Dómstólaleit

Þetta mál, sem var tekið til úrskurðar 6. nóvember 2020, um þá kröfu stefnda að því verði vísað frá dómi, höfðaði P, kt. [...], G-götu, Reykjavík, með stefnu birtri 17. september 2020, á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., kt. 690689-2009, Ármúla 3, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 150.000 kr. auk dráttarvaxta, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af þeirri fjárhæð frá 10. ágúst 2020 til greiðsludags auk málskostnaðar, allt að frádreginni innborgun 13. júlí 2020 að fjárhæð 150.000 kr.

Stefndi krefst þess að málinu verði vísað frá dómi og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Stefnandi krefst þess að kröfu stefnda um frávísun verði hafnað og málið verði tekið til efnismeðferðar.

Stefnandi krefst jafnframt málskostnaðar úr hendi stefnda vegna málflutnings um frávísunarkröfu.

Málsatvik

Þetta mál varðar það hvort stefnda beri að greiða stefnanda kostnað af aðstoð lögmanns sem hafi liðsinnt honum við að fá greiddar bætur vegna tjóns á bifreið. Stefndi krefst frávísunar vegna framsetningar dómkröfu. Engu að síður þykir rétt að rekja málavexti.

Stefnandi lenti í árekstri 30. apríl 2020. Samkvæmt skýrslu Aðstoðar og öryggis ehf. (arekstur.is), sem fór á vettvang og aflaði gagna, voru atvik þau að ökutæki nr. JB-[...], var ekið aftan á ökutæki stefnanda nr. KL-[...], sem hentist við það á annað ökutæki nr. AX-[...]. Stefnandi er pólskur ríkisborgari og talar hvorki íslensku né ensku. Samskipti hans við fólk hér á landi og samskiptaörðugleikar litast af því eins og kemur meðal annars fram í vottorði læknis sem skoðaði stefnanda á Læknavaktinni 18. maí 2020. Ökutæki stefnanda varð fyrir nokkru tjóni við áreksturinn og leitaði hann upp úr miðjum maí 2020 til lögmanns til þess að sækja bætur vegna þess tjóns auk líkamstjóns síns.

Lögmaður stefnanda tilkynnti vátryggingafélagi bifreiðar stefnanda, TM, um tjónið 22. maí 2020. Félagið svaraði því til að það teldi stefnda bótaskyldan fyrir tjóninu. Lögmaður stefnanda tilkynnti stefnda um tjónið 25. maí 2020 og krafðist þess að stefndi tæki afstöðu til bótaskyldu. Stefndi óskaði eftir því að stefnandi færi með bifreiðina á næsta þjónustuverkstæði VÍS og fengi tjónið metið. Lögmaður stefnanda hafði samband við slíkt verkstæði og óskaði eftir mati á tjóni á bifreiðinni. Verkstæðið kvaðst ekki skoða tjón á bifreið sem væri bótaskylt úr tryggingu hjá stefnda nema jafnframt ætti að láta gera við hana. Stefndi hefði þann hátt á, ólíkt öðrum vátryggingafélögum, að greiða viðkomandi þjónustuverkstæði ekkert fyrir tjónamatið. Stefnandi gat því ekki fylgt ráðleggingum stefnda. Lögmaður stefnanda hafði því enn samband við stefnda og óskaði eftir frekari leiðbeiningum um hvar unnt væri að fá tjónið metið og var þá bent á að fara með bifreiðina til skoðunar í skoðunarstöð stefnda á Smiðshöfða í Reykjavík.

Bifreiðin var færð þangað til skoðunar og mats. Stefndi mat tjónið þannig að viðgerð kostaði meira en sem næmi verðmæti bifreiðarinnar. Í tölvuskeyti til lögmanns stefnanda 24. júní kom fram að félagið óskaði eftir því að greiða út verðmæti bifreiðarinnar fremur en að gert yrði við hana. Stefndi hafði þó þann hátt á að hann hafði, eftir að matið á tjóninu lá fyrir, samband við stefnanda beint og bauð honum bætur fyrir tjónið án þess að greina lögmanni stefnanda frá því.

Lögmaður stefnanda taldi þetta mjög ámælisvert, annars vegar í ljósi þess að stefnandi á erfitt með að skilja annað mál en móðurmál sitt og hins vegar vegna þess að lögmaðurinn taldi stefnda vísvitandi reyna að sniðganga milligöngu hans og gerði hann athugasemdir við þessa háttsemi stefnda.

Stefndi bauð stefnanda 150.000 kr. í bætur fyrir tjónið á bifreiðinni en hafnaði alfarið að greiða nokkrar bætur vegna lögmannskostnaðar hans. Stefndi hélt því fyrst fram að honum bæri engin skylda til að bæta þann kostnað sem stefnandi hefði haft af aðstoð lögmanns. Eftir að lögmaður stefnanda gerði athugasemdir við þá fullyrðingu baðst stefndi afsökunar á að hafa haldið því fram. Félagið hélt sig þó við þá afstöðu sína að greiða engar bætur fyrir kostnað stefnanda, með þeim rökum að lögmaður stefnanda hefði í raun ekki innt neina vinnu af hendi til þess að ná fram bótum handa stefnanda. Stefndi kvaðst auk þess hafa tilkynnt stefnanda um bótaskyldu og bætur með smáskilaboðum 2. maí 2020. Af þessum skilaboðum vissi lögmaður stefnanda ekki. Stefnandi samþykkti 10. júlí 2020 tilboð stefnda um bætur sem námu 150.000 kr. fyrir tjónið á bifreiðinni sjálfri, þó með þeim fyrirvara að enn væri óbætt tjón vegna þess kostnaðar sem hann hefði haft af aðstoð lögmanns. Stefndi greiddi lögmanni stefnanda 150.000 kr. 13. júlí 2020.

Lögmaður stefnanda hefur ítrekað óskað eftir að stefndi endurskoði afstöðu sína til kröfu stefnanda um bætur vegna kostnaðar hans en félagð hefur staðfastlega haldið sig við þá afstöðu að því sé ekki skylt að greiða neinar bætur vegna þess kostnaðar sem stefnandi hefur haft af lögmannsaðstoð vegna bótakröfunnar. Af þeim sökum telur stefnandi að sér sé ekki önnur leið fær en að höfða mál til þess að fá dóm fyrir þeim hluta tjóns síns.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir bótakröfu sína vegna tjóns á ökutækinu auk annars tjóns síns, svo sem vegna lögmannsaðstoðar, á 1. mgr. 4. gr., 5. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga um ökutækjatryggingar nr. 30/2019, og öðrum ákvæðum laganna sem varða tjón stefnanda og bótaskyldu stefnda.

Áreksturinn sem bótakrafan byggist á hafi orðið 30. apríl 2020 er ökutækinu nr. JB-[...], var ekið aftan á ökutæki stefnanda nr. KL-[...]. Ökutækið JB-[...], hafi verið vátryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda, í samræmi við 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga um ökutækjatryggingar nr. 30/2019. Stefndi hafi viðurkennt bótaskyldu sína varðandi tjónið, sbr. 5. gr. laganna.

Stefndi hafi greitt stefnanda bætur fyrir tjón á ökutækinu sjálfu að fjárhæð 150.000 kr., 13. júlí 2020, í samræmi við tilboð stefnda til stefnanda. Stefnandi hafi tekið við þeirri greiðslu með fyrirvara og athugasemdum um að jafnframt væri gerð krafa um bætur vegna þess kostnaðar sem stefnandi hafði haft af lögmannsaðstoð vegna bótakröfunnar. Stefndi hafi staðfastlega neitað að greiða nokkrar bætur vegna þess kostnaðar sem stefnandi hafi haft af lögmannsaðstoð sinni og varði þetta mál fyrst og fremst þann hluta af tjóni stefnanda.

Bótaskylda stefnda grundvallist á ábyrgðartryggingunni sem hafi verið keypt fyrir ökutækið JB-[...] og hafi stefndi viðurkennt bótaskyldu. Slík ábyrgðartrygging tryggi hins vegar ekki aðeins það tjón sem verði á ökutækinu heldur einnig allt annað tjón sem verði við árekstur, slys eða aðrar afleiðingar sem eru bótaskyldar úr viðkomandi ábyrgðartryggingu. Samkvæmt dómi Hæstaréttar í máli nr. 312/1997 bæti slík ábyrgðartrygging ekki aðeins beint tjón á tjónsandlaginu heldur einnig þann kostnað, sem tjónþoli þurfi að bera af aðstoð lögmanns við að ná fram bótum vegna viðkomandi tjóns. Varðandi fjárhæð bóta vegna lögmannsaðstoðar byggi stefnandi á dómi Hæstaréttar í máli nr. 204/1995 þar sem bætur vegna lögmannskostnaðar voru byggðar á gjaldskrá viðkomandi lögmanns. Samkvæmt gr. 2.1 í gjaldskrá lögmannsstofu stefnanda miðist þóknun almennt við unna tíma vegna verks nema kveðið sé sérstaklega á um annað og það leiði þá jafnframt til greiðslu hærri heildarþóknunar en sem nemur þóknun fyrir unna tíma skv. vinnuskýrslu auk annars kostnaðar skv. gjaldskrá. Í gjaldskránni sé jafnframt sérstakur kafli um tjónabætur. Þar segi í gr. 6.1 að þóknun fyrir uppgjör og samninga um tjónabætur skuli almennt ákvörðuð með tilliti til fjárhæðar tjónabóta að viðbættu 40% álagi sé gagnaöflun samfara. Þóknun skv. greininni geti þó aldrei orðið lægri en sem nemi tímagjaldi, skv. tímaskráningu, sbr. 3. gr. gjaldskrárinnar. Í ljósi þess að umsamdar tjónabætur vegna tjóns á ökutækinu sjálfu nemi aðeins 150.000 kr. verði krafa um bætur vegna lögmannskostnaðar ekki byggð á hlutfallslegri prósentu af þeirri fjárhæð þar eð niðurstaðan af því myndi ekki endurspegla eðlilegar bætur fyrir þann kostnað sem stefnandi hafi borið vegna vinnu viðkomandi lögmanns. Af því leiði að krafa vegna lögmannskostnaðar verði, í þessu tilfelli, byggð á vinnu lögmanns skv. tímaskráningu og því endurgjaldi sem gjaldskráin kveður á um fyrir unna tíma.

Í ljósi þess að stefnandi þurfi að höfða mál fyrir héraðsdómi til þess að fá bætur vegna þess kostnaðar sem hann hafi borið vegna aðstoðar lögmanns við að sækja bótakröfu sína, hafi þegar fallið umtalsvert meiri kostnaður á málið en annars hefði verið. Vinnuskýrsla lögmanns stefnanda sýni áfallinn kostnað við málið fram að stefnubirtingu. Í ljósi þess að kostnaður stefnanda af aðstoð við að sækja bætur vegna tjónsins teljist ekki vera sjálfstæð dómkrafa heldur falli sá hluti kröfunnar undir málskostnað, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 206/2011, sé gerð krafa vegna alls lögmannskostnaðar, þar með talið vegna bótahlutans auk annars útlagðs kostnaðar, í einu lagi sem málskostnaðarkrafa.

Málsástæður vegna vaxtakröfu Stefnandi byggir dráttarvaxtakröfu sína á 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Stefnandi hafi samþykkt bætur vegna tjóns á ökutækinu 10. júlí 2020, og því sé krafist dráttarvaxta af þeirri fjárhæð, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, að liðnum einum mánuði frá því að það samkomulag var gert. Stefnandi lítur á greiðslu stefnda sem innborgun á heildarkröfu sína, þar með talda kröfu um málskostnað, en sá kostnaður sé hluti af heildartjóni stefnanda.

Málsástæður vegna málskostnaðarkröfu Stefnandi krefst greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnda. Til stuðnings þeirri kröfu vísar hann til þess sem áður greinir um rétt til bóta vegna kostnaðar við lögmannsaðstoð. Hann vísar einnig til XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr. laganna.

Málsástæður og lagarök stefnda fyrir frávísun

Stefndi vísar til þess að dómkrafa stefnanda sé orðuð svo: Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 150.000 kr. auk dráttarvaxta, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af þeirri fjárhæð frá 10. ágúst 2020 til greiðsludags auk málskostnaðar allt að frádreginni innborgun 13. júlí 2020 að fjárhæð 150.000 kr.

Höfuðstóll kröfu stefnanda nemi 150.000 kr. Það sé sama fjárhæð og hann tilgreini í dómkröfu sinni að skuli koma til frádráttar vegna innborgunar á kröfuna. Því sé óumdeilt að stefndi hafi greitt höfuðstól kröfu stefnanda að fullu.

Stefnandi krefjist dráttarvaxta frá 10. ágúst 2020 en dragi frá innborgun sem stefndi innti af hendi mánuði fyrr, 13. júlí 2020. Dómkrafan sýni því að stefnandi eigi ekki kröfu á hendur stefnda um dráttarvexti af höfuðstól kröfunnar þar eð höfuðstóllinn hafi verið greiddur að fullu fyrir upphafsdag dráttarvaxtakröfu stefnanda.

Samkvæmt þessu geri stefnandi í reynd enga aðalkröfu í málinu. Áður en fjárkrafan hafi fallið í eindaga hafi höfuðstóll hennar verið að fullu greiddur. Stefnandi hafi því ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um slíka kröfu. Stefnandi byggi kröfu sína um málskostnað á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt skýru orðalagi 130. gr. verði ekki höfðað mál um slíka kröfu eina. Því aðeins sé heimilt að gera slíka kröfu að höfðað hafi verið einkamál um aðra kröfu. Krafa um málskostnað skv. 129. og 130. gr. verði því einungis gerð að nauðsynlegt hafi reynst að höfða mál um aðra kröfu fyrir dómstólum.

Stefnandi vísi til dóms Hæstaréttar í máli nr. 206/2011 til stuðnings því að honum sé nauðsynlegt að haga kröfugerð sinni á þann hátt sem hann geri. Í þeim dómi komi hins vegar skýrt fram að kostnaður af lögmannsaðstoð fyrir málshöfðun teljist eingöngu til málskostnaðar skv. 129. gr. laga nr. 91/1991, hafi verið nauðsynlegt að höfða dómsmál til innheimtu skaðabóta. Í þessu tilviki hafi það ekki verið raunin. Stefndi hafi greitt stefnanda bætur án tafa og án ágreinings áður en málið var höfðað.

Í rökstuðningi stefnanda fyrir vaxtakröfu segist stefnandi hafa litið á greiðslu stefnda sem innborgun á heildarkröfu sem feli í sér málskostnaðarkröfu. Sú málskostnaðarkrafa virðist vera hin ódæmda krafa sem sé krafist greiðslu á í þessu máli. Hún sé því hvorki gjaldkræf né orðin til. Þá sé yfirlýsing um ráðstöfun stefnanda á greiðslu stefnda marklaus þar eð óumdeilt sé í málinu að stefndi hafi ítrekað neitað að greiða lögmannsþóknun. Það sé fjarstæðukennt að kröfuhafi geti einhliða ákveðið að innborgunum skuli varið til greiðslu kröfu sem skuldarinn hafi ítrekað hafnað að greiða. Að öllu framansögðu virtu verði ekki hjá því komist að vísa málinu frá dómi.

Til stuðnings kröfu sinni um frávísun vísar stefndi til reglna einkamálaréttarfars um lögvarða hagsmuni og d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa hans um málskostnað er reist á 129. og 130. gr. sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnanda gegn frávísun

Stefnandi áréttar að hann geri ekki einvörðungu kröfu um málskostnað heldur krefjist hann einnig greiðslu kröfunnar auk vaxta og málskostnaðar. Sú fjárhæð sem stefndi greiddi sé færð sem innborgun á heildarkröfuna.

Þessi framsetning stefnanda á dómkröfu sé í fullu samræmi við það hvernig beri að setja slíkar dómkröfur fram. Stefnandi mótmælir því jafnframt að framsetning dómkröfunnar samrýmist ekki 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991. Mörg fordæmi séu fyrir því að dómkröfur séu orðaðar á þennan hátt.

Stefnandi áréttar að það sé markmið skaðabóta að gera tjónþola eins settan fjárhagslega og hann hefði ekki orðið fyrir tjóni. Samkvæmt þeirri meginreglu og einnig með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 206/2011 eigi hann rétt á að fá, úr hendi þess sem beri bótaábyrgð á tjóni hans, greidda þóknun lögmanns sem hann hefur leitað til í því skyni að fá ráðgjöf og aðra aðstoð við að gera bótakröfu og fá hana gerða upp. Málskostnaður sé óaðskiljanlegur hluti af tjóninu og því verði krafan ekki sett fram á annan hátt en þennan.

Niðurstaða

Stefndi hefur hafnað því að greiða lögmönnum, sem liðsinna fólki við að fá bætur vegna munatjóna sem greiðast úr ábyrgðartryggingu bifreiðar, þóknun fyrir þá liðveislu, sé hvorki ágreiningur um bótaskyldu né fjárhæð bótanna. Þetta mál er höfðað til þess að láta reyna á lögmæti þeirrar höfnunar.

Stefnandi byggir á því að Hæstiréttur hafi sagt í dómi í máli nr. 206/2011 að kostnaður sem tjónþoli hafi haft af liðsinni lögmanns við að heimta bætur sé hluti af málskostnaði samkvæmt 129. gr. laga nr. 91/1991. Þar eð mál verði ekki höfðað eingöngu um skyldu til greiðslu málskostnaðar sé ekki unnt að láta reyna á rétt stefnanda til þess að fá lögmannskostnað endurgreiddan nema með því að setja dómkröfuna fram á þann hátt sem hann hafi gert. Þetta sé þar fyrir utan hefðbundin uppsetning dómkröfu þegar skuldari hafi ekki að fullu greitt kostnað af innheimtu. Dómurinn telur að máli sem þessu verði ekki jafnað til þess þegar innheimtufyrirtæki eða lögmannsstofa tekur að sér að innheimta gjaldfallinn reikning. Þegar sú krafa kemur til innheimtu hefur kröfuhafi selt skuldaranum tiltekið verðmæti eða veitt ákveðna þjónustu og skýrt afmökuð fjárhæð, skuld við kröfuhafann, er gjaldfallin. Um þá innheimtu gilda innheimtulög nr. 95/2008. Innheimta slíkrar kröfu hefst á innheimtuviðvörun. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laganna skal í innheimtuviðvörun sundurliða fjárhæð kröfu í höfuðstól, og viðbótarkröfur svo sem dráttarvexti og innheimtuþóknun. Beri viðvörunin ekki árangur ber að reyna milliinnheimtu sem felst í því að senda frekari innheimtubréf. Reglugerð hefur verið sett um það gjald sem taka má fyrir þessa innheimtu. Reynist milliinnheimtan einnig árangurslaus er komið tilefni til þess að beita svokallaðri löginnheimtu samkvæmt 24. gr. a í lögum um lögmenn nr. 77/1998. Hún getur meðal annars falist í því að mál sé höfðað til heimtu kröfunnar.

Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 230/2002 er tilgreint að við uppgjör gjaldfallinnar kröfu verði að öðru jöfnu farin sú leið að reikna út stöðu kröfunnar eins og hún var hverju sinni þegar innborganir voru inntar af hendi og þeim ráðstafað til að greiða fyrst áfallinn kostnað og vexti, en að þeim liðum frágengnum gangi innborganir til lækkunar á höfuðstól kröfunnar, sem borið geti vexti upp frá því.

Þegar slíkt mál berst dóminum og höfuðstóll og vextir hafa verið greiddir en enginn kostnaður, eða í það minnsta einungis hluti hans, má líta svo á að hluti höfuðstólsins sé enn ógreiddur.

Í máli sem varðar bætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar er ekki sama aðstaða. Þar er ekki gjaldfallin nein peningakrafa þegar lögmaður fer að aðstoða tjónþolann. Á þessu tvennu er jafnframt sá munur að samkvæmt 2. málslið 48. gr. vátryggingarsamningalaga er tryggingafélagi skylt að greiða hluta af bótagreiðslu þegar ljóst verður, áður en endanlegt uppgjör bóta getur farið fram, að félagið skuli að minnsta kosti greiða hluta þeirra. Því verður félagið að tilgreina nákvæmlega fyrir hvaða lið bótakröfunnar það er að greiða með hverri innborgun á kröfu tjónþolans. Af þeim sökum verður fallist á það með stefnda að það sé ekki tjónþolans að velja inn á hvaða lið kröfu sinnar hann færir greiðslu frá því tryggingafélagi sem ber ábyrgð á tjóni hans.

Þegar maður leitar til lögmanns vegna tjóns sem tryggingafélag kann að bera ábyrgð á vegna ábyrgðartryggingar bifreiðar þarf fyrst að fá því svarað hvort ágreiningur er um bótaskyldu. Fallist tryggingafélagið á bótaskyldu þarf að henda reiður á bótafjárhæðinni. Náist samkomulag um bótafjárhæð getur tjónþoli krafist bóta þegar liðnir eru 14 dagar frá því að félagið átti þess kost að afla þeirra upplýsinga sem þörf var á til þess að meta vátryggingaratburðinn og ákveða fjárhæð bótanna, sbr. 48. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Lögmaður stefnanda tilkynnti stefnda föstudaginn 10. júlí 2020 að stefnandi samþykkti 150.000 kr. bætur fyrir bifreiðina. Mánudaginn 13. júlí fékk stefnandi fjárhæðina greidda. Það voru því hvorki fallnir á fjárhæðina vextir né dráttarvextir þegar stefndi hafði að fullu gert tjónið upp við stefnanda.

Þegar aðstaðan er sú að maður sem hefur átt kröfu vegna munatjóns og hefur fengið höfuðstól hennar að fullu greiddan, krefst greiðslu hennar fyrir dómi og málskostnaðar, verður dómari að líta svo á að bótakrafa tjónþolans vegna munatjóns hans sé ekki lengur fyrir hendi. Sakarefnið sé því uppgert og hann hafi ekki lögvarða hagsmuni af málshöfðuninni í skilningi 25. gr. laga nr. 91/1991. Þannig dómkröfu yrði því vísað frá dómi og málskostnaður látinn falla niður eða stefnandi dæmdur til þess að greiða tryggingafélaginu málskostnað.

Stefnandi hefur ekki stillt kröfu sinni þannig upp að það sem hann vill reyna að ná fram með málshöfðuninni sé gert að sakarefni málsins. Hann hefur til dæmis ekki lagt fyrir dóminn reikning frá lögmanni sínum sem stefnandi hefur sannanlega greitt og hefur krafist að stefndi endurgreiði með þeim rökum að samkvæmt ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar eigi hann að vera skaðlaus af því tjóni sem verði rakið til hennar.

Þess í stað fellir stefnandi kostnaðinn sem hann telur sig eiga rétt á undir hugtakið málskostnað í skilningi 129. gr. laga nr. 91/1991 og telur rétt sinn til þessa kostnaðar verða leiddan af 130. gr. laganna.

Þetta lagaákvæði veitir rétt til málskostnaðar þegar kröfuhafi hefur þurft að fá leyst úr ágreiningi annað hvort um skyldu skuldarans til þess að greiða eða ágreiningi um þá fjárhæð sem honum ber að greiða. Ákvæðið er greinilega orðað þannig að málskostnaður komi ekki til skoðunar fyrr en leyst hefur verið úr ágreiningi sem þessum, það er um sakarefnið. Málskostnaður samkvæmt þessu ákvæði kemur ekki til greina þegar sakarefnið er óumdeilt og fyllilega uppgert.

Dómurinn tekur enga afstöðu til þess hvort stefnda sé að lögum stætt á því að neita að greiða tjónþola kostnað sem hann hefur sannanlega haft af því að fá stefnda til þess að greiða honum bætur fyrir munatjón sem greiðist úr ábyrgðartryggingu bifreiða. Hins vegar telur dómurinn að til þess að fá leyst úr því álitaefni verði krafan ekki borin upp við dóminn á þann hátt sem stefnandi gerir. Það sem er sakarefnið samkvæmt dómkröfunni er tjónið á bifreiðinni. Það er uppgert. Eins og áður greinir hefur stefnandi ekki lögvarða hagsmuni í skilningi 25. gr. laga nr. 91/1991 af því að fá dóm um höfuðstól sem hefur þegar verið greiddur. Hann hefur ekki heldur lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um dráttarvexti sem aldrei hafa fallið til. Af þeim sökum verður að vísa kröfu hans frá dómi.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að hvor málsaðili um sig beri sinn kostnað af málinu. Ingiríður Lúðvíksdóttir héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

ÚRSKURÐARORÐ:

Kröfu stefnanda, P, á hendur stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., er vísað frá dómi. Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Ingiríður Lúðvíksdóttir ----------------------------- Rétt endurrit staðfestir, Héraðsdómi Reykjavíkur 13. nóvember 2020