Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór til tryggingar á vangoldinni skattkröfu S á hendur fyrrverandi maka A.
Með úrskurði ríkisskattstjóra í desember 2021, í kjölfar rannsóknar skattrannsóknarstjóra, voru endurákvörðuð opinber gjöld B vegna gjaldáranna 2011 til 2017. B var í hjúskap með A árin 2010 til 2012 og í lögbundinni sjálfskuldarábyrgð vegna þess hluta kröfunnar sem rekja mátti til þess tíma. Þegar rannsókn skattrannsóknarstjóra stóð yfir höfðu tilgreindar eignir B og A verið kyrrsettar til tryggingar greiðslu væntanlegrar skattkröfu. B óskaði í janúar 2022 eftir að kyrrsettum bankainnstæðum hans yrði ráðstafað til greiðslu skuldar vegna gjaldáranna 2011 til 2014 en því hafnaði S. Með dómi Landsréttar 20. janúar 2023 í máli nr. 754/2022 var hins vegar staðfest fjárnámsgerð hjá B sem S hafði afmarkað við skattskuldir vegna gjaldáranna 2013 til 2017 og í kjölfarið ráðstafaði S þeim til greiðslu yngstu skulda. Í maí 2023 framkvæmdi sýslumaður, að kröfu S, fjárnám hjá A vegna skattskulda gjaldáranna 2011 til 2013. A höfðaði mál þetta og krafðist þess að fjárnámið yrði fellt úr gildi þar sem S hefði verið skylt að ráðstafa fjármunum B í samræmi við greiðslufyrirmæli hans og 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Þar með hefði sá hluti skattgreiðslna B sem A bar ábyrgð á greiðst að fullu. Hæstiréttur taldi það ekki leiða af 2. gr. reglna nr. 797/2016 að leggja bæri að jöfnu beiðni B um ráðstöfun kyrrsettra bankainnstæðna við að greiðsla hefði borist frá gjaldanda í skilningi 1. mgr. greinarinnar eða ósk um tiltekna ráðstöfun greiðslu í skilningi b-liðar 2. mgr. sömu greinar. Fyrirmælin leystu A ekki undan lögbundinni sjálfskuldarábyrgð á þeim hluta skattskulda B sem ekki fengust greiddar með þeim fjármunum sem innheimtust með fjárnámi í kyrrsettum eignum hans. Var fjárnámsgerð sýslumanns því staðfest.
H krafðist þess að þrjár aðfarargerðir sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fóru 10. október 2023 og lauk með árangurslausu fjárnámi yrðu felldar úr gildi. Krafa H var einkum reist á því að boðun til aðfarargerðanna hefði ekki farið fram með þeim hætti sem áskilið er í 2. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og að ekki hefði verið fylgt ákvæði 16. gr. laganna um varnarþing. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var lagt til grundvallar að boðun með rekjanlegu bréfi Póstsins uppfyllti skilyrði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989. Fallist var á að þrátt fyrir að H ætti lögheimili erlendis hefði mátt beina aðfararbeiðnum til embættis sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu þar sem rökstudd ástæða væri til að ætla að H hittist fyrir í umdæminu, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 16. gr. laga nr. 90/1989. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna kröfum H.
Hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu þriggja aðfarargerða sem lauk með því að árangurslaust fjárnám var gert hjá honum að kröfu varnaraðila. Talið var að sá háttur sem hafður var á birtingu boðana til fjárnámsgerðanna með svokölluðum rekjanlegum bréfum fullnægði skilyrði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Þá var sýslumanni talið hafa verið heimilt að taka aðfararbeiðnirnar fyrir í umdæmi sínu á grundvelli 1. tl. 1. mgr. 16. gr. sömu laga þótt varnaraðili ætti lögheimili erlendis.
Ágreiningur um gildi fjárnáms.
Staðfestur er veðréttur í tveimur tryggingarbréfum áhvílandi á fasteign stefndu, og stefndu þurfa að þola að gert verði fjárnám fyrir kröfum stefnanda í sömu fasteign.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að bú H ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að fjárnámsgerðin hefði farið fram á grundvelli 3. töluliðar 62. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Gerðin fór fram á lögheimili gerðarþola en ekki hafði verið gripið til nokkurra aðgerða til að hafa uppi á fyrirsvarsmanni H ehf. og boða hann til hennar. Hæstiréttur taldi að til þess að árangurslauss fjárnámsgerð yrði grundvöllur gjaldþrotaskipta yrði hún að fullnægja skilyrðum 8. kafla laga nr. 90/1989. Svo var ekki talið og var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi fjárnámsgerð sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði hjá A að kröfu S í maí 2023. Krafa S byggði á úrskurði ríkisskattstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda B, fyrrum eiginmanns A, en A var í sjálfskuldarábyrgð vegna hluta kröfunnar sem átti rætur að rekja til þess tíma er hún var í hjúskap með B, árin 2011, 2012 og hluta árs 2013. Byggði A á því að S hefði vanrækt að ráðstafa nánar tilteknum greiðslum frá B inn á þann hluta kröfunnar sem hún var í ábyrgð fyrir. Jafnframt hefði S vanrækt að verða við beiðni B um að greiðslunum yrði ráðstafað með þeim hætti. Með því hefði S brotið gegn 1. mgr. 2. gr. og b-lið 2. mgr. 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af lögmætisreglu stjórnsýsluréttar leiddi að S væri bundinn við þau fyrirmæli sem birtast í reglum nr. 797/2016. Í 1. mgr. 2. gr. reglnanna segði berum orðum að greiðslu skatta og opinberra gjalda skuli alltaf ráðstafað fyrst upp í elsta ár eða tímabil. Var engin undanþága 2. mgr. 2. gr. reglnanna talin eiga við í málinu og af þessu leiddi að S hefði verið óheimilt að ráðstafa þeim fjármunum sem fengust með fjárnámi hjá B fyrst til greiðslu á opinberum gjöldum hans fyrir árin 2013 til 2017. Væri tekið mið af fjárhæð kröfu S á hendur A og þeim greiðslum sem hefðu borist frá B hefði sá hluti kröfu S sem A bar sjálfskuldarábyrgð á verið greiddur að fullu og ábyrgð hennar þar með fallið niður. Var því fallist á með A að slíkur vafi væri um réttmæti kröfu S að ekki væri fært að láta standa á grundvelli þess fjárnám sem gert var án undangengins dóms eða sáttar. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór til tryggingar á vangoldinni skattkröfu norskra skattyfirvalda á hendur dánarbúi föður A. Norsk yfirvöld höfðu óskað eftir að sýslumaður veitti aðstoð sína við innheimtu á skattkröfunni í samræmi við samning milli Norðurlandanna um aðstoð í skattamálum frá 7. desember 1989, sbr. lög nr. 46/1990. Talið var að það leiddi af samningnum að fyrning krafnanna færi eftir norskum lögum og því væri skattkrafan ófyrnd.
Staðfestur er úrskurður héraðsdóms þar sem bú H ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Sóknaraðili krafðist hjá sýslumanni fjárnáms hjá varnaraðila fyrir áföllnum dagsektum samkvæmt 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 og dómi Landsréttar, auk “áfallandi dráttarvaxta”. Sýslumaður ákvað að stöðva gerðina eftir að varnaraðili greiddi höfuðstól hinna áföllnu dagsekta. Vísaði sóknaraðili þeirri ákvörðun til héraðsdóms, krafðist þess að hún yrði ómerkt og að lagt yrði fyrir sýslumann að halda áfram gerðinni. Var þeirri kröfu hafnað og ákvörðun sýslumanns staðfest.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var fjárnám sem S gerði í eignarhlut A í fasteign til tryggingar kröfu um vangreidd opinber gjöld B, fyrrum eiginmanns A, vegna gjaldáranna 2011-2013 á grundvelli lögbundinnar ábyrgðar maka samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en hjónabandi A og B lauk með skilnaði árið 2013. Í málinu lá fyrir að opinber gjöld B vegna gjaldáranna 2011-2017 hefðu verið endurákvörðuð í kjölfar skattrannsóknar og var fjármunum sem gert var fjárnám í hjá B sjálfum ráðstafað á þann hátt að ekkert var greitt inn á skattskuld hans vegna gjaldáranna 2011 og 2012 og eingöngu að hluta vegna gjaldársins 2013. Í úrskurði Landsréttar var fallist á með A að ekki hefði verið tekin afstaða til málsástæðu A sem laut að því að framangreind ráðstöfun S á greiðslum B hefði ekki fylgt fyrirmælum 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.
S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi fjárnámsgerð sem Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði hjá A að kröfu S í mars 2022. Byggði A á því að honum hefði verið heimilt á grundvelli reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda að gefa fyrirmæli um með hvaða hætti eignum hans, sem áður höfðu verið kyrrsettar, skyldi ráðstafað til greiðslu á ætlaðri skattkröfu á hendur honum en fjárnámsgerðin hefði verið í andstöðu við þessi fyrirmæli hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að reglur nr. 797/2016 tækju samkvæmt efni sínu til ráðstöfunar greiðslna sem inntar væru af hendi til lúkningar þeirra opinberu gjalda sem þar væru tilgreind. Reglurnar mæltu á hinn bóginn ekki fyrir um forgangsröð skattkrafna þegar innheimtumaður krefðist tryggingar- ráðstafana, svo sem kyrrsetningar eða fjárnáms, í eignum skuldara til tryggingar greiðslu opinberra gjalda. Hefðu reglurnar því ekki þýðingu fyrir úrlausn málsins. Á S hvíldi sú skylda að annast innheimtu skatta og gjalda en af því hlutverki leiddi að S bæri að haga innheimtu sinni með þeim hætti að hún skilaði sem mestum árangri að gættum meginreglum stjórnsýsluréttarins. Hefði S því verið rétt að haga innheimtu sinni með þeim hætti sem greindi í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og fallist á kröfu S um staðfestingu fjárnámsgerðarinnar.
Fjárnámsgerð felld úr gildi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á Suðurlandi sem fór fram í innstæðu á bankareikningi A að kröfu sýslumannsins á Norðurlandi vestra til tryggingar á greiðslu sektar og sakarkostnaðar.
L hf. krafðist þess að S ehf. yrði með dómi gert að þola fjárnám inn í veðrétt samkvæmt fjórum tryggingarbréfum sem öll voru áhvílandi á fasteign S ehf. vegna skulda K ehf. við L hf. Fyrir Landsrétti reisti S ehf. kröfu sína um sýknu á því að ekki hefði komið fullt verð fyrir fasteignir í eigu þrotabús K ehf. við skipti á þrotabúinu, auk þess sem ekki hafi verið tekið tillit til allra eigna þrotabúsins. Með vísan til grunnraka að baki 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hefði borið að líta til þess að markaðsverð eignanna og sala þeirra allra hefði nægt til fullnustu allra krafna L hf. Í dómi Landsréttar er rakið að S ehf. hefði ekki tekist sönnun þess að ekki hefði verið tekið tillit til allra eigna K ehf. eða lagt fram viðhlítandi sönnunargögn um eðlilegt markaðsverð fyrrgreindra fasteigna og hefði þannig ekki tekist sönnun um að þær hefðu verið seldar undir eðlilegu markaðsvirði. Með hliðsjón af því var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að L hf. væri heimilt að gera fjárnám inn í veðrétt fyrrgreindra tryggingarbréfa.
Krafist var heimildar til að gera fjárnám hjá veðþola vegna skulda sem ekki fengust greiddar úr þrotabúi skuldara. Ágreiningur reis um verðmæti þeirra eigna sem stóðu til tryggingar skuldinni, hvort þær hefðu verið seldar á undirverði, hvert uppgjör væri rétt, hvernær greiðslur hefðu borist inn á lánið, hvort taka ætti tillit til endanlegs söluverðs, áhrif skiptaloka á ábyrgð veðþolans og hvort einstakar málsástæður væru of seint fram komnar. Fallist var á
A krafðist ógildingar fjárnámsgerðar er byggði á veðskuldabréfi útgefnu af A og fyrrum sambýlismanni hennar til handa forvera L hf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ritað undir veðskuldabréfið þar sem hún hefði verið skýrlega tilgreind skuldari. Þá staðfestu gögn málsins að veðskuldabréfið hefði verið gefið út eftir að gert hafði verið greiðslumat á A og þáverandi sambýlismanni hennar. Hefði A ekki getað dulist að með undirritun sinni undir veðskuldabréfið hefði hún gengist undir gagnvart forvera varnaraðila, sem annar af tveimur aðalskuldurum, að greiða það lán sem var tilefni þess að veðskuldabréfið hefði verið gefið út. Gilti þá einu þótt A hefði ekki í upphafi staðið að lánsumsókn með samskuldara sínum samkvæmt bréfinu Að þessu virtu hafi ekki hallað á A gagnvart forvera L hf. þannig að ósanngjarnt teldist og andstætt góðri viðskiptavenju að bera lánssamninginn fyrir sig í skilningi 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Var kröfu A því hafnað.
Stefnanda var veitt heimild til þess að krefjast fjárnáms í eign stefnda til þess að fá greidd skuld félags stefnda við stefnanda.
Kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerðir sýslumanns var hafnað
Stefnandi krafðist þess að fá að gera fjárnám í eign stefndu á grundvelli veðréttar sem hann ætti samkvæmt tryggingabréfi sem var gefið út til þess að tryggja skuldir félags sem eiginmaður stefndu átti. Dómurinn taldi að 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti, eins og ákvæðið var orðað í lok árs 2009, tæki einungis til skulda einstaklinga en ekki skulda félaga. Krafa stefnanda á hendur stefndu var því fyrnd þegar stefnandi höfðaði málið. Hann gat því ekki átt neinn rétt á hendur henni á grundvelli tryggingabréfsins.
Fallist var á að stefndu bæru ábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir vegna meðferðar fjárnáms- og nauðungarsölubeiðni hjá sýslumanni.
Kröfu sóknaraðila um ógildingu kröfuábyrgða var vísað frá dómi af sjálfsdáðum. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerð sýslumanns sem lauk með árangurslausu fjárnámi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var árangurslaus aðfarargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór hjá A að beiðni L.
Stefnandi höfðaði mál til greiðslu eftirstöðva samnings. Fallist var á að stefndi hefði ábyrgst greiðslu eftirstöðvanna með yfirlýsingu í tölvuskeyti til fyrirsvarsmanns stefnanda.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um að aðfarargerð, sem fram fór að kröfu varnaraðila, yrði breytt með dómsúrskurði á þann veg að fjárhæð kröfunnar yrði lækkuð.
Fallist var á kröfu L hf. um heimild hans til að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í fasteign í eigu H ehf. samkvæmt tryggingabréfi fyrir nánar tilgreindri skuld þriðja aðila.
Kröfum sóknaraðila um ógildingu nauðungarsölu hafnað
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. um að felld yrði úr gildi fjárnámsgerð á fasteign. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var ekki fallist á að slíkur vafi væri uppi í málinu að 2. mgr. 27. gr. laga um aðför nr. 90/1989 girti fyrir að aðfarargerðin færi fram og var hún því látin standa óhögguð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B ehf. þess efnis að fella úr gildi fjárnám í ökutæki og fjármunum á biðreikningi hjá lífeyrissjóði. Í úrskurði Landsréttar var meðal annars vísað til þess að af lokamálslið 5. mgr. 6. gr. laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða og lögskýringargögnum væri ljóst að löggjafinn hefði ákveðið að leggja þá skyldu á S að innheimta lífeyrisiðgjald hjá einstaklingi sem ekki hefði tilgreint lífeyrissjóð á skattframtali. Starfsmenn B ehf. hefðu í samræmi við ákvæði 4. mgr. 6. gr. sömu laga tilgreint slík gjöld og lífeyrissjóð í skattframtölum sínum. Því væri ekki uppfyllt skilyrði lokamálsliðar 5. mgr. 6. gr. laganna fyrir því að S innheimti iðgjöldin. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Skaðabótamál
Stefndu var gert að þola að fjárnám yrði gert inn í tryggingarbréf sem þinglýst var á íbúð þeirra.
Stefndu gert að þola fjárnám á grundvelli tryggingarbréfs vegna skuldar fyrirtækis sona stefndu við stefnanda.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfest var fjárnám S í fasteign Ó til tryggingar kröfu um vangreidd opinber gjöld fyrrum sambúðarmanns hennar vegna tekjuáranna 2006 og 2007, en fyrir lá að þau höfðu verið samsköttuð fram til ársins 2012. Fyrir Hæstarétti laut ágreiningur aðila að ábyrgð sambúðarfólks á gjöldum maka sem það er samskattað með að því er varðar gjöld sem eiga rætur að rekja til álags á tekjuskattstofna samkvæmt 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Taldi Ó það ekki standast að hún bæri ábyrgð á þeim refsiviðurlögum sem fælist í beitingu álags á vantalda skattstofna sambúðarmaka síns og vísaði í þeim efnum til 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Um ábyrgð Ó á skattgreiðslum fyrrum sambúðarmaka hennar vísaði S til 116. gr. laga nr. 90/2003 sem mælti fyrir um slíka ábyrgð. Í dómi Hæstaréttar var forsaga 108. og 116. gr. laga nr. 90/2003 rakin og hvaða breytingum reglur um álagningu skatts á tekjuskattstofn og gagnkvæma ábyrgð hjóna á skattgreiðslum hefðu tekið í tímans rás. Vísað var til þess að samkvæmt 116. gr. laganna bæru hjón og samskattað sambúðarfólk gagnkvæma ábyrgð á sköttum hvors annars í formi sjálfskuldarábyrgðar. Beiting heimildar samkvæmt 2. mgr. 108. gr. sömu laga fæli á hinn bóginn í sér refsikennd viðurlög eða refsiskatt sem yrði beitt gagnvart skattaðila án tillits til sakar hans. Með hliðsjón af 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu um skýrleika refsiheimilda, auk þeirra viðmiða sem mótast hefðu í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu að þessu leyti, var talið að löggjafanum hefði verið í lófa lagið að kveða á um það með afdráttarlausum hætti, ef ætlunin hefði verið að láta ábyrgð maka skattaðila einnig ná til afleiðinga af beitingu álags samkvæmt 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003. Það hefði löggjafinn ekki gert. Var því ekki fallist á með S að 1. mgr. 116. gr. laganna fæli í sér heimild til þess að Ó yrði látin bera fjárhagslegar afleiðingar þeirrar hlutlægu refsingar sem lögð var á fyrrum sambúðarmann hennar í formi álags á skattstofna samkvæmt 2. mgr. 108. gr. sömu laga. Þar sem ekki var unnt á grundvelli gagna málsins að staðreyna með óyggjandi hætti hverju gjaldskuld sambúðarmaka Ó næmi ef skattstofnar hans hefðu ekki sætt hækkun með álagi var umþrætt fjárnám S fellt úr gildi.
Fjárnámsgerð sýslumanns staðfest
Fjárnámsgerð ógilt þar sem gerðarþoli leiddi líkur að því að heimildarskjal hafi verið falsað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G, um að ákvörðun sýslumanns, um að ljúka fjárnámsgerð hjá G sem árangurslausri, yrði ógilt og gerðin var staðfest. Við aðfarargerðina krafðist Í hf. fjárnáms til tryggingar eftirstöðvum skuldar samkvæmt veðskuldabréfi. Samdægurs hafði einnig verið gert annað árangurslaust fjárnám hjá G og urðu fjárnámsgerðirnar tvær síðar grundvöllur gjaldþrotaskipta á búi G. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar bú G var tekið til gjaldþrotaskipta hefði hvor hinna árangurslausu fjárnámsgerða um sig getað verið grundvöllur þeirra. Þá yrði ekki séð að G gæti á grundvelli málatilbúnaðar síns í þessu máli fengið efnislega úrlausn um fjárhæð þeirrar kröfu sem bjó að baki fjárnáminu. Var G því ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af niðurstöðu dómstóla um gildi þeirrar árangurslausu fjárnámsgerðar sem um var deilt í málinu. Því var málinu af sjálfsdáðum vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar fellt var úr gildi fjárnám sem S gerði í fasteign Ó til tryggingar kröfu um vangreidd opinber gjöld fyrrum sambúðarmanns Ó. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á að reglur stjórnsýsluréttar hefðu verið brotnar gagnvart Ó með því að hún hefði ekki notið andmælaréttar við meðferð ríkisskattstjóra á máli um endurákvörðun á skatti fyrrum sambúðarmanns hennar. Fram kom að Ó og fyrrum sambúðarmaður hennar hefðu að eigin ósk verið samsköttuð á því tímabili sem um ræddi og Ó því borið lögákveðna sjálfskuldarábyrgð á greiðslu umræddra skatta samkvæmt 1. og 6. mgr. 116. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt. S væri sem innheimtumaður skatta bundinn af álagningu skattsins. Hann hefði því ekki tekið stjórnvaldsákvörðun um skuldarábyrgð Ó og því ekki verið skylt að gefa Ó færi á að tjá sig sérstaklega um málið á grundvelli 13. og 14. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 áður en fullnustu var leitað á grundvelli laga nr. 90/1989. Landsréttur féllst ekki á með Ó að krafa S væri fallin niður fyrir tómlæti eða fyrningu. Þá var hvorki á það fallist að með fjárnámi S hefði verði vegið að friðhelgi heimilis hennar, sbr. 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, né að það stangaðist á við 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, að hún bæri greiðsluábyrgð á 25% álagi sem lagt var á skattstofninn. Voru því ekki talin rök fyrir því að fella bæri fjárnám S í fasteign Ó úr gildi og því fallist á kröfu S um staðfestingu fjárnámsins.
Stefnda sýknuð af kröfu Landsbankans hf. um að bankanum yrði með dómi heimilað að gera fjárnámí eignarhluta stefndu í fasteign.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. gegn E ehf. var vísað frá dómi og A ehf. gert að greiða E ehf. málskostnað. Í málinu var meðal annars deilt um gjaldmiðil veðkröfu A ehf. við slitameðferð E ehf. samkvæmt lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki sem lauk með staðfestingu Héraðsdóms Reykjavíkur 26. janúar 2016 á nauðasamningi fyrir E ehf. Landsréttur taldi að í ljósi atvika málsins yrði ekki lagt til grundvallar að afstaða slitastjórnar til kröfunnar gæti verið endanleg um þennan ágreining í skilningi 3. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Yrði kröfu A ehf. um greiðslu í bandaríkjadölum því ekki vísað frá dómi á þeim grundvelli. Þar sem nauðasamningur E ehf., að svo miklu leyti sem hann yrði talinn gilda um kröfu A ehf., yrði samkvæmt síðari málslið 2. mgr. 60. gr. laga nr. 21/1991 ekki talinn breyta efni kröfunnar, heldur efndaaðferðinni og áhrifum hennar, var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi hvað greiðslukröfu A ehf. í bandaríkjadölum varðaði og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. A ehf. krafðist einnig viðurkenningar á veðrétti í tveimur lánssamningum E ehf. við tiltekið félag og í bankareikningi E ehf. og viðurkenningar á því að E ehf. yrði gert að þola fjárnám í þeim. Landsréttur vísaði til þess að bankareikningurinn hefði verið handveðsettur og að veðréttur A ehf. í honum hefði auk þess verið viðurkenndur við slitameðferð E ehf. án þess að því hefði verið mótmælt. Þar sem samningur um handveð fæli í sér beina uppboðsheimild samkvæmt 3. tl. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 90/1991 ætti félagið ekki lögvarða hagsmuni af kröfu um staðfestingu veðréttar og skyldu varnaraðila til að þola að fjárnám yrði gert í bankareikningnum. Hvað varðar kröfu A ehf. um viðurkenningu á veðrétti í tveimur lánssamningum E ehf. vísaði Landsréttur til þess að veðrétturinn hefði verið staðfestur í ágreiningsmáli sem rekið var fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur við slitameðferðina. Sá úrskurður hefði ekki verið kærður til Hæstaréttar. Með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði það úrlausnarefni ekki borið aftur undir sama dómstól. Þá var A ehf. ekki talið eiga lögvarða hagsmuni af kröfum um fjárnám í lánssamningunum þar sem dómur um greiðslukröfu A ehf. myndi fela í sér aðfararheimild samkvæmt 1. tl. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að vísa bæri þessum kröfum frá dómi.
Krafa stefnanda um að veðréttur verði staðfestur á fasteign stefndu tekin til greina. Þá var krafa stefnanda um að stefndu yrði gert að þola að fjárnám verði gert í fasteign hennar einnig tekin til greina.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að stöðva aðfarargerð til tryggingar greiðslu skuldar M við I. Bú M hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta og I lýst kröfu í búið. Skiptum lauk í febrúar 2016. Í júlí 2017 krafðist I fjárnáms fyrir kröfu sinni en sýslumaður stöðvaði gerðina 5. september 2017. Landsréttur féllst ekki á að það ylli frávísun málsins þótt ekki hafi að öllu leyti verið fylgt fyrirmælum 14. kafla laga nr. 90/1989, um aðför, við meðferð málsins hjá sýslumanni og í héraði. Rétturinn taldi að ákvæði 3. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., er lýtur að fyrningarslitum kröfu sem áfram hvílir á þrotamanni eftir skiptalok, gengi framar ákvæðum 52. gr. laga nr. 90/1989 og 1. mgr. 17. gr. laga nr. 150/2017, um fyrningu kröfuréttinda. Fyrningu kröfunnar hefði því ekki verið slitið með því að aðfararbeiðni barst sýslumanni. Þar sem gerðinni hefði ekki verið lokið þegar hún var stöðvuð hefði I ekki öðlast tryggingarréttindi í tiltekinni eign M. Þá hefði I ekki höfðað mál til viðurkenningar á fyrningarslitum kröfu sinnar og M ekki viðurkennt tilvist hennar. Því hafi krafa I verið fyrnd þegar úrskurður héraðsdóms var kveðinn upp. Þar sem I var ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af því að gerð yrði fram haldið til að öðlast tryggingarréttindi yfir fyrndri kröfu var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og málinu vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G, um að ákvörðun sýslumanns um að ljúka fjárnámsgerð hjá G sem árangurslausri, yrði ógilt og gerðin var staðfest. Við aðfarargerðina krafðist Í hf. fjárnáms til tryggingar 350.000 króna málskostnaðarkröfu sinni á hendur G samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, auk vaxta og kostnaðar, en G lýsti því yfir að hann skuldajafnaði 650.000 króna málskostnaðarkröfu sinni á hendur Í hf. samkvæmt eldri dómi Hæstaréttar á móti kröfunni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem málskostnaðarkrafa G hafði áður verið gerð upp þegar aðfarargerðin fór fram, hafi G ekki lengur átt gilda gagnkröfu á hendur Í hf. sem hann hafi getað notað til skuldajafnaðar. Því var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fjárnámi hjá A að kröfu S vegna innheimtu á sakarkostnaði var breytt á þann hátt að upphæðin sem það náði til var lækkuð. A reisti málatilbúnað sinn á því að hann hefði hvorki eignir né tekjur til að standa straum af þeim sakarkostnaði sem honum hefði verið gert að greiða og við fjárnámið hefði því verið lýst yfir að hann væri eignalaus. Af þeim sökum taldi hann að falla bæri frá meginhluta kröfu á hendur honum um greiðslu kostnaðarins, sbr. 2. mgr. 221. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að á grundvelli gagna málsins hefði ekki verið leitt í ljós að fjárhagur A væri með því móti að falla bæri frá kröfu á hendur honum um greiðslu sakarkostnaðarins. Væru því ekki efni til að taka til greina kröfu hans um að fjárnáminu yrði breytt.
Deilt var um innheimtu sýslumanns á dæmdum málsvarnarlaunum.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að fellt yrði úr gildi fjárnám sem sýslumaður gerði hjá henni fyrir kröfu um opinber gjöld samkvæmt endurákvörðun ríkisskattstjóra á gjöldum fyrrverandi sambýlismanns hennar. Var talið að S og fyrrum sambýlismaður hennar hefðu verið samsköttuð á því tímabili sem um ræddi að eigin ósk. Þau bæru því óskipta ábyrgð á greiðslu skatta sem á þau hefðu verið lagðir og gæti innheimtumaður ríkissjóðs gengið að hvoru um sig til greiðslu á sköttum þeirra beggja á grundvelli 1. mgr. 116. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Þá var hvorki fallist á með S að krafan væri fallin niður fyrir fyrningu né að reglur stjórnsýslulaga hefðu verið brotnar gagnvart S við meðferð ríkisskattstjóra á máli fyrrum sambýlismanns hennar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður gerði fyrir kröfu L hf. í fasteign L á grundvelli tveggja tryggingarbréfa sem J eiginmaður L hafði gefið út með veði í fasteigninni. Byggði L kröfu sína meðal annars á 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti kom fram að talið var ljóst að með undirritun sinni á umrædd tryggingarbréf hefði L heimilað veðsetningu síns eignarhluta sem þinglýstur eigandi en ekki einungis gefið samþykki sitt sem maki þinglýsts eiganda. Þá var ekki fallist á með L að það hefði verið ósanngjarnt af hálfu L hf. eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera fyrir sig samþykki L á því að veita veðleyfi í eignarhluta sínum í fasteigninni samkvæmt fyrrnefndum tryggingarbréfum samkvæmt. 36. gr. laga nr. 7/1936. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi fjárnámsgerð sýslumanns vegna ógreiddra hitaveitugjalda J á þeim grundvelli að V hefði brostið heimild til að byggja kröfu um gjöldin á áætlun í stað þess að staðreyna raunverulega vatnsnotkun með álestri af mælum. Í dómi Hæstaréttar var úrskurðurinn staðfestur með þeirri athugasemd að V gæti án tillits til afstöðu umráðamanns fasteignar átt úrræði til að koma við slíkum álestri.
Í málinu krafðist L hf. þess að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt í fasteign í eigu A o.fl. samkvæmt tryggingarbréfi til tryggingar kröfu á hendur Á vegna yfirdráttar hans á tékkareikningi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki væri ljóst af gögnum málsins hvenær krafa L hf. hefði stofnast. Yfirlit um færslur á tékkareikningnum hefðu ekki verið lagðar fram í málinu að öðru leyti en því að fram kæmi að staða reikningsins hefði í júní 2009 numið sömu fjárhæð og L hf. hefði lýst við gjaldþrotaskipti á búi Á í september sama ár. Með vísan til 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. var talið að nýr tveggja ára fyrningarfrestur hefði byrjað að líða á þeim degi er skiptum búsins lauk í september 2011. Samkvæmt því hefði krafa L hf. verið fyrnd þegar málið var höfðað í desember 2014. Voru A o.fl. sýknuð af kröfu L hf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fellt var úr gildi fjárnám sem gert var að kröfu A hf. hjá I. Hafði hann gengist í sjálfskuldarábyrgð með því að undirrita skuldabréf vegna láns sem sparisjóðurinn S veitti P. Var greiðslugeta P metin af þessu tilefni og niðurstaða matsins um jákvæða greiðslugetu hans kynnt I áður en hann samþykkti að takast á hendur ábyrgð á láninu. Talið var að greiðslumatið hefði verið alls ófullnægjandi, enda hefði gætt þar innbyrðis ósamræmis, auk þess sem það var hvorki undirritað af hálfu sparisjóðsins né skuldarans. Ef fyrir hefðu legið þær upplýsingar, sem sparisjóðinum hefði verið í lófa lagið að afla um greiðslugetu P, hefði matið bent til að hann gæti ekki efnt skuldbindingar sínar, en borið hefði að tilkynna I þá niðurstöðu, sbr. 4. gr. samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001. Engar líkur hefðu verið leiddar að því að I hefði gengist í ábyrgð fyrir láninu ef honum hefði verið kynnt greiðslumat á skuldaranum sem reist hefði verið á réttum og fullnægjandi upplýsingum. Var því talið fullnægt skilyrðum 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga um að ósanngjarnt væri af hálfu A hf. að bera fyrir sig loforð I um að veita sjálfskuldarábyrgð á láninu og þar með tekin til greina krafa hans um ógildingu ábyrgðaryfirlýsingarinnar. Þá var ekki talið að I hefði fyrirgert rétti til að hafa uppi ógildingarkröfuna með tómlæti af sinni hálfu.