Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda í aðalsök þar sem ekki var sýnt fram á að krafan ætti sér stoð á grundvelli vanefnda stefnda á samningi aðila. Fallist var á kröfu stefnda í gagnsök en dráttarvaxtakröfu hans vísað frá dómi.
Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.
Málinu var vísað frá þar sem málatilbúnaður stefnanda var vanreifaður og fallinn til þess að takmarka möguleika stefndu til að halda uppi vörnum.
Fallist á reikninga rafverktaka fyrir vinnu við uppsetningu á verksmiðju/sérhæfðum búnaði. Til frádráttar stefnukröfum voru samþykktar kröfur stefnda til skuldajafnaðar vegna tjóns sem sannað þótti að starfsmenn verktakans höfðu valdið verkkaupa við uppsetninguna.
Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda sem krafðist aðallega skaðabóta úr hennar hendi, en að öðrum kosti greiðslna að sömu fjárhæð samkvæmt ætluðu samkomulagi þeirra. Þá var hún og sýknuð af varakröfu hans sem byggðist á reglum um endurgreiðslu ofgreidds fjár og ólögmæta auðgun.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skuld og veðréttur staðfestur.
Stefnda gert að greiða stefnanda fjárkröfu að hluta samkvæmt varakröfu sinni.
T sf. höfðaði mál gegn B og krafðist greiðslu samkvæmt reikningi vegna endurbóta á íbúð B. S, fyrirsvarsmaður T sf., var kvæntur móður B meðan á endurbótum stóð og gaf T sf. út reikning nærri tveimur árum eftir að þeim lauk. Deildu aðilar um það hvort samningur hefði komist á milli T sf. og B um endurbæturnar. Með dómi héraðsdóms var B sýknuð af kröfu T sf. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert í gögnum málsins styddi við þann málatilbúnað T sf. að munnlegur samningur hefði stofnast milli aðila um endurbætur á íbúð B og að T sf. hefði veitt henni svigrúm til að greiða endurgjaldið þar til fjárhagur hennar vænkaðist. Í ljósi aðdraganda að endurbótunum benti ekkert til þess að B hefði mátt ætla að til samnings hefði stofnast milli hennar og T sf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu á skuld samkvæmt reikningi. Stefnanda tókst ekki gegn andmælum stefnda að sýna fram á réttmæti reiknings síns og var stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda.
Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnenda um ógildingu afsals og afmáningu þess úr þinglýsingabók. Ekki þótti sýnt fram á að undirskriftir stefnenda á afsalinu væru falsaðar. Þá var ekki talið að uppfyllt væru skilyrði samningalaga til ógildingar afsalsins, né heldur að forsendur þess væru brostnar þannig að réttlætti ógildindu þess. Þá voru stefndu sýknuð af varakröfu stefnenda um skaðabætur, þar sem krafan væri fallin niður fyrir fyrningu.
Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnenda um ógildingu kaupsamnings þar sem ekki þótti sýnt fram á að meginforsenda kaupsamningsin hafi brostið. Þá var ekki talið að ákvæði samningalaga ættu að leiða til þess ógilda bæri samninginn. Voru stefndu jafnframt sýknuð af varakröfu stefnenda um skaðabætur þar sem ekki þótti sýnt að skilyrði skaðabótaréttar væru uppfyllt.
Ágreiningur aðila sneri að því hvort FH ehf. bæri að greiða H ehf. nánar tiltekna fjárhæð vegna framkvæmda við herbergi í heimavist að Húnavöllum. Krafa H ehf. byggði á húsaleigusamningi sem aðilar gerðu sín á milli 12. september 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að framkvæmdum við herbergin hefði lokið fyrir gildistöku húsaleigusamningsins. Af aðilaskýrslu G, fyrirsvarsmanns H ehf., í héraði var ráðið að framkvæmdirnar hefðu verið gerðar í gildistíð leigusamnings milli Húnavatnshrepps og Húnavalla ehf. 1. desember 2014, sbr. einnig samkomulag milli sömu aðila 20. maí 2016, sem kvað á um fyrirhugaðar breytingar á heimavist Húnavallaskóla. Kom þar fram að Húnavellir ehf. bæru allan kostnað af framkvæmdunum og skyldi Húnavatnshreppur eignast þær án endurgjalds við lok leigutíma nema samningnum yrði sagt upp fyrir þann tíma en þá yrðu framkvæmdirnar metnar og endurgreiddar að sanngjörnum hluta. Til þess kom ekki og réðst H ehf. því ekki í neinar framkvæmdir á hinu leigða á leigutíma húsaleigusamningsins 12. september 2019 sem hann gæti grundvallað kröfu sína á. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu FH ehf. af kröfu H ehf.
Deilt var um það hvort stefnda, sveitarfélagi, hefði verið rétt að innheimta gatnagerðargjöld samkvæmt a- eða b-lið 2. mgr. 3. gr. laga nr. 153/2006 í kjölfar deiliskipulagsbreytingar. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið um að ræða úthlutun eða sölu lóðar eða byggingarréttar og því hefði b-liðurinn átt við. Stefnda var gert að endurgreiða oftekin gatnagerðargjöld í samræmi við lög nr. 150/2019.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skuldar, þar sem sýnt þótti að meginhluti kröfu stefnanda hefði verið fallinn niður vegna fyrningar er málið var höfðað, og það sem eftir stæði næmi ekki hærri fjárhæð en innborganir er draga skyldi frá kröfu stefnanda samkvæmt kröfugerð hans sjálfs.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu skuldar samkvæmt fjórum reikningum sem vörðuðu forsteyptar veggeiningar samkvæmt verksamningi aðila. Jafnframt gerði stefnandi kröfu um staðfestingu á veðrétti hans í tilgreindri fasteign samkvæmt verksamningnum. Stefndi krafðist aðallega sýknu af kröfum stefnanda, til vara sýknu að svo stöddu og til þrautavara lækkunar á kröfum stefnanda. Kröfu stefnanda um viðurkenningu á veðrétti í fasteign var vísað frá dómi án kröfu með vísan til 1. málsliðar 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991, þar sem eigandi fasteignarinnar var ekki aðili að málinu. Kröfu sína um sýknu byggði stefndi á því að prókúruhafi hans hefði ekki haft nægjanlegt umboð til að standa að verksamningi aðila fyrir hönd stefnda. Verksamningur aðili fól í sér mikils háttar ráðstafanir af hálfu stefnda en efni hans taldist rúmast innan þess tilgangs sem starfsemi stefnda hafði verið mörkuð og töldust því viðskipti þau sem samningurinn varðaði falla undir heimildir prókúruhafa. Kröfu sína um sýknu að svo stöddu byggði stefndi á því að stefnanda hefði verið óheimilt að hefja framleiðslu á forsteyptum veggeiningum án þess að umsamin upphafsgreiðsla frá stefnda, sem skyldi felast í veitingu veðréttar, lægi fyrir og án þess að af hálfu stefnda hefði verið búið að fara yfir og staðfesta burðarþols- og einingateikningar. Ekki var á það fallist að vanefnd stefnda varðandi veitingu veðs ætti að leiða til þess að stefnanda væri óheimilt að efna sinn hluta samningsins og hefja framleiðslu forsteyptra eininga. Þá þótti ákvæði í verksamningi aðila ekki fela í sér að stefndi gæti haft í hendi sér hvenær framleiðsluferli stefnanda hæfist með því upplýsa ekki um hvort hann hefði athugasemdir við teikningar. Enn fremur byggði stefndi kröfu sína um sýknu að svo stöddu á því hann hefði ekkert haft við veggeiningarnar að gera þar sem hann hefði ekki fengið afhenta frá stefnanda sökkla sem stefndi hefði þó verið búinn að greiða fyrir. Stefnda þótti ekki hafa tekist sönnun fyrir því að framleiðsluferli stefnanda hefði verið í ósamræmi við verksamning aðila og að framleiðsla veggeininga hefði verið ótímabær er hún fór fram. Þrautavarakröfu sína um lækkun á kröfu stefnanda byggði stefndi annars vegar á tveimur tilgreindum innborgunum og hins vegar á því að honum væri ekki skylt að greiða fyrir magnaukningu sem orðið hefði á járni í hinum forsteyptu einingum. Í málatilbúnaði stefnda var hvergi að því vikið að umræddar innborganir vörðuðu veggeiningar, heldur þess í stað byggt á því að þær vörðuðu greiðslur fyrir sökkla. Þótti því ekki vera forsendur til að lækka kröfu stefnanda er byggðust á reikningum er vörðuðu veggeiningar um hinar umræddu innborgarnir. Þá var í verksamningi aðila samið um innheimt yrði sérstaklega ef járnmagn væri yfir áætluðum kílófjölda á hvern fermetra í tilboði. Þóttu því ekki efni til að lækka kröfu stefnanda um þann hluta reikninga er varðaði aukajárn. Samkvæmt framangreindu var því hvorki fallist á kröfur stefnda um sýknu né lækkun á kröfu stefnanda og var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda hina umkröfðu fjárhæð.
J ehf. höfðaði mál á hendur A og krafði hana um greiðslu reiknings vegna flutningsþjónustu. A krafðist sýknu á þeim forsendum að eigandi B, eigandi J ehf., hefði veitt henni þjónustuna sem vinagreiða og að um endurgjaldslausa þjónustu hafi verið um að ræða. Í ljósi gagna málsins og framburða aðila fyrir dómi taldist ósannað að B hafi lofað A endurgjaldslausri aðstoð við flutninga en hins vegar þótti sannað að hann hefði lofað henni afslætti. Var A með dómi héraðsdóms dæmdur afsláttur úr hendi J ehf. að álitum og henni gert að greiða tæplega helming þeirrar fjárhæðar sem útgefinn reikningur hljóðaði á um.
A krafði B um ýmsan kostnað í kjölfar hjúskaparslita þeirra, þar á meðal vegna framfærslu barna. Fallist var á kröfur A að hluta. Að teknu tilliti til gagnkröfu B sem kom til frádráttar, var B gert að greiða A 269.665 krónur.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda reikning sem stefnandi hafði gefið út vegna vinnu sinnar í þágu stefnda.
Stefnda gert að greiða stefnanda skuld vegna lögfræðiþjónustu.
Stefnda var gert að greiða stefnanda eftirstöðvar reikninga.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar úr hendi stefnda vegna stöðuleyfis sem stefnandi veitti stefnda fyrir gáma.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar úr hendi stefnda á grunni samnings aðila um uppsetningu stefnanda á malarpúða undir vinnubúðir.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda í máli er varðaði ágreining aðila um hvort lágmarksverð sem ákveðið er fyrir mjólkurframleiðslu skv. búvörulögum eigi við um umframmjólk. Var það mat dómsins að umframmjólk lyti ekki ákvörðun skv. 8. gr. laganna. Þá var ekki talið sýnt fram á að brotið hefði verið gegn samkeppnislögum, né heldur að bindandi samningur hefði komist á um að greiða lágmarksverð. Fallist var á með stefnda að ákvörðun verð hefði verið gerð á málefnalegan hátt og byggð á venju.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja Þ og Ó um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfa, er lánin voru greidd upp. Þ og Ó urðu skuldarar að kröfum að baki umræddum veðbréfum með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfin voru upphaflega gefin út fyrir gildistöku laganna. Byggðu Þ og Ó á því að ákvæði veðbréfanna um uppgreiðslugjald væru ólögmæt og víkja ætti ákvæðunum til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningarnir að baki veðbréfunum væru ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli Þ og Ó og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða ný lán til handa Þ og Ó heldur hefðu Þ og Ó aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittum lánum. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfum sem gefin voru út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 voru umrædd ákvæði ÍLS-veðbréfanna lögmæt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum Þ og Ó.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja V og H um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. V og H urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu V og H á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli V og H og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa V og H heldur hefðu V og H aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum V og H.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja S um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. S varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði S á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli S og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa S heldur hefði S aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum S.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja ÍL og G um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. ÍL og G urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu ÍL og G á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli ÍL og G og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa ÍL og G heldur hefðu ÍL og G aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum ÍL og G.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja G og V um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. G og V urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu G og V á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli G og V og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa G og V heldur hefðu G og V aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum G og V.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja F og S um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. F og S urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu F og S á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli F og S og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa F og S heldur hefðu F og S aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum F og S.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja F um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. F varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði F á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli F og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa F heldur hefði F aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum F.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja B um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. B varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði B á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli B og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa B heldur hefði B aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum B.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja A og R um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. A og R urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu A og R á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli A og R og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa A og R heldur hefðu A og R aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum A og R.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á 50% af eignarhluta í fasteign er aðilar bjuggu í og varnaraðili var þinglýstur eigandi að. Þeirri kröfu var vísað frá dómi. Varakrafa stefnanda var að stefnda endurgreiddi honum fjölda greiðslna vegna kaupa á fasteigninni og kostnaðar við rekstur hennar. Byggði stefnandi kröfu sína eingöngu á excel skjölum sem hann lagði fram en á þeim kom ekkert fram um það hver greiddi umkrafðar fjárhæðir. Var krafa stefnanda því vanreifuð en stefnandi bar sönnunarbyrði fyrir kröfum sínum. Var stefnda sýknuð.
A og B kröfðust 21.385.309 króna úr hendi C. Kröfu sína reistu þau á því að þau hefðu á um tveggja ára tímabili afhent C umrædda fjármuni til ávöxtunar með millifærslum í banka annars vegar og afhendingu reiðurfjár. C var sýknuð af kröfum A á þeim forsendum að A hefði ekki verið aðili að meintu samkomulagi, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað varðaði kröfu B á hendur C komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að engar sönnur hefðu verið færðar fyrir því að B hefði afhent C rúmar 17 milljónir króna í reiðufé. Dómurinn taldi hins vegar sannað að millifærslur hefðu gengið á milli B og C sem samræmdust þeirri málsástæðu B að hún hefði afhent C fjármuni sem C hefði borið að endurgreiða en ekki gert. Var henni því gert að greiða B 2.759.045 krónur með dráttarvöxtum. Þá var staðfest kyrrsetningargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu fyrir dæmdri fjárhæð.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar sem stefndi keypti af stefnanda. Fallist var á með stefnda að honum hafi verið heimilt að halda eftir eftirstöðvum kaupverðs vegna galla sem sannað þótti að fasteignin hefði verið haldin.
Hið stefnda félag var dæmt til að greiða stefnanda tæpar 10 milljónir króna vegna láns sem óumdeilt var að stefnandi hefði veitt stefnda. Ekki var talið að stefnda hefði sýnt fram á að aðilar hefðu sammælst um að krafa stefnanda yrði ekki innheimt og skyldi greidd eftir því sem efni væru til, líkt og haldið var fram af hálfu stefnda. Var stefnda jafnframt dæmt til greiðslu málskostnaðar.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun, orlof og desemberuppbót úr hendi stefnda frá þeim tíma er hann starfaði hjá stefnda.
Skuldamál.
Stefnandi greiddi Norðurþingi fasteignagjöld og iðgjöld brunatrygginga vegna lóðar og skála sem stóðu á landi Bakka. Stefndi átti hluta þeirra skála sem stóðu þar tímabundið. Stefnandi krafði stefnda um hluta þeirra gjalda sem hann hafði greitt. Stefnandi var ekki talinn hafa sýnt fram á samningssamband milli aðila sem leiddi til greiðsluskyldu stefnda. Þá var ekki fallist á að ótvíræð lagaskylda hafi legið til grundvallar kröfum sveitarfélagsins um umræddar greiðslur úr hendi stefnanda og stefnda hafi því mátt vera ljóst að honum væri skylt væri að greiða gjöldin af skálunum. Því var einnig hafnað að lög um fjöleignarhús ættu við. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi gerði kröfu um greiðslu stefnda samkvæmt þremur reikningum. Stefndi hafnaði greiðsluskyldu sinni og byggði hvort tveggja á ógildingarreglum samningaréttarins og reglum um endurgreiðslu ofgreidd fjár. Á grundvelli aðgerðaleysis og tómlætis stefnda var kröfum hans um endugreiðslu hafnað. Þá þótti ósannaður málatilbúnaður stefnda byggður á ógildingarreglum samningaréttar. Að teknu tiliti til athugasemda stefnda við reikninga stefnanda og þess sem kom fram í málinu var fallist á kröfu stefnanda að hluta þannig að hin umkrafða fjárhæð var lækkuð.
G taldi sig eiga nánar tilteknar kröfur á hendur Þ í tengslum við uppgjör á fasteign sem þau áttu að jöfnu. G gerði einkum kröfu um að Þ endurgreiddi honum helming útlagðs rekstrarkostnaðar vegna fasteignarinnar á árunum 2016 til 2022. Í héraði var Þ gert að greiða G samtals 437.804 krónur vegna fasteignagjalda, vatns- og frá- veitugjalda sem og rafmagnskostnaðar á tímabilinu 6. október 2018 til 18. mars 2022 en hluti kostnaðarins var talinn fyrndur. Héraðsdómur taldi aðra kostnaðarliði ekki sannaða. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að Þ hefði með tölvupósti 27. maí 2021 viðurkennt greiðsluskyldu sína að því er varðar rekstrarkostnað fasteignarinnar og að fyrningu hefði þar með verið slitið, sbr. 14. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þá taldi Landsréttur jafnframt sannað, eftir framlagningu gagna af hálfu G, að hann hefði greitt brunatryggingu og hússjóðsgjöld vegna fasteignarinnar. Var Þ því gert að greiða G samtals 1.382.256 krónur fyrir tímabilið 27. maí 2017 til 18. mars 2022 og málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.
Stefndi dæmdur til að greiða skuld samkvæmt reikningi sem hafði verið framseldur stefnanda.
Leigutaki gerði kröfu um greiðslu sem hann leiddi af leigusamningi. Sýkna
Stefnandi, sem rekur hitaveitu, höfðaði mál þetta á hendur stefndu til greiðslu reikninga vegna heitavatnsnotkunar í fasteign stefndu á tímabilinu júlí 2019 til september 2020. Ekki var fallist á þær varnir stefndu að vatn það er stefnandi hafi látið henni í té væri gallað. Hins vegar var það mat dómsins að krafa stefnanda væri niður fallin sökum tómlætis og var stefnda því sýknuð af kröfum stefnanda.
Stefnandi taldi álagningu farþegagjalda af hvalaskoðunarbátum ólögmæta af hálfu hafnarsjóðs og krafðist endurgreiðslu. Taldi dómurinn skýra lagaheimild standa til álagningar gjaldanna og ennfremur að álagningin uppfyllti þær kröfur sem gerðar hefðu verið í réttarframkvæmd til þjónustugjalda. Voru gögn málsins ekki talin bera annað með sér en að gjöldin væru ákvörðuð á rökréttum og sanngjörnum grunni. Var hafnarsjóður því sýknaður og stefnanda gert að greiða málskostnað.
Deilt var um hvort stefndi skuldaði stefnanda fjármuni vegna yfirdráttarláns á veltureikningi. Talið var nægilega sannað að stefndi hefði staðið að baki beiðnum um yfirdráttarheimildir og einstökum færslum sem mynduðu yfirdráttarskuldina. Því var fallist á dómkröfu stefnanda. Stefnanda var gert að bera hluta málskostnaðar síns sjálfur vegna þess hvernig sönnunarfærslu var háttað af hans hálfu.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda tæplega fimm milljónir króna, að frádreginni innborgun, vegna kaupa stefnda á kúm frá stefnanda. Þótti stefndi hvorki hafa sýnt fram á að uppsett verð fyrir hvern grip hafi verið ósanngjarnt eða óhóflegt, né að þeir hafi verið með lakari nytum en stefndi hafi mátt gera ráð fyrir við kaupin. Þá þótti stefndi ekki hafa sýnt fram á að samningur aðila hafi verið ósanngjarn svo víkja bæri honum til hliðar.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skuld samkvæmt fjórum reikningum sem stefnandi hafði gefið út fyrir veitta þjónustu við stefnda. Sýnt þótti fram á að þjónustan hefði verið umbeðin og stefnda tókst ekki að hnekkja réttmæti reikninganna eða sýna fram á að þjónustan hefði verið gölluð, en fallist var á það með stefnda að innheimtukostnaður sem stefnandi hafði bætt við fjárhæð reikninganna teldist til málskostnaðar í málinu.
N ehf. höfðaði mál gegn S ehf. til heimtu skuldar samkvæmt reikningum á grundvelli þjónustusamnings um þrif og þvott á hóteli S ehf. Fallist var á að N ehf. ætti kröfur á hendur S ehf. að fjárhæð 6.778.863 krónur vegna þrifa í október 2021, 4.458.118 krónur vegna þrifa í nóvember sama ár og 531.960 krónur vegna leigu á líni eða samtals 11.768.941 króna. S ehf. setti fram gagnkröfu til skuldajafnaðar á móti fjárkröfum N ehf. sem fólgin var í endurgreiðslu vegna kaupa S ehf. á líni, handklæðum og öðrum vörum af N ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki annað ráðið en að N ehf. hefði afhent S ehf. umræddar vörur sumarið 2021 og í kjölfarið hefði S ehf. hvorki gert athugasemdir við að dráttur hefði orðið á afhendingu þeirra né að þær hefðu ekki skilað sér að öllu leyti. Þóttu skilyrði riftunar samkvæmt 25. gr., sbr. 29. gr., laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup ekki uppfyllt. Var gagnkröfunni því hafnað. S ehf. setti jafnframt fram gagnkröfu um greiðslu 978.450 króna vegna skemmda á gluggatjöldum sem átt hefðu sér stað í þvotti hjá N ehf. Af gögnum málsins þótti sýnt að N ehf. hefði tekið á sig tjón vegna skemmdanna og var gagnkrafan því tekin til greina. Til frádráttar kröfum N ehf. kom því síðarnefnda gagnkrafan og 3.594.009 krónur sem S ehf. greiddi N ehf. eftir að málið var höfðað. Samkvæmt því var S ehf. gert að greiða N ehf. samtals 7.196.482 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
Stefnda gert að greiða stefnanda 299.541 krónu að frádregnum 22.830 krónum, vegna vanskila sem rekja má til erlendra úttekta af greiðslukorti stefnda.