Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði tímabundið í 24 mánuði.
Stefnandi krafðist miskabóta úr hendi stefndu vegna þeirrar ráðstöfunar barnaverndar stefndu að vista börn stefnanda utan heimilis hennar. Ekki var fallist á kröfu stefnanda um miskabætur þar sem ráðstöfunin var ekki talin hafa falið í sér ólögmæta meingerð í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefnandi naut gjafsóknar í málinu. Við ákvörðun þóknunar lögmanns hennar var talið að tímagjaldið sem lögmaðurinn miðaði við gengi gegn dómvenju um hvað hæfilegt teldist í gjafsóknarmálum og var honum því ákvörðuð umtalsvert lægri þóknun en krafist var.
Þ höfðaði mál á hendur Í hf. og krafði það um greiðslu á 5.952.000 krónum. Ágreiningur aðila laut að því hvort Þ ætti rétt á þóknun úr hendi Í hf. vegna milligöngu Þ í tengslum við möguleg kaup Í hf. á aflaheimildum í hestamakríl af namibísku félagi árið 2017. Af hálfu Þ var byggt á því að samningur hefði komist á milli aðila um milligönguna og því ætti hann rétt á þóknun vegna þeirra ráðgjafarstarfa. Í hf. mótmælti því að kröfuréttarsamband hefði stofnast milli aðila þannig að skapast hefði réttur Þ til þóknunar sem hann krafðist. Með dómi héraðsdóms var fallist á að Þ ætti rétt til þóknunar að fjárhæð 2.400.0000 krónur auk virðisaukaskatts. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að stofnast hefði til kröfuréttarsambands milli aðila og að krafa Þ á hendur Í hf. væri ófyrnd. Um fjárhæð kröfu Þ vísaði Landsréttur til þess að óumdeilt væri að Þ hélt ekki tímaskýrslur vegna vinnu sinnar fyrir Í hf. Þá hefði Þ ekki lagt fram nein gögn sem vörpuðu ljósi á það hversu miklum tíma hann varði í raun í verkefnið. Í þessu ljósi og með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns hefði Þ ekki fært fyrir því fullnægjandi rök að hann hefði varið meira en 20% af vinnutíma sínum í verkefnið eða að miða ætti við hærra viðmið en 800.000 krónur á mánuði, en það viðmið miðaði samkvæmt matsgerðinni við eðli verkefnisins. Var því fallist á að Í hf. yrði gert að greiða gagnáfrýjanda 2.400.000 krónur auk virðisaukaskatts en fyrir lá að um virðisaukaskattskylda þjónustu var að ræða. Fékk sú niðurstaða jafnframt samsvörun í þeim hugmyndum sem aðilar nefndu í samskiptum sínum í september 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.
F ehf. og Á ehf., félag í sameiginlegri eigu G ehf. og M ehf., gerðu samning um að F ehf. myndi annast söluþjónustu í tengslum við sölu á lóð Á ehf. að Óseyrarbraut 25 í Hafnarfirði, en samkvæmt samningnum átti F ehf. rétt á 1,5%-2% þóknun sem tæki mið af verðmæti fasteignarinnar. Snemma í viðræðum við kaupanda var ákveðið að selja þess í stað allt hlutafé í Á ehf. Í söluferlinu kom upp ágreiningur milli F ehf. annars vegar og G ehf. og M ehf. hins vegar um þóknun, en F ehf. taldi að aðilar hefðu samið um að til viðbótar við söluþóknun samkvæmt fyrrgreindum samningi hefði komist á samkomulag um að F ehf. fengi í sinn hlut viðbótarþóknun vegna virðisaukaskattsinneignar Á ehf. sem næmi helmingi mögulegrar endurgreiðslu virðisaukaskatts. Var ekki fallist á það af hálfu G ehf. og M ehf. sem höfnuðu frekara vinnuframlagi F ehf. og fólu öðrum aðila að ljúka sölunni með undirritun kaupsamnings við E ehf. um alla hluti í Á ehf. Höfðaði F ehf. því mál á hendur G ehf. og M ehf. og krafðist bæði þóknunar á grundvelli söluþjónustusamningsins og viðbótarþóknunar vegna virðisaukaskattsinneignar. G ehf. og M ehf. kröfðust sýknu á grundvelli aðildarskorts þar sem enginn samningur hefði legið fyrir um söluþjónustu milli F ehf. annars vegar og G ehf. og M ehf. hins vegar, heldur eingöngu við Á ehf og að stjórnarformann Á ehf., sem var jafnframt fyrirsvarsmaður G ehf., hefði skort umboð til að skuldbinda M ehf. Þá höfnuðu G ehf. og M ehf. því að tekist hefði samkomulag um þóknun vegna mögulegrar endurgreiðslu á virðisaukaskatti. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að F ehf. hefði unnið tilboð sem voru undirrituð af fyrirsvarsmönnum G ehf. og M ehf. og annast milligöngu um að koma á kaupsamningi um alla hluti í Á ehf. Jafnframt hefði aldrei verið dregið í efa að stjórnarformaður Á ehf. hefði heimild til að koma fram fyrir hönd bæði G ehf. og M ehf. gagnvart F ehf. Hefðu G ehf. og M ehf. þannig í verki falið F ehf. að annast sölu á öllum hlutum í Á ehf. og skuldbundið sig til að greiða F ehf. þóknun fyrir þá þjónustu hans sem að óbreyttu tæki mið af því sem þegar hefði verið samið um. Á hinn bóginn var það niðurstaða Landsréttar að ekki hefði legið fyrir viðhlítandi sönnun þess að G ehf. og M ehf. hefðu undirgengist skyldu til að greiða F ehf. hina umkröfðu viðbótarþóknun. Var G ehf. og M ehf. því einungis gert að greiða F ehf. þóknun samkvæmt söluþjónustusamningi.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem leyst var úr ágreiningi A og B annars vegar og C hins vegar um þóknun C sem skiptastjóra í dánarbúi D. Í dómi Hæstaréttar var fallist á niðurstöðu hins kærða úrskurðar að miða bæri þóknun C við 25.900 krónur fyrir hverja unna vinnustund. Þá var talið að A og B hefðu glatað rétti til að andmæla þóknun C frá upphafi skipta þar til loka október 2018 en þau voru talin geta haft uppi andmæli við þóknun hans frá þeim tíma. Um ágreining um fjölda vinnustunda C við skiptin komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að tímaskráning hans hefði verið úr hófi fram. Var þóknun hans því lækkuð vegna tímabilsins og var hún í heild sinni hæfilega metin að álitum. Þá var C gert að greiða A og B málskostnað í héraði og kærumálskostnað fyrir Landsrétti en kærumálskostnaður fyrir Hæstarétti var ekki dæmdur.
Kærður var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem fallist var á kröfu B og C um að lækka þóknun A, skiptastjóra í dánarbúi D, úr 13.869.090 krónum með virðisaukaskatti í 9.963.989 krónur með virðisaukaskatti. Fyrir Landsrétti krafðist A þess að staðfest yrði þóknun hans sem skiptastjóri í fyrrnefndu dánarbúi. B og C kærðu úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kröfðust þess aðallega að þóknun A yrði lækkuð í 5.146.589 krónur með virðisaukaskatti. Í úrskurði Landsréttar var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að taka bæri mið af því tímagjaldi sem A kynnti í upphafi við ákvörðun þóknunar hans. Aftur á móti féllst Landsréttur ekki á það með héraðsdómi að B og C hefðu sökum tómlætis glatað rétti sínum til að véfengja tímaskráningar og var því litið svo á að allt skiptatímabilið væri undir í málinu. Taldi Landsréttur að þegar fyrirliggjandi gögn og verkefni dánarbúsins væru virt heildstætt hefði B og C tekist að sýna fram á að fjöldi vinnustunda í yfirliti A hefði verið umtalsvert meiri en þau máttu vænta. Var því fallist á að lækka þóknun A, og var hún ákveðin að álitum 10.000.000 krónur með virðisaukaskatti.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um að hann skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf á grundvelli 2. mgr. 28. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.
Stefnandi, sem talar hvorki íslensku né ensku, hafði lent í árekstri og bifreið hans skemmst. Tryggingafélagið, sem bar ábyrgð á tjóni hans, taldi ekki borga sig að gera við bílinn og bauðst til að greiða stefnanda andvirði bifreiðarinnar. Stefnandi samþykkti fjárhæðina og tryggingarfélagið greiddi honum hana örskömmu síðar. Tryggingafélagið féllst hins vegar ekki á að greiða stefnanda kostnað vegna aðstoðar lögmanns sem hann naut í samskiptum við tryggingafélagið. Stefnandi höfðaði því mál til þess að fá lögmannskostnaðinn greiddan. Dómurinn taldi dómkröfu stefnanda þannig orðaða að hann hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá henni svarað. Því var kröfu hans vísað frá dómi.
Leigulistinn ehf (
Árni Freyr Árnason hdl)
gegn
Regus Group Services Ltd Sigvaldi Fannar Jónsson
Vísað var frá dómi kröfu stefnanda um þóknun fyrir ráðgjafaþjónustu sem byggði á samningi sem aðilar hans höfðu samið um að félli undir ensk lög og lögsögu enskra dómstóla. Stefndi var sýknaður af kröfu um þóknun fyrir leigumiðlun stefnanda, sem ekki leiddi til þess að leigusamningur kæmist á, svo sem talið var áskilið í samkomulagi aðila um þóknun.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem ógilt var ákvörðun kröfuhafafundar, sem haldinn var við slitameðferð á SC hf. í apríl 2016, um greiðslu þóknunar til slitastjórnar félagsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 128. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. væri unnt við gjaldþrotaskipti að andmæla á skiptafundi réttmæti þóknunar, sem skiptastjóri teldi sig eiga tilkall til vegna starfa sinna, og leita eftir atvikum dómsúrlausnar eftir 171. gr. sömu laga um ágreining um það efni. Á hinn bóginn leiddu ákvæði laga nr. 21/1991 og 161/2002 um fjármálafyrirtæki ekki til þess, þótt slitameðferð á félagi sem starfrækt hefur fjármálafyrirtæki væri undanfari gjaldþrotaskipta á því, að skiptastjóri eða skiptafundur í þrotabúinu yrði fremur en endranær bær um að taka ákvörðun um réttmæti þóknunar, sem fyrrum fyrirsvarsmaður félagsins, eftir atvikum slitastjórnarmaður, hefði látið greiða sér fyrir störf sín í þágu þess áður en til gjaldþrotaskiptanna hefði komið. Talið var að úr réttmæti slíkrar aðgerðar yrði fráleitt leyst í dómsmáli, sem rekið væri eftir ákvæðum 5. þáttar laga nr. 21/1991, heldur yrði þrotabú félagsins, vildi það ekki una við slíka ráðstöfun, að leita riftunar á henni eftir reglum XX. kafla laganna og endurheimtu á greiðslunni. Engin stoð væri fyrir því í fyrrgreindum lögum að reka mál í þeim búningi sem varnaraðili kaus að klæða ágreining um umrædda þóknun. Þegar af þeirri ástæðu var málinu vísað frá héraðsdómi.
Fasteignasalan A ehf. og Á ehf. gerðu með sér samning um einkasölu A ehf. á fasteigninni Álftamýri 1-5 í febrúar 2015 en fasteignin var eina eign Á ehf. Í ársbyrjun 2016 keypti R IX ehf. alla hluti í Á ehf. fyrir 680.000.000 króna án milligöngu fasteignasölunnar og greindi A ehf. og R IX ehf. í kjölfarið á um rétt A ehf. til sölulauna vegna sölunnar. Í maí 2017 tók RS ehf. svo við réttindum og skyldum R IX ehf. vegna fasteignarinnar. Landsréttur hafnaði kröfu A ehf. um ómerkingu héraðsdóms á grundvelli þess málatilbúnaðar að hinn áfrýjaði dómur kvæði á um réttindi til handa aðila sem ekki hefði verið til að lögum þegar dómurinn hefði verið kveðinn upp. Þótt R IX ehf. hefði vanrækt að upplýsa dómara málsins og gagnaðila um að nýr aðili hefði tekið yfir þá hagsmuni sem deilt væri um í málinu og formleg aðilaskipti hefðu af þeim sökum ekki orðið í málinu í héraði varnarmegin, gæti það eins og ástatt væri ekki varðað ómerkingu héraðsdóms, sbr. 1. mgr. 23. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því er varðaði ágreining málsaðila um söluþóknun var með vísan til samskipta aðila ráðið að söluumboð A ehf. hefði hvort tveggja náð til þess að selja fasteignina Álftamýri 1-5 og félagið Á ehf., þrátt fyrir að í umboðinu væri aðeins rætt um sölu á fasteigninni. Taldi Landsréttur að það stæði RS ehf. nær að sanna að áhugi félagsins á að eignast fasteignina hefði vaknað, óháð kynningu starfsmanns A ehf. á fasteigninni og að hann hefði ekki átt þátt í að viðskiptin komust á. RS ehf. hefði ekki lánast sönnun um það. Á hinn bóginn var ekki talið að A ehf. ætti kröfu til óskertrar 1,5% þóknunar af söluverði fasteignarinnar úr hendi RS ehf., eins og kveðið hafði verið á um í söluumboðinu, heldur taldi rétturinn í ljósi atvika, þar á meðal þeirrar vinnu sem A ehf. hefði innt af hendi í söluferlinu, A ehf. eiga kröfu til um helmings þeirrar þóknunar.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu reiknings vegna veittrar þjónustu
Deilt um hvort viðmiðunarreglur um þóknun lögmanna samkvæmt sakamálalögum bindi stefnanda við ákvörðun tímagjalds við reikningsgerð gagnvart stefnda
Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot, fíkniefnalagabrot og auðgunarbrot. Ákærði játaði brot sín.
E krafðist þess að málflutningsþóknun lögmanns hennar vegna reksturs máls E og L hf. í héraði yrði hækkuð, en málinu hafði lokið með dómsátt og ákvörðun um málskostnað verið lögð í úrskurð héraðsdóms, sbr. 2. mgr. 108. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til yfirlits yfir unna tíma lögmanns E var fallist á að hækka þóknunina úr 730.000 krónum í 900.000 krónur.
Ákæruvaldið (
Kjartan Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Anítu Jónsdóttur (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærða var sakfelld fyrir þjófnaðarbrot. Refsing hennar var ákveðin fangelsi í þrjátíu daga, en fresta skyldi fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í tvö ár.
Ákæruvaldið (
Halldór Rósmundur Guðjónsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Elvari Frey Arnarsyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærði var sakfelldur fyrir tvö þjófnaðarbrot í félagi við annan mann og var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára.
Ágreiningur um þóknun fyrir hönnun og teikningu á reiðhöll.
Ákærði var dæmdur í þrjátíu daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt fyrir akstur bifreiðar undir áhrifum ávana- og fíkniefna.
Ákærði var sakfelldur fyrir þjófnaði og umferðarlagabrot samkvæmt tveimur ákærum. Þar af framdi hann sum þeirra brota fyrir uppsögu dóms sem hann hlaut 18. mars á þessu ári vegna þjófnaða og hylmingar og var að því leyti gerður hegningarauki, en með dómnum 18. mars síðastliðinn var hann dæmdur í nítíu daga fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára. Með öðrum þeim brotum sem hann var núna sakfelldur fyrir, rauf hann skilyrði fyrir frestun á fullnustu refsingar dómsins frá 18. mars síðastliðnum og var refsing í því máli því tekin upp og dæmd með þeirri refsingu sem ákærða var nú gerð. Ákærði var dæmdur til að sæta fangelsi í fjóra mánuði, skilorðsbundið til þriggja ára, greiða 450.000 króna sekt til ríkissjóðs og sæta sviptingu ökuréttar í þrjú ár frá birtingu dómsins að telja.
Ákærði var dæmdur í þrjátíu daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt fyrir akstur bifreiðar sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna.
Ákærði var sakfelldur fyrir umferðar- og fíkniefnalagabrot og dæmdur til að sæta fangelsi í 75 daga, en 30 dögum þeirrar refsingar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá skyldi hann sæta sviptingu ökuréttar ævilangt frá birtingu dómsins að telja og upptöku á fíkniefnum og sterum.
Ekki var fallist á kröfu sóknaraðila um að matsmaður ætti ekki rétt á þóknun fyrir störf sín. Þá var talið að þóknun matsmannsins hafi verið hæfileg.
Kærumál Kæra Matsgerð Þóknun (
Daði Kristjánsson saksóknari)
gegn
M (
Helgi Jóhannesson hrl)
Kærður var úrskurður héraðsdóms um þóknun til handa M vegna vinnu hans við matsgerð. Kæra M til Hæstaréttar var talin fullnægja skilyrðum 3. málsliðar 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 og var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Ágreiningur um þóknun við skiptastörf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þóknun til handa S, vegna vinnu hennar við matsgerð í tilgreindu einkamáli, var ákveðin 2.590.320 krónur.
Skorið úr ágreiningi um þóknun dómkvaddra matsmanna.
R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að kveða upp úrskurð um hæfilega þóknun til matsmanna vegna yfirmatsgerðar sem R hafði óskað eftir í tengslum við mál sem hann hafði höfðað gegn V hf. Í málinu lá fyrir að R hafði ekki lagt fram tryggingu fyrir greiðslu á þóknun matsmanna sem héraðsdómari hafði tekið ákvörðun um á grundvelli síðari málsliðar 2. mgr. 63. gr., sbr. 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að héraðsdómari hefði að kröfu R átt að leiða ágreining um trygginguna til lykta með úrskurði skv. 1. mgr. og 2. mgr. 112. gr., sbr. c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem það var ekki gert var talið að ákvörðunin væri ekki skuldbindandi fyrir R. Hins vegar þótti ljóst að matsmönnum yrði ekki gert skylt að afhenda R yfirmatsgerðina eða leggja hana fyrir dóm, nema R greiddi þeim það endurgjald sem þeir hefðu áskilið sér eða setti viðhlítandi tryggingu fyrir því. Að öðrum kosti bæri þeim engin skylda til að láta matsgerðina af hendi. Mótmæli R við því endurgjaldi sem matsmenn færu fram á og krafa hans um að héraðsdómari úrskurðaði um hæfilega þóknun á grundvelli 1. mgr. 66. gr. sömu laga væri öðrum þræði á því reist að þeir færu fram á greiðslu fyrir meira vinnuframlag en matsbeiðandi hefði gefið tilefni til. Var fallist á það með héraðsdómara að ekki væri unnt að taka kröfuna um þóknun matsmanna til efnislegrar úrlausnar, nema matsgerðin yrði lögð fyrir dóm, en það væri undir R komið sem matsbeiðanda hvort svo yrði gert. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fjárhæð reiknings vegna viðgerða á köfunarbúningum. Ekki hafði verið samið fyrirfram um endurgjald fyrir þjónustuna. Ekki var fallist á með stefnda að reikningsfjárhæðin væri hærri en næmi gangverði fyrir sambærilega þjónustu eða telja mætti hana ósanngjarna.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þóknun til handa Þ og K, vegna vinnu þeirra við matsgerð sem lögð var fram í tveimur einkamálum, var ákveðin 56.000.000 krónur.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um þóknun vegna vinnu að hönnunartillögu. Ekki var talið sannað, gegn andmælum stefnda, að samið hafi verið um að stefndi skyldi greiða fyrir tillöguna.
Hafnað var kröfu stefnanda um þóknun vegna tilboðsgerðar þar sem talið var að hann hefði ekki skilað gildu tilboði.
Ákært fyrir að aka undir áhrifum fíkniefna. Eingöngu var um niðurbrotsefni í þvagi að ræða. Ákærði hafði fyrir útgáfu ákæru reynt að ljúka málinu hjá lögreglustjóra með sátt en gerði þá kröfu að fallið yrði frá kröfu um sviptingu ökuréttar þar sem hann uppfyllti skilyrði til þess. Var því hafnað og ákæra gefin út. Ákærði gerði sömu kröfur fyrir dómi og var sú krafa tekin til greina. Var þóknun verjanda lögð á ríkissjóð.
Fasteignasalan F ehf. og D ehf. gerðu með sér samning sem fól í sér að fasteign í eigu D ehf. var sett í einkasölu hjá F ehf. D ehf. seldi eignina án milligöngu F ehf. F ehf. taldi brotið gegn samningi um einkasölu og krafðist 2% af söluverði eignarinnar, auk alls útlagðs kostnaðar. Talið var að með einkasölusamningnum hefði D ehf. skuldbundið sig til að bjóða ekki eignina til sölu hjá öðrum fasteignasala. Ákvæðið yrði ekki skýrt svo að það ætti við ef D ehf. seldi eignina án milligöngu löggilts fasteignasala. Var því hafnað að D ehf. hefði brotið gegn samningnum. Þar sem krafa um útlagðan kostnað byggðist eingöngu á sömu heimild og krafa um bætur var þeirri kröfu einnig hafnað. Var D ehf. því sýknað af kröfu F ehf.
Deilt var um hvort samningur um þóknun vegna milligöngu stefnanda um kaup stefnda á fyrirtæki hefði komist á. Talið var sannað að slíkur samningur hefði komist á og voru kröfur stefnanda teknar til greina.
Stefndi dæmdur til greiðslu reiknings vegna bókhaldsþjónustu stefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um þóknun. Talið var að stefnandi hefði ekki sinnt milligöngu sinni sem fasteignasala sem skyldi.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð fyrir arkitektateikningar sem stefnandi hafði unnið fyrir stefnda.
Aðila greindi á um þóknun handa B og M vegna starfa þeirra sem matsmanna, sem Ó fékk þá dómkvadda til. Samkvæmt 2. mgr. 63. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var talið að greiða ætti matsmanni hæfileg laun fyrir störf hans, en ekki áskilið endurgjald sem kynni að miðast við rekstur hans. Af þeim sökum var því hafnað að hæfileg þóknun handa B og M ætti að fela í sér annað en laun fyrir vinnu við matið. Af sömu ástæðu var ekki talið hægt að leggja til grundvallar endurgjald sem sérfræðingar áskilja sér, enda væri tekið tillit til rekstrarkostnaðar við ákvörðun þess. Talið var að hæfilegt tímagjald fyrir vinnu B og M væri 6.000 krónur og var þóknun þeirra ákveðin með tilliti til þess.