms staðfestur um sýknu Í af kröfu A um skaðabætur.
Krafist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála þar sem hafnað var frestun réttaráhrifa úrskurðar um að synja um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða. Sýkna.
Íslenska ríkið dæmt til að greiða miskabætur vegna nauðungarvistunar sem talin var hafa staðið of lengi.
Hafnað var kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu og greiðslu miskabóta þar sem henni hefði verið gert að hætta störfum sem grunnskólakennari hjá Reykjavíkurborg við 70 ára aldur. Talið var að stefnandi gæti ekki leitt rétt til greiðslu bóta af ákvæðum stjórnarskrár um jafnræði, friðhelgi eignaréttar og atvinnufrelsi. Dómurinn leit hins vegar svo á skyldubundin starfslok stefnanda fælu í sér beina mismunun í skilningi laga nr. 86/2018, um jafna meðferð á vinnumarkaði. Í ljósi atvika málsins var það niðurstaða dómsins að sú mismunandi meðferð sem stefnandi hefði sætt væri réttlætanleg með vísan til 12. gr. laga nr. 86/2018.
A, B og C Flóki Ásgeirsson gegn
Reykjavíkurborg Ebba Schram
Dómkröfum stefnenda um miskabætur, skaðabætur og endurgreiðslu kostnaðar var hafnað þar sem ekki var talið sannað að vera á biðlista í um þrjú og hálft ár eftir félagslegu úrræði fæli við svo búið í sér bótaskylda háttsemi stefnda, eða kostnað eða miska sem stefndi bæri ábyrgð á lögum samkvæmt .
Ákærðu talin hafa farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar vegna mikillar hræðslu við brotaþola og þau sýknuð af ákæru um líkamsárás. Eitt hinna ákærðu var hins vegar sakfellt fyrir umferðarlagabrot.
Miskabætur vegna gæsluvarðhalds.
Miskabætur vegna gæsluvarðhalds.
Hafnað var kröfu stefnanda um fjárhagsaðstoð frá stefnda á grundvelli reglna stefnanda um framfærsluaðstoð til þeirra sem ekki geti séð sér farborða. Reglur stefnda sem deilt var um fólu í sér að bæði tekjur stefnanda og maka hennar voru lagðar til grundvallar mati á þörf hennar fyrir aðstoð. Dómurinn félst á það með stefnanda að reglur stefnda, sem leggja tekjur maka að fullu að jöfnu við eigin tekjur, kunni að brjóta í bága við 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar. Með hliðsjón af atvikum málsins var á hinn bóginn ekki fallist á að þannig hagaði til í tilviki stefnanda. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Sýkna af miskabótakröfu vegna þvingunarráðstafana í þágu rannsóknar sakamáls. Málskostnaður felldur niður.
A höfðaði máli gegn Í og krafðist meðal annars skaðabóta þar sem hann hafði verið fluttur gegn vilja sínum af lögreglu á bráðaþjónustu geðdeildar Landspítala en systir A hafði óskað eftir því að hann yrði nauðungarvistaður á grundvelli lögræðislaga nr. 71/1997. Við komuna höfðu læknar talið að ekki væru forsendur fyrir því að nauðungarvista A. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ekki væru skilyrði til að dæma A bætur á grundvelli 1. mgr. 32. gr. lögræðislaga enda hefði að undangengnu viðtali hans við lækna á geðdeild ekki verið talin þörf á nauðungarvistun. Þá var talið með vísan til heildarmats á aðstæðum við frelsissviptinguna og aðdraganda hennar að A hefði ekki að ósekju verið fluttur nauðugur á sjúkrahús til nákvæmari greiningar á ástandi hans í skilningi 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar né að vistunin á sjúkrahúsinu hefði tekið óhæfilega langan tíma. Var Í því sýknað af kröfu A.
Blaðamaður var sýknaður af kröfu um miskabætur og ómerkingu ummæla í frétt sem birtist um ástæður starfsloka stefnanda sem ritstjóra fjölmiðils.
Ákvæði í samþykktum L þar sem segir að lífeyrir skuli ekki greiða lengur aftur í tímann en tvö ár frá því umsókn berst sjóðum ekki talin vera andstæð lögum eða stjórnarskrá. Kröfu um viðurkenningu á greiðsluskyldu L fyrir þann tíma hafnað.
Hafnað var kröfu stefnanda um bætur vegna haldlagningar muna og annarra aðberða tollyfirvalda og lögreglu. Talið var að aðgerðir þeirra hefðu verið í samræmi við lög og stefnandi sjálfur hefði í upphafi stuðlað að aðgerðum.
Sýkna af kröfu um ógildingu ákvörðunar um að hafna kröfu um að skrá barn í þjóðskrá sem íslenskan ríkisborgara.
Álagning og innheimta búnaðargjalds talin andstæð ákvæðum stjórnarskrár.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hælisleitanda um að fella úr gildi úrskurð þess efnis að ekki skyldi fjallað um hælisumsókn hans hér á landi heldur í Svíþjóð.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hælisleitanda um að fella úr gildi úrskurð þess efnis að ekki yrði fjallað um hælisumsókn hans hér á landi heldur á Ítalíu.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Samkeppniseftirlitið og íslenska ríkið voru sýknuð af kröfum stefnanda um að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi og að stefnandi fengi sekt, sem hann hafði innt af hendi, endurgreidda.
Samkeppniseftirlitið og íslenska ríkið voru sýknuð af kröfum stefnanda um að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi og að stefnandi fengi sekt, sem hann hafði innt af hendi, endurgreidda.
Samkeppniseftirlitið og íslenska ríkið voru sýknuð af kröfum stefnanda um að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi og að stefnandi fengi sekt, sem hann hafði innt af hendi, endurgreidda.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna ólögmætrar nauðungarvistunar hennar frá 16. júní 2010 til 1. júlí sama ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tilefni hefði verið fyrir lögreglu til að óttast um andlega heilsu A og því verið heimilt með vísan til 15. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 að fara inn á heimili hennar. Var því ekki fallist á að lögregla hefði brotið gegn réttindum hennar samkvæmt 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Þá var talið að heimilt hefði verið að flytja A nauðuga á geðdeild og vista hana þar á grundvelli 3. mgr. 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Að virtu vottorði utanaðkomandi sérfræðings og upplýsinga í sjúkraskrá A var á hinn bóginn talið að ekki hefðu verið efni til að vista A nauðuga á geðdeildinni eftir 27. júní 2010. Var því viðurkennd skaðabótaskylda Í frá greindu tímamarki til loka vistunarinnar.
Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda um ógildingu stjórnvaldsákvarðana innanríkisráðuneytis og Útlendingastofnunar varðandi synjun á efnismeðferð hælisumsóknar stefnanda.
Hælisleitandi. Ógilding stjórnvaldsákvörðunar. Málsmeðferðartími. Mannréttindi. Skaðabætur.
O, nígerískur ríkisborgari, krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður innanríkisráðuneytisins og felld úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar þar sem ákveðið var að umsókn hans um hæli á Íslandi yrði ekki tekin til meðferðar hér á landi og að hann skyldi endursendur til Ítalíu. Var ákvörðunin reist á d-lið 1. mgr. 46. gr. a. og a-lið 1. mgr. 32. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Í málinu lá fyrir að Ítalía hafði samþykkt að O yrði á grundvelli e-liðar 1. mgr. 16. gr. Dyflinnarreglugerðarinnar fluttur aftur þangað, en O hafði áður sótt um hæli þar í landi en verið synjað. Byggði O umsókn sína um hæli hér á landi á atburðum sem hann kvað að hefðu átt sér stað í kjölfar þess að hann snéri aftur til Nígeríu frá Ítalíu. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að líta yrði svo á að hælisumsókn O á Ítalíu og umsókn hans um hæli hér á landi væru eitt og sama málið. Var talið ljóst að fyrir hendi hefðu verið raunhæf úrræði fyrir O að leita réttar síns við meðferð málsins á Ítalíu, sbr. 13. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og að ekki hefði verið sýnt fram á að ítölsk yfirvöld myndu ekki veita O þá vernd sem áskilin væri í skuldbindingum þeirra á sviði mannréttinda, þar á meðal reglunni um að mönnum skuli ekki vísað brott þangað sem líf þeirra eða frelsi kann að vera í hættu. Þá taldi Hæstiréttur að þrátt fyrir að nokkrir ágallar væru á málsmeðferð og skilyrðum til móttöku hælisleitenda á Ítalíu yrði ekki talið að á Ítalíu væri fyrir hendi kerfisbundinn galli sem leiddi til þess að O stæði frammi fyrir raunverulegri hættu á að sæta ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð þar í landi, yrði hann fluttur þangað. Stæði 45. gr. laga nr. 96/2002 því ekki í vegi að íslenskum stjórnvöldum væri með vísan til 46. gr. a. laganna heimilt að synja að taka umsókn O um hæli til efnismeðferðar. Þá var ekki fallist á með O að túlka bæri íslenska þýðingu Dyflinnarreglugerðarinnar með öðrum hætti en þá ensku að því er varðaði frest til flutnings hans til Ítalíu, en málsástæða hans um að ekki væri um að ræða „sjálfstæðan rétt til frestunar“ þegar ákvörðun væri tekin um málskot heldur yrði ráðherra að fresta réttaráhrifum í slíkum tilvikum, var talin of seint fram komin og kom hún því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Loks var hvorki talið að rannsókn málsins hefði verið ófullnægjandi né að íslenskum stjórnvöldum hefði borið að taka til skoðunar hvort O uppfyllti skilyrði um veitingu dvalarleyfis af mannúðarástæðum. Var Í því sýknað af kröfu O.
Talið var að skylduaðild B að Félagi fasteignasala væri andstæð 2. mgr. 74. gr. stjórnarskrárinnar.
Z, fyrrverandi framkvæmdastjóri M fjárfestingarbanka hf., var sakfelldur fyrir hlutdeild í umboðssvikum X og Y með því að hafa, ásamt hinum síðarnefndu, lagt á ráðin um að B sparisjóður veitti lán til T ehf. til að fjármagna kaup félagsins á stofnfjárbréfum sem m.a. voru í eigu X og nokkurra starfsmanna sparisjóðsins og félags sem að hluta var í eigu Y, en þessir seljendur skulduðu bankanum fé. Var lánið veitt án fullnægjandi trygginga og í andstöðu við reglur sparisjóðsins. Með vísan til 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála miðaði Hæstiréttur við það að Z hefði ekki verið kunnugt um hvernig B sparisjóður hefði staðið að veitingu lánsins til T ehf. Vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 væri nægilegt að maður hafi átt þátt í því með saknæmum hætti að brot hefði verið framið til þess að hann yrði sakfelldur fyrir hlutdeild, en ekki væri þar gert að skilyrði að hann hefði vitað hvernig brotið yrði útfært í einstökum atriðum. Hefði vitneskja Z um tiltekin atriði, menntun hans og þekking á starfsemi banka og annarra lánastofnana leitt til þess að honum hefði ekki getað dulist að lánveiting sparisjóðsins til T ehf. hefði verið ólögmæt og til þess fallin að valda sparisjóðnum verulegri fjártjónshættu. Var háttsemi Z talin varða við 249. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 22. gr. laganna. Tæmdi fyrrnefnda ákvæðið sök gagnvart þágildandi 264. gr. laganna um peningaþvætti. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot það sem Z átti hlutdeild í varðaði verulega fjárhæð. Hins vegar hefði hann ekki hagnast persónulega á brotinu og hefði hann ekki með sama hætti og X og Y brotið gegn trúnaðarskyldum sínum, heldur hefði hann borið að hann hefði verið að starfa í þágu fjármálafyrirtækis sem hann veitti forstöðu. Þá hefði hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Með vísan til þessa var refsing Z ákveðin fangelsi í 1 ár.
S, nígerískur ríkisborgari, krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður innanríkisráðuneytisins og felld úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar þar sem ákveðið var að umsókn hans um hæli á Íslandi yrði ekki tekin til meðferðar hér á landi og að hann skyldi endursendur ásamt umsókn sinni til Svíþjóðar. Var ákvörðunin reist á d-lið 1. mgr. 46. gr. a. og a-lið 1. mgr. 32. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Í málinu lá fyrir að Svíþjóð hafði að beiðni Útlendingastofnunar samþykkt að S yrði á grundvelli e-liðar 1. mgr. 16. gr. Dyflinnarreglugerðarinnar fluttur aftur þangað, en S hafði áður sótt um hæli þar í landi en verið synjað. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að ekki hefði verið sýnt fram á að málsmeðferð í Svíþjóð vegna málefna hælisleitanda hefði verið haldin slíkum kerfislegum ágöllum að hún færi í bága við 13. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Þá hafði ekkert komið fram í málinu um að sænsk stjórnvöld myndu ekki veita S þá vernd sem áskilin væri í alþjóðlegum skuldbindingum Svíþjóðar á sviði mannréttinda, þar á meðal reglunni um „non-refoulement“ sem öll ríki Evrópusambandsins væru bundin af, yrði S sendur aftur til Svíþjóðar. Var því talið að 45. gr. laga nr. 96/2002 stæði því ekki í vegi að íslenskum stjórnvöldum væri með vísan til 46. gr. a. laganna heimilt að synja að taka umsókn S um hæli til efnismeðferðar. Þá var jafnframt talið að skilyrði undantekningarheimildar 2. mgr. 46. gr. a. væru ekki uppfyllt í málinu, þrátt fyrir að S hefði frá því í júlí eða ágúst 2012 átt í sambandi við íslenska konu, enda hafði hann ekki sýnt fram á að aðstæður hans væru að öðru leyti svo sérstakar að ákvæðið ætti við. Loks var ekki fallist á það með S að stjórnvöld hefðu brotið gegn 9. og 10. gr. stjórnsýslulaga við meðferð málsins. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu S.
Meiðyrðamál.
Felldur var úr gildi úrskurður innanríkisráðuneytisins þar sem ákveðið var að endursenda stefnanda til Svíþjóðar án þess að umsókn hans um hæli á Íslandi yrði tekin til meðferðar. Einnig var felld úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar um að fella niður framfærslu stefnanda.
H ehf. átti og gerði út handfærabátinn S. F veitti H ehf. leyfi 22. september 2011 til veiða á grundvelli umsóknar H 21. september 2011 um krókaaflamarksleyfi fyrir bátinn. F svipti bátinn veiðileyfi 31. október 2011 á grundvelli 14. gr. laga nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar vegna veiði umfram aflaheimildir. Í málinu var þess krafist að ákvörðunin yrði felld yrði úr gildi þar sem hún bryti í bága við ákvæði stjórnarskrár, alþjóðasamninga og stjórnsýslulaga. Taldi H ehf. að félaginu hafi verið gert ókleift að stunda atvinnu sína með öðrum hætti en að falast eftir atvinnuréttindum úr hendi einkaaðila gegn greiðslu og að félagið nyti ekki lengur sama réttar og aðrir í sambærilegri stöðu til að stunda veiðar á tegundum sem ekki væru bundnar í aflamark. Þá hefði ákvörðun F farið í bága við lögmætisregluna, undirstöðu íslenskrar stjórnskipunar um að stjórnvöld væru bundin af lögum. Hæstiréttur taldi 1. mgr. 3. gr. laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða fela í sér nægilega afmarkaða viðmiðun um hvernig takmörkunum ráðherra á leyfilegum heildarafla á hverju fiskveiðiári skyldi hagað. Væri ekki talið að takmarkanir um heildarafla brytu gegn 1. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar um atvinnufrelsi Þá væri ákvörðun aflahlutdeildar samkvæmt 2. mgr. 8. gr. laga nr. 116/2006 og árleg úthlutun aflamarks samkvæmt 3. mgr. sömu greinar að stofni til reist á veiðireynslu skipa. Yrði að telja að við setningu laganna hafi það verið samrýmanlegt jafnræðisrökum að deila takmörkuðum heildarafla milli skipa sem þá stunduðu veiðar. Mat löggjafans hafi verið reist á málefnalegum forsendum og væru ekki efni til þess að því mati yrði haggað af dómstólum. Yrði að leggja til grundvallar að úthlutun aflaheimilda eftir 8. gr. laga nr. 116/2006 fullnægði jafnræðisreglu 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrárinnar, 14. gr. Mannréttindasáttmála Evrópu og þeim sjónarmiðum um jafnæði sem gæta þyrfti við takmörkun atvinnufrelsis samkvæmt 1. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms féllst Hæstiréttur ekki á að jafnræðisregla stjórnarskrárinnar hafi verið brotin þar sem félagið nyti ekki lengur sama réttar og aðrir í sambærilegri stöðu til að stunda veiðar á tegundum sem ekki væru bundnar í aflamark. Talið var málefnalegt að hagsmunir fiskveiðistjórnunarkerfisins væru látnir vega þyngra en hagsmunir þeirra aðila sem brytu gegn kerfinu. Meðferð málsins hafi verið í samræmi við 14. gr. laga nr. 57/1996. Sýknaði Hæstiréttur stefndu af kröfu H ehf.
Fallist á kröfu stefnanda um ómerkingu ummæla sem birtust í helgarblaði DV en þau voru talin fela í sér ærumeiðandi aðdróttun í hans garð. Stefndi, blaðamaður er ritaði greinina, var dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur.
Stefnendur kröfðust þess að viðurkennt yrði að skírnarsáttmáli hefði ekki tekið gildi en til vara að hann yrði felldur úr gildi með dómi. Krafist var að færsla í kirkjubók um skírnina yrði felld úr gildi en til vara að dómsorð yrði birt við færsluna. Þá var krafist viðurkenningar á bótaskyldu vegna skírnarinnar en til vara að viðurkennt yrði að réttur samkvæmt 4. mgr. 18. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi hefði ekki verið virtur. Til þrautavara var krafist að viðurkennt yrði að óheimilt hafi verið að skíra B. Með úrskurði dómsins var málinu vísað frá dómi þar sem kröfur stefnenda uppfylltu ekki réttarfarsskilyrði samkvæmt lögum um meðferð einkamála.
Ekki fallist á kröfu stefndu um að leitt yrði fyrir dóminn vitni sem gæfi skýrslu einslega fyrir dómara og votti og án þess að nafn vitnis kæmi fram
Málinu var vísað frá dómi en sömu kröfu hafði verið lýst fyrir slitastjórn stefnda.