Dómstólaleit

Með hinum áfrýjaða dómi var K sakfelldur samkvæmt I. lið ákæru fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, A, og kastað óþekktum hlut í höfuð hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut opið sár á höfði, höfuðkúpubrot og mar á heila. Var talið sannað að við þá atlögu hefði A fallið í gólfið og brotnað upp úr hægri augntönn hennar. Þá var K jafnframt sakfelldur samkvæmt III. lið ákæru fyrir vopna- og fíkniefnalagabrot. Hvað I. lið ákæru varðaði neitaði K sök og kvaðst ekki vita hvað hent hefði A sem aftur á móti bar um að í kjölfar þess að K hefði reiðst henni hefði hún fengið hlut í höfuðið með þeim afleiðingum að úr blæddi og hana svimaði. Að mati Landsréttar fékk framburður A að þessu leyti eindreginn stuðning í framburði vitnisins B. Þótti ákæruvaldið hafa fært á það sönnur með trúverðugum framburði A og B og því sem honum var til stuðnings, gegn neitun K, að K hefði veist með ofbeldi að A með því að kasta óþekktum hlut í höfuð hennar með fyrrgreindum afleiðingum. Með háttseminni var K talinn hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þær sakargiftir á hendur K að A hefði fallið í gólfið við höfuðhöggið og við það brotnað upp úr hægri augntönn hennar fengju ekki viðhlítandi stuðning í framburði A og B. Var K því sýknaður af þeim. Þá taldi Landsréttur sök K samkvæmt III. lið ákæru fyrnda, enda þótti ljóst að refsing hans vegna þeirra brota hefði ekki farið fram úr sektum. Var K því sýknaður af sakargiftum samkvæmt nefndum lið ákæru. Refsing K var ákveðin 12 mánaða fangelsi og honum gert greiða brotaþola miskabætur.

A og B höfðuðu mál gegn S sem ritstjóra vefmiðilsins H og kröfðust ómerkingar á nánar tilgreindum ummælum í átta liðum sem birt voru á vefmiðlinum. Lutu ummælin að tveimur ætluðum kynferðisbrotum A og B sem þá voru til rannsóknar hjá lögreglu og aðrir fjölmiðlar höfðu fjallað um en í frétt H var einnig lýst sögusögnum um að naumlega hefði verið komið í veg fyrir þriðja brotið. Héraðsdómur taldi að þrenn af þeim ummælum sem um ræddi hefðu brotið gegn 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og féllst á ómerkingu þeirra samkvæmt 1. mgr. 241. gr. laganna auk þess sem S var gert að greiða A og B nánar tilgreindar miskabætur og jafnframt mælt fyrir um birtingu forsendna dómsins og dómsorðs í fjölmiðlum að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að sök samkvæmt 235. gr. laganna væri fyrnd, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 81. gr. laganna. Yrði því að fjalla sjálfstætt um kröfur A og B um ómerkingu ummæla á grundvelli 1. mgr. 241. gr. laganna. Í dómi sínum rakti Landsréttur atvik málsins með hliðsjón af ákvæðum stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu um tjáningarfrelsi og friðhelgi einkalífs. Þá fór rétturinn jafnframt yfir hin umþrættu ummæli, framsetningu fréttar H og þær skyldur sem hvíla á starfsmönnum fjölmiðlaveitu að starfa í góðri trú og gæta hlutlægra og nákvæmra vinnubragða samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga um fjölmiðla. Var það niðurstaða Landsréttar að ummælin hefðu vegið alvarlega að persónu og æru A og B sem verndar nytu samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar og verið óviðurkvæmileg í skilningi 1. mgr. 241. gr. almennra hegningarlaga. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um ómerkingu ummælanna og um rétt A og B til miskabóta. Þá kvað Landsréttur sömuleiðis á um birtingu forsendna dómsins og dómsorðs á vefmiðlinum H að viðlögðum dagsektum.

V og H voru sakfelldir fyrir tollalagabrot með því að hafa flutt til landsins tilgreint magn áfengis og tóbaks án þess að gera tollayfirvöldum grein fyrir varningnum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að V og H hefðu ekki áður gerst sekir um brot sem vörðuðu refsingu og var refsing þeirra ákveðin 30 daga fangelsi. Þar sem dráttur hafði orðið á málinu hjá lögreglu án þess að ákærðu yrði um kennt var refsing þeirra skilorðsbundin í tvö ár.

X var sakfelldur fyrir ítrekuð kynferðisbrot gegn A, dóttur þáverandi sambýliskonu hans, með því að hafa ítrekað haft við hana önnur kynferðismök en samræði samkvæmt 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr., sbr. áður 1. mgr. 201. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann talinn hafa nýtt sér yfirburði sína gagnvart A og traust hennar og trúnað til hans. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að þau brot sem X hefði verið sakfelldur fyrir, hefðu verið ófyrnd þegar ákæra var birt fyrir honum síðla árs 2017. Við ákvörðun refsingar var á hinn bóginn meðal annars tekið tillit til þess óútskýrða dráttar sem orðið hefði á meðferð málsins eftir að rannsókn þess lauk. Refsing X þótti hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár auk þess sem honum var gert að greiða A miskabætur.

Í málinu var X sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot í starfsemi einkahlutafélaganna A og B ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu þar sem hún hefði ekki verið nægilega samþætt í tíma. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að hann hefði ekki áður gerst sekur um refsivert brot og tafa á rannsókn málsins. Á hinn bóginn væru brotin stórfelld og bæru vott um einbeittan brotavilja. Var refsing X ákveðin fangelsi í átján mánuði, en fullnustu fimmtán mánaða frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt. Y var sýknuð af refsikröfu fyrir peningaþvætti þar sem brot hennar væru fyrnd.